บทที่ 4/3 หมาหวงก้าง

“แน่นมากเลยมาร์”

“เบาๆ ค่ะ”

“อย่าบ่น”

“ตะ... แต่มันแรงไป”

“เจ็บหรือเสียวเอาดีๆ”

‘เสียวสิคะ ถามมาได้’ มาลินีอายที่จะตอบ

“อ๊ะ” เธอสู้ สอดท่อนแขนกอดรอบต้นคอดึงรั้นเขาลงมาแลกจูบ ดันลิ้นอุ่นเล็กเข้ามาในโพรงปาก กวาดต้อนลิ้นเอาคืนเขาที่จูบเธอไม่พัก เมื่อเริ่มแล้วมันยากที่จะหยุด พวกเขาจับมือกันให้แน่นขึ้นร่างกายหลั่งสารเอ็นโดฟิน มีความสุขจนไม่อยากจะจบความสัมพันธ์

แต่ในนาทีต่อมา เมื่อพวกเขาได้มองตากันก็รู้ว่าความสุขนี้ไม่อาจอยู่ได้ตลอดไป น้ำแตก ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีก็กลับมา แทนคุณจูงร่างแน่งน้อยที่เหน็ดเหนื่อยมาล้างคราบคาว

“เสื้อมาร์เปียกหมดเลย มาร์มีตัวเดียวด้วย”

“ก็ไม่ต้องใส่ นอนมันทั้งอย่างนี้แหละ”

“มาร์ไม่ใช่ชีเปลือยนะ อาจารย์...” เขาไม่ฟังกุมมือเธอออกไป

“อาจารย์ไม่เอา ถึงข้างในจะไม่มีกล้องแต่มาร์ก็อายนะ”

“อายอะไร เห็นกันมาจนจะเบื่อแล้ว”

“เบื่อแน่เหรอ วันไหนๆ ก็บังคับจับมาร์มานอนด้วยอยู่เรื่อย”

รู้แล้วก็อย่าถามสิ

เขาเหรอจะเบื่อเธอ ยิ่งได้ยิ่งอยากได้อีกล่ะสิไม่ว่า

ผู้บุกรุกไม่สนใจใบหน้าเง้างอน สวมใส่กางเกงลวกๆ ไม่ใส่เสื้อ คว้าผ้าเช็ดตัวผืนเล็กมาคลุมกายมาลินี ก่อนกระเตงอุ้มเธอเหมือนอุ้มเด็กขึ้นบันไดไปชั้นสอง มาถึงห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ คิ้วกระตุกกับความมินิมอลของห้องนอนเธอที่ไม่มีเฟอร์นิเจอร์ตกแต่งเลยสักชิ้น

“เธอนอนห้องนี้เหรอ”

สภาพมันไม่ต่างจากห้องเก็บของ หรือจะเรียกว่าห้องเก็บของจริงๆ ก็ได้ เพราะข้างนอกมีโต๊ะเก้าอี้เก่าๆ และข้าวของรกสกปรกมีฝุ่นเกาะเต็มไปหมด ดีหน่อย แค่มีผนังบางๆ กั้นให้เป็นห้อง ไม่อย่างนั้นเธออาจจะต้องนอนคลุกฝุ่นอยู่กับข้าวของพวกนั้น

แทนคุณรู้ว่ามาลินีนอนที่ร้าน แต่เขาไม่เคยรู้ว่าสภาพความเป็นอยู่ของเธอจะแย่ขนาดนี้ หอพักถูกๆ ของเธอดูดีดูหรูไปเลยถ้าเทียบกับห้องนอนนี้ ห้องอาบน้ำข้างล่างก็ทั้งเล็กและแคบ คล้ายกับว่าสร้างไว้ให้มาลินีเพราะอยู่คนละส่วนกับห้องน้ำสำหรับลูกค้า

“ค่ะ บ้านมาร์”

ในห้องสี่เหลี่ยมนั้นมีแค่ผ้าห่มผืนใหญ่ที่ปูรองไว้กลางห้อง มีหมอนหนึ่งใบ และพัดลมที่เสียบปลั๊กไว้พร้อมใช้งาน มุมห้องมีกระเป๋าเป้ใบเล็กที่เธอเอามาจากหอพัก

มาลินีไม่เคยคิดว่าความเป็นอยู่ของตัวเองแย่เลยถ้าหากแวบหนึ่งไม่เผลอมองเห็นแววตาไม่พอใจจากแทนคุณ ตัวเธอสั่นเพราะหนาวเผลอซุกกายเข้าหาอ้อมอกกว้าง แทนคุณไม่ได้ผลักไส ตรงข้ามเขากระชับกอดพาเรือนร่างเธอก้าวเข้าไปข้างใน จับเธอให้นั่งตากพัดลมเป่าผมให้แห้ง

