๓ สิ่งที่ต้องการ

“แท้จริงแล้วท่านเคยรักข้าหรือไม่มู่เซี่ยหยาง” จู้ซูเหยียนเข้าใจแล้ว แม้ว่าการกระทำที่ผ่านมาของเขาล้วนแสดงออกเปิดเผยชัดเจนไม่น้อยทว่าคำถามกลับยังค้างคาอยู่ในใจ

นางรู้ดี…

นางเข้าใจเรื่องทั้งหมดดี…แต่ทว่าน้ำตากลับไม่ยอมหยุดไหลเสียที ภายในใจบีบรัดแน่นจนปวดหนึบชาไปทั้งร่าง

สายตาคมกริบของมู่เซี่ยหยางปรายมองสตรีตรงหน้าโดยไม่แสดงท่าทีใดนอกจากความนิ่งสงบ

เขาไม่ได้เข้าไปปลอบนางแม้แต่น้อย

“ตลอดหลายปีที่ผ่านมาข้าลงนามหย่าให้เจ้าอยู่หลายครา..แน่ใจหรือว่าไม่รู้คำตอบหรือแท้จริงแล้วจงใจเสแสร้งโง่งม ตาบอด มองไม่เห็นกันแน่จู้ซูเหยียน”

น้ำเสียงของเขาที่เอ่ยออกมาทั้งเย็นชาและห่างเหินจนนางได้ยินแล้วพลันสะอึกจุกในคอทันที

จู้ซูเหยียนเม้มริมฝีปากแน่น มองอีกฝ่ายผ่านม่านน้ำตาด้วยความเจ็บปวด “ข้าถามว่าท่านเคยรักข้าหรือไม่มู่เซี่ยหยาง!”

“ไม่เคยรัก”

เพราะพี่สาวของจู้ซูเหยียนบุตรสาวคนโตของสกุลจู้ได้รับเลือกเข้าวังทั้งยังได้เป็นถึงสนมขั้นเฟย มู่เซี่ยหยางจึงถูกกดดันอย่างไร้หนทางจำต้องรับจู้ซูเหยียนเป็นภรรยา หาไม่แล้ว ย่อมมิอาจหลีกพ้นโทษฐานลบหลู่เบื้องสูง!

มู่เซี่ยหยางออกมาจากจวนสกุลจู้ก็พลันเป็นยามพลบค่ำท้องฟ้าเริ่มมืดสนิทแล้ว

ตลอดทางมานั้นสีหน้าของมู่เซี่ยหยางเต็มไปด้วยความครุ่นคิด เขาพลางคิ้วขมวดมุ่นด้วยความสงสัยเต็มอกพร้อมกับภาพของสตรีนางนั้นพลันปรากฏขึ้นในห้วงคำนึงราวกับมิอาจสลัดให้เลือนหายไป

เห็นได้ชัดว่านางเปลี่ยนไปราวกับคนละคน

“คุณชายมู่…”

“…”

“มู่เซี่ยหยาง!”

มู่เซี่ยหยางสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหยุดชะงักฝีเท้าก่อนจะปรายสายตาหันขวับไปมองทางต้นเสียง เขาพลางได้สติกลับคืนมา “คนบ้านข้าไม่เปิดประตูต้อนรับเจ้าอย่างงั้นหรือ”

“เหอะ! แล้วเจ้าจะไปที่ใดกันมิใช่หน้าประตูจวนสกุลมู่ตั้งอยู่ที่นี่หรอกรึ” หานเฟิงเลิกคิ้วถามกลับ “ท่าทางเหม่อลอยเช่นนี้กำลังคิดถึงคุณหนูบ้านสกุลจู้อยู่หรืออย่างไร”

“ข้าหรือจะคิดถึงนาง!” มู่เซี่ยหยางถลึงตาตอบทันที

“เพ่ย! หากไม่ใช่แล้วเหตุใดถึงร้อนรนโมโหกันเล่า”

