๔ เส้นด้ายแดงขาดสะบั้น

อากาศวันนี้แจ่มใส แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องลงมากระทบผืนน้ำในสระบัวเป็นประกายระยับ จู้ซูเหยียนเอนกายพักผ่อนอยู่ในศาลากลางน้ำและข้างกายมีเหล่าสาวใช้ล้อมหน้าล้อมหลังคอยปรนนิบัติไม่ห่าง

มิหนำซ้ำยามที่สายลมพัดโชยมากระทบผิวก็พลันทำให้นางเคลิบเคลิ้มจนเกือบจะเผลอหลับไปบ่อยครั้ง

ชีวิตของนางสุขสบายถึงเพียงนี้ ไม่ได้รู้สึกเดือดร้อนหรือมีเรื่องอันใดที่ต้องครุ่นคิดให้ปวดหัวแต่เหตุใดในตอนนั้นถึงได้ดิ้นรนอยากออกเรือนไปจากจวนนักเล่า

พอมานึกดูแล้วนางช่างโง่เขลาจริงๆ

ช่างเถอะ…คราวนี้จู้ซูเหยียนจะขอเป็นสตรีพรหมจรรย์ไม่คิดข้องเกี่ยวกับบุรุษผู้ใดอีก

“ซูเหยียน…”

!!!

เหตุใดเสียงนี้ถึงฟังได้ดูคุ้นเคยนัก

จู้ซูเหยียนขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะปรายสายตามองสาวใช้ข้างกายพลางเลิกคิ้วเอ่ยถาม “เจ้าได้ยินเสียงอะไรหรือไม่”

เหล่าสาวใช้ที่อยู่ข้างกายพอได้ยินคำถามของจู้ซูเหยียน จู่ๆ ก็ขมวดคิ้วแน่นพลันรู้สึกขนลุกวูบขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ

“เสียง…เสียงอันใดหรือเจ้าค่ะ” สาวใช้ผู้หนึ่งเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ผู้คนในจวนต่างทราบกันดีว่า ในวันที่พบตัวคุณหนูนั้นร่างของนางจมลึกลงไปถึงก้นสระบัวแล้วมิหนำซ้ำตอนที่นำตัวขึ้นมา หมอหลวงที่ถูกเรียกมาตรวจดูยังพบว่าร่างของจู้ซูเหยียนเย็นเฉียบ ใบหน้าซีดเซียวและลมหายใจแผ่วรวยริน

แม้แต่ท่านหมอยังต้องส่ายหน้า…

หากฟื้นขึ้นมาได้ก็คงเป็นเพราะสวรรค์เมตตาแต่ก็มิอาจรับรองได้ว่านางจะรอดพ้นจากปรโลกแน่

ร่างของจู้ซูเหยียนนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงหนึ่งวันเต็ม ทั้งตัวของนางเย็นเฉียบราวกับว่าเป็นร่างที่ไร้วิญญาณไปแล้วจนกระทั่ง…

รุ่งสางของวันต่อมา จู่ๆ คุณหนูเล็กกลับสะดุ้งตื่นขึ้นมาทั้งที่ก่อนหน้านี้หลับใหลไปนาน มิหนำซ้ำทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับตัวนางยังเปลี่ยนไปไม่ว่าจะเป็นท่าที กิริยามารยาทหรือแม้กระทั่งวาจาที่เอื้อนเอ่ยออกมา…ราวกับว่าเป็นละคน

จนกระทั่งเหล่าบ่าวรับใช้จึงพากันจับกลุ่มกระซิบกระซาบ กล่าวกันว่าวิญญาณของคุณหนูเล็กคงได้ละจากร่างไปยังปรโลกแล้ว ส่วนสตรีที่ลืมตาขึ้นมาในยามนี้…เกรงว่าอาจมิใช่คนเดิมแต่เป็นวิญญาณเร้นลับที่เข้ามาสวมร่างแทน!

