Novel-novel oleh หวงตี้ny

บทที่ 15 ไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง (1)ในวินาทีที่หลี่ลู่เฟิงกำลังจะเสียท่าให้ซ่อมบี้ จู่ ๆ เงาดำร่างหนึ่งก็พุ่งทะยานแหวกฝูงซอมบี้เข้ามาด้วยความเร็วสูง"ก้มหัวลงค่ะว่าที่สามี!" เสียงตะโกนหวานใสดังขึ้น หลี่ลู่เฟิงย่อตัวลงตามสัญชาตญาณทันทีฟุ่บ! ชวิ้ง!ประกายโลหะสีเงินวาดผ่านเหนือศีรษะเขาไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร หัวของซอมบี้สองตัวที่จับแขนของเขาอยู่ร่วงผล็อยลงพื้นเหมือนลูกมะพร้าว ร่างไร้วิญญาณของพวกมันทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ไป๋ซูเฉียวแลนดิ้งลงบนกระโปรงหน้ารถจิ๊ปอย่างสวยงาม เธอยืดตัวขึ้น สบตากับซอมบี้ตัวที่เกาะประตูรถอยู่ มันหันมาคำรามใส่เธอเสียงดังลั่น"จุ๊ ๆ จะเสียงดังไปทำไม ฉันรำคาญเสียงของแกจะแย่แล้ว อย่าแตะต้องรถของฉันนะไอ้ตัวเหม็น" หญิงสาวกระโดดลอยตัว ใช้ขาเรียวยาวที่ทรงพลังจากการฝึกหนัก ถีบยอดหน้าซอมบี้ตัวนั้นเต็มแรงปั่ก!ร่างเน่าเฟะกระเด็นปลิวละลิ่วไปกระแทกกับกำแพงรั้วจนแน่นิ่งสนิท ไป๋ซูเฉียวรีบเปิดประตูรถแล้วโหนตัวเข้ามานั่งบนเบาะข้างคนขับอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่ว"ยืนบื้ออยู่

บทที่ 14 เผชิญหน้ากับความโกลาหล (2)หลายชั่วโมงต่อมา…บรรยากาศที่เคยเงียบสงบของค่ายทหารกองพล 701 ถูกฉีกกระชากด้วยเสียงกรีดร้องที่โหยหวนและน่าสยดสยองที่สุดเท่าที่มนุษย์เคยได้ยินมาเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังลั่นเมื่อครู่เงียบเสียงลงไปแล้ว ไม่ใช่เพราะสถานการณ์สงบลง แต่เป็นเพราะเจ้าหน้าที่ห้องควบคุมถูก 'บางสิ่ง' ที่เคยเป็นเพื่อนร่วมงานกระชากคอหอยจนขาดสะบั้น เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นไปทั่วแผงควบคุม ไฟฉุกเฉินสีแดงหมุนวนวาบวับ สาดส่องให้เห็นภาพนรกบนดินที่กำลังอุบัติขึ้น"อ๊ากกก! ช่วยด้วย! ช่วยฉันด้วย ใครก็ได้ช่วยฉันที มันกัดแขนฉัน!""ยิงมัน! ยิงที่หัว! อย่าให้มันเข้ามา!"เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวผสมปนเปไปกับเสียงร้องคำรามต่ำ ๆ ในลำคอของเหล่าผู้ติดเชื้อ ไวรัสพิสดารที่ระบาดในรอบนี้รุนแรงและรวดเร็วกว่าที่ในนิยายบรรยายไว้หลายเท่าตัว เพียงแค่ถูกกัดหรือข่วน เชื้อโรคร้ายจะวิ่งเข้าสู่กระแสเลือดและเปลี่ยนคนเป็นสัตว์ร้ายภายในเวลาไม่ถึงห้านาทีท่ามกลางความโกลาหล รถบรรทุกทหารคั

