หวนคืนสู่วันฟ้าใส

หวนคืนสู่วันฟ้าใส

last updateLast Updated : 2025-11-29
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
10
1 rating. 1 review
104Chapters
9.7Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อบิดารับอนุเข้าจวนหนึ่งปีต่อมามารดาก็ตรอมใจป่วยตาย ว่านถิงถิงต้องกลายเป็นเด็กกำพร้าแม่ ใช้ชีวิตอยู่ภายใต้การควบคุมของแม่เลี้ยงอย่างยากลำบาก มิหนำซ้ำพอเติบโตก็ถูกแม่เลี้ยงวางแผนร้ายจับแต่งงานกับตาเฒ่าตัณหากลับ ทว่าในขณะที่นั่งอยู่ในเกี้ยวส่งตัวเจ้าสาวนางได้สิ้นใจระหว่างทาง ชะตาของว่านถิงถิงถูกลิขิตให้หวนกลับมาในตอนที่อายุแปดหนาว ซึ่งตอนนั้นมารดาของนางยังมีชีวิตอยู่ แต่ท่านพ่อกำลังลุ่มหลงหญิงนางโลมและรับเข้ามาเป็นอนุ ความทรงจำชาติที่แล้วทำให้ว่านถิงถิงไม่อาจทนเห็นมารดาตายไปต่อหน้าต่อตาได้อีก การได้ย้อนเวลากลับมาในช่วงเวลานี้ถือเป็นเรื่องดี ไหนๆ ท่านพ่อก็ไม่เคยมีความจริงใจให้ท่านแม่ แทนที่จะหยุดยั้งไม่ให้ท่านพ่อรับอนุเข้าจวน นางจึงหาทางทำให้ท่านแม่หย่ากับท่านพ่อให้เด็ดขาด และเปลี่ยนแปลงชะตากรรมที่เคยเกิดขึ้นในชาติที่แล้ว

View More

Chapter 1

1. ส่งตัวเจ้าสาว

急性虫垂炎を起こしたとき、父も母も、兄の藤宮陽介(ふじみや ようすけ)も、婚約者の神原怜司(かんばら れいじ)も、みんな妹・藤宮紗月(ふじみや さつき)の誕生日を祝うのに夢中だった。

