Partager

บทที่ 5 ความจริงเป็นเช่นไร (2)

last update Date de publication: 2026-07-31 18:00:54

บทที่ 5 ความจริงเป็นเช่นไร (2) 

“ในจวนของข้า เจ้าสนิทกับนางที่สุด บอกข้า... นางทำแบบนั้นเพราะอะไร” เสียงของเสิ่นซิ่วเต๋อยังคงแข็งกร้าว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าโศกเสียใจ ดวงตาสีดำรัตติกาลคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตาที่ข่มกลั้นไม่ให้ไหลออกมา

“ท่านแน่ใจหรือเจ้าคะ ว่าอยากฟัง!” เสี่ยวเหอเอ่ยอย่างไม่เกรงกลัว น้ำเสียงของนางแข็งกร้าวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

หลังจากเกิดเรื่องขึ้น นางก็คาดเดาได้ว่า องค์หญิงเหยียนซีจะต้องสั่งให้คนในจวนมาเก็บกวาดทุกอย่างให้เรียบร้อย รวมถึงเอาเถ้ากระดูกของแม่นางเซี่ยกับลูกสาวไปทิ้งให้ไกลหูไกลตา

ด้วยไม่อยากให้เป็นเช่นนั้นเสี่ยวเหอจึงซ่อนตัวอยู่ในที่ลับตา คอยสังเกตการณ์ว่าคนพวกนั้นจะเอาโครงกระดูกของแม่นางเซี่ยกับลูกไปทำอะไรที่ไหน

เมื่อโครงกระดูกถูกเอาออกไป นางก็สะกดรอยตามไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ นางใช้สมบัติในกล่องไม้ที่แม่นางเซี่ยทิ้งไว้ให้ เอาไปแลกกับโครงกระดูกของสองแม่ลูก จากนั้นก็รีบเอาไปลอยในแม่น้ำหวงปิ่งที่อยู่ทางใต้ของเมือง

หวังให้กระแสน้ำสายนั้นช่วยปลอบประโลมดวงวิญญาณของพวกนาง หวังให้พวกนางได้ไปสู่สุคติ ไม่ต้องทุกข์ทนทรมานภายในสถานที่ชั่วร้ายแห่งนี้อีก หากโลกหน้ามีจริงขอให้พวกนางได้ไปเกิดใหม่ เกิดเป็นคนที่มีวาสนา ประสบพบพานแต่ความสุข พบเจอแต่คนรักใคร่จริงใจไม่หักหลัง เพียงเท่านี้ความรู้สึกผิดในใจของเสี่ยวเหอก็ถูกบรรเทาเบาบางลง

“บังอาจ! กล้าขึ้นเสียงต่อหน้าท่านแม่ทัพได้อย่างไร” ทหารคนหนึ่งโพล่งเสียงตัดบทโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะใช้ด้ามไม้พลองทุบตีที่หลังของเสี่ยวเหออย่างแรง นางเสียหลักล้มลงหัวเข่าสองข้างกระแทกพื้นดัง ‘กึก!’

แต่ความเจ็บปวดภายนอก ไม่อาจเทียบได้กับความเจ็บปวดภายในใจของนาง เสี่ยวเหอมีหนึ่งสิ่งที่อยากพูดมาโดยตลอด แต่ไม่มีโอกาสได้พูด บัดนี้เป็นตายไม่สน นางจะสำรอกความลับนั้นออกไปเสีย

“เรื่องที่ตระกูลเซี่ยทรยศตระกูลเสิ่นของท่าน เชื่อหรือไม่ว่าองค์หญิงเหยียนซีมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้” คำพูดเพียงประโยคเดียวของเสี่ยวเหอทำห้องโถงทั้งห้องเงียบกริบเหมือนป่าช้า เสิ่นซิ่วเต๋อหรี่เปลือกตาแคบ สมองของเขาพลันคิดพิจารณาอย่างรวดเร็ว

‘ความบาดหมางของสองตระกูลเกี่ยวข้องกับองค์หญิงเหยียนซีงั้นหรือ?’