บทที่ 14 เผชิญหน้ากับความโกลาหล (1)“เจ็บมากไหมจ้ะเสี่ยวเป่า?” ไป๋ซูเฉียวถามเสี่ยวเป่าที่ซุกหน้าอยู่กับบ่าของพ่อ“เจ็บฮะ...น้าหลินอีใจร้าย น้าหลินอีเป็นคนผลักผมแต่ไม่ยอมรับ ผมไม่ชอบน้าหลินอีเลยฮะ” เสี่ยวเป่าตอบด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้นไป๋ซูเฉียวลูบหัวทุย ๆ ของเด็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าสบตาหลี่ลู่เฟิง แล้วพูดกับเขาว่า “แล้วคุณจะเอายังไงต่อ? เหรินเจี๋ยคงจะทิ้งพวกคนแก่ไว้ที่หมู่บ้านแน่ ๆ หลังจัดแจงข้าวของครบแล้ว อีกไม่นานรถของพวกเขาก็คงต้องออกตัวไปที่ถนนใหญ่ มุ่งหน้าเข้าสู่เมืองหยางโจว”หลี่ลู่เฟิงยืนมองขบวนรถบรรทุกของพวกเหรินเจี๋ยด้วยท่าทางครุ่นคิด ตอนนี้มีรถบรรทุกบางคันออกตัวมุ่งหน้าไปก่อนแล้ว บางคันก็ขับวนกลับมาเอาเสบียงของชาวบ้าน และขนชาวบ้านวัยหนุ่มสาวขึ้นรถไปด้วย แต่ทว่ารถบรรทุกพวกนั้นกลับทิ้งคนแก่ เด็ก และคนพิการเอาไว้ข้างหลัง หลี่ลู่เฟิงที่ยืนมองอยู่ริมถนนได้แต่กัดกรามแน่นอย่างใช้ความคิด ตอนนี้ในหัวของเขากำลังคิดประมวลผลหลายอย่างกำลังคิดว่าจะหาทางช่วยเหลือชาวบ้านให้ได้เยอะที่สุดตราบเท่าที่

บทที่ 13 เผยธาตุแท้ (3)“ฉันกลัวค่ะ กลัวมาก ๆ ด้วย ฉันยังไม่อยากตาย ฉันยังอยากมีชีวิตรอด พี่หลี่คะ พี่ชอบฉันมานานแล้วไม่ใช่เหรอคะ นี่เป็นโอกาสเดียวที่พี่จะได้พิสูจน์ตัวเอง ว่าคนอย่างพี่ยอมทุ่มเททำเพื่อฉันได้มากขนาดไหน ถ้าฉันได้เห็นความตั้งใจของพี่แล้ว ไม่แน่ว่า… ฉันอาจเปลี่ยนใจจากพี่เจี๋ยแล้วหันมาคบหากับพี่ก็ได้นะคะ”หลินอีพูดไปพลาง ก็บีบน้ำตาไปพลาง ผิดกับไป๋ซูเฉียวที่ยืนมองอยู่เฉย ๆ และแทบจะโก่งคออ้วกออกมาต่อหน้าต่อตาของหล่อนเลยก็ว่าได้และในจังหวะนั้นเอง เจ้าก้อนแป้งสองก้อน ต้าเป่าและเสี่ยวเป่าที่บังคับให้จ่าสิบเอกจื่อกงพาขับรถจักรยานยนต์มาส่งที่นี่ ก็วิ่งปรูดเข้ามาหาคนเป็นพ่อจากทางด้านหลังโดยไม่ให้สุ้มให้เสียงแต่ทว่าเด็กน้อยสองคนก็พลันสะดุ้งโหยงเพราะตกใจเสียงดุดันของคุณพ่อ“ที่ผ่านมา! ผมพิสูจน์ตัวเองมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ก็ไม่เคยถูกเลือกเลยสักครั้ง ดังนั้นคุณเลิกบีบน้ำตาได้แล้ว! เพราะต่อให้คุณบีบน้ำตาจนตายอยู่ตรงนี้ มันก็เปลี่ยนความตั้งใจของผมไม่ได้!” หลี่ลู่เฟิงพูดเสียงดังฟังชัด พร้อมกับสลัด

บทที่ 13 เผยธาตุแท้ (2)“ช่างเถอะ คุณจะห่วงหรือไม่ห่วงฉันก็ช่างเถอะ แค่รู้ไว้ว่าฉันห่วงคุณกับลูกมาก… ก็พอแล้ว” ไป๋ซูเฉียวเลิกทำตัวขี้อ้อน แต่เปลี่ยนมาทำเสียงเรียบนิ่งใส่เขาแทน ก่อนหน้านี้ที่หล่อนทำเป็นอ้อนใส่เขา ไม่ใช่เพราะหล่อนต้องการจะกวนประสาทเขา แต่หล่อนเห็นสีหน้าของเขาดูกังวลมากจริง ๆ หล่อนไม่อยากให้เขารู้สึกเครียดมากเกินไป หล่อนจึงพูดอ้อนออกไปอย่างนั้น“กลับเข้าไปในบ้าน! อย่าให้ผมต้องขึ้นเสียง” เป็นเขาที่ดุหล่อนอีกแล้ว แต่ก็เป็นหล่อนอีกเช่นเคยที่ดื้อดึงกับเขา“ไม่กลับค่ะ และฉันก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้นด้วย ฉันจะอยู่กับคุณ” ไป๋ซูเฉียวพูดอย่างฉะฉานไม่โลเล หล่อนรู้ดีว่า! วันนี้คือวันแรกที่หายนะจะคืบคลานเข้ามาเยือน ดังนั้นหล่อนจะอยู่กับเขาเพื่อช่วยเหลือเขาในทุก ๆ ด้าน และเพื่อช่วยเขาดูแลลูก ๆ ให้ปลอดภัยด้วย“ไป๋ซูเฉียว! อย่าดื้อกับผม” คราวนี้ไม่ได้มีแค่เสียงเข้มที่ดุใส่ แต่ผู้พันหนุ่มยังชักสีหน้าใส่หล่อนอีกด้วยไป๋ซูเฉียวไม่ถือสาในท่าทางดุดันเด็ดขาดของเขา เพราะหล่อนเข้าใจดีว่าเขาค