手術室の前で、何度も電話をかけた。

手術同意書にサインしてくれる家族を探したけれど、返ってきたのは、冷たく通話を切る音ばかり。

しばらくして、怜司から一通のメッセージが届いた。

【澪(みお)、騒ぐなよ。今日は紗月の成人式だ。用があるなら、式が終わってからにしてくれ】

私は静かにスマホを置き、自分の名前を同意書に書き込んだ。

彼らが紗月のために私を切り捨てたのは、これで九十九度目だった。

なら、今度は私のほうから捨ててやる。

もう、理不尽なえこひいきに泣くことはない。

病院に三日間入院しているあいだ、私のスマホは驚くほど静かだった。

一本の電話も来なかった。

けれど、私ももう誰にも連絡をしなかった。

以前のように、わざわざみんなのインスタを覗いて、動きを追いかけることもなかった。

ただ、ベッドの上で静かに傷を癒し、検査や支払いのときだけ、自分の弱い体を引きずって動いた。

退院の日も、誰にも知らせなかった。

荷物を少しずつまとめ、腹の痛みをこらえながら、一人で家まで戻った。

玄関を開けた瞬間、中の笑い声がぴたりと止まる。

リビングのソファには家族全員がそろっていて、婚約者の怜司までが妹の隣に座り、片手を彼女の肩にやさしく置いている。

私の姿を見た途端、怜司はあわてて手を引き、気まずそうに顔をそらす。

「澪、もう帰ったのか……この数日、どこに行ってたんだ?」

陽介が鼻で笑い、冷たい声で言う。

「どこに行ってたかなんて、分かりきってるだろ!紗月の成人式に出たくなくて、わざと俺たちに嫌がらせしたんだ。小さい頃から紗月がうまくいくのが気に入らないんだよな」

私は何も言わず、黙って自分の部屋へ歩く。

兄は、私が言い返さないのに驚いたようだ。

いつもなら、理不尽な言葉を浴びせられるたびに泣き出して、まるで世界中から見放されたみたいに取り乱していた。

なのに今日は、どうしてこんなに静かなのか――と。

母がテーブルからジュースの缶を取って、あわてて私のもとへ駆け寄る。

「澪、この前は紗月のことで手が離せなくて……電話、出られなかったの。怒らないでね」

私の手に押しつけられたマンゴージュースを見つめる。

もう期待なんてしていないはずなのに、胸の奥がじんわり痛む。

私はマンゴーアレルギーなのに、紗月が好きだからと、家にはいつもマンゴー味のものばかり。

何度言っても、誰一人として覚えていない。

私はそのジュースを母の手に押し返し、静かに一歩下がる。

「怒ってないよ……部屋に戻るね」

リビングに背を向けた瞬間、大きな音が響く。

父が勢いよく立ち上がり、テーブルを叩きつけて怒鳴る。

「入ってきたときから、そんな暗い顔してどうしたんだ!

母さんだって謝って、おまえの好きな飲み物まで渡したのに、その態度はどういうつもりだ?本当に甘やかしすぎたな!」

胸の奥がきゅっと縮み、息をするのも苦しい。

涙で視界がぼやける。

それでも私は、母の手に残っていたマンゴージュースを取って、一気に飲み干す。

空になった缶をそっとテーブルに置き、涙をぬぐってから、父をまっすぐ見つめる。

「マンゴーが好きなのは紗月だよ。私はマンゴーアレルギー。

でも、もうどうでもいい。飲み物は飲んだし、部屋に戻ってもいい?」

母が焦ったように背中を叩きながら言う。

「ばか娘、アレルギーなら先に言いなさいよ!

誰も無理に飲めなんて言ってないでしょ、まったく……どうしてそんなに頑固なの?」

父も気まずそうに眉をひそめながら、それでも口調だけは強いままだ。

「自分の口で言えばいいだろ。昔からそうだよな。おまえは本当に可愛げがない。

紗月みたいに、もう少し愛想よくできないのか」

そのとき、リビングから紗月の甘えた声が聞こえる。

「もう、お父さん。そんな言い方したら、お姉ちゃんが傷ついちゃうよ」

一見かばっているように見えたけれど、目の奥に浮かぶ得意げな光は、隠そうとしても隠しきれない。

紗月はいつだって、私の不器用さを引き立てることで自分を輝かせる。

何をするにも、私と比べるのが好きで、私を見下すことでしか、安心できないのだ。

悲しいはずなのに、心はもう何の反応も示さない。

こんな屈辱の場面に立たされても、波ひとつ立たないほどに。

「ごめんなさい。私が悪かった。もうしないよ」

言葉を口にした途端、空気が凍り、全員の視線がこちらに向く。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