“บังอาจ เป็นแค่คนใช้ชั้นต่ำ เจ้ากล้าเอ่ยใส่ร้ายองค์หญิงได้อย่างไร ตระกูลเซี่ยทรยศตระกูลเสิ่น องค์หญิงข้าเกี่ยวอะไรด้วย” สาวใช้จากเรือนขององค์หญิงที่เข้ามารวมตัวอยู่ที่นี่ด้วย ทนฟังคำพูดดูหมิ่นที่หลุดออกมาจากปากของเสี่ยวเหอไม่ได้จึงเอ่ยท้วงขึ้นมากะทันหัน แต่ทว่าก็โดนเสี่ยวเหอเอ่ยสวนกลับทันควันเช่นกัน

“ทำไมจะไม่เกี่ยว ก็เพราะความใคร่อยากได้บุรุษของผู้อื่นมิใช่หรือ นางจึงวางแผนทำให้สองตระกูลแตกหักกัน การตายของผู้อาวุโสสองตระกูลล้วนมีนางเป็นต้นเหตุ รึเจ้าจะเถียง!!” เสี่ยวเหอไม่กลัวตายจึงพูดโพล่งเช่นนี้ ผิดกับสาวใช้นางนั้นที่กลัวตายอย่างยิ่ง จึงไม่กล้าอ้าปากเถียงต่อแม้แต่คำเดียว

“หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะนังคนชั้นต่ำ หากเจ้ายังไม่ยอมหยุด ข้าจะสั่งให้คนตัดลิ้นเจ้าเสีย” คราวนี้เป็นเสียงทรงอำนาจเย่อหยิ่งที่ดังมาจากนอกบานประตู ไม่นานร่างระหงขององค์หญิงเหยียนซีก็ย่างกรายเข้ามาภายในห้องโถง การปรากฏตัวของนางยิ่งสร้างแรงกดดันให้กับบ่าวไพร่ทุกคนหนักเข้าไปอีก แต่ทว่าไม่ใช่กับเสี่ยวเหอคนนี้

“พูดต่อไป อย่าหยุด!” ในขณะที่คนหนึ่งบอกให้หยุดพูด อีกคนกลับสั่งให้พูดต่อไป ซึ่งแน่นอนว่าเสี่ยวเหอเลือกฟังคำสั่งของท่านแม่ทัพ

“ฮึ! ใช้อำนาจบารมีของฮ่องเต้และฮองเฮาทำให้ตนได้แต่งออกมาเป็นฮูหยินจวนแม่ทัพ พยายามเข้าหาหลับนอนกับท่านแม่ทัพหลายครั้ง แต่ก็ไม่สำเร็จ ท้ายที่สุดก็ต้องใช้แผนสกปรก วางยาท่านแม่ทัพจนได้คุณชายน้อยมาหนึ่งคน แต่น่าสมเพชสิ้นดี ที่แม้กระทั่งเด็กน้อยที่ตนเองคลอดออกมาอย่างยากลำบากก็ไม่อาจรั้งใจบุรุษได้”

คำพูดของสาวใช้ต่ำต้อยคนหนึ่ง สามารถทำให้องค์หญิงอับอายได้ถึงเพียงนี้ ใบหน้าที่ขาวผ่องงดงามของนางบัดนี้แดงฉ่าเหมือนผลท้อสุกปลั่ง นางเป็นถึงองค์หญิงแห่งราชวงศ์ จะปล่อยให้สาวใช้ชั้นต่ำมาพูดจาดูหมิ่นเช่นนี้ได้อย่างไร

หากเรื่องนี้เกิดในวังหลวง เห็นทีว่าพูดได้เพียงคำเดียว หัวของนางก็หลุดจากบ่าไปนานแล้ว