บทที่ 13 เผยธาตุแท้ (1)ครบ 9 วันพอดีที่วิญญาณของไป๋ซูเฉียวได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายเรื่องนี้บ่ายวันนี้ในหน้าต่างระบบของไป๋ซูเฉียวขึ้นตัวเลขสีแดงเถือกกะพริบเตือนถี่ ๆ ว่าเป็น ‘Day Zero’ หรือวันเริ่มต้นแห่งหายนะนั่นเองบรรยากาศในค่ายทหารกองพล 701 และบรรยากาศในหมู่บ้านหงซิง อึมครึมผิดปกติ ท้องฟ้าวันนี้ดูหม่นหมองราวกับถูกฉาบด้วยสีเทาของขี้เถ้า ลมพัดแรงหอบเอาฝุ่นทรายปลิวว่อน ทำให้ผู้คนส่วนใหญ่ในหมู่บ้านแทบไม่มีใครอยากโผล่หัวออกมาจากที่พักของตัวเองผิดกับไป๋ซูเฉียวที่ยืนอยู่กลางลานฝึกซ้อมหลังบ้าน ซึ่งแต่เดิมเคยเป็นแปลงผักของหล่อน ความวุ่นวายภายนอกดูเหมือนจะเป็นเพียงฉากหลังเบลอ ๆ ที่ไม่อาจสั่นคลอนจิตใจของหล่อนได้ฉึก! ฉึก! ฉึก!มีดสั้นสามเล่มพุ่งออกจากมือเรียวบางด้วยความเร็วสูง ปักเข้าที่เป้าไม้กระดานเก่า ๆ อย่างแม่นยำตรงจุดกึ่งกลาง เสียงใบมีดแหวกอากาศและกระแทกเนื้อไม้ดังก้อง ฟังดูน่าเกรงขามและสง่างามในเวลาเดียวกัน“ฟู่ว~” ไป๋ซูเฉี

บทที่ 13 ต้องการเงิน (2)เช้าวันรุ่งขึ้นเช้าวันนี้เจียวชิงอวี่ตื่นขึ้นมาทำอาหารเช้าเตรียมไว้ให้สามีปลอม ๆ กับลูกชายของเหยียนหรงหรง และในขณะที่เธอกำลังยืนหั่นผักอยู่ในห้องครัวเล็ก ๆ จู่ ๆ เสียงแจ้งเตือนของระบบต้าฝูก็ดังแว่วขึ้นมาในหัวแบบงง ๆ“คุณเจียวชิงอวี่ต้องรีบดูแลตัวเอง ต้องหมั่นฝึกฝนเรื่องของการต่อสู้ เพราะภารกิจครั้งต่อไป จะไม่ใช่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับการทำอาหารอีกแล้ว”เสียงนี้ของระบบต้าฝูฟังดูมีเลศนัยยังไงชอบกล แต่ไม่ว่าชิงอวี่จะพยายามถามรบเร้า ว่ามันกำลังพูดถึงเรื่องอะไรอยู่กันแน่ เจ้าระบบต้าฝูมันก็ไม่ยอมตอบคำถามของเธอให้ชัดเจนสักที จนบางครั้งเธอก็อดรู้สึกหัวเสียกับระบบบ้า ๆ นี่ไม่ได้เหมือนกัน เธออยากจับมันออกมาเขย่าแรง ๆ แล้วทุบกำปั้นซ้ำลงไปอีกสองสามครั้ง เผื่อว่านั่นจะช่วยทำให้ระบบหายรวนได้บ้าง“ต้องดูแลตัวเอง ต้องหมั่นฝึกฝนการต่อสู้ เพราะภารกิจขั้นต่อไปจะไม่เกี่ยวข้องกับการทำอาหารงั้นเหรอ? หรือว่า... ภรรยาของกู้สือโจวคนนั้นกำลังวางแผนคิดใช้วิธีสกปรกมากำจัดคนอ

