ประตูฟ้ายั่งยืนの小説

อนดูมินิซีรี่ส์แนวตั้งอยู่ดีๆ ดันทะลุมิติเข้าไปเสียได้ พระเอกโง่เขลา! นางร้ายซุงแหล! ตัวประกอบชอบเผือก! บทละครไร้เหตุผล! เยว่ซานซีได้เข้าไปอยู่ในบทบาทนางเอกผู้แสนดีและอ่อนแอ รับบทเด่นไฉนเลยชีวิตถึงได้อนาถาเพียงนี้เล่า ตามบทแล้วมินิซีรี่ย์เรื่องนี้นางเอกถูกนางร้ายรังแกสารพัด หาเรื่องใส่ความไม่เว้นว่าง ที่น่าหงุดหงิดไปกว่านั้นพระเอกก็หลับหูหลับตาเชื่อนางร้าย ให้ตายเถอะ! ใครเอาสมองคนออกแล้วยัดสมองหมูใส่แทนให้พระเอก ช่างน่าเสียดายที่เยว่ซานซีไม่ได้เป็นคนแสนดีขนาดนั้น ถึงแม้จะชอบใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยเป็นปลาเค็มไม่แสดงหาความก้าวหน้า แต่เรื่องรักษาตัวรอดเป็นยอดดีถึงไหนถึงกัน ทางออกคือต้องเขี่ยพระเอกเฮงซวยออกจากชีวิตแล้วประเคนให้นางร้ายไปแบบสวยๆ ด้วยเหตุนี้ภารกิจเปลี่ยนบทนางเอกจึงบังเกิดขึ้น

เสี่ยวเหอ หญิงสาวสู้ชีวิตจากยุคปัจจุบันที่เป็นถึงทหารหญิงแต่ต้องตายเพราะอุบัตติเหตุคลังเก็บอาวุธระเบิด เธอฟื้นขึ้นมาในร่างของ เสี่ยวเหอ แม่ม่ายในหมู่บ้านยากจนแห่งหนึ่งในแคว้นต้าฉิน เจ้าของร่างเดิมถูกสามีหักหลังส่งจดหมายหย่าพร้อมข้อกล่าวหาเท็จว่าคบชู้กลับมาที่หมู่บ้าน ญาติสามีรุงทึ้งและพยายามจะโกงเอาที่ดินที่เป็นสินเดิม ถูกชาวบ้านประณามและถูกขับไล่ให้ไปอยู่ในกระท่อมผุพังท้ายหมู่บ้านจนตรอมใจตายในที่สุด วิญญาณของเสี่ยวเหอในยุคปัจจุบันได้ทะลุมิติเข้ามาในร่างของนาง เจ้าของร่างมีบุตรชายอายุห้าขวบที่กำลังจะถูกจับไปขาย ดีที่การมาของสตรีจากโลกอนาคตช่วยเหลือเด็กน้อยได้ทันและจัดการคนเหล่านั้น ด้วยความสงสารเธอจึงตั้งใจว่าจะเลี้ยงเขาให้เติบโตไปได้ดี…

ลู่ฉางกัง ได้พบหีบไม้โบราณซึ่งเป็นสมบัติประจำตระกูล เมื่อเปิดออกมันได้พาเขาย้อนเวลาไปยังมิติยุคโบราณ และกลายเป็นเพียงเด็กชายวัยสิบหนาว ในมิติคู่ขนานเขาพบกับคนสำคัญที่ชาตินี้เขาก็ไม่นึกไม่ฝันว่าจะได้เจออีก การย้อนเวลาครั้งนี้นอกจากจะทำให้เขาได้มีโอกาสแก้ไขหลายเรื่องราวที่เคยผิดพลาด แต่ยังช่วยเติมเต็มเสี้ยวความทรงจำที่ขาดหายไปเมื่อครั้งยังเด็ก

