جميع فصول : الفصل -الفصل 10

คำโปรยสิ่งที่เขาทำกับนาง ต่อให้ตายแล้วเกิดใหม่อีกพันครั้ง ก็ไม่อาจอภัย เช่นนั้นชาติใหม่นี้นางจะใช้ชีวิตให้ดี จะปูทางให้เรียบ จะหาสามีใหม่ที่รู้จักรักหยกถนอมบุปผา ชะตาใหม่นี้นางจะเป็นคนขีดเส้นด้วยมือตนเอง!*************************แนะนำเรื่องเขากับนาง เดิมทีควรรักใคร่ปรองดอง ควรกราบไหว้ฟ้าดินอย่างชื่นมื่น ทว่าทุกอย่างกลับตรงกันข้ามทั้งหมดเมื่อบิดาและพี่ชายของนางร่วมมือกันทรยศผู้นำตระกูลเสิ่น จากสัญญารักจึงกลายเป็นสัญญาแค้นเซี่ยหลันชิงถูกโยกย้ายให้ไปแต่งกับบุรุษเส็งเคร็งแซ่จางที่เห็นแก่ตัวและมักทุบตีภรรยาจนติดเป็นนิสัยทว่าคืนก่อนวันแต่งงานเพียงวันเดียว นางกลับถูกลักพาตัวโดยคนผู้หนึ่ง คนผู้นั้นคือเสิ่นซิ่วเต๋อ บุรุษที่นางลงรักปักใจ เขาลักพาตัวนางในครานี้ เดิมทีควรเป็นความโชคดี แต่ทว่ามันกลับเป็นดั่งฝันร้ายเขาไขว่คว้านาง หาใช่เพราะรักใคร่ถนอมนาง แต่เพราะอยากให้นางจมอยู่กับความเจ็บปวดที่ว่า 'มีชีวิตอยู่ก็เหมือนตายทั้งเป็น!'เรื่องร้าวฉานระหว่างสองตระกูล คนผิดไม่ใช่นาง คนได้รับประโยชน์ก็ไม่ใช่นาง เหตุไฉนคนรับเคราะห์กรรมกลับต้องเป็นนาง ดูก็รู้ว่าสวรรค์ลำเอียง ไม่เมตตานางเลยสักนิด เช่นน

บทที่ 1 รสชาติชีวิต (2) ก่อนที่เซี่ยหลันชิงจะหายตัวไป ตระกูลเซี่ยของนางถูกบีบคั้นกลั่นแกล้งจากคนหลายฝ่าย บิดาของนางทุกข์ใจหนักจนล้มป่วย กระทั่งวันที่นางหายตัวไป ความวิบัติก็บังเกิด...บิดาของนางถูกสังหารไปพร้อมกับบุตรชายคนโตและบุตรชายคนรอง ส่วนเหล่าสตรีแซ่เซี่ยถูกขับไล่ออกไปไกลพันลี้เพื่อไปใช้แรงงานในเหมืองทางทิศใต้ หญิงสาวที่หน้าตาดี ไม่อาจเดินทางได้จนถึงปลายทาง ชะตาชีวิตของพวกนางน่าเวทนานัก พวกนางถูกฉุดคร่าเอาไปย่ำยีอย่างโหดร้ายและป่าเถื่อนพวกที่ลงมือทำระยำกับสตรีแซ่เซี่ยก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ล้วนเป็นทหารใต้บัญชาของเสิ่นซิ่วเต๋อทั้งสิ้นพวกนางที่เป็นคุณหนูจากตระกูลผู้ดีซึ่งถูกอบรมบ่มเพราะมาอย่างดี บุรุษไหนเลยจะเคยแตะต้อง เมื่อถูกกระทำย่ำยีเช่นนี้ มีหรือที่พวกนางจะทนทานต่อความอัปยศเหล่านั้นได้ ท้ายที่สุดแล้วพวกนางก็เลือกจบชีวิตตนเองอย่างน่าอนาถหญิงชราอย่างฮูหยินผู้เฒ่าก็หนีไม่พ้นความตายด้วยเช่นกันเซี่ยหลันชิงคือผู้หญิงเพียงคนเดียวของตระกูลเซี่ยที่ยังรอดชีวิต แต่ทว่าชีวิตความเป็นอยู่ของนางก็มิได้ต่างอันใดกับตายทั้งเป็นเซี่ยหลันชิงรู้ดีว่า ความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นของสองตระกูลไม่อาจต่อต