บทที่ 13 ต้องการเงิน (1)ในขณะที่บ้านพักหลังเล็กของกู้สือโจวกำลังอบอวลไปด้วยไออุ่นจาง ๆ เป็นครั้งแรก ที่คฤหาสน์หรูหราอีกฟากหนึ่งของเมืองเซี่ยงไฮ้ บรรยากาศกลับร้อนรุ่มราวกับอยู่ในขุมนรกเพล้ง!แจกันกระเบื้องเคลือบราคาแพงถูกปาลงบนพื้นหินอ่อนจนแตกกระจัดกระจายไม่เหลือชิ้นดี เหยียนหรงหรงยืนหอบหายใจเหนื่อยด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาที่เคยเปล่งประกายสวยงาม ตอนนี้เปลี่ยนเป็นแดงก่ำราวกับสีเลือดนก ใบหน้าที่เคยสวยสะดุดตา ตอนนี้เปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยวด้วยแรงริษยาเดิมทีเหยียนหรงหรงคิดว่า การส่งคนไปสร้างข่าวลือ และสร้างหลักฐานเท็จขึ้นมา จะทำให้สามีของเธอจนมุมและวิ่งโร่กลับมาง้องอนขอคืนดีกับเธอในที่สุด แต่แล้วผลลัพธ์กลับไม่เป็นอย่างนั้นเธอรอคอยเขาอย่างใจเย็นอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่ รอให้เขามาสยบที่ปลายแทบเท้า รอให้เขามาเอ่ยปากเว้าวอน ขอให้หล่อนกลับไปอยู่บ้านตระกูลกู้ในฐานะภรรยาเพียงคนเดียวของเขาเหมือนอย่างที่ควรจะเป็นแต่แล้วเธอก็ตระหนักได้ว่า! สิ่งที่เธอคิดหวังไว้ มันผิด มันผิดทั้งหมดเลย!ข่าวที่เหยียนหรงหรงได้ย

บทที่ 12 เติมเต็มให้อบอุ่น (2)“เสี่ยวอวิ๋นจ๊ะ... ของแบบนี้ขึ้นอยู่ที่โชคชะตา ไม่ใช่ว่าคนทุกคนจะสามารถมีได้หรอกนะจ๊ะ เสี่ยวอวิ๋นเองเมื่อรู้ความลับของฉันแล้ว ก็ช่วยปิดเรื่องนี้เป็นความลับ ห้ามเอาไปบอกใครได้หรือเปล่า?” เจียวชิงอวี่ส่งยิ้มละมุนและย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อยื่นมือมาลูบหัวของเสี่ยวอวิ๋นเบา ๆ“ได้ครับ! ผมรับปาก ผมจะไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกใครเด็ดขาด ผมเป็นลูกผู้ชาย พูดแล้วไม่คืนคำครับ” คำพูดของเด็กน้อยชวนให้ชิงอวี่ฉีกยิ้มกว้าง ไอ้คำที่บอกว่า ‘ผมเป็นลูกผู้ชาย พูดแล้วไม่คืนคำครับ’ คงไม่ต้องเดาให้เหนื่อยหรอกมั้งว่าใครเป็นคนสอนเขาพูดคำพวกนี้ คนที่สอนเสี่ยวอวิ๋นพูด คงหนีไม่พ้นเป็นกู้สือโจวเป็นแน่“ดีมากจ้ะเสี่ยวอวิ๋น”เมื่อตกลงกันเสร็จสรรพแล้วว่าจะไม่เปิดเผยความลับนี้ออกไปให้ใครรู้ เจียวชิงอวี่กับเหยียนเสี่ยวอวิ๋นก็ช่วยกันทำอาหารอยู่ในห้องครัวเล็ก ๆ อย่างสนุกสนาน แม้ว่าเสี่ยวอวิ๋นจะเป็นเด็กเล็กวัยห้าขวบ ช่วยอะไรมากไม่ค่อยได้ แต่การที่เขาได้ช่วยหยิบจับอะไรเล็ก ๆ