ในตอนที่หานเฟิงกำลังจะเข้าจวนไปนั้น สายตาของเขาพลางมองเห็นเงาดำๆ มาทางนี้ก่อนจะพบว่าเป็นมู่เซี่ยหยางที่กำลังเดินเหม่อลอยมาแต่ไกล ซ้ำท่าทางของอีกฝ่ายดูเหมือนกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องบางอย่างอยู่

เขาเอ่ยเรียกครั้งแรกทว่าผู้ถูกเรียกกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบรับใด ๆ ยังคงก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างเลื่อนลอยราวกับไม่ได้ยิน

จนกระทั่งครั้งที่สองจึงตะโกนเสียงดังลั่นอีกฝ่ายจึงตั้งสติได้

สายตาคมกริบปรายมองอีกฝ่ายด้วยท่าทางไม่ค่อยพอใจ อารมณ์ในตอนนี้ของมู่เซี่ยหยางย่ำแย่ไม่ดีอยู่มาก ภายในใจมีเรื่องต่างๆ ให้ต้องคิดให้กระจ่างแจ้ง

ทว่าบุรุษผู้นั้นกลับยิ่งทำให้หงุดหงิดกว่าเดิม

“มีเรื่องอันใดถึงโผล่มาทีนี้” มู่เซี่ยหยางเอ่ยถามขณะเดินเข้าประตูจวนไป

หานเฟิงได้ยินดังนั้นก็ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา “ข้ามาหาเจ้าถึงจวนเพียงนี้จะให้มาพูดคุยเรื่องดินฟ้าอากาศหรืออย่างไร…แน่นอนว่าย่อมต้องมีเรื่องอยากรู้อยู่แล้ว” เขาพลางเร่งรีบเดินตามสหายเข้าไปในจวนเช่นกัน

น้ำเสียงทุ้มของมู่เซี่ยหยางเอ่ย “ไฉนถึงสนใจเรื่องของข้าถึงเพียงนี้กัน…ไม่มีงานทำแล้วงั้นรึ” มู่เซี่ยหยางหันหลังถามมาถาม

“เรื่องของเจ้าย่อมน่าสนใจกว่างานของข้า!”

“กลับจวนเจ้าไปซะหานเฟิง” มู่เซี่ยหยางทั้งเหน็ดเหนื่อยทั้งเกียจคร้านจะพูดคุยกับผู้ใด เขาเอ่ยปากพลางโบกมือไล่อีกฝ่ายทันทีอย่างไร้มารยาท

“เหอะ!” หานเฟิงแค่นเสียงออกมา “เจ้าคิดว่าไล่แล้วข้าจะกลับไปง่ายๆ งั้นหรือ”

แน่นอนว่าย่อมไม่…มู่เซี่ยหยางย่อมรู้ว่าคนผู้นี้มีนิสัย

ทว่ามีหรือมู่เซี่ยหยางจะสนใจคำพูดของหานเฟิง เขาเพียงแค่เดินต่อไปอย่างไม่สนใจด้วยท่าทางสงบเยือกเย็นของ แม้ว่าจะได้ยินเสียงของอีกฝ่ายดังขึ้นข้างหลังก็ตาม

“เพ่ย! มู่เซี่ยหยาง”

“วันนี้จวนสกุลมู่ไม่รับแขก...กลับไปซะ!” น้ำเสียงเย็นชาของมู่เซี่ยหยางเอ่ยปากไล่อีกฝ่ายอย่างไร้เยื่อใย

หานเฟิงไม่ได้ใส่ใจคำพูดของสหาย ทว่ามองตามแผ่นหลังของมู่เซี่ยหยางที่กำลังเดินไปเรื่อยๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “แล้วเรื่องของเจ้าและคุณหนูจู้เป็นอย่างไร...ตกลงเจ้าจะรับนางเป็นภรรยาจริงๆ หรือไม่”

พอได้ยินถ้อยคำนี้มู่เซี่ยหยางชะงักฝีเท้า ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววครุ่นคิดออกมาอย่างชัดเจน