กัลปังหา สีชมพู
กัลปังหา สีชมพู
เรื่องนี้สนุกค่ะ
2025-12-15 19:56:57
2
1
104 Chapters
1. ส่งตัวเจ้าสาว
“เจ้าสาวลงจากเกี้ยว”เป็นเสียงเอื่อยเฉื่อยของสตรีวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วนนามว่าเมิ่งฉี นางกำลังร้องเรียกให้ว่านถิงถิงลงจากเกี้ยวเจ้าสาวด้วยท่าทางบึ้งตึง แต่รออยู่นานคนในเกี้ยวก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับจึงใช้กำปั้นทุบที่ผนังเกี้ยวเสียงดังปึงปัง“ถึงจวนตระกูลเกาแล้ว คุณหนูใหญ่ ถึงท่านไม่อยากแต่งให้เจี้ยนป๋อแต่ก็ไม่มีทางเลือกแล้ว การแต่งงานเป็นเรื่องของบิดามารดา ถ้าหากนายท่านกับอนุเหมยหลินเห็นดีเช่นนั้นก็รับๆ เอาเถิดอย่าลีลาให้มากนักเลย ประเดี๋ยวจะเลยฤกษ์ดีข้าไม่รู้ด้วยนะ ข้าส่งท่านแล้วก็จะได้รีบกลับจวนไปทำอย่างอื่นต่อ”คนในเกี้ยวยังไม่ขยับตัวเช่นเคย เมิ่งฉีเริ่มมีสีหน้าขุ่นเคืองถอนหายใจแรงๆ อย่างฉุนเฉียว จากนั้นเลิกผ้าม่านออกดู ตั้งใจว่าจะด่าทอเสียดสีเต็มที่ ทว่าภาพที่เห็นทำให้นางต้องผงะหงายหลัง เพราะหญิงสาวที่ถูกจับให้ขึ้นเกี้ยวมาแต่งงานอย่างไม่เต็มใจใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ ริมฝีปากเริ่มอมม่วง บ่งบอกว่าเจ้าของร่างที่นอนเอนกายอยู่นั้นเสียชีวิตแล้ว“ว้ายยย ตายแล้ว! คนตายแล้ว! เจ้าสาวตายแล้ว!”หลายวันก่อนภายในจวนตระกูลว่านอันกว้างขวางโอ่อ่า บรรดาสาวใช้และบ่าวรับใช้กำลังตั้งใจทำงานกันอย่างข
Read more
2. ผ้าไหมในคลัง
“ข้าเคยรู้จักเจี้ยนป๋อ ตาเฒ่านั่นชื่นชอบสาวงามอายุน้อยเป็นพิเศษ หากส่งสาวงามไปให้สักคนข้าคิดว่าเราจะขอความช่วยเหลือจากเขาได้ง่ายขึ้น”“สาวงาม แล้วเราจะหาสาวงามจากที่ใดส่งไปให้เจี้ยนป๋อ”เจียเฉิงทวนคำพลางครุ่นคิดว่าควรจะหาสาวงามจากที่ใดส่งไปเป็นสินบนครั้งนี้ดี หากจะเอาสาวใช้ในจวนส่งให้ก็คิดว่าต่ำต้อยไปสักหน่อย เกรงว่าเจี้ยนป๋อจะไม่ชื่นชอบแล้วพาลหาเรื่องผิดใจ อีกทั้งสาวใช้ในจวนก็ไม่มีผู้ใดเหมาะสม บางคนอายุยังน้อยเกินไป บางคนก็แก่เกินกว่าจะทำให้บุรุษหลงใหลได้“ในจวนของเราก็มีอยู่หนึ่งคนท่านพี่จะยุ่งยากคัดเลือกสาวงามไปทำไมกัน หากส่งนางไปเจี้ยนป๋อต้องพอใจมากแน่นอน”“ผู้ใดกัน”“ว่านถิงถิง”เจียเฉิงเบิกตาโตด้วยความตกใจ แม้นว่าจะไม่ได้ใส่ใจบุตรสาวคนโตมากนักแต่ก็ไม่เคยคิดจะผลักลงนรกด้วยมือตนเอง เขายังมีความลังเลใจ เหมยหลินที่เห็นท่าไม่ค่อยดีจึงรีบเติมฟืนเข้าเตา“ไม่มีใครจะดีไปกว่านี้แล้วนะเจ้าคะ นางอายุสิบหกแล้ว วัยนี้สมควรจะออกเรือน หากเราส่งถิงถิงที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลว่านไป ตาเฒ่าเจี้ยนป๋อผู้นั้นก็จะเห็นถึงความจริงใจ เราไม่ได้อยากขอความช่วยเหลือจากเจี้ยนป๋อแค่ปีสองปี แต่ในปีต่อๆ
