Se connecterบทที่ 3 เกลียดชังจริงหรือ (2)
เจาเหวินเป็นข้ารับใช้ที่ติดตามอยู่ข้างกายเสิ่นซิ่วเต๋อมานานแล้ว เขาเองก็ได้พบเห็นคุณหนูเซี่ยมาตั้งแต่เด็ก เขาย่อมรู้ดีว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับตระกูลเสิ่นนั้น คุณหนูเซี่ยไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรเลย
นางเป็นสตรีผู้เคราะห์ร้ายที่เสิ่นซิ่วเต๋อรักปักใจ แต่ในขณะเดียวกันเขาก็เกลียดชังนางเหลือเกิน ทั้งที่ความเป็นจริงนางมิได้เกี่ยวข้องกับความแค้นในครั้งนี้เลย เพียงแค่นางเป็นคนแซ่เซี่ย ก็จะให้นางเป็นคนผิดอย่างนั้นหรือ? เช่นนี้คงไม่ยุติธรรมกับนางแล้ว
หากจะหาคนผิด ก็ต้องชี้มือไปที่เซี่ยจิ่นเฉิงบิดาของนาง คนผู้นั้นตายไปแล้ว ตระกูลเซี่ยก็พังพินาศย่อยยับทั้งตระกูลไปแล้ว เท่านี้ก็น่าจะเลิกแล้วต่อกันได้แล้วมิใช่หรือ แต่เหตุไฉนนายท่านถึงยังไม่ปล่อยวาง เอาแต่พูดจาทำร้ายน้ำใจของนางอยู่ได้
ครั้นจะให้นางอยู่ ก็หมั่นประชดประชันนาง หมั่นทำให้นางเจ็บปวดไม่เว้นแต่ละวัน ครั้นนางจะตายจากไป ก็มิยอมปล่อยให้นางหลุดพ้น เจ้านายของเขาในทุกวันนี้ ดูเหมือนคนสารเลวเข้าไปทุกวัน
“จากไปแล้วงั้นเหรอ... เจาเหวิน! เจ้าอย่าพูดจาเหลวไหล” ท่านแม่ทัพเสิ่นซิ่วเต๋อเหลือบตามองลูกน้องคนสนิท คิ้วของเขาขมวดมุ่น เขาคิดเข้าข้างตัวเอง คิดว่านางไม่ได้ตายจริง เพียงแต่หาเรื่องเรียกร้องความสนใจจากเขาแน่
ครั้งในอดีตนางดีกับเจาเหวินไม่น้อย ทั้งสองย่อมมีบุญคุณต่อกัน ครานี้เจาเหวินถึงขั้นคุกเข่าต่อหน้าเขา ถึงขั้นพูดแทนนาง เช่นนั้นก็เป็นไปได้ว่า เจาเหวินร่วมมือกันกับนางเพื่อช่วยให้นางเรียกร้องความสนใจได้สำเร็จ
เจาเหวินหนอเจาเหวิน... ไฉนถึงกล้าเอาเรื่องเป็นตายมาพูดล้อเล่น ไม่เห็นหรือว่าเขากำลังยุ่งอยู่ แต่ถึงไม่ได้ยุ่ง ก็ไม่ควรเอาเรื่องของนางมารบกวนเขาอยู่ดี
“นางคงขอร้องให้เจ้ามาพูดโกหก เพื่อเรียกร้องความสนใจแทนนางสินะ สตรีผู้นี้ช่างน่ารำคาญเสียจริง ข้าให้นางอาศัยอยู่ในเรือนท้ายจวน ให้นางกินอยู่ในจวนแม่ทัพ ก็เป็นบุญของนางแล้ว ไม่รู้ว่านางจะเรียกร้องอะไรจากข้านักหนา ฮึ... คิดหรือว่าข้าจะสนใจนาง”
