นางร้ายอย่างข้าขออยู่คนเดียวเงียบ ๆ เถอะ

นางร้ายอย่างข้าขออยู่คนเดียวเงียบ ๆ เถอะ

last updateLast Updated : 2025-11-04
By:  จิตอักษรCompleted
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
10
11 ratings. 11 reviews
75Chapters
17.9Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

รถที่เธอนั่งประสบอุบัติเหตุ จนเธอกระเด็นตกน้ำ แต่ก่อนที่จะหมดสติเธอนึกถึงตัวร้ายในนิยายที่ชื่อเหมือนเธอ และทั้งสองยังตกน้ำตายเหมือนกันอีก แต่หลังจากที่เธอฟื้นเธอกลับพบว่าเธอเข้ามาอยู่ในร่างของนางร้าย

View More

Chapter 1

บทนำ พินัยกรรมของคุณย่า

青木玲奈(あおき れな)がA国の空港に着いたのは、すでに夜の九時を過ぎていた。

今日は彼女の誕生日だ。

携帯の電源を入れると、たくさんの誕生日メッセージが届いていた。

同僚や友人からのものばかり。

藤田智昭(ふじた ともあき)からは何の連絡もない。

玲奈の笑顔が消えかけた。

別荘に着いたのは、夜の十時を回っていた。

田代(たしろ)さんは彼女を見て、驚いた様子で「奥様、まさか……いらっしゃるなんて」

「智昭と茜(あかね)ちゃんは?」

「旦那様はまだお帰りになってません。お嬢様はお部屋で遊んでいます」

玲奈は荷物を預けて二階へ向かうと、娘はパジャマ姿で小さなテーブルの前に座り、何かに夢中になっていた。とても真剣で、誰かが部屋に入ってきたことにも気付かない様子。

「茜ちゃん」

茜は声を聞くと、振り向いて嬉しそうに「ママ!」と叫んだ。

そしてすぐに、また手元の作業に戻った。

玲奈は娘を抱きしめ、頬にキスをしたが、すぐに押しのけられた。「ママ、今忙しいの」

玲奈は二ヶ月も娘に会えていなかった。とても恋しくて、何度もキスをしたくなるし、たくさん話もしたかった。

でも、娘があまりにも真剣な様子なので、邪魔はしたくなかった。「茜ちゃん、貝殻のネックレスを作ってるの?」

「うん!」その話題になると、茜は急に生き生きとした。「もうすぐ優里おばさんの誕生日なの。これはパパと私からの誕生日プレゼント!この貝殻は全部パパと私が道具で丁寧に磨いたの。きれいでしょう?」

