Partager

บทที่ 4 พวกนางจากไปแล้ว (1)

last update Date de publication: 2026-07-28 18:00:47

บทที่ 4 พวกนางจากไปแล้ว (1)

ในขณะที่บ่าวรับใช้ทุกคนต่างวิ่งหน้าตั้งหาบน้ำเข้าไปช่วยกันดับไฟ องค์หญิงเหยียนซีผู้งดงามเฉิดฉายกลับกำลังยืนคลี่ยิ้มร่าอย่างเบิกบานใจที่หน้าเรือนของตน ในอ้อมแขนของนางมีบุตรชายตัวกลม ๆ อยู่ด้วยหนึ่งคน เป็นบุตรชายที่เกิดจากเลือดเนื้อเชื้อไขของเสิ่นซิ่วเต๋อ

นางแต่งเข้าจวนแม่ทัพอย่างสมเกียรติ แต่ทว่าสามีกลับไม่ยอมหลับนอนกับนาง กว่าจะได้บุตรชายคนนี้มา นางทุ่มเทลงแรงไปไม่น้อย นางวางแผนวางยาสามีตัวเองมากกว่าสิบครั้งถึงสำเร็จ ยาปลุกกำหนัดขนานแรงทำให้นางตั้งครรภ์บุตรชาย

เมื่อนางนึกถึงเรื่องในคืนนั้น นึกถึงว่าเขากระทุ้งกระแทกนางอย่างไร นางก็สุขใจเหลือเกิน แต่ทว่าเมื่อนึกถึงตอนที่เขาครางชื่อสตรีอื่นขึ้นมาในขณะที่กำลังร่วมรักกัน นางก็ปวดใจเหลือเกิน

ชื่อที่เขาร้องครวญครางออกมา คือชื่อของเซี่ยหลันชิง ไม่ใช่ชื่อของนาง 

เดิมทีนางคิดว่าเซี่ยหลันชิงเป็นสตรีน่าสมเพชคนหนึ่ง ในฐานะฮูหยินเอกของจวน เพื่อให้ตนดูเป็นคนดีในสายตาบ่าวไพร่ และดูเป็นคนดีในสายตาสามี นางควรแสร้งทำดีกับหลันชิงสักหน่อย แต่ทว่าเมื่อแต่งเข้ามาแล้ว ได้เห็นสามีให้ความสำคัญกับหญิงรับใช้อุ่นเตียงผู้ตกอับมากถึงเพียงนั้น นางกลับแสร้งทำดีกับเซี่ยหลันชิงไม่ลง หนำซ้ำยังเกิดใจคิดอิจฉานาง อยากฆ่านางให้ตาย ๆ ไปซะ

แต่ฆ่านางให้ตาย กลับไม่ง่ายดายขนาดนั้น

สามีของนางเป็นคนร้ายลึก ปากไม่ตรงกับใจ และเย็นชาอย่างที่สุด ทุกครั้งเขามักจะบอกว่าเขาเกลียดชังเซี่ยหลันชิง อยากให้นางตาย ๆ ไปซะ แต่เกลียดชังอย่างไรเล่า ถึงได้หมั่นเข้าไปหลับนอนกับนางถึงเพียงนั้น แล้วเมื่อนางจะตาย ก็มักเป็นเขาที่ช่วยนางไว้เสมอ แล้วแบบนี้จะเรียกว่าชิงชังนางได้อย่างไรกัน

การตายของเซี่ยหลันชิงวันนี้ นางไม่ได้ลงมือเสียหน่อย นางก็แค่ช่วยเร่งเร้าให้มันเกิดไวหน่อยก็เท่านั้นเอง เสียงร้องครวญครางที่เซี่ยหลันชิงได้ยินก่อนเดินกลับไปเผาเรือนของตัวเองให้วอด ล้วนเป็นนางที่เสแสร้งแกล้งทำ

เสิ่นซิ่วเต๋อออกจากจวนไปหลายวันแล้ว นางจะหลับนอนกับเขาในเรือนหลังนั้นได้อย่างไรกัน อีกอย่างต่อให้เขายังอยู่ในจวน เขาก็ไม่ยอมหลับนอนกับนางอยู่ดี เผลอ ๆ คงจะจับนางโยนออกมานอกเรือนเสียด้วยซ้ำ

เซี่ยหลันชิงผู้นี้ช่างโง่เง่าหลอกง่ายซะจริง!

