97 กอด

แม้ว่าจะเดินต่อไหวแต่กลับไม่มีแรงจะก้าวเดิน ถิงถิงนั่งอยู่ตรงนั้นนานเกือบหนึ่งก้านธูป ฟุบหน้าลงกอดเข่าจนใจ นานหลายจิบน้ำชาจึงเงยหน้าขึ้นมา ปรากฏเห็นปลายเท้าของคนผู้หนึ่งยืนอยู่เบื้องหน้า พอมองใบหน้าของคนผู้นั้นชัดขึ้นก็รีบใช้หลังมือปาดน้ำตาลวกๆ

“ประมุขน้อย”

“คุณหนูจ้าวร้องไห้เพราะคิดว่าหลงทาง เดินไปอีกไม่ถึงสามสิบก้าวก็เจอถนนแล้ว กลับกับข้าเถิด ตรงนี้่ทิวทัศน์ไม่ได้สวยงามถึงขั้นที่ว่าจะต้องหยุดชื่นชม”

“…”

“หรือว่าร้องไห้เพราะข้ามาช้าไป เช่นนั้นข้าผิดเองขอโทษด้วย”

นางเงียบ เอื้อมมือออกไปจับฝ่ามือใหญ่ที่ยื่นมา พอลุกขึ้นยืนแล้วก็ยิ้มเศร้าๆ

“ใครรังแก" ถิงถิงยังเงียบอยู่ "เอาเถิด…เจ้าคงไม่อยากตอบ"

“ทำไมคนที่ควรปกป้องข้าถึงเอาแต่ทำร้ายข้าหรือเจ้าคะ”

“บางอย่างในโลกนี้ยิ่งรู้ก็ยิ่งไม่เข้าใจ เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องหาคำตอบให้เป็นทุกข์ ใครไม่ปกป้องเจ้าข้าจะปกป้องเจ้าเอง”

เพียงพูดมาน้ำตาของนางก็ไหลพรากอย่างห้ามไม่อยู่ เคยคิดมาตลอดว่าตนเองเข้มแข็งพอ เหตุใดถึงกลายเป็นคนขี้แยไปได้เล่า ถิงถิงรีบใช้หลังมือซับน้ำตาลวกๆ อีกครั้ง จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาด้วยแววตาพร่ามัว

“จบแล้ว…คงจบแต่เพียงเท