Se connecter“ไม่งั้นก็หวงมาร์” เธอทำปากดีทั้งที่เริ่มประหม่า
“ใช่...” มุมปากอาจารย์หนุ่มมีรอยยิ้มนุ่มลึก
“เธอเพิ่งรู้เหรอ”
“...”
“ว่าฉันเป็นคนหวงของเล่น...”
“...”
“แล้วก็จะหวงเป็นพิเศษ ถ้ามีคนอื่นมาแตะต้องของของฉัน คนที่จะแตะของของฉันได้ มีแค่ฉันคนเดียว”
“มาร์ไม่ใช่ของเล่น ไม่ใช่สมบัติของอาจารย์”
“เธอเป็นเมียฉัน” เขาย้ำสถานะ
“มาร์ไม่ใช่ อื้ม...”
ไม่มีโอกาสพูดคำว่า เมีย ถูกคนเอาแต่ใจบังคับจูบปิดปากในวินาทีถัดมา
มือไม้อ่อน ยึดบ่ากว้างให้เขาคว้าจับเอวของเธอไว้ มืออีกข้างของแทนคุณสอดเข้าหลังท้ายทอยประคองต้นคอเธอให้เชิดขึ้นเปิดรับเอาเรียวลิ้นอุ่นที่กวาดเกี่ยวในโพรงปากหวาน ครางเสียงหวานอื้ออึงในลำคอตอบรับทุกสัมผัสจากเขาไม่มีเกี่ยงงอน
แทนคุณกดยิ้มมุมปาก ทั้งที่กลีบปากบนล่างของพวกเขายังประกบจูบกันอยู่ เขาชอบในความไวไฟจุดติดง่ายของเธอ คบเด็กมันดีอย่างนี้ สะกิดปุ๊บติดปั๊บ กระชุ่มกระชวยหัวใจคนวัยสามสิบตอนกลางอย่างเขาได้ดีเยี่ยม
เขากดแผ่นหลังเธอแนบไปกับซอกบันได ไล่ต้อนเธอจนมุมบดจูบหนักสลับเบากระทั่งขาเธออ่อน เปลี่ยนไปคลำคลึงนวลเนื้ออวบหยุ่นผ่านเสื้อนอนตัวบาง ถูนิ้วใหญ่ลงบนจุดกระสัน เขี่ยหนักๆ ให้ยอดอกเธอแข็ง
แค่เขาสัมผัสนิดๆ หน่อยๆ ร่างกายสาวก็หลั่งน้ำใสผ่านช่องทางชุ่มฉ่ำตอบสนอง
“อ๊ะ อาจารย์...”
มาลินีเผยอริมฝีปากรอรับจูบครั้งใหม่ ขณะเดียวกันเธอแอ่นอกเปิดทางให้แทนคุณลากมือใหญ่เข้าใต้ร่มผ้า เธอมึนเมาอยู่กับจูบร้อนแรงไม่รู้ตัวเลยว่าเขาปลดเชือกกางเกงขาสั้นให้มันคลายตัว เพื่อที่เขาจะส่งฝ่ามือใหญ่เข้ามาหยอกเย้าส่วนเปียกแฉะ
“อื้อ...”
ได้สติ เอนแผ่นหลังออกห่าง หยิกข่วนที่ท่อนแขนแข็งแรงให้คนตัวโตดึงมือออกมา แต่สู้แรงเขาไม่ไหว แทนคุณเล่นเธอเข้าแล้ว บังคับกดนิ้วเข้ามากลางร่องสาวเธออายจนใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดง ช้อนสายตาหิวกระหายแกมขอร้องให้เขายอมปล่อย
แทนคุณแนบริมฝีปากจูบบนหน้าผากเธอแต่ไม่ยอมถอดถอนปลายนิ้วออกมา เขาสอดเข้าทีเดียวถึงสองนิ้วเกี่ยวให้เธอแรงขึ้นจนมาลินีแทบจะยืนไม่ติดพื้น
“เร็วดี”
มาลินีเข้าใจความหมาย ผิวแก้มเธอแดงจนจะระเบิดก่อนถูกเขาฝังกลบด้วยคำพูดต่อมา
“ฉันชอบเธอก็เพราะแบบนี้แหละมาร์...”
“...”