จู้ซูเหยียนพยักหน้าหงึกๆ หัวคิ้วขมวดมุ่นก่อนจะลุกขึ้นนั่ง “ข้าได้ยินจริงๆ”

“ผู้ใดก็ต่างกล่าวว่าเจ้าเปลี่ยนไป…”

ไป๋เจียวเหม่ยปรากฏตัวท่ามกลางแสงแดดอ่อนที่สาดส่องกระทบลงบนใบหน้างามนั้นยิ่งขับให้โฉมสะคราญของนางดูโดดเด่นประหนึ่งเทพธิดาแห่งวสันต์ มิต่างจากบุปผาแรกแย้มที่ผลิบานกลางสายลม

ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มบางๆ ไป๋เจียวเหม่ยยกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อยก่อนจะก้าวเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าสหายพลางเอ่ยเสียงนุ่มนวล “ทว่าข้าเป็นสหายเจ้ามาตั้งแต่เยาว์วัย คำกล่าวหาเช่นนั้น ข้ามิเชื่อแน่และไม่ว่าอย่างไรแล้วจู้ซูเหยียนก็ยังคงเป็นจู้ซูเหยียนอยู่วันยังค่ำ”

ไป๋เจียวเหม่ย…ดอกไม้งามเคลือบยาพิษ

พอได้เผชิญหน้ากับอีกฝ่ายอีกครั้ง จู่ ๆ ภาพเหตุการณ์มากมายก็หลั่งไหลแล่นเข้ามาในหัวของจู้ซูเหยียน

นัยน์ตาเมล็ดซิ่งฉายแววความแข็งกร้าวและโกรธเกรี้ยวออกมาอย่างปิดไม่มิด มือทั้งสองของนางกำแน่นจนเล็บจิกลงบน ฝ่ามือ ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยเพลิงโทสะที่อัดแน่นอยู่ภายใน

สตรีในดวงใจของมู่เซี่ยหยาง…เขายอมหย่าขาดกับนางเพื่อแต่งสตรีผู้นี้เป็นภรรยา

สหายรักที่หักหลัง…

ทุกสิ่งทุกอย่างผุดขึ้นมาแจ่มชัดในความคิดของนางราวกับภาพวาดที่ถูกตวัดพู่กันซ้ำแล้วซ้ำเล่า…

จู้ซูเหยียนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นางรู้สึกราวกับลำคอแห้งผากแม้แต่ลมหายใจยังติดขัด ดวงตาคู่งามจ้องมองสตรีตรงหน้าราวกับไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น

น้ำเสียงหวานของนางเอ่ยขึ้นแผ่วเบาราวกับพึมพำพูดออกมาอย่างไม่รู้ตัว “ไป๋เจียวเหม่ย… เป็นเจ้าจริงๆ งั้นหรือ”

จู้ซูเหยียนเม้มริมฝีปากแน่น

พอได้เห็นอีกฝ่ายปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง ความโกรธที่เคยมีก็พลันปะทุขึ้นจนคับอกแต่ทว่าจู้ซูเหยียนยังคงสงวนท่าทีเอาไว้

“งดงามปานเทพธิดาเพียงนี้หากไม่ใช่คุณหนูไป๋เจียวเหม่ยแล้วยังจะเป็นผู้ใดได้เล่า” ไป๋เจียวเหม่ยหัวเราะคิกคัก ใบหน้าคนงามยังคงระบายยิ้มจางๆ

นางแค่นเสียง มุมปากเหยียดยกขึ้นเล็กน้อย “เหอะ!....นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะมาเยือนถึงเรือนข้า”

จู้ซูเหยียนหัวเราะเยาะตัวเองอยู่ในใจ เกรงว่าไป๋เจียวเหม่ยคงมาเพื่อดูให้แน่ใจว่านางตายไปแล้วจริงๆ หรือไม่ หากนางสิ้นไปแล้ว สตรีผู้นั้นจึงจะสามารถถักทอสายใยเส้นด้ายแดงกับมู่เซี่ยหยางได้ อย่างเปิดเผยโดยไม่มีเงาของนางขวางกั้นอีกต่อไป

เหอะ! ช่างโง่เขลาเสียจริง…

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเลือกสหายหรือกระทั่งเรื่องสามี นางล้วนแต่ตัดสินใจผิดพลาดโดยสิ้นเชิง มองไม่ออกจริงๆ หรือว่าถูกความโง่บดบังจนไม่อาจมองเห็นกันแน่

จู้ซูเหยียนพลางด่าทอตนเองในใจอย่างเหลืออด

พอได้ยินถ้อยคำพูดของสหายตรงหน้าไป๋เจียวเหม่ยพลันชะงักร่างกายแข็งทื่อไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าเจื่อนลงทันที “ไฉนข้าจะไม่สนใจสุขภาพของสหาย”

“ขอบคุณที่เป็นห่วง” แต่ไม่ต้อง!

