ปฏิเสธการแต่งงาน...2

หมิงหลิ่งฟางแทบอยากจะเดินออกไปจากตรงนี้เสียเดี๋ยวนี้ องค์ชายรองผู้นี้ช่างหน้าด้านหน้าทนเสียจริง ก็อย่างว่าคนเราเพื่อผลประโยชน์ก็มักจะทำได้ทุกอย่างพอหมดประโยชน์ก็ถีบหัวส่งจะเป็นตายก็ช่าง น่ารังเกียจนัก! หากเป็นไปได้นางอยากฆ่าเขาให้ตายต่อหน้าต่อตาเสียเดี๋ยวนี้

         หยางเทียนหลิวถอนหายใจเบา ๆ พยายามระงับอารมณ์คุกกรุ่นราวกับเปลวไฟที่พร้อมปะทุอยู่ภายในใจ นึกโกรธเคืองที่หมิงหลิ่งฟางไม่ยอมโอนอ่อนผ่อนตามให้กับเขาเช่นแต่ก่อนที่เพียงเขาพูดอะไรนางก็เออออไปตามเขาทุกอย่าง ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาคราวนี้เหมือนจะแข็งข้อขึ้นมาก

         มือใหญ่กำหมัดแน่นดวงตาเรียวคมหลับลงไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พยายามสะกดกั้นอารมณ์โกรธเกรี้ยวที่เริ่มปะทุอยู่ภายในใจ หากอยู่ในตำหนักในยามนี้ข้าวของคงกระจัดกระจายไปทั่วห้องแล้ว

         เอาเถิดวันนี้เขาคงต้องพอแค่นี้ หากยังฝืนรั้งอยู่ต่อเกรงว่านางคงอึดอัดแล้วนึกสงสัยขึ้นมาถึงตอนนั้นก็คงยากแล้ว ดีที่เขายังมีหมากอีกตัวหนึ่งหากนางสามารถเป็นสหายสนิทกับหมิงหลิ่งฟางได้แผนการก็ยังคงดำเนินต่อไปอย่างราบรื่น

         "วันนี้ฟางเอ๋อร์คงอยากพักผ่อนแล้ว เช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อนไว้วันหลังจะมาหาใหม่” หยางเทียนหลิวหันมายกยิ้มบนใบหน้าอย่างอ่อนโยนให้กับหมิงหลิ่งฟางที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามหากแต่รอยยิ้มนั้นช่างดูฝืนเสียจนใครก็ดูออก 

         หากมิใช่เพราะผลประโยชน์มีหรือที่องค์ชายสูงศักดิ์เช่นเขาจะยอมก้มหัวให้กับขุนนางเช่นนี้ แค่นี้เขาก็รู้สึกสะอิดสะเอียนเหลือเกินแล้ว

         “ขอบพระทัยองค์ชายรองที่ทรงเป็นห่วง เชิญเพคะ”

         หมิงหลิ่งฟางกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ดวงตาเมล็ดซิ่งคู่งามมองตามร่างสูงใหญ่เดินจากไป แววตาของนางเต็มไปด้วยความรู้สึกโล่งใจ กว่าจะไปได้นางอึดอัดจนแทบจะเป็นบ้า ได้แต่ภาวนาอยู่ภายในใจว่าหลังจากนี้เขาคงไม่กลับมาอีก 

         แม้จะภาวนาเช่นนั้นแต่ภายในรู้ดีว่าคนอย่างหยางเทียนหลิวคงไม่ปล่อยนางมีผลประโยชน์มากมายไปง่าย ๆ เป็นแน่ ได้แต่เพียงเตรียมพร้อมรับมือกับเหตุการณ์ข้างหน้าไว้เท่านั้น เพราะไม่ว่าอย่างไร ชาตินี้นางจะไม่มีวันแต่งงานกับหยางเทียนหลิวเป็นอันเด็ดขาด

         ขณะเดียวกันหยางเทียนหลิวที่เดินจากไปยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยในใจหมายมั่นว่าวันหลังเขาจะต้องกลับมาเอาชนะใจหมิงหลิ่งฟางให้ได้ เขาไม่เชื่อว่านางจะใจแข็งถึงเพียงนั้น เมื่อก่อนเขาทำได้ครั้งหนึ่งแล้วทำไมเขาจะทำอีกครั้งไม่ได้ก็เพียงแค่สตรีนางเดียวเท่านั้น