“ถ้าไอ้นุไม่เอาหมอนกับผ้าห่มมาให้ เธอต้องนอนพื้นแข็งๆ เหรอ”

“เมื่อก่อนไม่ใช่แบบนี้ค่ะ มันน่าอยู่กว่านี้ แต่แม่เลี้ยงโกรธมาร์ เอาของใช้ของมาร์ไปเผาทิ้งหมดเลย พัดลมมาร์เก็บเงินซื้อตั้งนานก็เอาไปเผา มาร์ไม่รู้ว่ามาร์ทำอะไรผิดนักหนา ทำไมต้องเกลียดมาร์”

“ถ้าพวกเขาไม่ดีกับเธอ เธอจะกลับมาให้พวกเขาโขกสับทำไม อยู่หอตลอดไปเลยสิมาร์ เรียนจบก็หางานทำ ใช้ชีวิตอยู่ในเมือง ขาดเหลืออะไรให้บอก เรื่องเงินก็ด้วย ฉันจะดูแลเธอเอง...”

ทิ้งกายนั่งลงข้างๆ เกลี่ยปอยผมชุ่มน้ำออกจากกรอบหน้าหวาน กดจูบลงข้างแก้ม ไม่อยากให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยวกับการไม่เคยได้รับความรักจากใคร

“ในฐานะอะไรเหรอคะ”

อาจารย์ ลูกศิษย์

พี่ชายข้างไร่ใจดี

คนรู้จัก

หรือผู้ซื้อ กับสาวขายบริการ

เขาไม่ตอบเธอ

“มาร์จะดูแลตัวเองค่ะ”

“...”

“ถึงคนที่นี่จะไม่ดีกับมาร์ แต่ถ้าพวกเขาไม่ให้อยู่ด้วย มาร์คงแย่กว่านี้ มาร์ไม่มีที่พึ่งที่อื่นอีกแล้ว แค่มีที่ให้นอน มาร์ก็ถือเป็นบุญคุณ”

“...”

“มาร์ว่า... อาจารย์กลับไปเถอะค่ะก่อนจะมีใครมาเห็น มาร์เห็นรีสอร์ตหลายหลังเปิดไฟ วันหยุด น่าจะมีคนมาพักเยอะ ไม่ต้องค้างกับมาร์หรอกค่ะ เช้าๆ จะออกไปลำบาก”

“มียาทาแผลไหม” เปลี่ยนเรื่อง เพราะไม่อยากกลับไปนอนในบ้านโล่งๆ คนเดียว

“มีค่ะ พี่นุซื้อให้”

วูบนั้นแทนคุณตวัดสายตาขึ้นมองเธอ

ภายในห้องนอนเล็กมีแค่เสียงลมหายใจของเขาและเธอ เขาดูเป็นห่วงเธอมาก ซึ่งมาลินีไม่รู้ว่าเชื่อถือได้แค่ไหน เธอจับปลายผ้าเช็ดตัวให้ปิดทรวงอกลงไปถึงเนินสามเหลี่ยม นั่งเหยียดท่อนขาสองข้างให้แทนคุณช่วยทำแผลและทายาแก้รอยฟกช้ำ

ทายาบริเวณขาเสร็จแล้วมือใหญ่กระตุกดึงผ้าเช็ดตัวออก สำรวจรอยฟกช้ำอื่น มีไม่มากที่ท่อนแขนก็ปาดเนื้อยาทาให้แผ่วเบา ใบหน้าพวกเขาใกล้กันแค่คืบเดียว เขามองเธอ เธอมองเขา ไม่มีคำพูด ไม่มีคำถาม มีแค่ความรู้สึกลึกซึ้งที่ส่งผ่านไปให้กัน

“หน้าฉันมีอะไรติดอยู่งั้นเหรอ”

“อาจารย์จะยึดสวนลำไยท้ายรีสอร์ตเหรอคะ”

“พ่อเลี้ยงไม่จ่ายดอกเกือบสองปี เงินต้นยี่สิบล้าน ดอกเบี้ยตั้งเท่าไหร่ พ่อฉันเห็นแก่มิตรภาพไม่ทวง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะปล่อยเงินให้สูญเปล่า ฉันได้มาแค่สิบกว่าไร่มันคุ้มที่ไหนกันมาร์”

“พ่อเลี้ยงคงคิดว่าอาจารย์จะยกให้ทั้งหมด เป็นค่าสินสอด”