玲奈の喉が詰まった。何も言えないうちに、娘は背を向けたまま嬉しそうに続けた。「パパは優里おばさんに他のプレゼントも用意してるの。明日……」

玲奈の胸が締め付けられ、我慢できなくなった。「茜ちゃん……ママの誕生日は覚えてる?」

「え?何?」茜は一瞬顔を上げたが、すぐにまたビーズを見つめ直し、不満そうに「ママ、話しかけないで。ビーズの順番が狂っちゃう……」

玲奈は娘を抱く手を放し、黙り込んだ。

長い間立ち尽くしていたが、娘は一度も顔を上げなかった。玲奈は唇を噛み、最後は無言のまま部屋を出た。

田代さんが「奥様、先ほど旦那様にお電話しました。今夜は用事があるので、先に休んでくださいとのことです」

「分かりました」

玲奈は返事をし、娘の言葉を思い出してちょっと躊躇した後、智昭に電話をかけた。

しばらくして電話が繋がったが、彼の声は冷たかった。「今用事がある。明日にでも……」

「智昭、こんな遅くに誰?」

大森優里(おおもり ゆり)の声だった。

玲奈は携帯を強く握りしめた。

「何でもない」

玲奈が何か言う前に、智昭は電話を切った。

夫婦は二、三ヶ月も会っていない。せっかくA国まで来たのに、彼は家に帰って会おうともせず、電話一本でさえ、最後まで話を聞く気もなかった……

結婚してこれだけの年月が経っても、彼は彼女にずっとこうだった。冷淡で、よそよそしく、いつも面倒くさそうに。

彼女は実はもう慣れていた。

以前なら、きっともう一度電話をかけ直して、どこにいるのか、帰ってこれないのかを優しく尋ねていただろう。

今日は疲れているせいか、そうする気が突然失せていた。

翌朝目が覚めて、少し考えてから、やはり智昭に電話をかけた。

A国は本国と十七、八時間の時差がある。A国では今日が彼女の誕生日だった。

今回A国に来たのは、娘と智昭に会いたかったのはもちろん、この特別な日に三人で揃って食事がしたいと思ったから。

それが今年の誕生日の願いだった。

智昭は電話に出なかった。

しばらくして、やっとメッセージが届いた。

「用件は?」

玲奈:「お昼時間ある?茜ちゃんも連れて、三人で食事しない?」

「分かった。場所が決まったら教えて」

玲奈:「うん」

その後、智昭からは一切連絡がなかった。

彼は彼女の誕生日のことなど、すっかり忘れているようだった。

玲奈は覚悟していたつもりだったが、それでも胸の奥が痛んだ。

身支度を整え、階下に降りようとした時、娘と田代さんの声が聞こえてきた。

「お母様がいらっしゃったのに、お嬢様は嬉しくないのですか?」

「私とパパは明日、優里おばさんと海に行く約束してるの。ママが一緒に来たら、気まずくなっちゃうでしょう」

「それにママは意地悪よ。いつも優里おばさんに意地悪するもの……」

「お嬢様、玲奈様はあなたのお母様です。そんなことを言ってはいけません。お母様の心が傷つきますよ」

「分かってるけど、私もパパも優里おばさんの方が好きなの。優里おばさんを私のママにできないの?」

「……」

田代さんが何か言ったが、もう玲奈には聞こえなかった。

娘は自分が一手に育て上げた子。ここ二年、父娘の時間が増えてから、娘は智昭に懐くようになり、去年智昭がA国で市場開拓に来た時も、どうしても付いて行きたがった。

手放したくなかった。できれば側に置いておきたかった。

でも娘を悲しませたくなくて、結局認めた。

まさか……

玲奈はその場に凍りついたように立ち尽くし、血の気が引いた顔で、しばらく動けなかった。

今回仕事を後回しにしてA国に来たのも、娘との時間を少しでも多く持ちたかったから。

今となっては、その必要もないようだ。

玲奈は部屋に戻り、本国から持ってきたプレゼントを、スーツケースに戻した。

しばらくして田代さんから電話があり、子供を連れて出かけると言われ、何かあったら連絡してほしいとのことだった。

玲奈はベッドに座ったまま、心の中が空っぽになったような気がした。

仕事を後回しにしてまで駆けつけたのに、誰も彼女を必要としていない。

彼女が来たことは、まるで笑い話のようだった。

しばらくして、彼女は外に出た。

この見知らぬ、それでいて懐かしい国を、あてもなく歩き回った。

お昼近くになって、やっと智昭との昼食の約束を思い出した。

朝聞いた会話を思い出し、娘を迎えに帰るか迷っていた時、智昭からメッセージが届いた。

「昼は用事が入った。キャンセルする」

玲奈は見ても、少しも驚かなかった。

もう慣れていたから。

智昭にとって仕事でも、友人との約束でも……何もかもが妻である彼女より大切なのだ。

彼女との約束は、いつだって気まぐれにキャンセルされる。

彼女の気持ちなど、一度も考えたことがない。

落ち込むだろうか?

