“นะคะ...”
เขาไม่ตอบแต่กลับพยักหน้ารับแทน วายุก้มสองสองแขนเรียวที่กอดรัดตนไว้แล้วตัดสินใจจับมือเธอแน่น ก่อนจะหมุนตัวกลับไปประกบปากกับเธออย่างเร่าร้อนท่ามกลางสายน้ำที่ยังไม่หยุดไหล
“อื้อ...”
อลิสาครางแผ่วในลำคอ เมื่อเขารุกเธอเร่าร้อนกว่าทุกครั้ง ลิ้นสากกวาดวนหาความหวานในโพรงปากอิ่มอย่างกระหายหิว ปากหยักดูดกลืนจนเธอแทบหายใจไม่ทัน
อลิสาพยายามผลักดันอกเขาออก แต่ร่างสูงกลับจับมือเธอไว้แล้วประสานนิ้วทั้งห้าเข้าด้วยกัน ก่อนจะดันแผ่นหลังบางให้ชิดติดผนังที่เย็นฉ่ำ พลางตรึงมือบางทั้งสองขึ้นสูง จนสายตาทั้งต้องสองฟาดฟันด้วยความร้อนเร่า
“อืม...”
วายุไม่รอช้า เขาใช้ปลายจมูกโด่งซุกไซร้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างอดใจไม่ไหว อลิสาครางกระหึ่มในลำคอด้วยความซาบซ่าน ร่างบางอ่อนระทวยจนแทบทรงกายไม่อยู่ จนกระทั่งวายุต้องใช้ร่างหนาตรึงเธอไว้ทั้งตัว
“อ่าส์...คุณยุขา”
อลิสาครางเสียงหลง เมื่อไรหนวดคมๆ ทิ่มแทงตามเนื้ออ่อนจนเจ็บแปลบชวนให้สยิว ความเสียวซ่านวิ่งพล่านทั่วสรรพางค์กาย ตัวตนของเขาแข็งขึง จนมันทิ่มแทงหน้าท้องนวลอยู่เป็นระยะๆ
หญิงสาวพยายามสะกดกลั้นความอยาก ที่กำลังวิ่งมาจุกอัดในส่วนกลางกาย แม้จะทำได้ยากยิ่งนัก แต่สงครามสวาทรอบนี้...เธอต้องป็นฝ่ายชนะ!
“ได้ไหม...อลิซ”
วายุครางขอเสียงนุ่ม ตัวเขาแทบลุกเป็นไฟตั้งแต่เห็นเนินเนื้ออ่อนท่ามกลางแสงไฟสลัว ความอวบอัดที่เขารู้ว่ามันนุ่มมือเพียงไร กำลังหลอกล่อชวนให้ดูดกินยิ่งนัก
“อื้อ...ยะ อย่าค่ะ”
ปากหยักอ้าอมยอดอกสีหวาน แล้วดูดกลืนมันด้วยความกระหาย ปลายลิ้นสากหนาตวัดดูดเลียปลายยอดที่อ่อนไหวด้วยความเริงร่า จนเกิดจังหวะกระทบกันอย่างหรรษา ท่าทางเขาดูไม่รีบร้อนเท่าไหร่นัก แต่ร่างสูงกลับค่อยๆ เร่งจังหวะขึ้นอย่างเร่าร้อนเพื่อเอาคำตอบ
ความเย็นฉ่ำที่ปะทะผิว ละอองน้ำที่กระเซ็นใส่ ไม่อาจลดอุณหภูมิของคนทั้งคู่ลงได้สักนิด ฝ่ามืออุ่นร้อนค่อยลากไล้ลงมาตามลำแขนเรียวอย่างแผ่วเบา ขณะที่ร่างสูงค่อยๆ ขบเม้มเนื้อนวลลงมาจนอลิสาต้องบิดกายเร่า ความร้อนรุ่มในกายสาวทะยานขึ้นสูงจนสะโพกงามลอยคว้างไม่ติดพื้น เมื่อปากหยักลากลงมาหยอกล้อสะดือบุ๋มด้วยปลายลิ้นที่พริ้วไหว
“อืม...”
“อลิซ...”