หากเป็นเมื่อก่อนมู่เซี่ยหยางย่อมีคำถามลังเลเช่นนี้แน่

มู่เซี่ยหยางเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง “ภรรยาของข้าย่อมต้องเป็นสตรีในดวงใจหาใช่ผู้ใดก็ได้”

จู้ฮูหยินจ้องหน้าบุตรสาวด้วยความประหลาดใจ

เมื่อหลายสิบวันก่อนนางน้อยเนื้อต่ำใจถึงขั้นกระโดดลงสระบัวอย่างไม่คิดชีวิต ทว่าพอมาถึงตอนนี้ผ่านไปไม่ทันไรก็เอ่ยปากว่าจะไม่ข้องเกี่ยวกับอีกฝ่ายแล้ว นางถอนหายใจเฮือกใหญ่คาดเดาความคิดของบุตรสาวผู้นี้ไม่ออกจริงๆ

จู้ฮูหยินถอนหายใจออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า จู่ๆ ภายในใจเกิดความสงสัยขึ้นมา

สตรีตรงหน้าผู้นี้คือบุตรสาวของนางจริงหรือ…?

“…”

ไฉนจู้ซูเหยียนจะไม่รับรู้ว่ามีสายตาของจู้ฮูหยินเพ่งมองอยู่นานครู่หนึ่งทว่ากลับเอาแต่ถอนหายใจไม่พูดอันใดออกมาแม้แต่สักครึ่งคำเลยด้วยซ้ำ

จู้ซูเหยียนกลืนอาหารลงท้องก่อนจะวางตะเกียบลงตัดสิน ใจเป็นฝ่ายเอ่ยถามแทน “ท่านแม่มีอันใดก็พูดออกมาเถอะ”

จู้ฮูหยินสะดุ้งตกใจเล็กน้อย นางกระพริบตาถี่ๆ พลางโบกมือปฏิเสธ “เอาไว้ก่อนเถอะ…” จากนั้นจึงคีบเนื้อปลานึ่งลงบนชามข้าวของบุตรสาว “เจ้าสมควรกินให้มากซูเออร์…ดูเสียว่ายามนี้ผอมผ่ายจนเห็นกระดูกหมดแล้ว”

เรื่องนั้นช่างเถอะ...อย่างไรแล้วจู้ซูเหยียนก็คือบุตรสาวของนางอยู่ดี

จู้ซูเหยียนสูดลมหายใจ “กำลังสงสัยเรื่องข้ากับมู่เซี่ยหยาง อยู่งั้นหรือเจ้าคะ” พอเห็นอีกฝ่ายเอาแต่อ้ำอึ้งเช่นนี้ นางก็พลันรู้สึกอึดอัดแทน

จู้ฮูหยินตัดสินใจกล่าวออกมา “เพราะเหตุใดกันงั้นหรือ ซูเหยียน…มิใช่ว่าเจ้าต้องการแต่งงานกลายเป็นภรรยาของบุรุษผู้นั้นตลอดมามิใช่หรืออย่างไรกันแล้วไฉนวันนี้ถึงเอ่ยปากว่าจะไม่เกี่ยว ข้องกัน”

นางคาดเอาไว้แล้วว่าอีกฝ่ายต้องสงสัยเรื่องนี้ “ท่านแม่…” จู้ซูเหยียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เพราะข้าไม่อยากแต่งแล้ว เป็นเช่นนี้ก็ดีไม่ใช่หรือ…ท่านแม่และนายท่านจู้ย่อมไม่ยินดีให้ข้าออกเรือนไปแล้วปานนี้”

จู้ฮูหยินได้แล้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยตอบ “เป็นจริงอย่างที่เจ้าว่า…อยู่กับแม่ต่ออีกหน่อยเถอะอย่าได้เร่งรีบออกเรือนไปเลยซูเหยียน”

ตามความคิดของจู้ฮูหยินหากบุตรสาวอยากจะอยู่ที่จวนตลอดไปย่อมได้ ไฉนนางจะเลี้ยงดูไม่ได้กัน

“ท่านแม่…” พอจู้ซูเหยียนได้ยินคำพูดของมารดา นางก็สะอึกในอก ริมฝีปากเม้มแน่น นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความรู้สึกผิด