บทที่ 12 เติมเต็มให้อบอุ่น (1)หลังจากมีเจ้าหน้าที่แวะไปที่บ้านตระกูลกู้ กู้สือโจวก็ไม่อยากปล่อยเจียวชิงอวี่กับเหยียนเสี่ยวอวิ๋นไว้ที่บ้านตามลำพังอีก ระยะนี้เขาทำงานยุ่ง ไม่ค่อยมีเวลากลับไปอยู่เป็นเพื่อนเจียวชิงอวี่กับเสี่ยวอวิ๋นสักเท่าไหร่ดังนั้นเพื่อความสบายใจของเขา และเพื่อความปลอดภัยของคนทั้งคู่ กู้สือโจวจึงกระเตงทั้งเจียวชิงอวี่และเหยียนเสี่ยวอวิ๋นมาที่ค่ายทหารด้วย โดยให้ทั้งสองพักอยู่ในบ้านพักหลังเล็กของเขาไปพลาง ๆเย็นวันนี้มีลมพายุพัดโหมกระหน่ำลงมาหลายครั้ง ไม่นานฝนชุดใหญ่ก็ตกเทลงมาอย่างบ้าคลั่ง ทำให้บรรยากาศภายในบ้านทั้งเย็นและชื้นในเวลาเดียวกัน บ้านพักหลังเล็กสั่นไหวโงนเงนไปตามแรงลม สร้างความตื่นตกใจให้เด็กน้อยเสี่ยวอวิ๋นเป็นอย่างมาก เจียวชิงอวี่เห็นเหยียนเสี่ยวอวิ๋นนั่งกอดเข่าตัวสั่นงันงกอยู่บนโซฟาไม้กลางบ้าน แม้จะห่มผ้าแล้วแต่ก็ยังรู้สึกหวาดกลัวจนตัวสั่นอยู่ดี เห็นอย่างนั้นหล่อนก็รู้สึกสงสารเสี่ยวอวิ๋นจับใจ“ไม่ต้องกลัวนะจ๊ะ อีกเดี๋ยวพ่อกู้ของเสี่ยวอวิ๋นก็จะกลับมาแล้ว เดี๋ยวอาจะทำของร้อน ๆ อร่อย ๆ ให้กิ

บทที่ 11 ถูกเล่นงาน (2)“คุณเจ้าหน้าที่คะ เรื่องทั้งหมดคงเกิดจากความเข้าใจผิด สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่การคบชู้ แต่เป็น ‘โครงการทดลอง’ ที่กู้สือโจวตั้งใจจัดขึ้นอย่างเป็นระบบค่ะ และคนที่มาเข้าร่วมการทดสอบในครั้งนี้ ทุกคนก็มาด้วยความเต็มใจค่ะ ไม่ใช่ถูกบังคับ”ว่าจบประโยคนี้เจียวชิงอวี่ก็เดินไปที่ตู้ไม้ จากนั้นหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาแสดงต่อหน้าทุกคนด้วยท่าทางที่ค่อนข้างมั่นอกมั่นใจ มันคือตารางกิจกรรมและตารางหลักเกณฑ์การให้คะแนนผู้ที่มาเข้าร่วมการคัดเลือก นี่แสดงให้เห็นว่าทุกอย่างถูกจัดขึ้นอย่างมีระบบแบบแผน ไม่ใช่การจัดแบบส่ง ๆ เพื่อใช้เรียกรับสินบนจากผู้หญิงพวกนั้น“นี่คือหลักฐานค่ะ ทุกอย่างมีขั้นตอน มีการทดสอบ และมีเกณฑ์การให้คะแนนที่ชัดเจน นี่ไม่ใช่พฤติกรรมของคนที่จะหาเศษหาเลยกับใคร แต่เป็นการประเมินคุณสมบัติที่จำเป็นต่อการสร้างครอบครัวของทหารอย่างแท้จริงค่ะ”เจียวชิงอวี่มองลึกเข้าไปในดวงตาสีดำขลับของหมิงจ้วนถง แล้วเอ่ยต่อไปอีกว่า...“ฉันรู้ดีค่ะ ว่าเรื่องนี้อาจฟังดูแปลกประหลาด

บทที่ 11 ถูกเล่นงาน (1)เรื่องของกู้สือโจวดังมาถึงหูของเหยียนหรงหรงได้สักพักหนึ่งแล้ว แต่เธอไม่ได้ทำอะไรวู่วาม ไม่ได้ออกอาการคลุ้มคลั่งให้คนนอกเห็น และไม่ได้ถ่อไปหาเรื่องเจียวชิงอวี่ซึ่ง ๆ หน้า เหยียนหรงหรงในตอนนี้ดูนิ่งเงียบอย่างน่าประหลาดที่เธอนิ่งเงียบได้ขนาดนี้ ไม่ใช่เพราะเธอยอมปล่อยวางและปลดปลงกับชีวิต แต่เธอแค่กำลังรอฟังผลลัพธ์ของแผนการร้าย ๆ ที่เธอเตรียมไว้ตลบหลังสามีสุดที่รักคนนั้นอยู่ต่างหากแผนการร้ายกาจของเหยียนหรงหรงก็คือ เธอติดตามข่าวสารเรื่องโครงการทดลองเป็นภรรยาชั่วคราวที่กู้สือโจวจัดขึ้นอย่างลับ ๆ และเธอก็ได้ส่งหญิงสาวคนหนึ่งที่มีชื่อว่าจื้อเหยาไปเข้าร่วมการคัดเลือกในครั้งนี้ด้วย จื้อเหยาเป็นคนฉลาดแกมโกงและร้ายลึก เธอรู้จักกับเหยียนหรงหรงมาหลายปีแล้ว แต่ก็ไม่เคยแสดงตัวโดดเด่นเกินความจำเป็น เพราะแบบนี้จึงไม่ค่อยมีใครมาใส่ใจหรือสังเกตเห็นความสัมพันธ์ของเหยียนหรงหรงกับจื้อเหยาว่าสนิทสนมกันถึงขั้นไหนเหยียนหรงหรงต้องการให้ ‘โครงการทดลองเป็นภรรยาชั่วคราว และการทด