以前なら、たぶん。

今はもう麻痺して、何も感じない。

玲奈の心は更に霧の中にいるようだった。

はずんだ気持ちで来たのに、夫からも娘からも、冷たい仕打ちばかり。

気がつくと、以前智昭とよく来ていたレストランの前に車を停めていた。

中に入ろうとした時、智昭と優里、そして茜の三人が店の中にいるのが見えた。

優里は娘と仲睦まじく並んで座っていた。

智昭と話しながら、娘をあやしている。

娘は嬉しそうに足をぶらぶらさせ、優里とじゃれ合い、優里が食べかけたケーキに口をつけていた。

智昭は二人に料理を取り分けながら、優里から視線を離そうとしない。まるで彼女しか目に入っていないかのように。

これが智昭の言う『用事』。

これが、彼女が命を賭けて十月十日の苦しみを耐え、産み落とした娘。

玲奈は笑った。

その場に立ち尽くして、眺めていた。

しばらくして、視線を外し、踵を返した。

別荘に戻った玲奈は、離婚協議書を用意した。

彼は少女時代からの憧れだった。でも彼は一度も彼女を見つめてはくれなかった。

あの夜の出来事と、お爺様の圧力がなければ、彼は決して彼女と結婚などしなかっただろう。

以前の彼女は、頑張りさえすれば、いつか必ず彼に振り向いてもらえると信じていた。

現実は彼女の頬を、容赦なく叩いた。

もう七年近く。

目を覚まさなければ。

離婚協議書を封筒に入れ、智昭に渡すよう田代さんに頼み、玲奈はスーツケースを引いて車に乗り込んだ。

「空港へ」運転手に告げた。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviewsMore

spiyana9
spiyana9
เอื่อยจริง เหมาะกับคนที่ชอบแบบอ่านเรื่อยๆ นิ่งๆ เน้นพรรณนาเยอะๆ อ่านแล้วเสียงในหัวเป็นแบบโมโนโทนเลย
2026-04-02 03:33:52
0
0
ผ้าม่าน
ผ้าม่าน
สนุกมาก อ่านไม่เบื่อเลย
2026-03-21 08:42:35
0
0
Nira Ho
Nira Ho
สนุกไหม อ่านไปสิบกว่าตอน มันน่าเบื่ออะไร จะเทแล้ว
2026-03-05 07:38:55
0
0
Jaa Jaa
Jaa Jaa
สนุกนางเอกต้องแบบนี้ชอบดูได้ไม่ผิดหวังคะ
2026-02-23 14:44:46
2
0
Meส
Meส
สนุกมากแนะนำลองอ่านดู
2025-12-06 13:03:43
2
0
75 Chapters
บทนำ พินัยกรรมของคุณย่า
บทนำพินัยกรรมของคุณย่าสายลมฤดูใบไม้ร่วงที่แสนเอื่อยเฉื่อยพัดผ่านยอดสนโบราณที่ยืนเรียงรายสองข้างทางเดินหินเก่า ๆ บ้านไม้สไตล์จีนโบราณตั้งตระหง่านท่ามกลางความเงียบงันของเมืองชนบทที่แสนห่างไกลจากความเจริญ ดูราวกับหลุดออกมาจากภาพเขียนหมึกของจิตรกรโบราณเฟิงเหม่ยหลินสาวสวยจากเมืองหลวง เธอก้าวลงจากรถหรู พร้อมเสื้อคลุมยาวสะบัดตามแรงลมที่พักมาเบา ๆ เธอยืนทอดสายตามองตัวบ้านตรงหน้า บ้านไม้หลังเก่าที่เธอไม่ได้กลับมาเยือนนานนับสิบปี นานจนแทบลืมว่าเคยมีบ้านหลังนี้อยู่“ย่ายกบ้านหลังนี้ให้ฉันจริง ๆ น่ะเหรอ”หญิงสาวกระซิบกับตัวเองเบา ๆ ขณะยกมือขึ้นลูบลูกบิดประตูไม้ที่เย็นเฉียบ ก่อนจะเปิดมันเข้าไปอย่างช้า ๆย่าของเธอเสียไปสิบกว่าปีแล้ว แต่พินัยกรรมของท่านเพิ่งจะถูกเปิด ในวันที่เธอเรียนจบปริญญาตามคำสั่งของท่าน และตามพินัยกรรม ย่ายกบ้านหลังนี้และของทั้งหมดที่อยู่ในบ้านให้กับเธอบ้านหลังนี้ไม่ใช่บ้านหรู ไม่ใช่ตึกระฟ้าใจกลางเมือง เป็นเพียงแค่บ้านไม้หลังเก่า ๆ แต่กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นแผ่วอย่างแปลกประหลาด มันคือบ้านเก่าที่เธอเคยมาวิ่งเล่นตอนยังเด็ก เมื่อตอนที่พ่อแม่ของเธอยังมีชีวิตอยู่ภายในบ้านมีฝุ่น
