ปฏิเสธการแต่งงาน...1

         “ฟางเอ๋อร์...ไม่เอาสิ! นี่เจ้ากำลังล้อข้าเล่นอยู่หรืออย่างไร”

         ใบหน้าคมของบุรุษสูงศักดิ์ในอาภรณ์สีม่วงปักลายมังกรสีทองเริ่มถอดสี คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันดวงตาเรียวคมสีดำขลับฉายแววไม่เข้าใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด เสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยถามสตรีตรงหน้าน้ำเสียงเว้าวอน นี่มิใช่ว่านางกำลังล้อเขาเล่นอยู่หรือ

         "ข้ามาขอเจ้าแต่งงาน จะให้ไปแต่งกับคุณหนูหวงได้อย่างไร!"

         หมิงหลิ่งฟางเงยหน้าขึ้นดวงตาคู่งามสีน้ำตาลเข้มจ้องมองเขาอย่างจริงจัง ไร้แววล้อเล่นใด ๆ หากไม่ติดว่าเขาเป็นองค์ชายนางคงปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยไปแล้ว เพราะเกรงว่าจะทำให้ครอบครัวเดือดร้อนเหมือนชาติก่อนนางจึงต้องคิดหน้าคิดหลังให้ดีก่อนจะทำอะไรลงไป โอกาสคงไม่ได้มีไว้ให้นางได้แก้ตัวหลายครั้งนัก

         เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังทั้งแววตาที่บ่งบอกว่าที่นางพูดคือเรื่องจริงหยางเทียนหลิวก็พลันเงียบเสียงลง ภายในใจรู้สึกร้อน  ๆ หนาว ๆ อย่างบอกไม่ถูก นี่มันเกิดอะไรขึ้นหรือว่านางรู้เรื่องของเขากลับหวงเจียวซินอย่างนั้นหรือ เป็นไปไม่ได้เรื่องนี้แม้มารดาของเขาก็ยังไม่รู้เขาคงคิดมากไปแล้ว

         ภายในห้องโถงในยามนี้พลันเงียบสนิทมีเพียงเสียงลมหวีดหวิวผ่านช่องหน้าต่าง บรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกราวกับฤดูหนาวบ่งบอกถึงความอึดอัดและตึงเครียด

         ร่างบางในอาภรณ์สีส้มอ่อนนั่งบนเก้าอี้ไม้เนื้อดีสีดำที่ถูกแกะสลักอย่างประณีต เอื้อมมือเรียวเล็กไปยกจอกชาร้อนที่วางอยู่บนโต๊ะไม้สลักลายด้านข้างขึ้นมา ริมฝีปากสีแดงระเรื่อแตะจิบน้ำชาร้อนดื่มด่ำกับรสชาติอันหอมกรุ่นอย่างแผ่วเบาไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ ปรากฏบนใบหน้า

         “ทูลองค์ชายหม่อนฉันไม่ได้พูดเล่นเพคะ หม่อมฉันยังไม่พร้อมจริง ๆ เพียงแนะนำอีกทางเลือกหนึ่งก็เท่านั้นเพคะ เกรงว่าพระองค์จะรอนาน หากทำให้องค์ชายรองไม่พอใจหม่อมฉันต้องขอประทานอภัยด้วยเพคะ”

         หมิงหลิ่งฟางกล่าวอย่างสุภาพแต่น้ำเสียงจริงจังหนักแน่นพร้อมกับยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ภายในใจเหยียดยิ้มอย่างรู้สึกสะใจเมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดของเขา ทว่านางก็ไม่ได้แสดงอาการใดออกมาให้เห็น นี่ก็เพียงแค่เริ่มต้นเท่านั้นต่อไปนางคงต้องหาวิธีเตรียมรับมือให้ดีกว่านี้

         หยางเทียนหลิวตะลึงงันไปครู่หนึ่งรู้สึกเหมือนหินก้อนใหญ่ทุ่มลงมาบนศีรษะ เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่านางจะปฏิเสธเขาเช่นนี้ ทั้งที่เขาคิดมาตลอดว่านางหลงใหลเขามากถึงเพียงนั้น เพียงแค่เขาเอ่ยปากนางก็คงยินดีจนแทบถวายชีวิต แต่นี่...