ในใจของเขาร้อนรุ่มเป็นห่วงนางยิ่งนัก เสียเพียงแต่ว่าปากแข็ง และหลอกตัวเองเก่ง จึงทำให้เขาพ่นคำพูดทำนองนั้นออกมา
“นายท่าน ข้าไม่ได้กุเรื่องพูดโป้ปด ข้าอยู่ข้างกายท่านมากี่ปี นิสัยของข้าท่านไม่รู้หรือ แม้หลายครั้งข้าจะเห็นใจนางอยู่บ้าง แต่เพราะข้าเป็นคนของท่าน ข้าจึงไม่คิดยื่นมือช่วยเหลือนางเกินกว่าหน้าที่ เช่นนั้นข้าเจาเหวินจะพูดโกหกแทนนางได้อย่างไร”
คำพูดของเจาเหวินช่วยดึงสติเสิ่นซิ่วเต๋อได้เป็นอย่างดี แม่ทัพหนุ่มโกรธขึ้งจนเส้นเลือดข้างขมับปูดโปนเป็นเส้นสัน เขาเห็นเจาเหวินเป็นดั่งพี่น้อง เขาไม่อยากลงมือกับเจาเหวิน
“เจาเหวิน! นี่เจ้า!” เสิ่นซิ่วเต๋อพยายามระงับโทสะอย่างสุดความสามารถ ซึ่งเจาเหวินก็รู้ดีเป็นอย่างยิ่ง ว่าท่านแม่ทัพโกรธขึ้งมากเพียงใด แต่เขากลับยังไม่ยอมหยุดพูด เพราะไหน ๆ ก็มีโอกาสได้พูดแล้ว ดังนั้นเขาก็จะพูดให้ถึงที่สุด
“เรื่องที่ควรพูด ข้าไม่เคยคิดพูด แต่บัดนี้จะขอลองพูดดูสักครั้ง องค์หญิงเหยียนซีที่แสร้งทำดีต่อหน้าท่าน นางไม่เคยเป็นคนดี นางไม่เคยดูแลแม่นางเซี่ย ไม่เคยมีเมตตาต่อคุณหนูซินเอ๋อร์ นางบีบคั้นกลั่นแกล้งทรมานแม่นางเซี่ยมาโดยตลอด ท่านเป็นถึงแม่ทัพบัญชาการสามเหล่าทัพ ย่อมฉลาดปราดเปรื่อง ข้าน้อยพูดเท่านี้ ท่านก็น่าจะเข้าใจหมดแล้ว”
เสิ่นซิ่วเต๋อกำหมัดแน่นและกัดฟันกรอด ก่อนจะเอ่ยออกมาประโยคหนึ่งว่า “หากไม่เห็นแก่ที่ว่าเจ้าเป็นคนสนิทของข้า เติบโตมาพร้อมกับข้า เป็นดั่งพี่น้องสายเลือดเดียวกันกับข้า พูดมากขนาดนี้ หัวคงหลุดจากบ่าไปนานแล้ว”
“หากหัวของข้าน้อย ช่วยให้นายท่านหูตาสว่างขึ้นมาได้บ้าง ข้าน้อยก็ยินดีมอบให้” เมื่อว่าจบประโยคนี้ เจาเหวินเงยหน้าขึ้นมองสบตากับแม่ทัพหนุ่ม แล้วเอ่ยต่อไปว่า “นายท่าน... เรื่องในอดีตข้าว่าลองสืบค้นอย่างละเอียดดูใหม่สักครั้งเถิดขอรับ”
เสิ่นซิ่วเต๋อไม่ได้รับปาก และไม่ได้ด่วนสรุป ตอนนี้เขาใช้ความอดทนเป็นอย่างมาก ที่จะไม่ปล่อยหมัดลงไปต่อยปากของเจ้าเจาเหวิน
“เตรียมม้าให้ข้า!!! ข้าจะกลับจวน!!”