โปรย ในยุคที่ขัดสนและวุ่นวาย จ้าวเจี่ยลี่เคยเชื่อว่าความกตัญญูและการอดทนทำงานหนักคือคุณธรรมของลูกสะใภ้ที่ดี เธอใช้เวลาห้าปีเต็มเยี่ยงวัวควาย ปรนนิบัติแม่สามีที่แสร้งป่วย และไว้อาลัยให้สามีที่เชื่อว่าตายจากไปในคืนวันแต่งงาน แต่สุดท้ายสิ่งที่เธอได้รับตอบแทนกลับคือความตายที่ไม่เป็นธรรม หลังจากแม่สามีตายสามีที่แกล้งตายของจ้าวเจียลี่ก็หวนคืนมาพร้อมกับหญิงคนรักเพื่อฮุบเงินก้อนสุดท้าย วินาทีที่ร่างของเธอกระแทกพื้นจนใกล้สิ้นลมหายใจ จ้าวเจียลี่ได้แต่ตั้งคำถามกับสวรรค์ว่าเธอทำผิดอะไรงั้นหรือ ทว่าเมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ห้องหอสีแดงและร่างของจางเว่ยถิงที่กำลังแสร้งชักกระตุกกลับย้ำเตือนว่าสวรรค์ให้โอกาสเธอได้เริ่มใหม่! "เจียลี่ เฮือก! ฉันหายใจไม่ออก ไปเร็ว! ไปตามแม่มาที" จางเว่ยถิงเค้นเสียงกระเสือกกระสนสวมบทบาทคนใกล้ตาย จ้าวเจียลี่มองดูใบหน้าเสแสร้งนั้นด้วยสายตาเย็นชา เธอไม่ได้วิ่งออกไปกรีดร้องเหมือนชาติก่อน แต่กลับหยิบถ้วยน้ำชาเย็นชืดขึ้นมาจิบอย่างใจเย็น มุมปากของเธอยกยิ้มเย็นเยียบ เว่ยถิงเอ๋ยเว่ยถิง ถ้าอยากตายจริงๆ เดี๋ยวฉันจะสงเคราะห์ให้เอง...

น้ำหยดลงหินทุกวันหินบอกไม่มีใจ แต่ข้าวไม่สน! ถ้าคุณต่อไม่รักข้าวก็จะตื้อ "คุณต่อรักงาน คุณต่อรักเพื่อน" "ใช่ครับ" "คุณต่อรักสัตว์ คุณต่อรักธรรมชาติ" "ใช่ครับ" "คุณต่อรักทุกสิ่งทุกอย่าง...แล้วก็รักข้าวด้วย" "...ไม่อ่าครับ"

จากคุณหนูในคฤหาสน์สู่หญิงชาวบ้านผู้ตกยาก เพราะแผนโฉดของอาชั่วที่ใส่ร้ายบิดาจนตัวตายและฮุบทรัพย์สิน มู่ชิงเหยาจึงต้องพามารดาที่ร่างกายทรุดโทรมหนีมาพึ่งพิงสินเดิมผืนสุดท้าย ณ หมู่บ้านท้ายเขาดินแดนที่แห้งแล้งห่างไกลความเจริญและไร้ซึ่งหนทางทำกิน ในวันที่ความตายคืบคลานเข้ามาใกล้ นางพบพู่กันเก่าด้ามหนึ่งในอารามร้าง พู่กันที่เมื่อตวัดวาดสิ่งใด สิ่งนั้นจะกลายเป็นจริง  ทว่าพลังวิเศษนี้มีข้อห้ามอันร้ายกาจ ห้ามวาดเงินตรา ห้ามวาดทองคำ หากฝ่าฝืนพลังชีวิตจะถูกกัดกินจนสูญสิ้นร่าง!

เมื่อบิดารับอนุเข้าจวนหนึ่งปีต่อมามารดาก็ตรอมใจป่วยตาย ว่านถิงถิงต้องกลายเป็นเด็กกำพร้าแม่ ใช้ชีวิตอยู่ภายใต้การควบคุมของแม่เลี้ยงอย่างยากลำบาก มิหนำซ้ำพอเติบโตก็ถูกแม่เลี้ยงวางแผนร้ายจับแต่งงานกับตาเฒ่าตัณหากลับ ทว่าในขณะที่นั่งอยู่ในเกี้ยวส่งตัวเจ้าสาวนางได้สิ้นใจระหว่างทาง ชะตาของว่านถิงถิงถูกลิขิตให้หวนกลับมาในตอนที่อายุแปดหนาว ซึ่งตอนนั้นมารดาของนางยังมีชีวิตอยู่ แต่ท่านพ่อกำลังลุ่มหลงหญิงนางโลมและรับเข้ามาเป็นอนุ ความทรงจำชาติที่แล้วทำให้ว่านถิงถิงไม่อาจทนเห็นมารดาตายไปต่อหน้าต่อตาได้อีก การได้ย้อนเวลากลับมาในช่วงเวลานี้ถือเป็นเรื่องดี ไหนๆ ท่านพ่อก็ไม่เคยมีความจริงใจให้ท่านแม่ แทนที่จะหยุดยั้งไม่ให้ท่านพ่อรับอนุเข้าจวน นางจึงหาทางทำให้ท่านแม่หย่ากับท่านพ่อให้เด็ดขาด และเปลี่ยนแปลงชะตากรรมที่เคยเกิดขึ้นในชาติที่แล้ว