“ตรงไหนที่ไม่มีกล้อง รีบบอก ก่อนฉันจะอุ้มแตงเอาเธอรอบร้าน”
“ชะ... ชั้นสอง ในห้องนอนมาร์”
ตอบไว เธอเองก็อยากจนจะทนไม่ไหวแล้ว
จิกปลายเล็บลงบนท่อนแขนใหญ่ เมื่อถูกเขาเหวี่ยงให้ลอยขึ้นฟ้า เขาเหลือบไปทางความสูงชันของบันไดไม้แวบเดียวเท่านั้น ร่างกายมาลินีถูกกระเตงอุ้มกลับเข้าไปในห้องน้ำ
น้ำจากฝักบัวไหลแรงกระเด็นมาโดนตัวเธอและเขาให้เปียกโชก “น้ำอุ่นก็ไม่มีเหรอ ตอนหนาวมากๆ เธอใช้ชีวิตยังไงของเธอ”
“มาร์อาบน้ำแล้ว”
“อาบอีก อาบด้วยกัน”
จัดการเสื้อผ้าเสร็จแล้ว แทนคุณตามมาตะครุบเด็กในสังกัดบังคับจับเธอลอกคราบมาอาบน้ำฟอกสบู่ด้วยกัน
กายเปลือยสูงใหญ่ยืนเบียดอยู่ด้านหลังคนตัวบาง ใช้ฝ่ามือใหญ่ทั้งสองข้างลากถูไปบนผิวพรรณขาวนวลเนียน ถูหน้าอกกับซอกขาของเธอนานเป็นพิเศษ เธออ่อนแรงก็ยอมให้ทิ้งน้ำหนักมาพิงแผ่นหลัง
ข้างนอกสะอาดแล้วเขาทำความสะอาดข้างในให้เธอด้วย กดเอ็นดุ้นใหญ่เข้าในช่องทางคับแคบ ให้ความลื่นดุจผ้าแพรของเธอโอบอุ้มความแข็งแรง กล้ามหน้าท้องแทนคุณเกร็งจนซิกแพคลอนใหญ่โดดเด่น ฟาดมือใหญ่ลงบนแก้มก้นขาว ขยุ้มแรง อนึ่งคือยึดไว้ในขณะที่ขยับสะโพกสอบเอาเธอหนักๆ ในท่านั้น
“กลุ่มเธอจะทำแบรนด์แคบหมูเหรอ”
“อ๊ะ...” แล้วมาชวนคุยโพรเจ็กต์จบอะไรเอาตอนนี้
“เข้าท่าดีนะ”
มาลินีกัดปากสั่น บั้นท้ายเธอถูกกระแทกหนัก กางฝ่ามือยันกำแพงไว้แล้วยังยันตัวไว้แทบไม่ไหว
“คะ... ค่ะ” ตอบรับน้ำเสียงกระท่อนกระแท่น หัวเธอสั่นคลอนจากแรงกระแทกกระทั้นจากคนมากประสบการณ์
“ดี” เขาครางเสียงพร่า เกาะกุมหัวไหล่เล็กรั้งแผ่นหลังเธอให้โค้งงอนขึ้นมารับจังหวะกระแทก
“จะให้ผ่าน ถ้าคืนนี้ยอมให้ค้าง”
“พูดเหมือนถ้ามาร์ห้าม แล้วอาจารย์จะฟัง...”
“รู้ทัน” แทนคุณสูดปากเก็บอารมณ์
ลากมือหยาบใหญ่จากสะโพกนิ่มวกกลับมาด้านหน้ากดกระตุ้นติ่งสาวให้คนใต้ร่างหัวสั่นหัวคลอนกว่าเดิม ชอบภาพเธอที่เสียวจนใกล้จะบ้า กำมือสลับคลายยันไว้ที่กำแพง
“อืม...”
เธอแน่นมาก รัดเขาติ้วจนแทนคุณขย่มถี่ร่องรักแคบเล็กหนักกว่าเดิม
มือหนึ่งสะกิดติ่ง อีกมือเล่นหน้าอก เวลาเดียวกันก็เสียบเสยเข้าหาเธอไม่มีออมแรง เล่นงานหลายจุดพร้อมกันจนได้ยินเสียงครางแผ่วๆ มาจากริมฝีปากน่าจูบ
“อาจารย์ ฮึก...”
