Se connecterบทที่ 5 ความจริงเป็นเช่นไร (1)
เสิ่นซิ่วเต๋อทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง เขาเคยคิดว่าตนเองนั้นไม่ได้รักใคร่เซี่ยหลันชิงอีกแล้ว ทว่า... เขากลับรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เขาไม่เคยอยากให้นางตายจริง ๆ เขาแค้นที่ตระกูลเซี่ยทรยศตระกูลของเขา เขาเอาคืนตระกูลเซี่ยจนทุกคนพังพินาศไปหมดยกเว้นนาง เขารักนาง เขาไม่อาจเห็นนางตายได้ แต่ขณะเดียวกันเขาก็เกลียดชังตระกูลของนาง เขาจึงไม่อาจหักใจทำดีกับนางได้ แต่ก็ไม่อาจปล่อยนางไปได้เช่นกัน
เพื่อให้นางล้มเลิกเรื่องฆ่าตัวตายซะ เขาจึงทำให้นางท้อง หวังใช้เลือดเนื้อเชื้อไขของนาง เป็นโซ่ล่ามจองจำนางให้อยู่กับเขาไปตลอดชีวิต
เขารู้ดีว่าเด็กคนนั้นไม่ใช่บุตรสาวของผู้อื่น ใบหน้าของซินเอ๋อร์คล้ายคลึงเขาทุกอย่าง เพียงแต่เพื่อทำร้ายจิตใจนาง เขากลับพูดพล่อย ๆ บอกว่าซินเอ๋อร์คือเด็กที่เกิดจากบุรุษอื่น ในจวนแห่งนี้เป็นจวนของเขา ตั้งแต่นางมาอยู่ที่นี่ นางก็ไม่ได้ออกไปนอกจวนแม้แต่ครึ่งก้าว บุรุษใดเล่าจะกล้าแตะต้องนาง หากมันผู้นั้นกล้าทำจริง ๆ คงถูกถลกหนังไปนานแล้ว
ระยะนี้เขาไม่ได้อยู่จวน ไม่ได้พูดจาอะไรกระทบกระเทือนจิตใจนาง เหตุใดจู่ ๆ นางถึงคิดฆ่าตัวตายอีกแล้ว หนำซ้ำยังเผาซินเอ๋อร์ไปด้วย เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้
เสิ่นซิ่วเต๋อลุกขึ้นยืน เขากำมือแน่น แววตาคมกริบเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงใจ ชายหนุ่มเดินฉับ ๆ ไปที่ห้องโถงในเรือนหน้า เรียกเหล่าข้ารับใช้ทุกคนให้มารวมกันอยู่ที่นี่
ทุกคนมารวมตัวกันอย่างพร้อมเพรียง ขาดก็แต่เสี่ยวเหอเท่านั้น ที่จู่ ๆ ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ถามหาตัว ก็ไม่มีผู้ใดพบเห็น
“เหตุใดนางถึงทำเช่นนี้”
แม่ทัพเสิ่นซิ่วเต๋อเอ่ยถามเสียงเข้ม ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาเยือกเย็นราวกับธารน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ ทุกคนต่างหวาดกลัวจนร่างกายสั่นเทิ้ม สิ่งที่พวกเขากระทำต่อแม่นางเซี่ย หากถูกท่านแม่ทัพสอบสวนจนกระจ่าง พวกเขาคงถูกคาดโทษอย่างไม่ต้องสงสัย
เคร้งงงง!!!