         หยางเทียนหลิวจ้องมองสตรีตรงหน้าอย่างพินิจนึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย เหตุใดจู่ ๆ หมิงหลิ่งฟางผู้นี้ถึงได้เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน ก่อนหน้านี้นางยังชื่นชมเขามากเข้าหาจนเขารู้สึกรำคาญ แต่ดูตอนนี้สิสายตาที่เคยมองเขาอย่างหลงใหลกลับแข็งกระด้างเย็นชา บางครั้งเหมือนเขาเห็นแววตาเย็นเยียบราวกับโกรธแค้นเขาอย่างไรอย่างนั้น

         บุรุษสูงศักดิ์เริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ค่อยดีนัก เขาขบกรามแน่นพยายามสะกดกั้นอารมณ์คุกรุ่นภายในใจ เกรงว่าความใจร้อนของเขาจะทำให้เสียการใหญ่ แต่เขาก็ยังคงรู้สึกหวั่นใจไม่น้อยเพราะหากหมิงหลิ่งฟางเกิดเปลี่ยนใจไม่อยากแต่งงานกับเขาขึ้นมา โอกาสที่จะดึงสกุลหมิงให้มาอยู่ฝั่งเดียวกับเขาคงเป็นไปได้ยากแล้ว หากเป็นเช่นนั้นสิ่งที่เขากลับมารดาวางแผนกันมาหลายปีคงจบสิ้นแล้ว

         แม้จะนึกหวาดหวั่นใจแต่บุรุษสูงศักดิ์ยังคงทำใจดีสู้เสือ มารดาเคยสอนว่าทำการใหญ่ใจต้องนิ่งไม่เช่นนั้นสิ่งที่ทำไปทั้งหมดอาจสูญเปล่าได้

         “แต่...ฟางเอ๋อร์ ข้า...รักเจ้า มิใช่ว่าเจ้าก็รักข้าหรอกหรือ”

         เขาพยายามเอ่ยคำหวานเพื่อโน้มน้าวใจนาง แต่สีหน้าของหลิ่งฟางกลับยิ่งเย็นชานางย่นคิ้วมองเขาอย่างพินิจพิจารณา คนผู้นี้ช่างหลงตัวเองได้ถึงเพียงนี้เชียว เมื่อก่อนนางคงตาบอดไปจริง ๆ นั่นแหละที่หลงชอบคนแบบนี้ได้

         “องค์ชายรอง หม่อมฉันขอบคุณในความเมตตาของพระองค์ แต่หม่อมฉันยังไม่พร้อมจริง ๆ เพคะ" เสียงหวานกล่าวเน้นย้ำอีกครั้ง นางพูดถึงขนาดนี้แล้วคนผู้นี้ยังไม่รู้ตัวอีกหรืออย่างไร แค่เห็นหน้าก็แทบจะให้สะอิดสะเอียนจนแทบอยากอาเจียนออกมาแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความรักเลยแค่เศษเสี้ยวนางยังรู้สึกเสียดาย

         “ฟางเอ๋อร์ ไยเจ้าจึงได้เย็นชากับข้านักเล่า ก่อนหน้านี้เราสองคนเคยคุยกันแล้วมิใช่หรือว่าพวกเราจะหมั้นหมายกันไว้ก่อน หลังจากนั้นอีกครึ่งปีเราสองคนค่อยแต่งงานกัน แล้วทำไมตอนนี้เจ้าถึงได้…”

         หยางเทียนหลิวกลืนคำว่า 'เปลี่ยนใจ' ลงไปเมื่อเห็นสายตาเย็นเยียบของนาง เขาแทบจะหายใจไม่ทั่วท้อง นึกย้อนคิดว่าเขาเคยไปทำเรื่องอะไรให้นางไม่พอใจอีกหรือไม่ หรือเขาเผลอพูดอะไรไม่ดีกับนางไปเช่นนั้นหรือ

         "หม่อมฉันไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้วเพคะ เรื่องระหว่างพวกเราไม่จำเป็นต้องรีบร้อนหม่อมฉันยังอยากอยู่กับบิดามารดาให้มากอีกสักหน่อยเพคะ ตอนนี้อายุของฉันก็เพิ่งจะสิบแปดเองทั้งยังมีเรื่องที่อยากทำอีกมากมายหวังว่าองค์ชายคงเข้าใจนะเพคะ”