ในที่สุด... เจาเหวินก็โน้มน้าวใจท่านแม่ทัพได้สำเร็จ! ถึงแม้ว่ามันจะสายเกินไปก็เถอะ อย่างน้อยเถ้ากระดูกของคุณหนูสามเซี่ย กับคุณหนูซินเอ๋อร์ก็ควรได้เก็บไว้ในห้องบรรพชน เพราะหากท่านแม่ทัพไม่กลับไปตอนนี้ เถ้ากระดูกของพวกนางสองแม่ลูกอาจถูกทำลายโดยคนขององค์หญิงเหยียนซี
ก่อนออกเดินทางเสิ่นซิ่วเต๋อไม่ลืมฝากฝังงานของตนให้เฟิ่งกุนซือเป็นคนรับช่วงต่อ จากนั้นเขาก็ควบอาชาทมิฬฝ่าเงารัตติกาลกลับเข้าเมืองหลวงอย่างรีบร้อนโดยมีทหารติดตามมาเพียงแค่สามคนเท่านั้น
บทที่ 28 การเปลี่ยนแปลง (2)“สองคนแม่ลูกบอกรักกันอย่างหวานชื่น คงลืมบิดาคนนี้ไปแล้วกระมัง” เป็นกู้ฉือหรานที่เดินลอดซุ้มประตูจวนเข้ามา ใบหน้าของเขามีหนวดเคราขึ้นเล็กน้อย การแต่งตัวก็ดูภูมิฐานขึ้นตามตำแหน่งราชการ แต่กระนั้นความหล่อเหลาก็ไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย“ท่านพ๊ออออ ท่านพ่อกลับมาแล้ว” เจ้าพวกเด็กแสบทั้งสามคนที่วิ่งเล่นไล่จับผีเสื้อกันอย่างสนุกสนาน เมื่อเห็นบิดากลับมาถึงจวน ต่างก็วิ่งปรี่หน้าตั้งเข้ามาเกาะแขนเกาะขาของบิดาอย่างรู้งานกู้ฉือหรานย่อตัวลงกอดหอมลูกชายคนละฟอดสองฟอดอย่างเอาอกเอาใจเสร็จแล้วเมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกหน ก็ปรากฏร่างของสตรีท้องโตยืนอยู่ต่อหน้าเขา โดยมีลูกสาวตัวน้อยคอยจับแขนประคองมารดาอยู่ใกล้ ๆ กู้ฉือหรานไม่ลืมโน้มตัวลงไปกอดหอมอวี่หนิงด้วยอีกคน“ท่านพี่... ข้าบอกรักท่านทุกวัน ท่านยังมีหน้ามาน้อยใจอีกหรือ” เซี่ยหลันชิงเอ่ยหยอกเย้า นางส่งยิ้มหวานหยดให้เขา ระยะนี้เขาไม่อยู่จวนสองวัน นางคิดถึงเขาเหลือเกินกู้ฉือหรานละมือออกจากกลางหัวทุยของลูกสาว จากนั้นเงยหน้าขึ้นมามองสบตากับผู้เป็นภรรยา แล้วเอ่ยถ้อยคำหวา
บทที่ 28 การเปลี่ยนแปลง (1)ครานี้แม้องค์รัชทายาทจะไม่ได้จากไปเร็วนักเหมือนชาติก่อน เพราะไม่ได้ถูกน้องสาวแท้ ๆ วางยา แต่ก็ใช่ว่าจะอายุยืนจนได้สืบทอดราชบัลลังก์ เมื่ออายุครบสามสิบสองปี องค์รัชทายาทก็สวรรคตด้วยอาการป่วยเรื้อรังโดยธรรมชาติหลังจากที่องค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์ ช่วงเวลานั้นราชสำนักวุ่นวายอย่างหนัก ฮ่องเต้ทรงตรอมพระทัยที่สูญเสียองค์รัชทายาท ในตอนนั้นเหล่าองค์ชายแก่งแย่งชิงดี หันปลายดาบเข้าหากัน ขุนนางแบ่งฝักแบ่งฝ่ายชัดเจนทว่าในขณะที่ราชสำนักกำลังวุ่นวายปั่นป่วน และในขณะที่องค์ชายทั้งหลายต่างแก่งแย่งชิงดีกัน กลับมีเพียงองค์ชายเจ็ดพระองค์เดียวที่นิ่งสุขุม กางสยายปีกอยู่กลางเวหา ดูไม่เดือดไม่ร้อนกับการแก่งแย่งใด ๆสิ่งที่เขามุ่งหน้าขับเคลื่อน หาใช่การแก่งแย่งชิงบัลลังก์ แต่เป็นการมุ่งหน้าแก้ปัญหาปากท้องของเหล่าปวงประชาในช่วงที่บ้านเมืองถึงคราววิกฤติต่างหากไม่นานก็มีข่าวแพร่ออกมา ว่าคนที่ฝ่าบาททรงเลือกให้สืบทอดราชบัลลังก์ต่อ ก็คือองค์ชายเจ็ดที่ดูไม่สนใจเรื่องการแก่งแย่งชิงดีคนนี้ ในโถงร