มาลินีครางเมื่อเขากระชากตัวตนออกไป หมุนควงตัวเธอให้หันหน้าเขาหา กดหลังเธอให้ยืนพิงกำแพงลากมือลูบปลีขาขวาก่อนยกขึ้นเกี่ยวสะโพก จ่อจดเอ็นใหญ่สอดเข้าไปอีกครั้งเอาเธอให้แรงขึ้น คนโดนเอาหลับตาลงร้องคราง กลีบปากบางที่เผยอออกนั้นน่าใคร่อย่างเหลือร้าย แทนคุณกดริมฝีปากลงจูบไม่นุ่มนวล เอียงศีรษะไปด้านข้างเปลี่ยนมุมไปเรื่อยไม่ให้จมูกชนกันและเว้นช่วงให้คนตัวเล็กได้หายใจ
“แน่นมากเลยมาร์”
“เบาๆ ค่ะ”
“อย่าบ่น”
“ตะ... แต่มันแรงไป”
“เจ็บหรือเสียวเอาดีๆ”
‘เสียวสิคะ ถามมาได้’ มาลินีอายที่จะตอบ
ทารกน้อยเพศชายนอนหลับตาพริ้มอย่างสบายใจหน้ากระจกใส อวดความน่ารักให้คุณปู่คุณย่าและทุกคนที่จับจ้องมองจากด้านนอก แทนคุณมองหน้าลูกชายคนแรกด้วยความดีใจ ลูกเขาปากนิดจมูกหน่อย ผิวพรรณขาวผ่องน่าเอ็นดูที่สุด น้องชายฝาแฝดเข้ามาแตะบ่าแสดงความยินดีกับสมาชิกใหม่ของตระกูล“ยินดีด้วยนะพี่ หลานชายของพวกผมน่ารักมาก”“ขอบใจมากนะ พวกนายเป็นน้องชายที่ดีที่สุดในโลกเลย”“ลิตาก็ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะพี่แทน หลานน่ารักมาก”“ยินดีด้วยนะครับ ขอให้หลานเป็นเด็กดี เลี้ยงง่ายครับ”“ขอบใจจ้ะลิตา ขอบคุณสารวัตรด้วยนะครับที่แวะมาเยี่ยม สารวัตรมาช่วยผมดูแลลูก ไว้รอคิวสารวัตร ผมจะไปช่วยเลี้ยงนะครับ”ลลิตามาพร้อมกับสารวัตรหนุ่ม ตัวติดกันจนแทนคุณเบื่อจะแซวแล้วเพราะเห็นๆ กันอยู่ว่าน่าจะคบกัน แต่อยากรอให้มั่นใจกว่านี้ก่อนจึงจะเปิดตัวแทนคุณแค่พูดนิดเดียวน้องสาวของเขาแก้มแดงลามไปถึงใบหู แทนคุณดีใจที่ทุกคนรอบตัวเขามีความสุข“ลุงแทนขา มาดูใกล้ๆ น้องตัวนิดเดียวเอง ทำไมตัวเล็กจัง น้องจะโตตอนไหนคะ”หลานสาวคนแรกของตระกูลถามลุงแทน ขณะเข้าไปเกาะขอบกระจกดูความน่ารักของน้องชายลุงแทนคุณของหนูน้อยเข้ามายืนข้างๆ ตวัดวงแขนอุ้มหลานสาวขึ้
หลังจากค่ำคืนแห่งฝันร้ายได้ผ่านพ้นไป มาลินีลืมตาตื่นในเช้าวันต่อมา เธอรู้สึกเหมือนกับว่าเพิ่งเกิดใหม่ การผ่านความเป็นความตายมาได้ทำให้เธอมีสติอยู่กับปัจจุบัน และตระหนักรู้คุณค่าของเวลาซึ่งเธอไม่รู้ว่ามีเหลืออยู่มากน้อยแค่ไหน ถ้าหากว่าเธอจะต้องตายในเร็วๆ นี้ เธอก็อยากจะใช้เวลาต่อจากนี้ให้ดีที่สุด อยู่กับคนที่เธอรักและรักเธอ จับมือกัน ดูแลกันไปจนกว่าใครคนใดคนหนึ่งจะตายจากพักรักษาตัวในโรงพยาบาลจนกระทั่งมั่นใจว่าลูกน้อยในครรภ์แข็งแรงสมบูรณ์ดี แพทย์เจ้าของไข้จึงอนุญาตให้มาลินีกลับไปพักฟื้นที่บ้าน เธออยากช่วยเก็บเสื้อผ้าและของใช้เล็กๆ น้อยๆ ภายในห้องพักฟื้น แต่ถูกแทนคุณและคุณแม่ของเขาจูงแขนเธอคนละข้างมานั่งพักบนชุดรับแขก หน้าห้องพักฟื้นมีคุณลมเหนือเข็นวีลแชร์มารอมาลินีไม่เคยได้รับความรักและการดูแลเอาใจใส่จากคนในครอบครัวมาก่อน เธอตื้นตันใจเคยเป็นคนที่ไม่มีบ้านให้กลับ แต่ตอนนี้มาลินีมีบ้านถึงสองหลังที่เต็มใจจะเปิดประตูต้อนรับเธอเข้ามาพักพิงได้ตลอดเวลา หลังแรกคือบ้านของแทนคุณ และหลังที่สองคือบ้านหลักของต้นตระกูลภูวรา“พักที่นี่กับแม่เถอะนะ ให้พ้นสามเดือนแรก ให้แม่มั่นใจว่าปลอดภัยก่อนค่อยกลั