“ข้า! ถาม! ว่า! เหตุใดนางถึงทำเช่นนี้!!!” ในเมื่อถามแล้วไม่มีคนตอบ เขาจึงปัดชายแขนเสื้อไปกระทบกับชุดกาน้ำชาลายคราม เศษแก้วกระเบื้องแตกกระจายเกลื่อนพื้น
แล้วก่อนที่จะมีข้ารับใช้คนใดเอ่ยปากตอบ เสียงของนายทหารรับใช้คนหนึ่งก็ดังแว่วมาจากด้านนอก ทำให้บรรยากาศภายในห้องโถงเงียบกริบเหมือนป่าช้า
“ท่านแม่ทัพขอรับ พบตัวแม่นางเสี่ยวเหอแล้วขอรับ” ทหารคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงาน ก่อนที่ทหารอีกสองคนจะลากแม่นางเสี่ยวเหอให้เข้ามานั่งคุกเข่าอยู่ต่อหน้าเสิ่นซิ่วเต๋อ
เสี่ยวเหอเป็นสาวใช้ของจวนสกุลเสิ่นก็จริง แต่ในใจของนาง นางถือว่าตนเองเป็นคนของคุณหนูสามเซี่ยมาตั้งแต่แรก
ปีนั้นในตอนที่สองตระกูลยังไม่ได้บาดหมางกัน คุณหนูสามเซี่ยกับท่านแม่ทัพ ออกไปขี่ม้าชมเมือง บังเอิญพบกับเสี่ยวเหอที่นอนหิวโซใกล้ตาย และป่วยหนัก ประจวบกับช่วงนั้นจวนสกุลเสิ่นขาดคนอยู่พอดี คุณหนูสามเซี่ยจึงร้องขอให้ท่านแม่ทัพช่วยนางไว้ และพานางกลับไปเป็นสาวใช้ที่จวนเสิ่น
เพราะคำพูดเพียงไม่กี่คำของคุณหนูสามเซี่ยแท้ ๆ นางถึงมีชีวิตอยู่รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ บุญคุณในครานั้นนางไม่มีวันลืมเลือน
ดังนั้นก็ไม่เห็นแปลกที่นางจะรู้สึกรักและเคารพต่อคุณหนูสามเซี่ยขนาดนั้น แม้ว่าคุณหนูสามเซี่ยผู้งดงามในวันวาน จะกลายเป็นแม่นางเซี่ยผู้ตกอับแล้ว นางก็ไม่เคยคิดร้าย ไม่เคยรังเกียจ ไม่เคยอกตัญญูต่อบุญคุณในอดีตของคุณหนูสามเซี่ยเลยสักครั้ง กลับกันคือนางคอยให้ความช่วยเหลือ และคอยดูแลคุณหนูสามเซี่ยให้ได้มากที่สุดตราบเท่าที่สาวใช้ต่ำต้อยคนหนึ่งจะสามารถทำได้
แต่อีกด้านหนึ่งก็ไม่ใช่ว่านางไม่สำนึกในบุญคุณของตระกูลเสิ่นที่ให้นางเป็นหญิงรับใช้ แต่บุญคุณก็ส่วนบุญคุณ ชิงชังก็ส่วนชิงชัง นางชิงชังท่านแม่ทัพเหลือเกินที่ใจร้ายกับลูกเมียของตัวเองขนาดนั้น กระทั่งลูกสาวของตนป่วยไข้ใกล้ตายก็ยังไม่ให้การช่วยเหลือใด ๆ บัดนี้พวกนางตายแล้ว จะมาสืบเสาะหาต้นสายปลายเหตุทำไมอีก
นางกล้าพูดได้เต็มปาก ว่าแม่นางเซี่ยไม่เพียงเป็นผู้มีพระคุณของนาง แต่ยังเป็นเหมือนพี่น้องของนาง คือสหายที่ดีที่สุดของนาง นางรู้สึกผิดยิ่งนักที่ช่วยอะไรแม่นางเซี่ยไม่ได้ ท้ายที่สุดก็ต้องทนมองสองแม่ลูกถูกเปลวเพลิงแผดเผาไปต่อหน้าต่อตา