องค์หญิงเหยียนซีหรือที่บ่าวรับใช้ภายในจวนเรียกนางว่าเสิ่นฮูหยินอุ้มลูกชายตัวน้อยเดินตรงดิ่งมายังเรือนหลังที่ไหม้วอดเหลือแต่เถ้าถ่าน นางปรายตามองไปยังสองร่างที่เหลือเพียงโครงกระดูกสีเข้ม แล้วเอ่ยออกมาว่า...

“ในที่สุดเจ้าก็ตายได้สักที” องค์หญิงเหยียนซีมองอีกฝ่ายอย่างเคียดแค้น นางเพียรพยายามทำทุกอย่างเพื่อทำลายคนตรงหน้า นางชอบเสิ่นซิ่วเต๋อ นางหลงรักเขามาเนิ่นนาน ทุกอย่างที่นางตั้งใจทำ ก็เพื่อทำลายความรักของคนทั้งคู่ ไม่ว่ามันจะแลกมากับชีวิตของผู้คนมากมาย นางก็ไม่สน ขอแค่นางได้สิ่งที่นางปรารถนา นางล้วนทำได้ทั้งหมด

รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้าขององค์หญิงเหยียนซี

“พวกเจ้าเอากระดูกของมันแยกออกจากกัน เอาไปเผา ทำพิธีสาปแช่งเสียให้หมด อย่าให้อยู่เป็นเสนียดในจวนสามีของข้า” องค์หญิงเหยียนซีหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเดินจากไป

บ่าวรับใช้และเหล่าทหารรับใช้ที่อยู่ดูแลจวนต่างลอบมองหน้ากัน พวกเขารู้ดีว่านี่ไม่ควรทำ แต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่งนายหญิงของจวน เวลานี้หัวหน้าเจาก็ไม่อยู่ ดังนั้นพวกเขาคงทำได้แค่ต้องลงมือตามคำสั่งขององค์หญิงเหยียนซีแล้ว

ตลอดมาสองแม่ลูกถูกรังแกอย่างไร พวกเขาล้วนเห็นทั้งหมด แม้อยากยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือ ก็ทำได้แค่ยืนมอง พวกเขาเป็นแค่พลทหารต่ำต้อย ย่อมไม่อาจสอดเรื่องของเจ้านาย

ทางเดียวที่พอจะช่วยสองแม่ลูกได้ ก็คือหาโอกาสบอกเรื่องนี้กับท่านแม่ทัพเสิ่น ทว่าเมื่อสบโอกาสพูดเรื่องนี้ทีไร ท่านแม่ทัพก็มักพูดตัดบท และให้เหตุผลว่าไม่อยากฟังเรื่องของสองแม่ลูกนั่นอีก หากใครกล้าพูดถึงจะตัดลิ้นให้พูดไม่ได้อีก

แล้วแบบนี้ผู้ใดเล่าจะกล้าสอด!

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า   บทที่ 28 การเปลี่ยนแปลง (2)