บทที่ 6 ฝังเข็ม (1)สองขาเรียวถูกพาดไว้บนบ่าสูง กรอบหน้าคมคายของบุรุษหนุ่มยืดยื้อโลมไล้ไปตามฝ่าเท้าสวยของจิ่นเหอ โดยไม่มีทีท่ารังเกียจแต่อย่างใด หนำซ้ำเขายังขบเม้มริมฝีปากเข้าที่ปลายนิ้วหัวแม่เท้าของจิ่นเหอเบา ๆ ดั่งต้องการจะหยอกเย้า ขณะเดียวกันบั้นท้ายแกร่งของโหวหนุ่ม ก็กระทุ้งกระแทกต่อเนื่อง สร้างความเสียวซ่านสำราญใจให้จิ่นเหอโดยมิคิดจะหยุดพักท่วงท่าทำนองนี้ชวนให้จิ่นเหอแปลกใจอย่างเหลือแสน...เหตุไฉนเขาจึงไม่รังเกียจฝ่าเท้าของนาง เหตุไฉนเขาจึงทำเหมือนคุ้นเคยกับเรือนร่างของนางเป็นอย่างดี มิใช่ว่า? ตั้งแต่ย้อนเวลากลับมา เขาและนางเพิ่งได้เสียกันเป็นครั้งที่สองเองหรอกหรือ ไฉนเขาถึงทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ทำอย่างกับว่า...เคยได้เสียกับนางมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนอย่างไรอย่างนั้น"เหอเอ๋อร์~ เหอเอ๋อร์ของข้า"ครานี้เป็นกู้เจิ้งหยวนที่เผลอร้องครางระงมออกมา ซึ่งเป็นผลพวงมาจากจังหวะตอดรัดที่ค่อนข้างถี่รัวภายในรูหยุ่น ทำให้เจิ้งหยวนกลั้นเสียงครางกระเส่าเอาไว้ไม่อยู่ ด้านจิ่นเหอก็ใช่ว่าน้อยหน้าไปกว่ากัน แม้ปากของนาง

บทที่ 5 กลืนน้ำลายตัวเอง (2)“อ๊ะ ⊙_⊙!! นั่นมัน!!!”เงียบงันได้แค่ไม่กี่อึดใจ พอชายหนุ่มปลดเปลื้องสายคาดเอว ตามด้วยถอดกางเกงซับในออก จนเหลือเพียงแท่งเขื่องขนาดใหญ่ที่ชี้โด่ชี้เด่อยู่ตรงหน้า ทันทีที่เห็นมัน ดวงตากลมโตของจิ่นเหอก็เบิกกว้างฉับพลัน เรื่องขนาดที่ใหญ่โตเท่าลำแขน นางไม่ใคร่ตกใจนัก เพราะอย่าลืมว่า...จิ่นเหอเคยแต่งเป็นภรรยาของเขามาแล้วครั้งหนึ่ง ทั้งยังเคยหลับนอนกับเขามานับครั้งไม่ถ้วน แต่ที่ตกใจจนต้องเบิกตากว้างฉับพลัน นั่นก็เพราะ! เสาร์มังกรของเขา มีเม็ดมุกตะปุ่มตะปํ่าฝังอยู่เต็มไปหมด นับดูแล้วน่าจะมีราว ๆ แปดเม็ดเห็นจะได้จิ่นเหอไม่เข้าใจเอาเสียเลย ว่าทำไมแท่งเขื่องของเขาถึงเป็นเช่นนั้นไปได้!?เมื่อเดือนที่แล้ว ตอนที่ถูกคนลอบวางยาปลุกกำหนด กระทั่งได้เสียกับเขา นางค่อนข้างมั่นใจ ว่าแท่งเอ็นของเขาก็ยังปกติดีทุกสัดส่วน แล้วหากฉุกคิดไปถึงตอนที่ตัวนางยังเป็นฮูหยินของเขา และยังไม่ได้ย้อนกลับมาเกิดใหม่ ไม่ว่าจะหลับนอนด้วยกันกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แท่งเขื่องของเขาก็ยังเรียบรื่นไร้ตุ่มไต แต่นี่อะไร! เขาไปฝังมุกตั้งแต่เมื่อไหร่ก