นางอาลัยอาวรณ์ยิ่งนัก สิ่งไหนไม่สมควรพูด นางก็จะพูดให้หมด ถือว่าเป็นการไถ่โทษที่ไม่สามารถช่วยเหลือแม่นางเซี่ยได้ เสี่ยวเหอนางไม่หวั่นเกรงต่อความตายอีกแล้ว หากท่านแม่ทัพจะสังหารนาง เพียงเพราะนางพูดความจริงเกี่ยวกับสองแม่ลูก เช่นนั้นนางก็ยินดีน้อมรับ จะได้ตามไปอยู่กับเซี่ยหลันชิงเสียให้รู้แล้วรู้รอดไป
ชีวิตของนางคุณหนูสามเซี่ยเป็นคนมอบให้ หากนางต้องตายเพราะคุณหนูสามเซี่ย ก็ไม่มีอะไรให้ต้องเสียใจ
บทที่ 28 การเปลี่ยนแปลง (2)“สองคนแม่ลูกบอกรักกันอย่างหวานชื่น คงลืมบิดาคนนี้ไปแล้วกระมัง” เป็นกู้ฉือหรานที่เดินลอดซุ้มประตูจวนเข้ามา ใบหน้าของเขามีหนวดเคราขึ้นเล็กน้อย การแต่งตัวก็ดูภูมิฐานขึ้นตามตำแหน่งราชการ แต่กระนั้นความหล่อเหลาก็ไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย“ท่านพ๊ออออ ท่านพ่อกลับมาแล้ว” เจ้าพวกเด็กแสบทั้งสามคนที่วิ่งเล่นไล่จับผีเสื้อกันอย่างสนุกสนาน เมื่อเห็นบิดากลับมาถึงจวน ต่างก็วิ่งปรี่หน้าตั้งเข้ามาเกาะแขนเกาะขาของบิดาอย่างรู้งานกู้ฉือหรานย่อตัวลงกอดหอมลูกชายคนละฟอดสองฟอดอย่างเอาอกเอาใจเสร็จแล้วเมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกหน ก็ปรากฏร่างของสตรีท้องโตยืนอยู่ต่อหน้าเขา โดยมีลูกสาวตัวน้อยคอยจับแขนประคองมารดาอยู่ใกล้ ๆ กู้ฉือหรานไม่ลืมโน้มตัวลงไปกอดหอมอวี่หนิงด้วยอีกคน“ท่านพี่... ข้าบอกรักท่านทุกวัน ท่านยังมีหน้ามาน้อยใจอีกหรือ” เซี่ยหลันชิงเอ่ยหยอกเย้า นางส่งยิ้มหวานหยดให้เขา ระยะนี้เขาไม่อยู่จวนสองวัน นางคิดถึงเขาเหลือเกินกู้ฉือหรานละมือออกจากกลางหัวทุยของลูกสาว จากนั้นเงยหน้าขึ้นมามองสบตากับผู้เป็นภรรยา แล้วเอ่ยถ้อยคำหวา
บทที่ 28 การเปลี่ยนแปลง (1)ครานี้แม้องค์รัชทายาทจะไม่ได้จากไปเร็วนักเหมือนชาติก่อน เพราะไม่ได้ถูกน้องสาวแท้ ๆ วางยา แต่ก็ใช่ว่าจะอายุยืนจนได้สืบทอดราชบัลลังก์ เมื่ออายุครบสามสิบสองปี องค์รัชทายาทก็สวรรคตด้วยอาการป่วยเรื้อรังโดยธรรมชาติหลังจากที่องค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์ ช่วงเวลานั้นราชสำนักวุ่นวายอย่างหนัก ฮ่องเต้ทรงตรอมพระทัยที่สูญเสียองค์รัชทายาท ในตอนนั้นเหล่าองค์ชายแก่งแย่งชิงดี หันปลายดาบเข้าหากัน ขุนนางแบ่งฝักแบ่งฝ่ายชัดเจนทว่าในขณะที่ราชสำนักกำลังวุ่นวายปั่นป่วน และในขณะที่องค์ชายทั้งหลายต่างแก่งแย่งชิงดีกัน กลับมีเพียงองค์ชายเจ็ดพระองค์เดียวที่นิ่งสุขุม กางสยายปีกอยู่กลางเวหา ดูไม่เดือดไม่ร้อนกับการแก่งแย่งใด ๆสิ่งที่เขามุ่งหน้าขับเคลื่อน หาใช่การแก่งแย่งชิงบัลลังก์ แต่เป็นการมุ่งหน้าแก้ปัญหาปากท้องของเหล่าปวงประชาในช่วงที่บ้านเมืองถึงคราววิกฤติต่างหากไม่นานก็มีข่าวแพร่ออกมา ว่าคนที่ฝ่าบาททรงเลือกให้สืบทอดราชบัลลังก์ต่อ ก็คือองค์ชายเจ็ดที่ดูไม่สนใจเรื่องการแก่งแย่งชิงดีคนนี้ ในโถงร