บทที่ 27 สิ้นไร้หนทางอย่างแท้จริง (2)“อย่าพูดพล่ามให้เปลืองน้ำลาย ชีวิตของนางจะเป็นเช่นไรต่อจากนี้ เจ้าไม่ใช่คนกำหนด นางอยู่ในจวนของข้า ข้าย่อมต้องมอบความสุขสบายที่สุดให้แก่นาง หน้าที่สามีที่แสนดี และบิดาที่แสนอบอุ่น ข้าล้วนเป็นได้อย่างไม่มีที่ใดขาดตกบกพร่อง ไม่ลำบากให้คนนอกเช่นเจ้าต้องมาก้าวก่าย”คำพูดของอีกฝ่ายไม่มีคำหยาบคายแต่อย่างใด แต่ทว่ามันกลับทำให้คนฟังรู้สึกแสบสรรไปถึงทรวง เสิ่นซิ่วเต๋อน้ำตาไหลอาบแก้มลงมาถึงปลายคาง ตั้งแต่ที่นางตายจากไปในชาติก่อน เขาก็ไม่เคยร้องไห้หนักขนาดนี้มาก่อน“เช่นนั้น... ข้าจะทูลขอตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ทิศใต้ ข้าจะไปประจำการที่ชายแดน...” เสิ่นซิ่วเต๋อยอมจำนนต่อโชคชะตาแล้ว เขาตั้งท่าว่าจะเอ่ยปากพูดอำลานางเป็นครั้งสุดท้าย แต่ทว่าพูดยังไม่ทันจบประโยคเลยด้วยซ้ำ ก็ดันถูกกู้ฉือหรานพูดตัดบทขึ้นมาดื้อ ๆ“เรื่องของเจ้า จะไปตายที่ใดก็เรื่องของเจ้า เสร็จธุระแล้ว เช่นนั้นก็ไสหัวออกไปเสีย ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน” แววตาของกู้ฉือหรานที่มองเสิ่นซิ่วเต๋อเต็มไปด้วยอายสังหารเมื่อ
บทที่ 27 สิ้นไร้หนทางอย่างแท้จริง (1)ภายในตำหนักอันเงียบสงบ ทั้งสามนั่งอยู่ด้วยกันบนโต๊ะน้ำชา สีหน้าแววตาของบุรุษทั้งสองฝ่ายต่างดูไม่เป็นมิตร หากไม่ติดว่ายังเกรงใจนางอยู่บ้าง พวกเขาคงชักดาบมาห้ำหั่นกันให้ตายไปข้างไปนานแล้วเซี่ยหลันชิงเอ่ยปากกับเสิ่นซิ่วเต๋อไปหลายคำ ให้เขายอมเข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้ และยอมปล่อยวางเสีย แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผล เช่นนั้นแล้วนางจึงได้แต่นั่งนิ่งเงียบ เพราะไม่รู้จะเอ่ยสิ่งใดออกไปอีกท้ายที่สุดแล้วใครจะไปคาดคิดว่า อยู่ดี ๆ องค์หญิงผู้สูงศักดิ์จะผุดลุกจากเก้าอี้ แล้วนั่งคุกเข่าลงไปต่อหน้าเสิ่นซิ่วเต๋อ ดวงตาของนางเริ่มเห่อรื้นไปด้วยคราบน้ำตา“ข้าไม่รู้ว่าท่านคิดอะไรถึงได้ทำเช่นนี้ แต่ขอร้องท่าน ปล่อยข้าไปได้หรือไม่ อย่ายุ่งกับข้าอีกเลย” ทันทีที่เอ่ยประโยคนี้จบ น้ำตาของนางก็ไหลอาบสองข้างแก้มเดิมทีนางไม่ควรทำถึงขั้นนี้ แต่ทว่าพูดดีก็แล้ว ต่อว่าก็แล้ว แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยวาง เช่นนั้นก็คงมีเพียงวิธีนี้วิธีเดียวเท่านั้นที่พอจะร้องขอต่อเขาได้นางไม่เพียงคุกเข่าลงต่อหน้าเข