“ทหาร! ตัดลิ้นนาง อย่าให้นางพูดได้อีกไปชั่วชีวิต หากผู้ใดขัดคำสั่งไม่ยอมทำตาม เท่ากับขัดราชโองการของฝ่าบาท ข้าจะขอให้เสด็จพ่อเอาพวกเจ้าไปประหาร” องค์หญิงเหยียนซีตวาดลั่น ไร้ซึ่งคราบขององค์หญิงผู้แสนดีที่นางพยายามแสร้งทำต่อหน้าเสิ่นซิ่วเต๋อมาโดยตลอด ตอนนี้หางจิ้งจอกของนางโผล่แล้ว แววตาของนางก็ดุร้ายเหลือเกิน

“ที่นี่คือจวนเสิ่น ข้าเป็นใหญ่ หาใช่วังหลวง เหยียนซีเจ้าอย่าคิดเอาตำแหน่งองค์หญิงมากดขี่ทหารของข้า หากยังเห็นข้าเป็นสามีอยู่ ก็จงเงียบปากซะ” เสิ่นซิ่วเต๋อตวาดลั่นเช่นกัน จวนแห่งนี้เป็นจวนของเขา จะปล่อยให้นางวางมาดโดยไม่เห็นหัวเขาเช่นนี้ได้อย่างไรกัน

“ทหาร!!!” องค์หญิงเหยียนซีไม่ฟังคำเตือนของสามี นางทำเช่นนี้ก็เพื่อท้าทายอำนาจเขา เขาเป็นสามีนาง เขาควรปกป้องนาง หาใช่เปิดทางให้คนอื่นมาพูดจาหมิ่นเกียรตินางเช่นนี้

ที่ผ่านมานางยอมเขามาโดยตลอดก็จริง นั่นก็เพราะมันไม่ได้เกี่ยวข้องกับความผิดที่นางทำลับหลังเขา แต่คราวนี้มันไม่เหมือนกัน นางจะยอมอีกไม่ได้แล้ว นังนี่มันรู้มาก มันหมายจะเปิดโปงความลับของนาง ผู้ใดเล่าจะปล่อยให้ตนเองตกกำแพงตายเพราะปากของสาวใช้ชั้นต่ำเพียงคนเดียว

“ผู้ใดกล้าก็ลองดู!” เสิ่นซิ่วเต๋อตวาดลั่นเมื่อเห็นว่าทหารนายหนึ่งหมายจะเข้ามาตัดลิ้นเสี่ยวเหอตามคำสั่งขององค์หญิงเหยียนซี ดวงตาคมกริบของเขามองกราดไปทั่วห้อง เพื่อรอดูปฏิกิริยาของเหล่าทหาร เขาเองก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าทหารพวกนี้จะฟังคำของเขา หรือจะฟังคำของนางกันแน่

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า   บทที่ 28 การเปลี่ยนแปลง (2)