Read more
3. ข้างดงามหรือไม่
เหมยหลินมองดูบุตรสาวผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ชุดใหม่ด้วยแววตาปลื้มปริ่ม เมื่อชุดผ้าไหมสีฟ้าได้มาอยู่บนตัวของซืออิ่งแล้วงดงามไร้ที่ติ ดรุณีน้อยหมุนตัวหน้าคันฉ่องสองสามรอบแล้วหันมาหัวเราะคิกคักกับมารดา“หากคุณชายหานได้เห็นข้าสวมใส่ชุดนี้จะเป็นอย่างไร”“เขาคงมองเจ้าตาค้างเลยทีเดียว”“จะเป็นเช่นนั้นแน่หรือเจ้าคะ แม้แต่ท่านพ่อเอ่ยปากเชิญคุณชายหานมาที่จวนเขาก็ยังปฏิเสธ ข้ามีโอกาสได้เห็นคุณชายหานเพียงครั้งเดียว มองไกลๆ ยังรู้ว่าเป็นบุรุษรูปงามสง่าผ่าเผย”หากไม่ใช่เพราะหลายปีก่อนเจียเฉิงเคยช่วยหานอี้ควนไว้โดยบังเอิญ พอได้รู้สถานะที่แท้จริงว่าเป็นถึงคุณชายน้อยผู้สืบทอดหอคุณธรรมก็รีบเอ่ยปากทวงบุญ โดยการเรียกร้องให้หมั้นหมายกับซืออิ่ง อี้ควนเหมือนถูกมัดมือชกกลายๆ ถ้าไม่เพราะเหตุการณ์นั้นเขาก็คงไม่มีวันชายตามองตระกูลว่านเดิมทีตระกูลหานคือตระกูลสูงส่ง เป็นผู้ดีเก่าแห่งอำเภอเต้าหมิง รับหน้าที่ดูแลหอคุณธรรมมาตั้งแต่หลายสิบปีก่อน หอคุณธรรมคือหอไม้สักทองขนาดใหญ่ที่ถูกสร้างขึ้นโดยอดีตกษัตริย์ของแคว้นฉิน ต่อมาพระราชทานให้ตระกูลหานเป็นผู้สืบทอดดูแล ระดับความสูงเก้าชั้น งดงามอลังการราวกับตำหนักสวรรค์ ตั้งตระหง่า
Read more
4.จะรู้ได้อย่างไร
“ท่านพี่อย่าเพิ่งโมโห บาดแผลของอิ่งเอ๋อร์แค่เล็กน้อยเท่านั้น ใส่ยาสองสามวันก็หายอย่าโทษถิงถิงเลยเจ้าค่ะ ข้าว่านางไม่ได้ตั้งใจหรอก นางอาจจะแค่คิดถึงมารดาที่ตายไปแล้วจึงไม่ทันยั้งคิด เอาแบบนี้ดีหรือไม่เจ้าคะ ในเมื่ออิ่งเอ๋อร์ก็ทำผิดพลาดหยิบสินเดิมของอดีตฮูหยินมาตัดชุดโดยพลการ เช่นนั้นข้าจะเป็นธุระหาช่างฝีมือดีมาตัดชุดให้ถิงถิงสักตัว ทำแบบนี้จะไม่ได้น้อยหน้ากัน”“เจ้าก็ยุติธรรมดีเช่นนี้ ลำบากเจ้าแล้ว” พอถูกเกลี้ยกล่อมเจียเฉิงก็เสียงอ่อนลง“ข้าเห็นถิงถิงเป็นเหมือนลูกสาวแท้ๆ เรื่องแค่นี้ยังจะมีอะไรต้องเกรงใจกันอีก” เหมยหลินแตะต้นแขนสามีเบาๆ แล้วหันไปพูดกับถิงถิงต่อ “ประเดี๋ยวตอนเย็นแม่รองจะให้เมิ่งฉีไปวัดตัวให้เจ้า จากนั้นค่อยจดขนาดตัวไปให้ร้านตัดเสื้ออันดับหนึ่งของอำเภอเต้าหมิงตัดเย็บให้”“แม่รอง ยามที่ข้าออกไปนอกเรือนมีเสียงซุบซิบนินทาว่าตระกูลว่านร่ำรวยแต่เลี้ยงบุตรสาวภรรยาเอกเติบโตมาอย่างอัตคัด แม้แต่เสื้อผ้าที่ข้าสวมใส่ออกจากจวนยังบ่งบอกถึงสภาพความเป็นอยู่ของข้าได้โดยที่ข้าไม่ต้องป่าวประกาศบอกผู้ใด พวกท่านคงอับอายกระมัง"“เจ้า!”เจียเฉิงเริ่มเดือดดาลขึ้นมาอีกรอบ เหมยหลินรีบส่งสายตาปรา