บทที่ 26 แทรกแซงวาสนาบุพเพ (3)“กษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท” เสิ่นซิ่วเต๋อไม่ยอมปล่อยวาง เขาพยายามแทบเป็นแทบตาย เพื่อสิ่งนี้ ไฉนจะยอมลงง่าย ๆเพื่อยับยั้งการแต่งงานของนาง เพื่อแย่งชิงนางกลับมาเป็นของตน เขาใช้โลหิตไปไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ในการสู้รบ อีกทั้งยังเสี่ยงชีวิตผ่านความเป็นความตาย สู้รบกับพวกชนเผ่าคนเถื่อนมานับครั้งไม่ถ้วน ทั้งหมดนี้ก็เพื่อทูลขอพระราชทานสมรสในวันนี้เท่านั้น“ฝ่าบาท ให้อภัยบุตรชายกระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ บุตรชายกระหม่อมพูดจาเหลวไหล สงสัยคงสู้รบจนสติฟั่นเฟือนไปแล้ว” เสิ่นซวนอิ้งลุกขึ้นมาคุกเข่าต่อหน้าพระพักตร์ สองมือประสานกัน แล้วโขกศีรษะกับพื้นสามหนเพื่อขออภัยบุตรชายของเขากล้าดีอย่างไรทำเช่นนั้น องค์หญิงเหยียนซีคือองค์หญิงตำหนักคุนหนิง หาใช่ว่าผู้ใดอยากแต่งด้วย ก็จะแต่งด้วยได้ง่าย ๆ ว่าที่ราชบุตรเขยของราชวงศ์อย่างกู้ฉือหราน เป็นขุนนางที่โดดเด่น อำนาจในราชสำนักของเขาเป็นอย่างไร ขุนนางขั้นผู้ใหญ่ล้วนทราบกันดี ราชบุตรเขยที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ ใช่ว่าจะหากันได้ง่าย ๆบุตร
บทที่ 26 แทรกแซงวาสนาบุพเพ (2)เซี่ยหลันชิงนั่งอยู่ข้างกายฮองเฮา นางมองเห็นแม่ทัพเสิ่นน้อยในอาภรณ์หรูหรา เขาเหมือนในอดีตไม่มีผิด รูปลักษณ์สูงใหญ่ สีผิวที่เข้มขึ้น ใบหน้าของเขามีแววดุร้าย สายตาของเขาจับจ้องมองนางอย่างเปิดเผย จนนางต้องเบือนหน้าหนีเพราะไม่อยากมองเขาอีก“ใต้เท้าเสิ่นซวนอิ้ง เจ้าช่างมีวาสนายิ่งนัก บุตรชายของเจ้านับว่าเป็นยอดขุนพลของเราโดยแท้ ผลงานปราบชนเผ่าเร่ร่อนของเขาในระยะนี้ทำให้เราพึงพอใจมาก เอาสิ แม่ทัพน้อย เจ้ามีสิ่งใดอยากขอต่อเราหรือไม่”ฝ่าบาททรงเอ่ยต่อเสิ่นซวนอิ้งและเสิ่นซิ่วเต๋อ“กระหม่อมไม่ต้องการทรัพย์สินเงินทอง ไม่ต้องการอำนาจ เกียรติยศอื่นใด กระหม่อมต้องการเพียงสตรีนางเดียว” เสียงแหบพร่าของแม่ทัพน้อยเสิ่นเอ่ยอย่างเปิดเผย สายตาของเขาจับจ้องไปที่โฉมหน้าขององค์หญิงสามท่าทางตรงไปตรงมาเช่นนี้ของเขา ทำให้เหล่าสตรีที่อยู่ในงานเลี้ยง ต่างชักสีหน้าส่อแววว่าเสียดาย อีกทั้งยังเอ่ยปากพูดจาจอแจกันไม่หยุดไม่หย่อน“เขามีคนในใจแล้วหรือนี่... ข้าเสียดายยิ่งนัก”