    บทที่ 28 การเปลี่ยนแปลง (2)“สองคนแม่ลูกบอกรักกันอย่างหวานชื่น คงลืมบิดาคนนี้ไปแล้วกระมัง” เป็นกู้ฉือหรานที่เดินลอดซุ้มประตูจวนเข้ามา ใบหน้าของเขามีหนวดเคราขึ้นเล็กน้อย การแต่งตัวก็ดูภูมิฐานขึ้นตามตำแหน่งราชการ แต่กระนั้นความหล่อเหลาก็ไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย“ท่านพ๊ออออ ท่านพ่อกลับมาแล้ว” เจ้าพวกเด็กแสบทั้งสามคนที่วิ่งเล่นไล่จับผีเสื้อกันอย่างสนุกสนาน เมื่อเห็นบิดากลับมาถึงจวน ต่างก็วิ่งปรี่หน้าตั้งเข้ามาเกาะแขนเกาะขาของบิดาอย่างรู้งานกู้ฉือหรานย่อตัวลงกอดหอมลูกชายคนละฟอดสองฟอดอย่างเอาอกเอาใจเสร็จแล้วเมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกหน ก็ปรากฏร่างของสตรีท้องโตยืนอยู่ต่อหน้าเขา โดยมีลูกสาวตัวน้อยคอยจับแขนประคองมารดาอยู่ใกล้ ๆ กู้ฉือหรานไม่ลืมโน้มตัวลงไปกอดหอมอวี่หนิงด้วยอีกคน“ท่านพี่... ข้าบอกรักท่านทุกวัน ท่านยังมีหน้ามาน้อยใจอีกหรือ” เซี่ยหลันชิงเอ่ยหยอกเย้า นางส่งยิ้มหวานหยดให้เขา ระยะนี้เขาไม่อยู่จวนสองวัน นางคิดถึงเขาเหลือเกินกู้ฉือหรานละมือออกจากกลางหัวทุยของลูกสาว จากนั้นเงยหน้าขึ้นมามองสบตากับผู้เป็นภรรยา แล้วเอ่ยถ้อยคำหวา

  • หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า   บทที่ 28 การเปลี่ยนแปลง (1)

    บทที่ 28 การเปลี่ยนแปลง (1)ครานี้แม้องค์รัชทายาทจะไม่ได้จากไปเร็วนักเหมือนชาติก่อน เพราะไม่ได้ถูกน้องสาวแท้ ๆ วางยา แต่ก็ใช่ว่าจะอายุยืนจนได้สืบทอดราชบัลลังก์ เมื่ออายุครบสามสิบสองปี องค์รัชทายาทก็สวรรคตด้วยอาการป่วยเรื้อรังโดยธรรมชาติหลังจากที่องค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์ ช่วงเวลานั้นราชสำนักวุ่นวายอย่างหนัก ฮ่องเต้ทรงตรอมพระทัยที่สูญเสียองค์รัชทายาท ในตอนนั้นเหล่าองค์ชายแก่งแย่งชิงดี หันปลายดาบเข้าหากัน ขุนนางแบ่งฝักแบ่งฝ่ายชัดเจนทว่าในขณะที่ราชสำนักกำลังวุ่นวายปั่นป่วน และในขณะที่องค์ชายทั้งหลายต่างแก่งแย่งชิงดีกัน กลับมีเพียงองค์ชายเจ็ดพระองค์เดียวที่นิ่งสุขุม กางสยายปีกอยู่กลางเวหา ดูไม่เดือดไม่ร้อนกับการแก่งแย่งใด ๆสิ่งที่เขามุ่งหน้าขับเคลื่อน หาใช่การแก่งแย่งชิงบัลลังก์ แต่เป็นการมุ่งหน้าแก้ปัญหาปากท้องของเหล่าปวงประชาในช่วงที่บ้านเมืองถึงคราววิกฤติต่างหากไม่นานก็มีข่าวแพร่ออกมา ว่าคนที่ฝ่าบาททรงเลือกให้สืบทอดราชบัลลังก์ต่อ ก็คือองค์ชายเจ็ดที่ดูไม่สนใจเรื่องการแก่งแย่งชิงดีคนนี้ ในโถงร

  • หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า   บทที่ 27 สิ้นไร้หนทางอย่างแท้จริง (2) 