Read more
ตอนที่ 1 ฟื้นจากความตาย
ตอนที่ 1ฟื้นจากความตายเสียงน้ำกระทบฝั่งอย่างเชื่องช้า สายลมเย็นเฉียบพัดผ่านใบหน้า ราวกับกำลังปลุกปลอบร่างที่ไร้เรี่ยวแรงเฟิงเหม่ยหลินรู้สึกเหมือนลอยอยู่กลางความว่างเปล่าทั้งกายหนักอึ้ง ราวกับจมหายไปในความฝันที่ไม่มีทางตื่น ข้างในอกเต็มไปด้วยความหนาวเหน็บ ความมืด และเสียงเรียกที่แผ่วเบาราวกระซิบ“คุณหนู คุณหนูเจ้าคะ”เสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้นแผ่วเบา ก่อนจะแทรกซึมเข้ามาในหัว เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย สัมผัสได้ถึงกลิ่นยาสมุนไพรบางเบาที่โชยเข้าจมูก“คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ”เปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ เปิดขึ้น แสงสลัวจากโคมไฟน้ำมันสะท้อนแผ่วเบากับม่านผ้าบาง ๆ สีขาวที่ไหวตามลม มีผ้าห่มปักลายหนานุ่มคลุมอยู่บนร่าง ร่างกายของเธอนอนอยู่บนเตียงไม้ที่แกะสลักอย่างสวยงามเฟิงเหม่ยหลินกระพริบตาปริบ ๆ ห้องนี้ ไม่ใช่โรงพยาบาล ไม่ใช่รถพยาบาล ไม่ใช่ โลกที่เธอจากมา“ที่นี่มัน ที่ไหน” เธอพึมพำเสียงแผ่วเบา ขณะที่มองไปรอบ ๆ ห้องด้วยความงุนงง หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกเจ็บหน้าอกเพดานไม้ลายจีนโบราณ ผ้าม่านเนื้อหนา โต๊ะชาจีน แม้กระทั่งชุดนอนของเธอก็ไม่ใช่เสื้อผ้าสมัยใหม่ หากแต่เป็นชุดคลุมผ้าปักมือแบบโบราณทันใดนั้น ร่างข
Read more
ตอนที่ 2 อยู่คนเดียวก็ไม่เห็นเป็นไร
ตอนที่ 2อยู่คนเดียวก็ไม่เห็นเป็นไรเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วกลางสวนหลังจวน ดอกเหมยสีชมพูอ่อนร่วงหล่นละลานตา แสงแดดยามสายสาดผ่านซุ้มไม้เลื้อยอย่างอ่อนโยน ลมพัดใบไม้ไหวตามจังหวะธรรมชาติเฟิงเหม่ยหลินนั่งอยู่ใต้ศาลาในชุดสีขาว สะอาด เรียบง่าย ไม่ได้ปักลวดลายมากมายเหมือนก่อน อาการบาดเจ็บจากการตกน้ำจางหายไปจนแทบไม่เหลือร่องรอย ร่างกายฟื้นตัวเร็วราวกับไม่ได้ผ่านความตายมาเลยสักนิดเธอจิบชาช้า ๆ สายตากวาดมองรอบจวนที่เงียบสงัด ร่มรื่น และว่างเปล่าวันนี้เป็นวันที่แปดนับจากวันที่เธอฟื้น นอกจากสาวใช้ที่ผลัดเวรดูแลและท่านพ่อที่มาหาเธอวันละไม่เกินหนึ่งชั่วยามก็ไม่เคยมีใครอื่นมาเยี่ยมเธออีกเลยแม้แต่คนเดียวไม่ว่าจะเป็นเพื่อน ขุนนางตระกูลใกล้ชิด