ทว่าประโยคสุดท้ายนั้นจู้ซูเหยียนไม่ได้กล่าวออกไป

ที่นางมาเยือนจวนสกุลจู้ในวันนี้ย่อมมีเรื่องในใจที่อยากรู้ให้กระจ่างแจ้ง ไป๋เจียวเหม่ยเหลือบสายตามองอีกฝ่ายอย่างพินิจพิเคราะห์แต่สิ่งที่พบกลับทำให้นางรู้สึกประหลาดใจ

สตรีตรงหน้าหาได้มีอาการเจ็บป่วยอันใด มิหนำซ้ำนางยังดูสงบนิ่งและเปี่ยมสุขยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ผิดกับสตรีที่ควรจะเป็นทุกข์เพราะถูกทอดทิ้งโดยสิ้นเชิง

เกรงว่าข่าวลือที่จู้ซูเหยียนปฏิเสธการแต่งกับมู่เซี่ยหยางนั้นคงเป็นเท็จกระมัง

ไป๋เจียวเหม่ยถูกเชิญให้นั่งลงก่อนครู่มาจะมีสาวใช้นำน้ำชาและขนมมาให้ “ขอบคุณเจ้าค่ะ” น้ำเสียงหวานเอ่ยอย่างอ่อนโยน

สาวใช้ผู้นั้นพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะละจากไป

จู้ซูเหยียนเคยผ่านโลกมามาก ในชาติก่อนนางพบเห็นผู้คนมากมายเพียงแค่ปรายตามองไป๋เจียวเหม่ยแวบเดียวนางก็ล่วงรู้ถึงจุดประสงค์ที่ซ่อนอยู่แล้ว

“มองข้าเช่นนี้สงสัยอันใดกัน” นางเอ่ยเสียงเรียบ

ไป๋เจียวเหม่ยสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกจับได้ก่อนจะตั้งสติ วางถ้วยชาลงแล้วเงยหน้าขึ้นสบตา หากพูดตรงไปตรงมาเช่นนี้นางก็จะกล่าวออกไปไม่อ้อมค้อม “หากเจ้ามองออกแล้ว เช่นนั้นข้าถามได้หรือไม่…ว่าเจ้าจะไม่แต่งกับคุณชายมู่แล้วจริงหรือ”

เป็นดังที่นางคาดเอาไว้จริงๆ!

จู้ซูเหยียนพยักหน้าก่อนหัวเราะออกมาราวกับไม่ใส่ใจ “บุรุษทั่วใต้หล้าหาได้มีเพียงแค่มู่เซี่ยหยางเท่านั้น”

พอได้ยินคำตอบที่พึงใจเช่นนี้ ใบหน้าของไป๋เจียวเหม่ยระบายยิ้มกว้างออกมาอย่างปิดไม่มิด นางมัวแต่ปลาบปลื้มอยู่กับคำพูดนั้นจึงไม่ทันได้สังเกตว่ามีสายตาของจู้ซูเหยียนกำลังจ้องมองตนอยู่

ไป๋เจียวเหม่ยถามอีกครั้ง

“เจ้าตัดใจจากคุณชายมู่ได้จริงหรือ”

เหอะ! เหตุใดจะไม่ได้กัน

จู้ซูเหยียนระบายยิ้มจางๆ พยักหน้ารับ “อย่าว่าแต่ตัดใจเลยคุณหนูไป๋…เรื่องระหว่างข้าและมู่เซี่ยหยางนั้นเส้นด้ายแดงที่เคยเกี่ยวโยงกันพลันขาดสะบั้นไปแล้ว”