บทที่ 27 สิ้นไร้หนทางอย่างแท้จริง (2)“อย่าพูดพล่ามให้เปลืองน้ำลาย ชีวิตของนางจะเป็นเช่นไรต่อจากนี้ เจ้าไม่ใช่คนกำหนด นางอยู่ในจวนของข้า ข้าย่อมต้องมอบความสุขสบายที่สุดให้แก่นาง หน้าที่สามีที่แสนดี และบิดาที่แสนอบอุ่น ข้าล้วนเป็นได้อย่างไม่มีที่ใดขาดตกบกพร่อง ไม่ลำบากให้คนนอกเช่นเจ้าต้องมาก้าวก่าย”คำพูดของอีกฝ่ายไม่มีคำหยาบคายแต่อย่างใด แต่ทว่ามันกลับทำให้คนฟังรู้สึกแสบสรรไปถึงทรวง เสิ่นซิ่วเต๋อน้ำตาไหลอาบแก้มลงมาถึงปลายคาง ตั้งแต่ที่นางตายจากไปในชาติก่อน เขาก็ไม่เคยร้องไห้หนักขนาดนี้มาก่อน“เช่นนั้น... ข้าจะทูลขอตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ทิศใต้ ข้าจะไปประจำการที่ชายแดน...” เสิ่นซิ่วเต๋อยอมจำนนต่อโชคชะตาแล้ว เขาตั้งท่าว่าจะเอ่ยปากพูดอำลานางเป็นครั้งสุดท้าย แต่ทว่าพูดยังไม่ทันจบประโยคเลยด้วยซ้ำ ก็ดันถูกกู้ฉือหรานพูดตัดบทขึ้นมาดื้อ ๆ“เรื่องของเจ้า จะไปตายที่ใดก็เรื่องของเจ้า เสร็จธุระแล้ว เช่นนั้นก็ไสหัวออกไปเสีย ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน” แววตาของกู้ฉือหรานที่มองเสิ่นซิ่วเต๋อเต็มไปด้วยอายสังหารเมื่อ
บทที่ 27 สิ้นไร้หนทางอย่างแท้จริง (1)ภายในตำหนักอันเงียบสงบ ทั้งสามนั่งอยู่ด้วยกันบนโต๊ะน้ำชา สีหน้าแววตาของบุรุษทั้งสองฝ่ายต่างดูไม่เป็นมิตร หากไม่ติดว่ายังเกรงใจนางอยู่บ้าง พวกเขาคงชักดาบมาห้ำหั่นกันให้ตายไปข้างไปนานแล้วเซี่ยหลันชิงเอ่ยปากกับเสิ่นซิ่วเต๋อไปหลายคำ ให้เขายอมเข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้ และยอมปล่อยวางเสีย แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผล เช่นนั้นแล้วนางจึงได้แต่นั่งนิ่งเงียบ เพราะไม่รู้จะเอ่ยสิ่งใดออกไปอีกท้ายที่สุดแล้วใครจะไปคาดคิดว่า อยู่ดี ๆ องค์หญิงผู้สูงศักดิ์จะผุดลุกจากเก้าอี้ แล้วนั่งคุกเข่าลงไปต่อหน้าเสิ่นซิ่วเต๋อ ดวงตาของนางเริ่มเห่อรื้นไปด้วยคราบน้ำตา“ข้าไม่รู้ว่าท่านคิดอะไรถึงได้ทำเช่นนี้ แต่ขอร้องท่าน ปล่อยข้าไปได้หรือไม่ อย่ายุ่งกับข้าอีกเลย” ทันทีที่เอ่ยประโยคนี้จบ น้ำตาของนางก็ไหลอาบสองข้างแก้มเดิมทีนางไม่ควรทำถึงขั้นนี้ แต่ทว่าพูดดีก็แล้ว ต่อว่าก็แล้ว แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยวาง เช่นนั้นก็คงมีเพียงวิธีนี้วิธีเดียวเท่านั้นที่พอจะร้องขอต่อเขาได้นางไม่เพียงคุกเข่าลงต่อหน้าเข