นางย่อมจำเหตุการณ์นั้นได้ดี…

ตอนที่จู้ซูเหยียนแต่งงานครบสามวันกลับเยี่ยมบ้านเดิมก็พบว่าจู้ฮูหยินดูอิดโรยคล้ายกับคนป่วยยิ่งนัก จนกระทั่งภายหลังจากนางกลับมาได้ไม่นานก็พลันได้ข่าวว่าจู้ฮูหยินป่วยหนักถึงขั้นล้มลงนอนเตียงไม่สามารถเดินเหินได้เหมือนปกติอีกแล้ว

สาเหตุมาจากภายในจวนใหญ่โตดูโดดเดี่ยวอ้างว้างจึงถูกความเงียบเหงากัดกินจนล้มป่วยก่อนจะสิ้นใจไปและส่วนนายท่านจู้นั้นพอภรรยาที่ร่วมเรียวเคียงหมอนมาร่วมกันนับครึ่งชีวิตจากไปก็ไม่อาจทนได้จากไปในเดือนถัดมาทันที

ที่มารดาและบิดาต้องด่วนจากไปเช่นนี้ย่อมเป็นเพราะนางทั้งสิ้น…มิหนำซ้ำต้องตอนที่จู้ฮูหยินกำลังจะสิ้นใจไปหรือนอนอยู่ในโลงกำลังจะถูกฝังลงหลุมนั้น นางไม่มีโอกาสได้กล่าวลาอีกฝ่าย

ตอนนั้นจู้ซูเหยียนเกิดแพ้ท้องหนักจนไม่สามารถทำเรื่องเช่นนี้ได้ นับว่านางอกตัญญูไม่น้อย

พอตอนนายท่านั้นจู้นั้น…นางมัวแต่วุ่นวายเรียกร้องความสนใจจากมู่เซี่ยหยางไม่ยินยอมให้เขาแต่งสตรีอีกคน

ว่ากันตามตรงแล้วนางนั้นอกตัญญูไม่น้อย…

“ที่ผ่านมาข้าดื้อรั้นและเอาแต่ใจทำให้ท่านลำบากใจอยู่บ่อยครั้งได้โปรดอภัยให้ลูกได้หรือไม่” จู้ซูเหยียนกล่าว

ใบหน้าของจู้ฮูหยินระบายยิ้มกว่า “มารดาหรือจะเคยโกรธเคืองเจ้า”

นางอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นเดินเข้าไปโผล่กอดมารดาแน่น “ข้าจะไม่คิดถึงเรื่องที่จะแต่งงานออกเรือนไปกับบุรุษผู้ใดอีกแล้ว…มิสู้อยู่กับท่านแม่ไปจนกว่าผมขาวเลยดีหรือไม่”

จู้ฮูหยินได้ยินถ้อยคำของบุตรสาวแล้วก็พลันหัวเราะตลกขบขันออกมา “เหอะ! มารดาจะเชื่อเจ้าได้อย่างไรกันซูเหยียน มิใช่ว่าวันพรุ่งนี้คงไม่ถวายตัวเข้าวังไปเช่นเดียวกับพี่เจ้ากระมัง”

“ท่านแม่อยากให้ข้าทำเช่นนั้นหรือ…มิแน่ว่าข้าอาจได้เป็นถึงฮองเฮาแน่”

พูดไม่ทันไรก็เป็นเช่นนี้อีกแล้ว จู่ฮูหยินถลึงตามองทันที “เพ่ย! ยังไม่ทันไรก็คิดหาเรื่องให้ข้าปวดหัวอีกแล้ว”

จู้ซูเหยียนยิ้มอย่างอารมณ์ดี พลางหัวเราะคิกคัก “ท่านแม่วางใจเถอะ หากข้าต้องแต่งออกไปกับบุรุษสักคน...บุรุษผู้นั้นต้องรักข้ามากมายไม่แพ้ท่านเลย”

และบุรุษผู้นั้นย่อมไม่ใช่มู่เซี่ยหยาง…!