บทที่ 2 หมดความอดทน (2) เซี่ยหลันชิงค่อย ๆ กระเสือกกระสนลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางโงนเงนเหมือนเด็กหัดเดิน ยังดีที่มีเสี่ยวเหอคอยประคองอยู่ข้าง ๆ หาไม่เช่นนั้นนางคงลุกขึ้นยืนไม่ไหวแล้วคราวนี้นางไม่มัวนั่งโง่อยู่ตรงนี้อีกแล้ว นางเลือกเดินกลับไปยังเรือนเล็กท้ายจวน ที่เป็นที่อยู่ของนางกับลูก ทันทีที่กลับไปถึง เซี่ยหลันชิงรีบถลันเข้าไปกอดร่างที่ผ่ายผอมของลูกสาวเป็นครั้งสุดท้ายร่างกายของซินเอ๋อร์เย็นชืดเหมือนก้อนหินกลางลมหมอก ลูกสาวของนางคงตายมาได้สักพักแล้ว เสียดายที่แม่คนนี้ไม่ได้อยู่ข้างนางในช่วงลมหายใจสุดท้ายเซี่ยหลันชิงไม่ได้ร้องไห้อย่างคนเสียสติ แต่นางกลับคลี่ยิ้มออกมาจาง ๆ อย่างคนจิตวิปลาส จิตใต้สำนึกสายหนึ่ง บอกว่าเสียใจ ที่ต้องเสียลูกสาวไป แต่จิตใต้สำนึกอีกสายหนึ่งกลับบอกว่า ดีใจที่ลูกสาวของนางได้หลุดพ้นเสียทีเหลือแต่นางเพียงคนเดียวเท่านั้น... ที่ยังไม่หลุดพ้น...เซี่ยหลันชิงหันมองเสี่ยวเหอด้วยสายตาสุดเศร้าโศก นางชี้นิ้วไปที่กล่องไม้ใบหนึ่งที่ตั้งอยู่มุมห้อง แล้วเอ่ยเสียงเฉื่อยออกมาว่า...“ของพวกนี้เจ้าเก็บเอาไว้นะ เดิมทีข้าตั้งใจจะมอบให้ซินเอ๋อร์ตอนนางโต เอาไว้เป็นสินเดิมแต่งงาน แต

บทที่ 3 เกลียดชังจริงหรือ (2) เจาเหวินเป็นข้ารับใช้ที่ติดตามอยู่ข้างกายเสิ่นซิ่วเต๋อมานานแล้ว เขาเองก็ได้พบเห็นคุณหนูเซี่ยมาตั้งแต่เด็ก เขาย่อมรู้ดีว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับตระกูลเสิ่นนั้น คุณหนูเซี่ยไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรเลยนางเป็นสตรีผู้เคราะห์ร้ายที่เสิ่นซิ่วเต๋อรักปักใจ แต่ในขณะเดียวกันเขาก็เกลียดชังนางเหลือเกิน ทั้งที่ความเป็นจริงนางมิได้เกี่ยวข้องกับความแค้นในครั้งนี้เลย เพียงแค่นางเป็นคนแซ่เซี่ย ก็จะให้นางเป็นคนผิดอย่างนั้นหรือ? เช่นนี้คงไม่ยุติธรรมกับนางแล้วหากจะหาคนผิด ก็ต้องชี้มือไปที่เซี่ยจิ่นเฉิงบิดาของนาง คนผู้นั้นตายไปแล้ว ตระกูลเซี่ยก็พังพินาศย่อยยับทั้งตระกูลไปแล้ว เท่านี้ก็น่าจะเลิกแล้วต่อกันได้แล้วมิใช่หรือ แต่เหตุไฉนนายท่านถึงยังไม่ปล่อยวาง เอาแต่พูดจาทำร้ายน้ำใจของนางอยู่ได้ครั้นจะให้นางอยู่ ก็หมั่นประชดประชันนาง หมั่นทำให้นางเจ็บปวดไม่เว้นแต่ละวัน ครั้นนางจะตายจากไป ก็มิยอมปล่อยให้นางหลุดพ้น เจ้านายของเขาในทุกวันนี้ ดูเหมือนคนสารเลวเข้าไปทุกวัน“จากไปแล้วงั้นเหรอ... เจาเหวิน! เจ้าอย่าพูดจาเหลวไหล” ท่านแม่ทัพเสิ่นซิ่วเต๋อเหลือบตามองลูกน้องคนสนิท คิ้วของเขาขมว

บทที่ 4 พวกนางจากไปแล้ว (2) แม้พวกเขาจะเป็นแค่พลทหารต่ำต้อย ที่ไม่ได้ฉลาดปราดเปรื่องอันใดมากนัก แต่พวกเขาล้วนดูออก ว่าท่านแม่ทัพรู้สึกอย่างไร และคิดอย่างไรกับสองแม่ลูกแซ่เซี่ยท่านแม่ทัพปากไม่ตรงกับใจเช่นนี้มานานแล้ว...ปากบอกไม่ใส่ใจ ไม่อยากสนใจ แต่เมื่อกลับมาถึงจวนก็มักถามถึงแม่นางเซี่ยก่อน โดยให้เหตุผลแก้ต่างว่า ก็เพียงกลัวว่านางจะก่อเรื่อง จึงถามถึงก็เท่านั้น เกือบทุกเย็นท่านแม่ทัพมักจะไปกินข้าวที่เรือนหลังน้อยเสมอตอนนี้แม่นางเซี่ย และคุณหนูใหญ่เหลือเพียงโครงกระดูกแล้ว ไม่รู้ว่ากลับมาคราวนี้ท่านแม่ทัพจะนั่งกินข้าวกับผู้ใด แต่เมื่อคิดไปคิดมา ท่านแม่ทัพจะนั่งกินข้าวกับผู้ใดก็ช่างหัวท่านแม่ทัพเถิด...พวกนางสองแม่ลูกตายไป ก็เป็นวาสนาของพวกนางแล้ว!ความทุกข์ทรมานตลอดหลายปี ความหมางเมินเย็นชาที่นางสองแม่ลูกได้รับ ทำให้พวกนางทุกข์ระทมใจมิใช่น้อย มีชีวิตอยู่ก็เหมือนตายทั้งเป็น บางทีนี่อาจเป็นเมตตาของสวรรค์ที่จะช่วยปลดปล่อยพวกนางก็ได้ เสิ่นซิ่วเต๋อกลับมาถึงจวนในยามจื่อ