Read more
5.อยากได้สมบัติ
ทว่าสิ่งที่ทำทั้งหมดกลับสูญเปล่า บางตระกูลเพียงแค่รับของส่งเดชแล้วก็ไม่คิดจะเชื่อมสัมพันธ์ บางตระกูลไม่อยากหักหาญน้ำใจก็รับไว้ในฐานะคนรู้จักแต่ไม่ได้มีความคิดที่จะคบค้าสมาคมด้วย สาเหตุเป็นเพราะต่างก็รู้เบื้องลึกเบื้องหลังของเหมยหลินดี จึงมองว่านางเป็นอีกาที่พยายามชุบตัวเองให้เป็นหงส์พอโต้เถียงพ่ายแพ้ทั้งสามคนก็เดินหนีไปอย่างไม่ไยดี ถิงถิงชินชากับสภาพเช่นนี้แล้ว เมื่อเห็นว่าทั้งสามจากไปลู่ชิงก็รีบวิ่งหน้าตาตื่นมาหา นางเห็นว่าคุณหนูของตนกำลังถูกคนพวกนั้นข่มเหงรังแกแต่ก็ไม่กล้าทะเล่อทะล่าเข้ามาในตอนนั้น“คุณหนูเป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ ข้าได้ยินว่าคุณหนูรองบาดเจ็บมีเลือดออกด้วย นายท่านได้สั่งลงโทษคุณหนูอีกหรือไม่”“แปลกมากจริงๆ ข้าเองก็นึกสงสัยเช่นกันว่าเหตุใดจึงไม่ถูกลงโทษ ช่างเถิด ไม่เจ็บตัวก็ดีแล้ว เจ้าประคองข้ากลับเรือนที”หญิงสาวส่งเสียงไอแค่กๆ สองสามครั้ง สาวใช้รีบเข้ามาประคองพาเดินกลับเรือนหลังเล็กท้ายจวน ย่างเข้าฤดูเหมันต์อาการโรคไข้ลมหนาวของถิงถิงก็กลับมากำเริบ ในฤดูเหมันต์ปกติถิงถิงจะนอนห่มผ้าอยู่ติดเตียง เรือนตะวันตกแม้จะเล็กแคบแต่ก็กันลมได้เป็นอย่างดี เสียก็แต่ผ้าห่มนั้นค่อนข้าง
Read more
6. ไม่ใช่เรื่องที่สาวใช้จะมาสอดปาก
"หน็อย! ไม่เปิดใช่ไหม"สาวใช้ไม่รีรอใช้ลำตัวอ้วนตันพุ่งเข้าหาประตูหวังจะชนแรงๆ ให้เปิดออก ทันใดนั้นประตูก็ถูกเปิดออกจากข้างในทำให้เมิ่งฉีเสียหลักล้มคะมำไปกองอยู่ที่พื้นห้อง เสียงดังโครมอย่างแรงครั้งเดียวตามมาด้วยร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด พอเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นถิงถิงยืนกอดอกจ้องตนอยู่ สาวใช้แก่ยกมืออันสั่นเทาขึ้นชี้หน้าพูดด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว“คุณหนูใหญ่ ท่าน! ท่าน!”“จะนอนอยู่ตรงนี้อีกนานหรือไม่”“อู้ย เจ็บๆ”สาวใช้แก่พยายามพยุงร่างลุกขึ้นยืน บีดนวดตัวเองอยู่สองสามครั้งก่อนจะเอาสายวัดตัวออกมาจากแขนเสื้อ“อนุเหมยหลินบอกให้ข้ามาวัดตัวและจดขนาดตัวไปให้ช่างตัดเสื้อ”คิดไม่ถึงว่าแม่เลี้ยงผู้นั้นจะตัดชุดผ้าไหมล้ำค่าให้จริงๆ แต่ก็เอาเถิด ไหนๆ ของล้ำค่าที่ว่านี้ก็เป็นของท่านแม่ หากได้มาตัดชุดก็ถือว่ารักษาสิ่งของเอาไว้ได้ชิ้นหนึ่งถิงถิงคิดในใจ ยกแขนทั้งสองข้างขึ้นเพื่อที่เมิ่งฉีจะได้รับวัดตัวได้สะดวก ขณะที่วัดตัวอยู่นั้นเมิ่งฉีก็แสยะยิ้มพูดด้วยน้ำเสียงเนือยๆ“ผ้าไหมล้ำค่าพอได้มาอยู่บนตัวคุณหนูใหญ่ไม่รู้ว่าจะคู่ควรหรือไม่นะ”