    บทที่ 27 สิ้นไร้หนทางอย่างแท้จริง (2)“อย่าพูดพล่ามให้เปลืองน้ำลาย ชีวิตของนางจะเป็นเช่นไรต่อจากนี้ เจ้าไม่ใช่คนกำหนด นางอยู่ในจวนของข้า ข้าย่อมต้องมอบความสุขสบายที่สุดให้แก่นาง หน้าที่สามีที่แสนดี และบิดาที่แสนอบอุ่น ข้าล้วนเป็นได้อย่างไม่มีที่ใดขาดตกบกพร่อง ไม่ลำบากให้คนนอกเช่นเจ้าต้องมาก้าวก่าย”คำพูดของอีกฝ่ายไม่มีคำหยาบคายแต่อย่างใด แต่ทว่ามันกลับทำให้คนฟังรู้สึกแสบสรรไปถึงทรวง เสิ่นซิ่วเต๋อน้ำตาไหลอาบแก้มลงมาถึงปลายคาง ตั้งแต่ที่นางตายจากไปในชาติก่อน เขาก็ไม่เคยร้องไห้หนักขนาดนี้มาก่อน“เช่นนั้น... ข้าจะทูลขอตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ทิศใต้ ข้าจะไปประจำการที่ชายแดน...” เสิ่นซิ่วเต๋อยอมจำนนต่อโชคชะตาแล้ว เขาตั้งท่าว่าจะเอ่ยปากพูดอำลานางเป็นครั้งสุดท้าย แต่ทว่าพูดยังไม่ทันจบประโยคเลยด้วยซ้ำ ก็ดันถูกกู้ฉือหรานพูดตัดบทขึ้นมาดื้อ ๆ“เรื่องของเจ้า จะไปตายที่ใดก็เรื่องของเจ้า เสร็จธุระแล้ว เช่นนั้นก็ไสหัวออกไปเสีย ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน” แววตาของกู้ฉือหรานที่มองเสิ่นซิ่วเต๋อเต็มไปด้วยอายสังหารเมื่อ

  • หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า   บทที่ 27 สิ้นไร้หนทางอย่างแท้จริง (1)

    บทที่ 27 สิ้นไร้หนทางอย่างแท้จริง (1)ภายในตำหนักอันเงียบสงบ ทั้งสามนั่งอยู่ด้วยกันบนโต๊ะน้ำชา สีหน้าแววตาของบุรุษทั้งสองฝ่ายต่างดูไม่เป็นมิตร หากไม่ติดว่ายังเกรงใจนางอยู่บ้าง พวกเขาคงชักดาบมาห้ำหั่นกันให้ตายไปข้างไปนานแล้วเซี่ยหลันชิงเอ่ยปากกับเสิ่นซิ่วเต๋อไปหลายคำ ให้เขายอมเข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้ และยอมปล่อยวางเสีย แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผล เช่นนั้นแล้วนางจึงได้แต่นั่งนิ่งเงียบ เพราะไม่รู้จะเอ่ยสิ่งใดออกไปอีกท้ายที่สุดแล้วใครจะไปคาดคิดว่า อยู่ดี ๆ องค์หญิงผู้สูงศักดิ์จะผุดลุกจากเก้าอี้ แล้วนั่งคุกเข่าลงไปต่อหน้าเสิ่นซิ่วเต๋อ ดวงตาของนางเริ่มเห่อรื้นไปด้วยคราบน้ำตา“ข้าไม่รู้ว่าท่านคิดอะไรถึงได้ทำเช่นนี้ แต่ขอร้องท่าน ปล่อยข้าไปได้หรือไม่ อย่ายุ่งกับข้าอีกเลย” ทันทีที่เอ่ยประโยคนี้จบ น้ำตาของนางก็ไหลอาบสองข้างแก้มเดิมทีนางไม่ควรทำถึงขั้นนี้ แต่ทว่าพูดดีก็แล้ว ต่อว่าก็แล้ว แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยวาง เช่นนั้นก็คงมีเพียงวิธีนี้วิธีเดียวเท่านั้นที่พอจะร้องขอต่อเขาได้นางไม่เพียงคุกเข่าลงต่อหน้าเข

  • หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า   บทที่ 26 แทรกแซงวาสนาบุพเพ (3)