    บทที่ 28 การเปลี่ยนแปลง (2)“สองคนแม่ลูกบอกรักกันอย่างหวานชื่น คงลืมบิดาคนนี้ไปแล้วกระมัง” เป็นกู้ฉือหรานที่เดินลอดซุ้มประตูจวนเข้ามา ใบหน้าของเขามีหนวดเคราขึ้นเล็กน้อย การแต่งตัวก็ดูภูมิฐานขึ้นตามตำแหน่งราชการ แต่กระนั้นความหล่อเหลาก็ไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย“ท่านพ๊ออออ ท่านพ่อกลับมาแล้ว” เจ้าพวกเด็กแสบทั้งสามคนที่วิ่งเล่นไล่จับผีเสื้อกันอย่างสนุกสนาน เมื่อเห็นบิดากลับมาถึงจวน ต่างก็วิ่งปรี่หน้าตั้งเข้ามาเกาะแขนเกาะขาของบิดาอย่างรู้งานกู้ฉือหรานย่อตัวลงกอดหอมลูกชายคนละฟอดสองฟอดอย่างเอาอกเอาใจเสร็จแล้วเมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกหน ก็ปรากฏร่างของสตรีท้องโตยืนอยู่ต่อหน้าเขา โดยมีลูกสาวตัวน้อยคอยจับแขนประคองมารดาอยู่ใกล้ ๆ กู้ฉือหรานไม่ลืมโน้มตัวลงไปกอดหอมอวี่หนิงด้วยอีกคน“ท่านพี่... ข้าบอกรักท่านทุกวัน ท่านยังมีหน้ามาน้อยใจอีกหรือ” เซี่ยหลันชิงเอ่ยหยอกเย้า นางส่งยิ้มหวานหยดให้เขา ระยะนี้เขาไม่อยู่จวนสองวัน นางคิดถึงเขาเหลือเกินกู้ฉือหรานละมือออกจากกลางหัวทุยของลูกสาว จากนั้นเงยหน้าขึ้นมามองสบตากับผู้เป็นภรรยา แล้วเอ่ยถ้อยคำหวา

  • หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า   บทที่ 28 การเปลี่ยนแปลง (1)

    บทที่ 28 การเปลี่ยนแปลง (1)ครานี้แม้องค์รัชทายาทจะไม่ได้จากไปเร็วนักเหมือนชาติก่อน เพราะไม่ได้ถูกน้องสาวแท้ ๆ วางยา แต่ก็ใช่ว่าจะอายุยืนจนได้สืบทอดราชบัลลังก์ เมื่ออายุครบสามสิบสองปี องค์รัชทายาทก็สวรรคตด้วยอาการป่วยเรื้อรังโดยธรรมชาติหลังจากที่องค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์ ช่วงเวลานั้นราชสำนักวุ่นวายอย่างหนัก ฮ่องเต้ทรงตรอมพระทัยที่สูญเสียองค์รัชทายาท ในตอนนั้นเหล่าองค์ชายแก่งแย่งชิงดี หันปลายดาบเข้าหากัน ขุนนางแบ่งฝักแบ่งฝ่ายชัดเจนทว่าในขณะที่ราชสำนักกำลังวุ่นวายปั่นป่วน และในขณะที่องค์ชายทั้งหลายต่างแก่งแย่งชิงดีกัน กลับมีเพียงองค์ชายเจ็ดพระองค์เดียวที่นิ่งสุขุม กางสยายปีกอยู่กลางเวหา ดูไม่เดือดไม่ร้อนกับการแก่งแย่งใด ๆสิ่งที่เขามุ่งหน้าขับเคลื่อน หาใช่การแก่งแย่งชิงบัลลังก์ แต่เป็นการมุ่งหน้าแก้ปัญหาปากท้องของเหล่าปวงประชาในช่วงที่บ้านเมืองถึงคราววิกฤติต่างหากไม่นานก็มีข่าวแพร่ออกมา ว่าคนที่ฝ่าบาททรงเลือกให้สืบทอดราชบัลลังก์ต่อ ก็คือองค์ชายเจ็ดที่ดูไม่สนใจเรื่องการแก่งแย่งชิงดีคนนี้ ในโถงร

  • หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า   บทที่ 27 สิ้นไร้หนทางอย่างแท้จริง (2) 