"ยั่วอีกแล้ว" "ทำไมคะ เบลไม่สวยเหรอ" "สวย" "สวยแล้วทำไมไม่รักไม่ชอบสักที" ศิวะถอนหายใจเบาๆ ก่อนตอบ "รักไม่ได้" "รักไม่ได้? ทำไมถึงรักไม่ได้ล่ะคะ" เบญญาออดอ้อนเก่งจนเขาแทบบ้า พอถูกรุกหนักเข้าสุดท้ายศิวะก็ไม่อาจต้านทานไหว คิดว่าจะยอมโอนอ่อนให้ครั้งนี้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น แต่...ลืมอะไรไปหรือเปล่าคุณศิวะ มีครั้งแรกมันก็ต้องมีครั้งที่สอง สาม สี่ ห้า... จากที่ว่าไม่รักแน่ๆ ให้ตายยังไงก็ไม่รัก รับรองได้เลยภายในสามเดือนนี้จะทั้งรัก ทั้งหลง ทั้งเอ็นดู จนโงหัวไม่ขึ้น

หลังจากงานแต่งผ่านไปได้เพียงไม่กี่วันอินทัชก็แทบบ้า เมื่อรู้ความจริงว่าผู้หญิงที่ตนเองแต่งงานด้วยคือ "เขียนฝัน" พี่สาวฝาแฝดของเขียนฟ้าคู่หมั้นสาว เพียงเพราะเหตุผลง่าย ๆ คือ "รักเขา" เลยสลับตัวแต่งแทน จากเดิมที่รู้สึกเฉย ๆ ทุกคราวยามเจอหน้า อินทัชสาบานได้เลยว่าตอนนี้เขาเกลียดเขียนฝันไส้ ในสายตาอินทัชเขียนฝันไม่ต่างจากพี่สาวที่อิจฉาน้องสาว เขาจึงทำทุกวิถีทางเพื่อขอหย่าขาดจากเธอ...

ผลจากการโหมงานหนักทำให้เสวียนหนี่สิ้นใจตายคาโต๊ะทำงาน เดิมทีคิดว่าความตายคือจุดจบแท้จริงแล้วมันคือจุดเริ่มต้น เพราะวิญญาณของเธอได้ทะลุมิติเข้ามายังยุคโบราณล้าหลัง เหมือนโชคชะตากลั่นแกล้งทำให้ฉู่เสวียนหนี่เข้ามาอาศัยอยู่ในร่างของคุณหนูสามตระกูลฉู่ที่มีชีวิตสุดแสนบัดซบ ถูกพิษแมงมุมได้รับผลข้างเคียงจนไม่สามารถพูดได้ ญาติพี่น้องขี้อิจฉากล่าวหาว่ามีดวงชะตาเป็นดาวไม้กวาด ล้างผลาญบิดามารดา ใส่ร้ายป้ายสีว่าเป็นภัยพิบัติที่จะทำให้ทั้งตระกูลล่มสลาย ฉู่เสวียนหนี่จึงต้องถูกส่งตัวไปที่อารามบนเขาต้าซานเพื่อสะเดาะเคราะห์กรรมครั้งนี้...