วายุร้องเตือน เมื่อความปวดร้าวมันร่ำร้องว่าอยากซุกซบในร่องหลืบที่อ่อนนุ่มเต็มที ร่างสูงช้อนตาขึ้นมองคล้ายกับจะขออนุญาต แต่ทว่าเขากลับไม่รอฟังคำตอบสักนิด มือหนาลูบไล้จุดอ่อนไหวด้วยความเผลอไผล สัมผัสที่เบาหวิวแต่ทว่าเร่าร้อนนั้น กลับสร้างความวาบหวามให้อลิสาไม่น้อย
“มะ ไม่ ค่ะ”
วายุกวาดตามองร่างบางด้วยความฉงน ร่างสูงหยัดกายลุกขึ้นในทันที ท่ามกลางความปวดร้าวที่รอการปลดปล่อย
“ทำไม”
“เอ่อ...” อลิสาหลบตาเขาทันที พลางก้มหน้างุดซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้
วายุหมั่นเขี้ยวคนเจ้าเล่ห์นัก มือหนาเกี่ยวเอวคอดไว้หลวมๆ แล้วดุนดันส่วนนั้นของเขาและเธอให้แนบสนิทกัน ก่อนจะก้มหน้าลงมองคนขี้แกล้งให้เต็มตา
“เงยหน้า!”
เสียงเข้มไหวสั่นเล็กน้อย แต่อลิสายังเบือนหน้าหนีทั้งรอยยิ้ม จนร่างสูงต้องปล้ำจูบเอาด้วยความมันเขี้ยว ปากหยักไล่ขบเม้มไปเรื่อย จนกระทั่งเขาอ้างับใบหูเล็กๆ ทำให้เธอต้องย่นคอหนีด้วยความสยิว วายุแอบสูดดมเรือนผมหอมใต้มวยผมที่เปียกปอน ก่อนใช้มือหนาดึงที่หนีบผมเธอให้คลายออก
“อื้อ...พี่ยุ”
อลิสาค้อนเขาเสียงหวิว พลางนิ่วหน้ามองเขาด้วยความไม่พอใจ ก่อนที่คนพูดจะเม้มปากแน่น เมื่อเผลอใช้สรรพนามเก่าที่เคยใช้เรียกขานกัน
“เรียกใหม่สิ...”
วายุทวนซ้ำ เขาจับปลายคางมนให้เงยขึ้นสบตากัน แต่ร่างบางกลับเบือนหน้าหนี พวงแก้มขาวซีดนั้นพองลมเล็กน้อย จนร่างสูงอดใจไม่ไหว ต้องก้มลงสูดดมความหอมหวานนั้นฟอดโต
“อื้อ...”
อลิสากลับสะบัดเสียงใส่เขาด้วยความขัดใจ ก่อนหันกลับมาจ้องหน้าเขาด้วยแววตาเอาเรื่อง แต่กลับต้องเบิกตาโพลง เมื่อสายตาปะทะกับรอยแผลเล็กๆ บนโหนกแก้มสูง
“แผลนี่...”
มือบางแตะสัมผัสอย่างแผ่วเบา แต่กลับทำให้วายุสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อความแสบสันวิ่งปราดเข้ามาอย่างรวดเร็ว
“ไปโดนอะไรมาคะ”
“ช่างมันเถอะ”
วายุปัดมือเธอออกอย่างไม่ใส่นัก ร่างสูงพยายามจะเล้าโลมเธอต่อ หากแต่
อลิสากลับขัดขึ้นเสียงแข็ง
“เดี๋ยวสิคะ ไปโดนอะไรมา ดูสิ...มีเลือดออกด้วย”
“อย่าไปสนใจเลย เรามาต่อเรื่องของเราดีกว่า”
เขาปัดมือเธออกด้วยความรำคาญ จมูกโด่งซุกไซร้ซอกคอมกรุ่นด้วยความกำหนัด เมื่อความต้องการพุ่งสูงขึ้น วายุจึงจัดการจับมือบางให้คล้องรัดลำคอแกร่ง มือหนาที่อุ่นร้อนลากไล้ไปตามแผ่นหลังเนียน ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนลงไปยังบั้นท้ายแน่นหนั่น
เพี๊ยะ!
“อื้อ...”