Read more
7.ถ่านเปียก
“เจ้าทำเช่นนั้นจริงหรือ”“จริงสิเจ้าคะ บ่าวอยากให้คุณหนูได้เห็นหน้าเมิ่งฉีในตอนนั้นจริงๆ นางร้องดังยิ่งกว่าหมูถูกเชือดอีก”พอกลับมาถึงเรือนตะวันตกนางก็รีบเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นที่หน้าห้องครัวให้เจ้านายฟัง ถิงถิงหัวเราะขำขันพลางเปิดสำรับออกดูก่อนจะหันไปถาม“แล้วของเจ้าเล่า”“ของบ่าวเป็นหมั่นโถวกับผักต้ม”“แม่เลี้ยงข้านี่ช่างตระหนี่ถี่เหนียวเสียเหลือเกิน เช่นนั้นเจ้าก็มานั่งกินกับข้า วันนี้ข้าได้ผัดผักกับข้าวสวย มีน้ำแกงไก่ด้วยนะ”ถิงถิงเปิดฝาอาหารแต่ละอย่างแล้วไล่ชื่ออาหารเหล่านั้นให้ฟัง สาวใช้จึงวางหมั่นโถวและผักต้มลงบนโต๊ะ นั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามกับถิงถิง หยิบตะเกียบขึ้นมาพลางจ้องมองอาหารแต่ละอย่างตาละห้อย“เจ้าอยากกินข้าวสวยอย่างงั้นหรือ” เห็นแววตาของสาวใช้ ถิงถิงอดที่จะถามไม่ได้“เอ่อ…”“เช่นนั้นเอาข้าวสวยไปแล้วส่งหมั่นโถวมาให้ข้า"“แต่…”“กินไปเถิด วันนี้ข้าเบื่อข้าวสวย
Read more
8. เริ่มต้นชีวิตใหม่
“ขอโทษเจ้าค่ะคุณหนู ข้าไม่ทันระวังทำถ่านเปียกหมดแล้ว”ถิงถิงคว่ำหน้าตำราที่กำลังอ่านไว้บนโต๊ะ หลุบตามองถ่านในถังถามกลับน้ำเสียงราบเรียบ“เปียกได้อย่างไร”“เมิ่งฉีจงใจทำชาหกใส่ ถ่านเปียกจุดไฟไม่ติดแน่ๆ”“ไม่เป็นไร วันนี้เรามีผ้าห่มหนา เช่นนั้นพรุ่งนี้เจ้าค่อยเอาถ่านออกผึ่งแดดแล้วสะสมไว้ใช้วันต่อไป”ลู่ชิงพยักหน้าหงึกๆ ยกถังถ่านไปไว้มุมห้อง จากนั้นปูที่นอนของตนเองไว้ข้างๆ เตียงของเจ้านาย ตบฝ่ามือลงบนม้วนผ้าห่มผืนใหม่จนเกิดเสียงดังปุๆ ถิงถิงมองแล้วก็ยิ้มตาม เดาว่าสาวน้อยนางนี้คงดีใจมากที่ได้ผ้าห่มใหม่อยู่เป็นแน่ แต่ไม่นานรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าก็จางไป ความเศร้าใจแทรกซึมเข้ามาอย่างช้าๆ หากมารดายังอยู่ทั้งตนและลู่ชิงก็คงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพนี้ หยู่ถิงจะไม่ยอมให้ใครกลั่นแกล้งพวกนางทั้งสองเป็นแน่ บัดนี้มรสุมชีวิตถาโถมอย่างหนักหน่วง แม้แต่สาวใช้ก็ไม่ให้ความยำเกรงหาเรื่องกลั่นแกล้งได้ทุกวี่ทุกวันแค่กๆถิงถิงส่งเสียงไอกระเสาะกระแสะ มือเรียวยกขึ้นมาปิดริมฝีปาก ลู่ชิงจึงรีบดีดตัวลุกจากที่นอนแล้ววิ่
Read more
9. ได้ของมาหรือไม่