หรือคุณหนูที่เคยอยู่สำนักเรียนด้วยกันก็ไม่มี เธอหลุบตามองแก้วชาในมือ ก่อนยกยิ้มแห้งในลำคอ“นี่ฉันไม่มีเพื่อนเลยเหรอ”คำถามนั้นลอยอยู่ในหัวเพียงชั่วครู่ ก่อนจะมีคำตอบแล่นขึ้นมาเองโดยไม่ต้องคิดให้ยุ่งยากใช่ ไม่มี เพราะ “เฟิงเหม่ยหลิน” ในบทนิยายเดิมไม่เคยสนใจจะมีเพื่อนหญิงสาวผู้เฝ้าคิดหมกมุ่นกับการครอบครององค์ชายสาม ใช้เวลาทั้งหมดไปกับการหาเรื่องนางเอก หาข้ออ้าง
Read more
ตอนที่ 3 งานเลี้ยงงานแรก
ตอนที่ 3งานเลี้ยงงานแรกเสียงพิณแผ่วเบาคลออยู่ในงานเลี้ยงยามเย็น แสงโคมทอดตัวเหนือศาลาริมน้ำ กลิ่นดอกไม้หอมจางลอยเคล้ากับไอเย็นของฤดูใบไม้ผลิขุนนางชั้นสูงและคุณหนูตระกูลใหญ่ต่างจับกลุ่มสนทนา หัวเราะเบา ๆ ด้วยท่วงท่าสง่างามจนกระทั่ง เสียงเหล่านั้นเงียบลงแทบจะในทันที เพียงเพราะแค่เธอก้าวเท้าข้ามประตูงานเข้ามาเฟิงเหม่ยหลิน หญิงสาวในชุดสีขาวปักลายดอกไม้เนื้อบาง ผมดำยาวรวบไว้ด้วยปิ่นหยกเรียบหรู ท่วงท่าการเดินของเธฮสงบนิ่ง ไม่เร่งร้อน แต่มีแรงกดดันอันประหลาดแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณเธอยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่สายตานับสิบคู่กลับเลือบมามองราวกับต้องมนต์หรืออาจจะเป็นเพราะความกลัว“นั่นคุณหนูเฟิง”“นางฟื้นจากการตกน้ำแล้วจริง ๆ งั้นหรือ”“ข้าคิดว่านางคงไม่มีวันกล้าออกจากเรือนอีกแล้วเสียอีก หลังจากทำเรื่องนั้น”เสียงซุบซิบแผ่วเบาดังมาจากทุกทิศทาง แต่เมื่อดวงตาคมเรียวของเธอเหลือบมองไปทางกลุ่มใด กลุ่มนั้นก็รีบเงียบเสียง แล้วหลบตาทันทีเส้นทางเบื้องหน้าที่เคยแออัดแหวกออกโดยไม่ต้องใช้คำสั่ง ไม่มีใครกล้าเอ่ยปาก ไม่มีใครกล้าทัก มีเพียงสายตาที่มองเธออย่างหวาดหวั่น แฝงรังเกียจ และอยากรู้อยากเห็นเฟิงเหม่ย
Read more
ตอนที่ 4 นางร้ายก็ยังคงเป็นนางร้าย
ตอนที่ 4นางร้ายก็ยังคงเป็นนางร้ายเสียงฝีเท้าหนักแน่นของทหารยามเคลื่อนผ่านโถงหน้าจวนแม่ทัพ ยามวิกาลเพิ่งจะเริ่มต้น แต่เรือนหลักกลับสว่างไสวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เพียงเพราะข่าวลือหนึ่งประโยค“คุณหนูเฟิงนั่งสนทนาอย่างสนิทสนมกับคุณหนูซูเยี่ยนตลอดทั้งงานเลี้ยง”ก็กลายเป็นคลื่นลูกใหญ่ที่กระแทกใจของสองบุรุษผู้คอยปกป้องนางมาตลอดจวนแม่ทัพใหญ่ ภายในห้องโถงไม้สัก ซูเยี่ยนนั่งเรียบร้อยบนเบาะนุ่ม ดวงตาใสไร้พิษภัย ขณะที่เบื้องหน้าของนาง มีชายสองคนยืนด้วยสีหน้าไม่สู้ดีหลี่อวี้เหิง หรือองค์ชายสามเขาอยู่ในชุดคลุมยาวสีเข้ม ใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงแรงกดดันซูหมิงเฉิน แม่ทัพหนุ่มผู้สงบนิ่ง แต่ดวงตาเยือกเย็นกว่าคืนที่ไร้ดาว“เจ้าไปนั่งข้างเฟิงเหม่ยหลิน ด้วยความเต็มใจ หรือถูกนางบังคับ”หลี่อวี้เหิงเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน น้ำเสียงเขากดต่ำจนแทบสะท้อนพื้นไม้ซูเยี่ยนพยักหน้าช้า ๆ “ข้านั่งข้างนางเอง และไม่มีผู้ใดบังคับ”“เจ้าไม่กลัวนางหรือ” ซูหมิงเฉินถามต่อ ดวงตาคมเต็มไปด้วยความระแวดระวัง“เจ้าลืมแล้วหรือ ว่าเหตุการณ์ตกน้ำคราวนั้น นางเป็นคนวางแผน”ซูเยี่ยนส่ายหน้าอย่างยิ้ม ๆ ก่อนจะหันไปตอบซูหมิงเฉิน“ข้ามิได้ลืมท่
Read more
ตอนที่ 5 แขกคนแรก
ตอนที่ 5แขกคนแรกหลายวันผ่านไปหลังจากงานเลี้ยงในคืนนั้น ดอกเหมยที่เคยบานสะพรั่งเริ่มร่วงโรย ใบไม้เปลี่ยนสีเป็นสัญญาณของฤดูใหม่เช่นเดียวกับหัวใจของเธอที่ค่อย ๆ ปรับตัวเฟิงเหม่ยหลินยังคงอยู่ในจวนไม่ออกไปไหนเช่นเคย เช้าอ่านหนังสือ บ่ายดื่มชา เย็นนั่งมองฟ้าอย่างเหม่อลอย ไม่มีจดหมาย ไม่มีแขก ไม่มีข่าวจากซูเยี่ยนวันแล้ววันเล่า เธอเริ่มเรียนรู้ที่จะไม่คาดหวัง แม้จะไม่ยอมรับตรง ๆ แต่ลึก ๆ เธอก็รู้ว่าเธอแอบรอจนเมื่อความเงียบนานพอ เธอก็เริ่มบอกกับตัวเองว่า“บางทีความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากความแปลก อาจจบลงอย่างเงียบงันก็ได้”แต่แล้วในเย็นวันนั้น ท้องฟ้ากำลังแต่งแต้มด้วยสีส้มอ่อนยามอาทิตย์ใกล้ตกดิน สายลมพัดหอบกลิ่นหอมจากดอกไม้ที่ปลูกริมระเบียงเสียงสาวใช้วิ่งมาด้วยหน้าตาตื่น ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น“คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูซูเยี่ยนมาขอพบเจ้าค่ะ”เฟิงเหม่ยหลินชะงักนิ้วที่กำลังจะพลิกหน้าหนังสือ เธอเงยหน้าขึ้นมองสาวใช้ช้า ๆ สายตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจที่เก็บไว้ไม่มิด“เจ้าว่าอะไรนะ ใครมา” เธอถามซ้ำอีกครั้งอย่างไม่เชื่อหู“คุณหนูซูเจ้าคะ คุณหนูซูเยี่ยนมาขอเข้าพบ”ภายในศาลาหลังเรือน ซูเยี่ยนนั่งเ
Read more
ตอนที่ 6 คำสั่งห้ามเข้าใกล้
ตอนที่ 6 คำสั่งห้ามเข้าใกล้บ่ายวันหนึ่งในจวนสกุลเฟิง ท้องฟ้าเหนือเรือนกระจ่างใส แต่ในศาลากลางสระบัวกลับปกคลุมด้วยความเงียบและแรงกดดันแผ่ว ๆ จากผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญองค์ชายสามหลี่อวี้เหิง เขาอยู่ในชุดคลุมสีดำสนิท ยืนสงบนิ่งราวกับเงามืด อยู่ที่ทางเข้าศาลาตรงข้ามเขา