“ตอนแรกก็คิดอย่างนั้น แต่พอรู้ว่าลูกสาวเขาไม่อยากแต่งงานกับฉันถึงขั้นเบี้ยวนัดถ่ายพรีเวดดิ้งหนีไปกรุงเทพฯ ฉันก็เริ่มจะหงุดหงิด ให้ทุกอย่างแล้วยังไม่พอใจก็ไม่อยากจะให้ ไม่อยากแต่งก็แค่คืนหนี้มาให้หมด ไม่คืน ไม่แต่ง ได้ไปเฝ้ารากมะม่วงกันยกบ้านแน่”

“อาจารย์รู้เหรอคะ เรื่องคุณลิตาไปกรุงเทพฯ”

“หูตาฉันไม่ได้มีแค่ในภูวรา อีกอย่าง น้องลิตาใช้บัตรเครดิตฉัน เขาเอาไปรูดซื้ออะไร ซื้อที่ไหน ฉันรู้ทั้งหมด”

แต่เขาก็ยังรัก ยังรอ และยังอยากจะแต่งงานกับลลิตาใช่ไหม?

เป็นคำถามที่มาลินีไม่กล้าพูดออกไป

ระหว่างคุณหนูลูกสาวพ่อเลี้ยงธงไทย กับเด็กกาฝากอาศัยในห้องเก็บของแคบๆ อย่างเธอ จะเอาความกล้าจากไหนไปขอร้องให้เขายกเลิกงานแต่งแล้วหันกลับมามองเธอ พูดออกไปกลัวจะถูกหัวเราะเยาะ

นอนกับเขามานานจะว่าไม่รัก ไม่รู้สึก มันจะเป็นไปได้เหรอ มาลินีเอาใจไปผูกกับเขาตั้งแต่สองสามเดือนแรกที่เป็นของเขาเลยด้วยซ้ำ แอบรัก แอบรอเขาเรื่อยมาจนตอนนี้ใกล้จะครบสี่ปี ที่เธอรักเขาข้างเดียว และเจ็บ ที่ต้องคอยเฝ้ามองเขารักลลิตา

“ฉันยังคิดอยู่เลย ว่าแม่เลี้ยงอาจจะสั่งเธอให้ไปตามน้องลิตา”

“ให้มาร์บอกวิธีลัดในการตามคุณลิตากลับบ้านไหมคะ” เธอถามกลับอย่างใจกว้าง

“ระงับบัตรเครดิตเธอสิคะ”

“เธอจะได้รู้ ว่าไม่มีใครดูแลเธอกับครอบครัวของเธอดีได้เท่าอาจารย์อีกแล้ว”

“ไม่มีเงินจากฉัน แล้วน้องลิตาจะเอาจากไหนใช้”

“ก็นั่นสิคะ”

“...”

“ทำไมเธอถึงคิดไม่ได้”

ทำไมยังกล้าปฏิเสธแทนคุณทั้งที่เขาทั้งรักและเอ็นดูขนาดนี้

เธอต้องนอนกับเขาไม่รู้กี่ครั้งกว่าจะได้เงินสักบาท แต่คนที่ใช่ไม่ต้องทำอะไรเลย นั่งสวยๆ เป็นเจ้าหญิง ก็มีเจ้าชายประเคนบัตรเครดิตให้ใช้

มาลินีเก็บซ่อนรอยน้ำตา ทุกครั้งที่เธอเห็นเขาเอาใจลลิตา พาหญิงสาวไปกินข้าว ดูหนัง ซื้อของ มาลินีมักจะอิจฉา อยากผลักลลิตาออกแล้วไปยืนแทนที่ แต่เธอทำแบบนั้นได้ที่ไหนกัน ในเมื่อคนที่เขาต้องการคือลลิตา ไม่ใช่เธอ

คืนไหนลลิตาไม่กลับมานอนบ้าน เธอระแวงว่าจะอยู่กับเขาหรือเปล่า เธอกลัวเขาจะนอนกับลลิตา แล้วมานอนกับเธอต่อ เธอไม่อยากตกอยู่ในความสัมพันธ์น่ารังเกียจ แต่เธอไม่มีความกล้ามากพอที่จะถามออกไปตรงๆ เพราะเธอกลัวคำตอบ ถ้าเขายอมรับออกมาว่าทำแบบนั้น แล้วเธอจะทำยังไง หันหลังให้เขาได้ทันทีเลยหรือเปล่า ในเมื่อยังต้องพึ่งพาเขาในหลายๆ อย่าง

อดทนอยู่กับความหวาดระแวงจนมันกลายเป็นความเคยชิน ได้แต่ปลอบตัวเอง ว่าจะอยู่กับความรู้สึกนี้ไปอีกแค่สามเดือนเท่านั้น รอให้การสอบปลายภาคจบลง เธอจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเขา จะไม่เป็นมือที่สาม จะไม่ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับภรรยาร้าวฉาน กินนอนกับเขาลับๆ มาสี่ปี แล้วเธอก็มาถึงทางตัน