บทที่ 5 กลืนน้ำลายตัวเอง (1)ซ่งจิ่นเหอหายใจหืดหาดจนหน้าอกกระเพื่อมไหว แม้จิตใจของนางจะบอกว่าไม่ต้องการเขาเพียงใด แต่ทว่าร่างกายภายนอกกลับแอ่นสู้แอ่นรับ ดั่งต้องการจะยุยงส่งเสริมให้เขารีบลงมือเสียทียามนี้สันจมูกโด่งของโหวหนุ่มซุกอยู่กับร่องนมที่เบียดชิดกันสองเต้า สองฝ่ามือใหญ่ก็ใช่ว่าน้อยหน้า มันทั้งบีบคลึง ทั้งบีบเคล้น ทำเอาเนื้อนุ่มหยุ่นของเต้าสวยเหลวผิดรูปและเบ้เบี้ยวไปตามแรงมือ ไม่เพียงเท่านั้นเขายังย้ายริมฝีปากร้ายลงมาดูดเม้มที่ยอดปทุมถันเม็ดงามอย่างมูมมามหิวโหย ดู ๆ แล้วยิ่งเหมือนลูกหมาแรกเกิดไม่มีผิด“หยุดนะ! หยุดเดี๋ยวนี้! หยุดล่วงเกินข้า!!! ใครก็ได้ ใครอยู่ข้างนอก เข้ามาช่วยข้าที” กู้เจิ้งหยวนหน้าด้านหน้าทนถึงเพียงนี้ ครั้นด่าทอต่อไปคงไร้ประโยชน์ เมื่อตกตะกอนความคิดได้อย่างนี้แล้ว จิ่นเหอจึงมิได้ก่นด่าให้เสียปาก แต่เลือกโก่งคอเรียกหาผู้อื่นอย่างดื้อดึง ร้อนให้ชายหนุ่มผู้ที่กำลังเพลิดเพลินอยู่กับหน้าอกนุ่มหยุ่นของอิสตรี ต้องเงยหน้าขึ้นมาห้ามปราม“ชู้ว~ ร้องไปก็ไร้ประโยชน์ ต่อให้ร้องจนคอแตก ก็มิมีผู้ใดเข้ามาช่วยเจ้าได้หรอก” ชายหนุ่มพูดเสียงแผ่วพร้อมกับกระตุกยิ้มร้ายที่มุมปาก

บทที่ 4 เกลียดสิ่งใดมักได้สิ่งนั้น (3)“เจิ้งหยวน… ข้าเกลียดท่าน…”เนื่องจากตัวยาเริ่มออกฤทธิ์เต็มที่แล้ว สติสัมปชัญญะของจิ่นเหอจึงเหลืออยู่เพียงน้อยนิด แต่ถึงกระนั้นนางก็ยังไม่หลงลืมว่าตนเองเกลียดชังบุรุษหน้าหนานามกู้เจิ้งหยวนเพียงใด แต่ขณะเดียวกันนี้ในหัวของนาง...ก็เริ่มมีแต่เรื่อง 'อย่างว่า' ฉายซ้อนทับผสมปนเปกันเต็มไปหมด นี่สินะ! คือผลข้างเคียงที่จวงเถาพูดถึง“โบราณว่าไว้… เกลียดสิ่งใดมักได้สิ่งนั้น หากไม่เหลือบ่ากว่าแรง เช่นนั้นเจ้าก็ช่วยเกลียดข้าให้มาก ๆ หน่อยเถิด” ว่าไว้เพียงเท่านี้โหวหนุ่มก็วางร่างอ้อนแอ้นลงบนฟูกนวมอย่างเบามือ เขาส่งยิ้มละมุนละไมให้นาง โดยไม่สนว่านางกำลังแยกเขี้ยวยิงฟันใส่ตนยามนี้ร่างกายของเขาร้อนระทวยตั้งตัวหัวจรดเท้าไม่ได้ต่างไปจากนางเลยสักนิด แต่ที่เห็นว่าเขายังควบคุมตัวเองได้ดี และมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน นั่นเป็นผลมาจากการที่เขาสำเร็จวรยุทธ์ ทั้งมีกำลังภายในที่แข็งแกร่ง ต่างไปจากสตรีผู้บอบบางอย่างซ่งจิ่นเหอ ที่นอกจากถนัดใช้วาจาจาบจ้วงร้ายกาจแล้วนั้น ก็ไม่มีสิ่งใดที่สามารถปกป้องคุ้มครองตนเองได้เลยในทางกลับกันต่อให้เจิ้งหยวนสามารถควบคุมการทรงตัวของตนเองได้ดี