ในอำเภอเต้าหมิงน้อยคนนักจะไม่รู้จักเจี้ยนป๋อ เพราะเป็นบุคคลที่หญิงสาวต่างขยะแขยงเป็นที่สุด แค่เอ่ยถึงชื่อนี้ซืออิ่งก็ขนลุกไปทั้งตัว ไม่ใช่แค่ชื่อเสียงที่ฉาวโฉ่แต่รูปลักษณ์ของเจี้ยนป๋อผู้นั้นยังดูไม่ได้ เขาคือตาแก่ผู้มีใบหน้าเหี้ยมเกรียมถมึงทึง รูปร่างสูงใหญ่ตัวหนา กิริยามารยาทกักขฬะ ชอบส่งเสียงคุยโวโอ้อวดดังไปสามบ้านแปดบ้าน และยังชอบเขม่นคนที่มีฐานะด้อยกว่า จึงไม่แปลกเลยที่คนในอำเภอเต้าหมิงจะหวาดกลัวอิทธิพลของคนผู้นี้“ท่านแม่จะส่งท่านพี่ไปให้เจี้ยนป๋อ”“ให้นางแต่งไปเป็นอนุต่างหาก แลกกับการใช้เส้นสายให้ท่านพ่อของเจ้าชนะการประมูลสัมปทานรังนกห้าปี”“แต่งเป็นอนุไยต้องใช้ชุดสีแดง หรือว่าท่านแม่ต้องการให้ท่านพี่อยู่อย่างยากลำบาก”เรียกว่าอนุก็ยังให้เกียรติเกินไป พอได้แต่งเข้าไปแล้วถิงถิงก็คงไม่ต่างจากสาวใช้อุ่นเตียง การแต่งเข้าไปเป็นอนุชุดเจ้าสาวสีแดงสมควรต้องหลีกเลี่ยง เพราะถือเป็นการไม่ให้เกียรติภรรยาเอก หากถิงถิงได้ใส่ชุดแดงมงคลนี้เข้าไปก็ไม่แน่ว่าบรรดาภรรยาและอนุของเจี้ยนป๋ออาจจะถึงขั้นเกลียดชังถิงถิงได้เลย ซืออิ่งคิดได้แบบนั้นก็หลุดเสียงหัวเราะชอบใจออกมาก่อนจะถามต่อ“ท่านแม่จะส่งนางไป
Read more
10. ตายไปก็ดี
“นี่อย่างไรเล่า ชุดผ้าไหมสินเดิมของมารดาที่ท่านพี่อยากได้นักหนา ท่านแม่ของข้านำไปตัดชุดเจ้าสาวให้ท่านพี่แล้ว พอท่านพี่ได้สวมใส่ก็งดงามมากทีเดียว แต่วางใจเถิดนับจากนี้ไปท่านพี่ก็จะได้เป็นลูกรักของท่านพ่อแล้ว ไปเป็นอนุของเจี้ยนป๋อเพื่อแลกกับสัมปทานรังนกห้าปีถือว่ามีความดีความชอบ ขอให้ท่านพี่คิดเสียว่าทำเพื่อตระกูลว่านก็แล้วกัน" ซืออิ่งเยาะเย้ยคิดจะส่งข้าไปให้เจี้ยนป๋ออย่างนั้นหรือ สารเลว! ข้าไม่อยากเป็นอนุของตาแก่ตัณหากลับนั่น ใครก็ได้ช่วยที…ได้โปรด“เกี้ยวมารอหน้าเรือนแล้ว รีบประคองนางไปขึ้นเกี้ยว”เหมยหลินออกคำสั่งแล้วเดินออกจากห้องไปก่อน ทางซืออิ่งและเมิ่งฉีก็ช่วยกันประคองร่างที่ไร้เรี่ยวแรงเข้ามาในเกี้ยว จากนั้นพลหามก็พาเกี้ยวเคลื่อนตัวออกจากจวนโดยมีเมิ่งฉีเป็นผู้นำขบวนเจ้าสาวไปส่งที่จวนของเจี้ยนป๋อ แต่ระหว่างทางร่างกายของถิงถิงก็ค่อยๆ เย็นเฉียบลงทุกขณะ เสียงลมหายใจแผ่วเบาลงจนเริ่มติดขัดพวกนั้นเอาอะไรให้ข้ากิน ง่วงเหลือเกิน ขยับตัวก็ไม่ได้ เหตุใดข้ารู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งตัวจากที่เคยมองเห็นรางๆ บัดนี้เห็นเพียงความมืดทั่วสารทิศประหนึ่งว่าเป็นยามราตรี รู้สึกราวกับว่าตนเองติดอยู่ในห้อ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status