เฟิงเหม่ยหลินนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ประณีตกลางศาลา เธอดื่มชาอย่างไม่เร่งรีบ ราวกับไม่ได้สนใจสายตาคมที่จ้องมองเธอแม้แต่น้อย“ข้าไม่ได้คิดจะมาเยี่ยมเยียน แต่มีบางเรื่องที่ข้าไม่อาจนิ่งเฉยได้”หลังจากยืนนิ่งอยู่นานเขาก็พูดขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบ เยือกเย็น ทว่าแฝงด้วยแรงสะกดดวงตาเรียวหรี่ลงเล็กน้อย“เจ้ารู้หรือไม่ ว่าซูเยี่ยนแอบมาหาเจ้าทุกวัน”เฟิงเหม่ยหลินไม่ตอบทันที เธอวางถ้วยชาลงเบา ๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองชายตรงหน้า สายตาคู่นั้นนิ่ง เย็นชา และเรียบเฉยราวกับน้ำแข็งที่ไม่ยอมละลาย“ข้ารู้”เพียงคำเดียว น้ำเสียงแผ่วเบา ทว่านิ่งเสียจนคล้ายจะกระแทกอากาศรอบตัวหลี่อวี้เหิงขมวดคิ้วเล็กน้อย“เจ้ากำลังใช้วิธีตีสนิทกับนาง เพื่อให้ทุกคนตายใจ แล้วกลับเข้าสู่วงในของวังหลวงใช่หรือไม่”หลังองค์ชายสามพูดจบ เฟิงเหม่ยหลินก็หัวเราะเบา ๆ ราวกั
Read more
ตอนที่ 7 คำเตือนจากท่านแม่ทัพ
ตอนที่ 7คำเตือนจากท่านแม่ทัพแสงตะวันยามเย็นทาบลงบนลานของจวนแม่ทัพ ซูเยี่ยนเดินก้าวเข้ามาพร้อมใบหน้ายิ้มระรื่นดวงตาของนางเปล่งประกาย ใบหน้าแดงเรื่อเพราะอารมณ์ดีอย่างเห็นได้ชัด“วันนี้เหม่ยหลินยิ้มให้ข้าด้วย”ซูเยี่ยนกระซิบกับตัวเองเบา ๆ ขณะเดินผ่านทางเดินหินเรียบๆ เข้าสู่จวนแม่ทัพนางชอบยามที่อีกฝ่ายยิ้มมันอบอุ่นจนทำให้หัวใจนางพองโต ทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้พูดอะไรมากด้วยซ้ำ แต่รอยยิ้มนั้นกลับมากพอจะทำให้วันของนางสว่างขึ้นมาอย่างน่าแปลกใจ จนกระทั่งเสียงทุ้มต่ำเย็นชาดังขึ้น“ได้เวลากลับมาแล้วหรือ”เสียงนั้นหนักแน่น ทว่าราบเรียบราวกับสายลมหนาวพัดใส่กลางใจซูเยี่ยนชะงักเท้า รอยยิ้มที่ยังอยู่บนใบหน้าเมื่อครู่หายวับทันทีกลางลานจวนร่างสูงในชุดดำยืนสงบอย่างทรงอำนาจ ซูหมิงเฉิน พี่ชายบุญธรรมของนาง เขายืนกอดอกใบหน้าเคร่งขรึม ดวงตาเรียบเฉยราวกับตัดโลกทั้งใบ“เจ้า ไปไหนมา”เสียงของหมิงเฉินไม่ได้ดัง แต่น้ำเสียงกลับทำให้ซูเยี่ยนรู้สึกเหมือนเด็กที่แอบทำความผิดมา“ขะ…ข้าไปหาเหม่ยหลินมา”ชื่อที่หลุดออกจากปากนาง ทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันควันยิ่งกว่าเดิมหมิงเฉินขยับคิ้วเล็กน้อย ดวงตาคมกล้าสะท้อนแสงยาม
Read more
ตอนที่ 8 นางไม่เหมือนเดิมจริงๆ