ณ โรงน้ำชา

วันนี้ทั้งวันอารมณ์ของมู่เซี่หยางขุ่นมัวไม่สู้ดีอย่างไม่ทราบสาเหตุ ไม่ว่าผู้ใดที่พบเห็นแล้วก็พลันมักหลบหน้าหรือต้องเบนเบี่ยงเดินหลบหนีไปทางอื่นด้วยความหวาดกลัวแทน

ใบหน้าหล่อเหล่าขมวดคิ้วมุ่นท่าทางคิดไม่ตก

มู่เซี่ยหยางถอนหายใจหนักอึ้งครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับว่ามีก้อนหินขนาดใหญ่กดทับเอาไว้

“…”

ปัง!

ความอดทนของหานเฟิงสิ้นสุดลง เขากระแทกวางจอกน้ำชาลงกระทบโต๊ะจนเสียงดังลั่น สายตาของเขาหรี่ลงจ้องสังเกตเห็นท่าทางของมู้เซี่ยหยางที่ผิดปกติและเป็นเช่นนี้ทั้งแต่พบหน้า

ไฉนมีเรื่องอันใดในใจไม่พูดออกมาเล่า…!

“เจ้าเป็นอันใดไปกันแน่เซี่ยหยาง” หานเฟิงเลิกคิ้วถาม

มู่เซี่ยหยางปรายตามองแวบหนึ่งก่อนจะเบนหันหนีมองออกไปทางอื่นแทน “ข้าสบายดีเพียงนี้หาได้เป็นอันใด”

หานเฟิงถลึงตาตอบ “ถุ้ย! คิดว่าข้าตาบอดหรืออย่างไร”

เห็นๆ อยู่ว่าเจ้าคนผู้นี้ไม่ปกติ!

“นิสัยอันธพาลเช่นนี้เก็บไว้ใช้กับคนของเจ้าเถอะ” น้ำเสียงทุ้มของมู่เซี่ยหยางเอ่ยอย่างเย็นชา

หากว่ากันตามตรงแล้วคำพูดของหานเฟิงกลับทำให้เขาชะงักจนต้องขบคิดบางอย่างขึ้นมาอีกครั้ง…

คำพูดของสตรีคนนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความรู้สึกบางอย่างที่คุ้นเคยกำลังก่อกวนใจ มู่เซี่ยหยางรู้สึกคันยุบยิบอยู่ในอกเล็กน้อย

ถ้อยคำนั้นหมายความว่าอย่างไรกัน…?

นับจากนี้นางจะไม่กลับมาให้เขาพบหน้าอีกหรือ…

หานเฟิงกลอกตามองไปมาแล้วส่ายหน้าอย่างหมดความอดทน “ให้ข้าคาดเดาดูไหม... สภาพของเจ้าตอนนี้ไม่ต่างจากคนที่ถูกคุณหนูจู้ถอนทิ้งไปแล้วก็มิปาน”

มู่เซี่ยหยางได้ยินเช่นนั้นก็หันขวับไปมองหานเฟิงตาขวางทันที มุมปากหนาเหยียดยกขึ้นเล็กน้อย “หึ! ข้าจะถูกนางทอดทิ้งงั้นหรือ...แม้แต่หน้านางนั้นข้าแทบไม่ปรายตามองด้วยซ้ำ”

ที่ผ่านมาในใจของมู่เซี่ยหยางย่อมเกิดความรู้สึกรำคาญนางอยู่มาก ไม่ว่าจะไปที่ใดห่างออกไปสามก้าวนั้นย่อมมีจู้ซูเหยียนตามติดยิ่งกว่าลูกสุนัขมิหนำซ้ำแล้วผู้คนที่พบเห็นจะเข้าใจผิดกล่าวว่าช่างเป็นคู่กิ่งทองใบหยกที่เหมาะสม

เหอะ!...เอาอันใดมองถึงคิดว่าเหมาะสม

“เหอะ!” มู่เซี่ยหยางแค่นเสียงออกมาอีกครั้ง

เป็นเช่นนี้ก็ดีแล้ว!...นางจะได้ไม่ทำตัววุ่นวายให้เขาต้องรู้สึกรำคาญอีกต่อไป