    บทที่ 27 สิ้นไร้หนทางอย่างแท้จริง (2)“อย่าพูดพล่ามให้เปลืองน้ำลาย ชีวิตของนางจะเป็นเช่นไรต่อจากนี้ เจ้าไม่ใช่คนกำหนด นางอยู่ในจวนของข้า ข้าย่อมต้องมอบความสุขสบายที่สุดให้แก่นาง หน้าที่สามีที่แสนดี และบิดาที่แสนอบอุ่น ข้าล้วนเป็นได้อย่างไม่มีที่ใดขาดตกบกพร่อง ไม่ลำบากให้คนนอกเช่นเจ้าต้องมาก้าวก่าย”คำพูดของอีกฝ่ายไม่มีคำหยาบคายแต่อย่างใด แต่ทว่ามันกลับทำให้คนฟังรู้สึกแสบสรรไปถึงทรวง เสิ่นซิ่วเต๋อน้ำตาไหลอาบแก้มลงมาถึงปลายคาง ตั้งแต่ที่นางตายจากไปในชาติก่อน เขาก็ไม่เคยร้องไห้หนักขนาดนี้มาก่อน“เช่นนั้น... ข้าจะทูลขอตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ทิศใต้ ข้าจะไปประจำการที่ชายแดน...” เสิ่นซิ่วเต๋อยอมจำนนต่อโชคชะตาแล้ว เขาตั้งท่าว่าจะเอ่ยปากพูดอำลานางเป็นครั้งสุดท้าย แต่ทว่าพูดยังไม่ทันจบประโยคเลยด้วยซ้ำ ก็ดันถูกกู้ฉือหรานพูดตัดบทขึ้นมาดื้อ ๆ“เรื่องของเจ้า จะไปตายที่ใดก็เรื่องของเจ้า เสร็จธุระแล้ว เช่นนั้นก็ไสหัวออกไปเสีย ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน” แววตาของกู้ฉือหรานที่มองเสิ่นซิ่วเต๋อเต็มไปด้วยอายสังหารเมื่อ

  • หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า   บทที่ 27 สิ้นไร้หนทางอย่างแท้จริง (1)

    บทที่ 27 สิ้นไร้หนทางอย่างแท้จริง (1)ภายในตำหนักอันเงียบสงบ ทั้งสามนั่งอยู่ด้วยกันบนโต๊ะน้ำชา สีหน้าแววตาของบุรุษทั้งสองฝ่ายต่างดูไม่เป็นมิตร หากไม่ติดว่ายังเกรงใจนางอยู่บ้าง พวกเขาคงชักดาบมาห้ำหั่นกันให้ตายไปข้างไปนานแล้วเซี่ยหลันชิงเอ่ยปากกับเสิ่นซิ่วเต๋อไปหลายคำ ให้เขายอมเข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้ และยอมปล่อยวางเสีย แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผล เช่นนั้นแล้วนางจึงได้แต่นั่งนิ่งเงียบ เพราะไม่รู้จะเอ่ยสิ่งใดออกไปอีกท้ายที่สุดแล้วใครจะไปคาดคิดว่า อยู่ดี ๆ องค์หญิงผู้สูงศักดิ์จะผุดลุกจากเก้าอี้ แล้วนั่งคุกเข่าลงไปต่อหน้าเสิ่นซิ่วเต๋อ ดวงตาของนางเริ่มเห่อรื้นไปด้วยคราบน้ำตา“ข้าไม่รู้ว่าท่านคิดอะไรถึงได้ทำเช่นนี้ แต่ขอร้องท่าน ปล่อยข้าไปได้หรือไม่ อย่ายุ่งกับข้าอีกเลย” ทันทีที่เอ่ยประโยคนี้จบ น้ำตาของนางก็ไหลอาบสองข้างแก้มเดิมทีนางไม่ควรทำถึงขั้นนี้ แต่ทว่าพูดดีก็แล้ว ต่อว่าก็แล้ว แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยวาง เช่นนั้นก็คงมีเพียงวิธีนี้วิธีเดียวเท่านั้นที่พอจะร้องขอต่อเขาได้นางไม่เพียงคุกเข่าลงต่อหน้าเข

  • หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า   บทที่ 26 แทรกแซงวาสนาบุพเพ (3)