มือหนาฟาดลงบั้นบนท้ายกลมกลึงจนแดงเถือก อลิสาต้องระบายเสียงออกมาด้วยความเสียวซ่าน มือบางเริ่มจิกต้นคอหนา เมื่อปลายนิ้วร้ายคอยแต่เวียนวนที่หน้าขาอ่อน
“อะ เอามือออกไปนะ”
“ก็ได้”
มือหนายอมผละออกแต่โดยดี วายุแสร้งปัดปลายนิ้วร้ายผ่านจุดกระสันให้เธอเสียวเล่น อลิสาวูบโหวงในช่องท้องจนต้องกลั้นหายใจเป็นระยะ เมื่อฮอร์โมนคนท้องพุ่งพล่าน ความต้องการในเรื่องอย่างว่ามีเพิ่มเป็นเท่าตัว
“อย่าแกล้งนะ!”
อลิสาร้องสั่งเขาด้วยเสียงแหบพร่า แต่แล้วร่างสูงกลับกดเน้นนิ้วร้ายแหวกว่ายความลื่นไหลจากส่วนกลางกายลงไปจนสุดปลายนิ้ว
“อื้อ...”
มือบางจิกบ่าแกร่งแน่น พลางซบหน้าลงบนไหล่เขาด้วยความจุก เมื่อปลายนิ้วเขาเข้ามาในตัวเธอจนมิด จากนั้นมันแช่นิ่งอยู่พักสัก ก่อนจะค่อยเริ่มขยับคล้ายกับหาหนทางไปต่อ
“อะ อ๊า...”
อลิสาพยายามขบเม้มปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นความเสียวไม่ให้เขาได้ใจ แต่คล้ายร่างสูงจะรู้ทัน ปลายนิ้วเขาขยับเข้าขยับออกอย่างพริ้วไหว จนอลิสาแทบเข่าอ่อนด้วยความเสียวซ่านที่พุ่งทะยาน เมื่อสะโพกงามพยายามขยับออกให้หลุดพ้นจากความทรมานนี้ แต่ร่างสูงกลับไม่ยอม เขาไล่ต้อนมันกลับเข้าไปจนสุดปลายนิ้ว
“อือ...”
“ต่อไหม?”
เสียงเขากระเส่าหนัก ความอดทนใกล้จะสิ้นสุดลง เมื่อเหงื่อกาฬเขาแตกพร่า เม็ดเหงื่อเล็กๆ ซึมเต็มขมับแกร่ง
“มะ ไม่...”
อลิสายังคงปฏิเสธเสียงแข็ง ทั้งที่ภายในนั้นยังตอดรัดนิ้วเขาไม่หยุด วายุถอนนิ้วออกจนสุดแล้วขยับเข้าไปใหม่ อลิสาแทบทรุดเมื่อความสากระคายจากสันมือหนา เสียดสีกับจุดอ่อนไหวจนน้ำหวานสีใสพรั่งพรูฉ่ำเยิ้มออกมา
“เอาเถอะนะ...ฉันไม่ไหวแล้ว”
วายุซบหน้าลงบ่ามนอย่างจำยอม น้ำเสียงที่เอ่ยอ้อนนั้นแหบพร่าเต็มทน ขณะที่อลิสาหลับตานิ่ง เพื่อสะกดกลั้นความกระสันที่จุดเสียว ร่างสูงเพิ่มนิ้วจากหนึ่งเป็นสอง เขารุกล้ำจนได้ยินเสียงแห่งความหฤหรรษ์ ร่างบางกรีดนิ้วตามแผ่นหลังแกร่งจนเกิดรอย ขณะที่ร่างสูงยังคงเร่งนิ้วร้ายเข้าสู่ปลายทางสวรรค์
“อ๊ะ...”
“ซี๊ด....อลิซ”
วายุครางเสียงพร่า เมื่อความเจ็บแสบถูกลากไล้ผ่านแผ่นหลังกว้าง อลิสาสุดจะทน ปากอิ่มก้มงับซอกคอเขาอย่างอดใจไม่ไหว ก่อนจะดูดดุนมันจนเกิดรอยรักสีกุหลาบ
“ซี๊ด...ยัยผู้หญิงซาดิสม์”
LOGIN
publish date:
2026-08-03 20:53:27