    บทที่ 26 แทรกแซงวาสนาบุพเพ (3)“กษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท” เสิ่นซิ่วเต๋อไม่ยอมปล่อยวาง เขาพยายามแทบเป็นแทบตาย เพื่อสิ่งนี้ ไฉนจะยอมลงง่าย ๆเพื่อยับยั้งการแต่งงานของนาง เพื่อแย่งชิงนางกลับมาเป็นของตน เขาใช้โลหิตไปไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ในการสู้รบ อีกทั้งยังเสี่ยงชีวิตผ่านความเป็นความตาย สู้รบกับพวกชนเผ่าคนเถื่อนมานับครั้งไม่ถ้วน ทั้งหมดนี้ก็เพื่อทูลขอพระราชทานสมรสในวันนี้เท่านั้น“ฝ่าบาท ให้อภัยบุตรชายกระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ บุตรชายกระหม่อมพูดจาเหลวไหล สงสัยคงสู้รบจนสติฟั่นเฟือนไปแล้ว” เสิ่นซวนอิ้งลุกขึ้นมาคุกเข่าต่อหน้าพระพักตร์ สองมือประสานกัน แล้วโขกศีรษะกับพื้นสามหนเพื่อขออภัยบุตรชายของเขากล้าดีอย่างไรทำเช่นนั้น องค์หญิงเหยียนซีคือองค์หญิงตำหนักคุนหนิง หาใช่ว่าผู้ใดอยากแต่งด้วย ก็จะแต่งด้วยได้ง่าย ๆ ว่าที่ราชบุตรเขยของราชวงศ์อย่างกู้ฉือหราน เป็นขุนนางที่โดดเด่น อำนาจในราชสำนักของเขาเป็นอย่างไร ขุนนางขั้นผู้ใหญ่ล้วนทราบกันดี ราชบุตรเขยที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ ใช่ว่าจะหากันได้ง่าย ๆบุตร

  • หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า   บทที่ 26 แทรกแซงวาสนาบุพเพ (2) 

    บทที่ 26 แทรกแซงวาสนาบุพเพ (2)เซี่ยหลันชิงนั่งอยู่ข้างกายฮองเฮา นางมองเห็นแม่ทัพเสิ่นน้อยในอาภรณ์หรูหรา เขาเหมือนในอดีตไม่มีผิด รูปลักษณ์สูงใหญ่ สีผิวที่เข้มขึ้น ใบหน้าของเขามีแววดุร้าย สายตาของเขาจับจ้องมองนางอย่างเปิดเผย จนนางต้องเบือนหน้าหนีเพราะไม่อยากมองเขาอีก“ใต้เท้าเสิ่นซวนอิ้ง เจ้าช่างมีวาสนายิ่งนัก บุตรชายของเจ้านับว่าเป็นยอดขุนพลของเราโดยแท้ ผลงานปราบชนเผ่าเร่ร่อนของเขาในระยะนี้ทำให้เราพึงพอใจมาก เอาสิ แม่ทัพน้อย เจ้ามีสิ่งใดอยากขอต่อเราหรือไม่”ฝ่าบาททรงเอ่ยต่อเสิ่นซวนอิ้งและเสิ่นซิ่วเต๋อ“กระหม่อมไม่ต้องการทรัพย์สินเงินทอง ไม่ต้องการอำนาจ เกียรติยศอื่นใด กระหม่อมต้องการเพียงสตรีนางเดียว” เสียงแหบพร่าของแม่ทัพน้อยเสิ่นเอ่ยอย่างเปิดเผย สายตาของเขาจับจ้องไปที่โฉมหน้าขององค์หญิงสามท่าทางตรงไปตรงมาเช่นนี้ของเขา ทำให้เหล่าสตรีที่อยู่ในงานเลี้ยง ต่างชักสีหน้าส่อแววว่าเสียดาย อีกทั้งยังเอ่ยปากพูดจาจอแจกันไม่หยุดไม่หย่อน“เขามีคนในใจแล้วหรือนี่... ข้าเสียดายยิ่งนัก”

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status