    บทที่ 26 แทรกแซงวาสนาบุพเพ (3)“กษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท” เสิ่นซิ่วเต๋อไม่ยอมปล่อยวาง เขาพยายามแทบเป็นแทบตาย เพื่อสิ่งนี้ ไฉนจะยอมลงง่าย ๆเพื่อยับยั้งการแต่งงานของนาง เพื่อแย่งชิงนางกลับมาเป็นของตน เขาใช้โลหิตไปไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ในการสู้รบ อีกทั้งยังเสี่ยงชีวิตผ่านความเป็นความตาย สู้รบกับพวกชนเผ่าคนเถื่อนมานับครั้งไม่ถ้วน ทั้งหมดนี้ก็เพื่อทูลขอพระราชทานสมรสในวันนี้เท่านั้น“ฝ่าบาท ให้อภัยบุตรชายกระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ บุตรชายกระหม่อมพูดจาเหลวไหล สงสัยคงสู้รบจนสติฟั่นเฟือนไปแล้ว” เสิ่นซวนอิ้งลุกขึ้นมาคุกเข่าต่อหน้าพระพักตร์ สองมือประสานกัน แล้วโขกศีรษะกับพื้นสามหนเพื่อขออภัยบุตรชายของเขากล้าดีอย่างไรทำเช่นนั้น องค์หญิงเหยียนซีคือองค์หญิงตำหนักคุนหนิง หาใช่ว่าผู้ใดอยากแต่งด้วย ก็จะแต่งด้วยได้ง่าย ๆ ว่าที่ราชบุตรเขยของราชวงศ์อย่างกู้ฉือหราน เป็นขุนนางที่โดดเด่น อำนาจในราชสำนักของเขาเป็นอย่างไร ขุนนางขั้นผู้ใหญ่ล้วนทราบกันดี ราชบุตรเขยที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ ใช่ว่าจะหากันได้ง่าย ๆบุตร

  • หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า   บทที่ 26 แทรกแซงวาสนาบุพเพ (2) 

    บทที่ 26 แทรกแซงวาสนาบุพเพ (2)เซี่ยหลันชิงนั่งอยู่ข้างกายฮองเฮา นางมองเห็นแม่ทัพเสิ่นน้อยในอาภรณ์หรูหรา เขาเหมือนในอดีตไม่มีผิด รูปลักษณ์สูงใหญ่ สีผิวที่เข้มขึ้น ใบหน้าของเขามีแววดุร้าย สายตาของเขาจับจ้องมองนางอย่างเปิดเผย จนนางต้องเบือนหน้าหนีเพราะไม่อยากมองเขาอีก“ใต้เท้าเสิ่นซวนอิ้ง เจ้าช่างมีวาสนายิ่งนัก บุตรชายของเจ้านับว่าเป็นยอดขุนพลของเราโดยแท้ ผลงานปราบชนเผ่าเร่ร่อนของเขาในระยะนี้ทำให้เราพึงพอใจมาก เอาสิ แม่ทัพน้อย เจ้ามีสิ่งใดอยากขอต่อเราหรือไม่”ฝ่าบาททรงเอ่ยต่อเสิ่นซวนอิ้งและเสิ่นซิ่วเต๋อ“กระหม่อมไม่ต้องการทรัพย์สินเงินทอง ไม่ต้องการอำนาจ เกียรติยศอื่นใด กระหม่อมต้องการเพียงสตรีนางเดียว” เสียงแหบพร่าของแม่ทัพน้อยเสิ่นเอ่ยอย่างเปิดเผย สายตาของเขาจับจ้องไปที่โฉมหน้าขององค์หญิงสามท่าทางตรงไปตรงมาเช่นนี้ของเขา ทำให้เหล่าสตรีที่อยู่ในงานเลี้ยง ต่างชักสีหน้าส่อแววว่าเสียดาย อีกทั้งยังเอ่ยปากพูดจาจอแจกันไม่หยุดไม่หย่อน“เขามีคนในใจแล้วหรือนี่... ข้าเสียดายยิ่งนัก”

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status