บริเวณศาลาริมสระบัวภายในจวนเสนาบดีหมิง ในยามบ่ายบรรยากาศเงียบสงบร่มรื่นไปด้วยต้นไม้เขียวชอุ่มดอกไม้นานาพันธุ์ล้อมรอบ สายลมพัดโชยเบา ๆ กลิ่นหอมของเหล่าบุปผาตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เสียงนกร้องเจี๊ยวจ๊าวดังก้องบนนภา บนผิวน้ำนิ่งใสสะอาดสะท้อนเงาของท้องฟ้าสีครามสดใส ในสระเต็มไปด้วยดอกบัวสีชมพูงดงามมองดูแล้วชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย

         ภายในศาลาถูกตกแต่งไว้อย่างเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยความประณีต ทั้งเก้าอี้ไม้สลักลายตัวยาวตั้งอยู่ริมระเบียง ทั้งชุดโต๊ะไม้สีแดงสลักลายเนื้อดีตั้งอยู่อีกมุมหนึ่ง บ่งบอกถึงฐานะความมั่งคั่งของผู้เป็นเจ้าของ

         บนโต๊ะเตี้ยที่ตั้งอยู่ข้างเก้าอี้ไม้ตัวยาวมีขนมกุ้ยฮวาหอมกรุ่นและชาชั้นดีจากแคว้นข้างเคียงกลิ่นหอมฟุ้งแข่งกับกลิ่นหอมของดอกบัวในสระ

         สตรีร่างบางในอาภรณ์ผ้าไหมเนื้อดีสีส้มอ่อนเอนกายอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวยาวดวงตาคู่งามสีน้ำตาลเปล่งประกายทอดมองไปยังทิวทัศน์ตรงหน้า ใบหน้างามรูปไข่ประดับไปด้วยรอยยิ้มมุมปากไร้ซึ่งความกังวล

         มือเรียวเล็กหยิบขนมกุ้ยฮวาขึ้นมากัดกินอย่างเอร็ดอร่อย สลับกับจิบชาร้อนไปพลางอย่างสบายใจ

         หลังจากที่หยางเทียนหลิวกลับไปหมิงหลิ่งฟางก็มานั่งพักผ่อนหย่อนใจอยู่ที่ศาลาริมน้ำภายในจวนอย่างอารมณ์ดีอยู่ครู่ใหญ่ โดยมีชิงหลานสาวใช้คนสนิทมาคอยดูแลรับใช้อยู่ใกล้ ๆ

         จะไม่ให้นางอารมณ์ดีได้อย่างไรในเมื่อครั้นนึกถึงใบหน้าซีดเผือดขององค์ชายรองผู้นั้นแล้ว นางก็ให้รู้สึกมีความสุขอยู่ไม่น้อย จะบอกว่ามีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่นก็ว่าได้ แต่ใครใช้ให้เขาทำกับนางเช่นนั้นก่อนกันเล่า

         ‘ไม่รู้ว่าป่านนี้เขาคงรีบไปนัดพบกับคุณหนูหวงผู้นั้นแล้วกระมัง จะว่าไปแล้วพวกเขาก็เหมาะสมกันดีหญิงก็ร้ายชายก็เลวพอกันทั้งคู่’

         คิดเพียงเท่านั้นหลิ่งฟางก็กระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะนำขนมกุ้ยฮวาที่เหลือเข้าปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย 

         แม้จะไม่เข้าใจนักว่าคุณหนูของนางเป็นอะไรอยู่ดี ๆ ก็ยิ้มอยู่คนเดียวช่างแปลกคนนัก แต่นางก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกมาให้มากความ 

          ดวงตาเมล็ดซิ่งคู่งามทอดมองไปด้านพลางครุ่นคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จะว่าไปพอคิดดูดี ๆ แล้วเรื่องนี้เองก็เป็นเรื่องใหญ่นางเก็บไว้เองคงไม่ดีนัก หรือนางควรนำเรื่องนี้เรื่องนี้ไปบอกกับบิดามารดาให้ทราบก่อนจะดีกว่าหรือไม่ นางรู้ว่าคนอย่างหยางเทียนหลิวนั้นเจ้าเล่ห์กว่าที่นางคาดคิดไว้มาก เกรงว่านางจะรับมือไม่ไหว