บทที่ 4 เกลียดสิ่งใดมักได้สิ่งนั้น (2)เรื่องมันมีอยู่ว่า...เมื่อเดือนก่อนน้องสาวเพียงคนเดียวของเซี่ยติงหลัวจัดงานเลี้ยงวันคล้ายวันเกิดที่จวนสกุลเซี่ย เนื่องจากเซี่ยหรูเอ๋อร์เป็นที่รู้จักในแวดวงสังคมค่อนข้างมาก ทั้งเป็นสตรีงามผู้อัธยาศัยดี เหล่าคุณหนูคุณชายหลายตระกูลจึงไม่อิดออดที่จะตอบรับเทียบเชิญของนาง และเดินทางมาร่วมงานเลี้ยงด้วยตัวเอง ซึ่งแน่นอนว่าหนึ่งในรายชื่อแขก ย่อมมีชื่อของคุณหนูซ่ง ซ่งจิ่นเหอ ปะปนอยู่ด้วยในเมื่อรู้แท้แก่ใจว่าจิ่นเหอจะต้องเดินทางมาร่วมงานเลี้ยงที่จวนตระกูลเซี่ยอย่างแน่นอน มีหรือ? ที่เจิ้งหยวนจะนิ่งเฉยดูดาย โหวหนุ่มคิดฉวยโอกาส โดยใช้งานเลี้ยงของจวนตระกูลเซี่ยเป็นดั่งสะพานสื่อรัก ไม่น่าเชื่อว่า... เพื่อให้ได้คนงามมาครอบครอง กู้เจิ้งหยวนถึงขั้นวิ่งเต้นวางแผนใช้ยาปลุกกำหนัด เพื่อจัดฉากให้ตนได้เสียกับซ่งจิ่นเหอในเรือนตะวันตกของตระกูลเซี่ย เพียงเท่านี้ซ่งจิ่นเหอก็จะหนีเขาไปไหนไม่พ้น ท้ายที่สุดแล้วก็ต้องลงเอยกับเขาอยู่วันยังค่ำหลังได้เสียกับนางแล้ว พูดไปใครจะเชื่อ! ว่าโหวหนุ่มเป็นคนอยู่เบื้องหลังการป่าวประกาศให้คนในเมืองหลวงได้รับรู้ว่าเขากับนางได้เสียกันแล้ว ที

บทที่ 4 เกลียดสิ่งใดมักได้สิ่งนั้น (1)“หากข้าบอกว่า… ข้ารักเจ้าเล่า? เจ้าจะยอมแต่งเป็นฮูหยินให้ข้าได้หรือไม่?”“หึ!” จิ่นเหอเค้นเสียงเย้ยหยันขึ้นปลายจมูก ครั้นได้ยินคำว่า 'รัก' หลุดออกมาจากปากของอีกฝ่าย ริมฝีปากของนางถึงขั้นกระตุกเกร็งริก ๆ ดั่งไม่อยากเชื่อคำหวานเหล่านั้น “เพียงแค่ต้องการเอาชนะสตรีตัวเล็ก ๆ เช่นข้า ท่านถึงขั้นยอมพูดปดมดเท็จเชียวหรือ? สตรีที่ท่านควรบอกรัก หาใช่ข้า! แต่เป็นเฉียวเฟิงหลันต่างหาก!” ขณะต่อต้านเสียงแข็ง ม่านตาสีอ่อนของหญิงสาวเริ่มหดแคบ ภาพบุรุษเบื้องหน้าค่อย ๆ เลือนรางลงช้า ๆ พาให้จิ่นเหอต้องยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาขยี้เปลือกตาตัวเองรัว ๆ หวังปรับม่านตาให้กลับมามองเห็นได้ชัดเจนดังเดิม“ข้าไม่ได้เสน่หาในตัวเฉียวเฟิงหลัน ในใจข้าไม่มีที่ว่างให้นางแม้แต่น้อย จิ่นเหอ… ต้องให้ข้าทำอย่างไร เจ้าถึงจะเชื่อว่าข้ารักเจ้าจริง ๆ” โหวหนุ่มยังคงยืนยันคำเดิม เมื่อเห็นว่าจิ่นเหอเริ่มซวนเซสูญเสียการทรงตัว ชายหนุ่มจึงค่อย ๆ ย่องเบาเข้าไปหาคนงามทีละนิด... ทีละนิด... ดั่งกำลังต้อนลูกกระต่ายน้อยให้ตกลงไปในหลุมพราง“หุบปาก! หยุดพูดคำพวกนั้นเสียที แล้วช่วยถอยออกไปให้ห่าง ๆ ข้าด้วย ม