"หนูรู้ว่าคุณนัยน์ต้องการอะไร แต่ถ้าผ่านคืนนี้ไปแล้วหนูจะอยู่ข้างคุณในฐานะอะไรคะ หากคุณไม่จริงจังแค่คิดจะเล่น ๆ หัวใจของหนูมันต้องเจ็บปวดมากแน่ ๆ " "..." มีเพียงความเงียบแทนคำตอบ แต่สำหรับลลินามันคือคำตอบที่ดังที่สุด นัยน์ไม่ได้จริงจังแค่อยากเลี้ยงเธอไว้ดูเล่นแก้เหงา เป็นแค่ความสนุกและตื่นเต้นชั่วครั้งชั่วคราว ผู้หญิงสวยเขาก็เจอมามาก ทั้งฐานะหน้าตาเพรียบพร้อม แล้วเธอจะเอาอะไรไปสู้ผู้หญิงพวกนั้นได้ เขาจะมาจริงจังอะไรกับเด็กกะโปโลอย่างเธอ ขอบคุณที่ทำให้ตาสว่าง จะจำใส่สมองเอาไว้ว่าเขามันคนโลเลที่หนึ่ง ในเมื่อไร้สถานะต่อกันก็ไม่มีเหตุผลให้อยู่ต่อ ตั้งแต่วันนี้ไปคงต้องบอกลาเขาแล้วจริง ๆ…

หลินเจียอีหญิงสาวในศตวรรษที่21ตกตายด้วยโรคระบาด วิญญาณของเธอได้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของเด็กสาวอายุ14 ที่มีชื่อเดียวกับเธอซึ่งสิ้นใจตายระหว่างเดินทางกลับบ้านเดิมของมารดา

เขาทำเพื่อความสะใจ ส่วนเธอทำเพราะต้องการเงิน ชวิณจ้างน้ำค้างเป็นเมียปลอม ๆ ด้วยเงินห้าล้านบาท เธอไม่สนถึงใครจะมองว่าเป็นเลขาที่ปีนขึ้นเตียงเจ้านาย ภายใต้พันธสัญญาถ้าครบกำหนดหนึ่งปีจะต้องหย่าขาดจากกัน ทั้งเขาและเธอต่างไม่ได้รักกันตั้งแต่แรก ทว่าเมื่อถึงกำหนดระยะเวลาหนึ่งปีที่ต้องเซ็นใบหย่า กลับมีหนึ่งคนเผลอรักหมดใจจนไม่อยากหย่า ทุกอย่างมันจึงคาราคาซังไปกันใหญ่ ********* "คุณจะเลือกน้ำมั้ยคะ" "คุณเป็นใครแล้วผมเป็นใคร...อย่าฝันอะไรเกินตัว" ช่างเป็นคำตอบที่ทำร้ายใจอย่างรุนแรง ดับฝันชนิดมองไม่เห็นทางไปต่อ ใช้คำพูดเลือดเย็นให้กลายเป็นมีดบาดใจคนได้ดีจริง ๆ "ค่ะ เข้าใจแล้ว ช่างสรรหาคำพูดมาทำร้ายจิตใจได้ดีจริง ๆ ต้องใช้คำพูดแบบนี้เท่านั้นค่อยสมกับเป็นคุณวิณ วันนี้คุณไม่เลือกน้ำก็ไม่เป็นไร...น้ำจะจำเอาไว้"

"สมมุติว่าถ้าหนูชอบคุณขึ้นมาแล้วยังจะได้เป็นแค่เด็กของคุณอยู่ไหมคะ" "เป็นเรื่องที่คุณต้องไปจัดการกับความรู้สึกตัวเอง" ซึ่งหมายความว่าต่อให้เธอคิดเกินเลยก็ไม่เกี่ยวกับเขา เขาวางเธอไว้ในสถานะเด็กในโอวาทไม่ใช่เมีย มาริษาแค่รับงานชงเหล้าคั่นเวลา คิดไม่ถึงว่าความสวยจะดึงดูดภัย เธอดันไปเตะตาเสี่ยวิตถารจนต้องหนีหัวซุกหัวซุน คืนนั้นธีร์ทาวัตช่วยเหลือเธอจากไอ้เสี่ยบ้ากาม เขาเสนอให้เธอมาเป็นเด็กของเขาแลกกับการคุ้มครอง อยู่ข้างเขาเธอจะได้ทุกอย่างที่ต้องการแต่มีสองสิ่งที่ไม่มีวันได้คือสถานะและหัวใจ