บทที่ 26 แทรกแซงวาสนาบุพเพ (3)“กษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท” เสิ่นซิ่วเต๋อไม่ยอมปล่อยวาง เขาพยายามแทบเป็นแทบตาย เพื่อสิ่งนี้ ไฉนจะยอมลงง่าย ๆเพื่อยับยั้งการแต่งงานของนาง เพื่อแย่งชิงนางกลับมาเป็นของตน เขาใช้โลหิตไปไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ในการสู้รบ อีกทั้งยังเสี่ยงชีวิตผ่านความเป็นความตาย สู้รบกับพวกชนเผ่าคนเถื่อนมานับครั้งไม่ถ้วน ทั้งหมดนี้ก็เพื่อทูลขอพระราชทานสมรสในวันนี้เท่านั้น“ฝ่าบาท ให้อภัยบุตรชายกระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ บุตรชายกระหม่อมพูดจาเหลวไหล สงสัยคงสู้รบจนสติฟั่นเฟือนไปแล้ว” เสิ่นซวนอิ้งลุกขึ้นมาคุกเข่าต่อหน้าพระพักตร์ สองมือประสานกัน แล้วโขกศีรษะกับพื้นสามหนเพื่อขออภัยบุตรชายของเขากล้าดีอย่างไรทำเช่นนั้น องค์หญิงเหยียนซีคือองค์หญิงตำหนักคุนหนิง หาใช่ว่าผู้ใดอยากแต่งด้วย ก็จะแต่งด้วยได้ง่าย ๆ ว่าที่ราชบุตรเขยของราชวงศ์อย่างกู้ฉือหราน เป็นขุนนางที่โดดเด่น อำนาจในราชสำนักของเขาเป็นอย่างไร ขุนนางขั้นผู้ใหญ่ล้วนทราบกันดี ราชบุตรเขยที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ ใช่ว่าจะหากันได้ง่าย ๆบุตร
บทที่ 26 แทรกแซงวาสนาบุพเพ (2)เซี่ยหลันชิงนั่งอยู่ข้างกายฮองเฮา นางมองเห็นแม่ทัพเสิ่นน้อยในอาภรณ์หรูหรา เขาเหมือนในอดีตไม่มีผิด รูปลักษณ์สูงใหญ่ สีผิวที่เข้มขึ้น ใบหน้าของเขามีแววดุร้าย สายตาของเขาจับจ้องมองนางอย่างเปิดเผย จนนางต้องเบือนหน้าหนีเพราะไม่อยากมองเขาอีก“ใต้เท้าเสิ่นซวนอิ้ง เจ้าช่างมีวาสนายิ่งนัก บุตรชายของเจ้านับว่าเป็นยอดขุนพลของเราโดยแท้ ผลงานปราบชนเผ่าเร่ร่อนของเขาในระยะนี้ทำให้เราพึงพอใจมาก เอาสิ แม่ทัพน้อย เจ้ามีสิ่งใดอยากขอต่อเราหรือไม่”ฝ่าบาททรงเอ่ยต่อเสิ่นซวนอิ้งและเสิ่นซิ่วเต๋อ“กระหม่อมไม่ต้องการทรัพย์สินเงินทอง ไม่ต้องการอำนาจ เกียรติยศอื่นใด กระหม่อมต้องการเพียงสตรีนางเดียว” เสียงแหบพร่าของแม่ทัพน้อยเสิ่นเอ่ยอย่างเปิดเผย สายตาของเขาจับจ้องไปที่โฉมหน้าขององค์หญิงสามท่าทางตรงไปตรงมาเช่นนี้ของเขา ทำให้เหล่าสตรีที่อยู่ในงานเลี้ยง ต่างชักสีหน้าส่อแววว่าเสียดาย อีกทั้งยังเอ่ยปากพูดจาจอแจกันไม่หยุดไม่หย่อน“เขามีคนในใจแล้วหรือนี่... ข้าเสียดายยิ่งนัก”