ตอนที่ 8นางไม่เหมือนเดิมจริงๆเสียงฝีเท้าหนักแน่นขององค์ชายสามดังชัดเจนเมื่อเดินเข้ามาในเรือนใหญ่ของจวนแม่ทัพ บรรยากาศโดยรอบยังคงเงียบงันตามแบบฉบับของจวนขุนนางใหญ่ เหล่าขันทีและสาวใช้ต่างหลบตาและรีบถอยฉากไปตามข้างทางอย่างรู้หน้าที่“เจ้ากลับมาแล้วหรือ” อี้เหิงถามขึ้นทันทีที่เห็นหมิงเฉินยืนรออยู่ที่หน้าห้องหนังสือ สาเหตุที่เขารีบมาที่นี่เพราะรู้ว่าหมิงเฉินไปพบเฟิงเหม่ยหลินมาหมิงเฉินพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเดินเลยเข้าไปในห้องหนังสือด้านข้าง อี้เหิงจึงเดินตามเข้าไปโดยไม่พูดอะไรอีก เมื่อประตูปิดลง ทั้งห้องก็เงียบลงราวปิดกั้นโลกภายนอก“นางว่าอย่างไร ยอมถอยห่างจากซูเยี่ยนหรือไม่” อี้เหิงถามเสียงเรียบ ขณะนั่งลงฝั่งตรงข้าม “เจ้าได้คุยกับนางแล้ว ใช่หรือไม่”หมิงเฉินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงต่ำ “ใช่ นางไม่ได้ตอบรับว่าจะเลิกเข้าใกล้เยี่ยนเอ๋อร์”หลี่อี้เหิงถึงกับเลิกคิ้วสูงเล็กน้อย “หึ ฟังดูเป็นเฟิงเหม่ยหลินคนเดิมไม่มีผิด แล้วเจ้าว่านางมีแผนการอะไรหรือไม่” อี้เหิงถาม แต่หมิงเฉินไม่ได้ตอบโต้กลับทันที เขาเพียงหลุบตาลง นึกถึงแววตาและใบหน้านิ่งเฉยคู่นั้น และรอยยิ้มเย็นชาที่ยังติดตาอย
Read more
ตอนที่ 9 นางไม่ได้เปลี่ยน
ตอนที่ 9 นางไม่ได้เปลี่ยนระหว่างที่เหล่าคุณหนูโต๊ะอื่น ๆ กำลังสนทนากันอย่างออกรส โต๊ะของพวกเธอ กลับเงียบสงบจนน่าแปลกใจยกเว้น ซูเยี่ยน หญิงสาวนั่งยิ้มระรื่นพลางหันมาทางเฟิงเหม่ยหลิน แล้วเริ่มซักถามด้วยเสียงแผ่วเบา“เจ้าชอบของหวานหรือของคาวมากกว่าหรือ”เฟิงเหม่ยหลินตักอาหารอย่างใจเย็น ก่อนตอบเรียบ ๆ“คาว”“แล้วชอบสีอะไรที่สุด”“ม่วงเข้ม”“เจ้าชอบฤดูไหน”“ฤดูใบไม้ผลิ”คำตอบทุกคำสั้นกระชับ แต่เธอก็ตอบหมดไม่เคยเมินเฉย ต่างจากใบหน้าที่นิ่งสงบจนคนภายนอกคงคิดว่าเธอไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อยแต่กับคนที่นั่งข้าง ๆ อย่างซูเยี่ยนนางกลับรู้ว่าทุกคำตอบที่ออกมาจากปากเธอนั้นคือความตั้งใจ ที่เหม่ยหลินจะตอบจริง ๆ และนั่นทำให้หัวใจของซูเยี่ยนอ่อนยวบลงอย่างเงียบงัน“เจ้ารู้ไหม เวลานั่งคุยกับเจ้าตอนนี้ ไม่เหมือนกับตอนที่อยู่ในจวนเลย” ซูเยี่ยนพูดเบา ๆ ยิ้มจนตาหยี“นั่นเป็นเพราะที่จวน ข้าไม่ต้องระวังสายตาใคร” เฟิงเหม่ยหลินตอบเรียบ ๆคำพูดนั้นทำให้ซูเยี่ยนหันมองเธออย่างเข้าใจทันที แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ เสียงของใครคนหนึ่งก็ดังขึ้นด้านหลังโต๊ะ“ช่างน่าประหลาดใจยิ่งนัก ที่เจ้ากล้าปรากฏตัวในงานเลี้ยงเช่นนี้ด้วย
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status