“ฮึก... มาร์รู้ว่ายังไงมาร์ก็ไม่รอด คงไม่มีใครมาช่วยมาร์ มาร์ไม่ร้องขอการมีชีวิต แต่มาร์อยากได้ยินเสียงของคนที่มาร์รักเป็นครั้งสุดท้าย เห็นแก่ที่มาร์คอยดูแลคุณแจ่ม เห็นแก่ที่มาร์รักคุณแจ่มเหมือนแม่ ฮือ... คุณแจ่มช่วยทำให้มาร์สมหวังเป็นครั้งสุดท้ายได้ไหมคะ มาร์คงไม่มีโอกาสได้บอกรักพี่แทนอีกแล้ว ฮือ... มาร์จะไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าเขา มาร์อยากบอกให้เขารู้ ว่ามาร์ไม่ได้อยู่กับเขาอีกแล้ว เขาจะได้ไม่ต้องรอมาร์ เหมือนกับพ่อเลี้ยงที่รอการกลับมาของแม่ ฮึก... มาตลอดยี่สิบปี มาร์แค่ไม่อยากให้เขารอมาร์ มาร์อยากให้เขาใช้ชีวิตต่อไปโดยที่ไม่มีมาร์ คุณแจ่มก็รู้ ว่าการรอคอยสักคนโดยที่คนๆ นั้น ไม่มีทางกลับมาหา มันทรมานมากแค่ไหน มาร์ไม่อยากให้ใครต้องเจ็บปวดกับการรอ ฮือ...”“...”เสี้ยววินาทีที่ได้ยินคำขอครั้งสุดท้ายจากเด็กสาว สามารถทำให้อดีตแม่เลี้ยงของม่อนแลดาวหยุดชะงักปีแล้วปีเล่าเธอต้องทนมองพ่อเลี้ยงธงไทยคิดถึงเมียรักและคาดหวังให้มันกลับมารับลูกสาว ใจหนึ่งแจ่มจันทร์เจ็บปวด แต่อีกใจหนึ่งก็สะใจและอยากจะตะโกนบอกว่ามันตายไปแล้วถ้าหากแทนคุณต้องมาตกอยู่ในวังวนเดียวกัน เขาอาจจะใช้เวลาอีกยี่สิบปีเพื่อรอให้ม
ป่านนี้แม่โฉมจะโทรบอกแทนคุณหรือยังเขาจะมารับเธอกลับบ้านทันทีเลยหรือเปล่า หวังว่าเขาจะไม่ปล่อยให้เธออยู่กับฆาตกรนานกว่านี้มาลินีพยายามหักห้ามความกลัวของตัวเอง มองคุณแจ่มจันทร์ให้เป็นแค่ผู้หญิงสูงวัยที่เธอรักและเคารพเหมือนแม่ตอนที่เธอยังเป็นเด็ก เธอถูกท่านดุถูกท่านตีไม่เคยเก็บมาโกรธเคือง ทุกๆ วันเธอจะวิ่งเล่นหลังบ้านส่งเสียงเจื้อยแจ้วให้คุณแจ่มได้ยินว่าเธออยู่ตรงนี้ ขอแค่เห็นหน้าท่านวันละไม่กี่นาทีเด็กหญิงตัวน้อยก็มีความสุขวันหนึ่ง มาลินีในวัยเด็กอยากลองเรียกท่านให้เหมือนกับลลิตา“แม่แจ่ม...”การเกิดมาเป็นกำพร้า ความฝันของมาลินีมีอย่างเดียวแค่เรียกใครสักคนว่า แม่มาลินีมีแม่ลดา เจ้าของร้านอาหารตามสั่งในหมู่บ้านที่ยอมให้เธอเรียกแม่ และคอยทำกับข้าวให้เธอกินทุกครั้งที่เธอแวะไปช่วยล้างจานแม่ลดาใจดี เคยชวนเธอไปอยู่ด้วยกัน แต่เพราะที่บ้านของแม่มีลูกสาวอีกคนที่ชื่อพี่เพียงอยู่แล้ว และมาลินีก็มีห้องนอนใต้หลังคาของเธออยู่แล้ว เธอจึงไม่ไป เธออยากจะอยู่ที่ม่อนแลดาวและอยู่ใกล้ๆ คุณแจ่ม แม้ว่าจะไม่ได้รับความรักแต่ที่นี่ก็เป็นบ้านของเธอเปรียบกันแล้วคุณแจ่มจันทร์ก็ให้ข้าวให้น้ำเธอเหมือนกัน เด็ก
“ขออภัยครับ แต่ตอนนี้ทางตำรวจตามหามอเตอร์ไซค์คันนั้นเจอแล้วคาดว่าเราจะคลี่คลายคดีได้ในเร็วๆ นี้ มอเตอร์ไซค์ถูกแยกส่วนส่งให้ร้านขายของเก่า บังเอิญว่าเจ้าของร้านเห็นข่าวและติดต่อมาที่ตำรวจ ถือว่าเป็นพยานปากเอกเลยก็ว่าได้ เล่าว่ามีผู้ชายคนหนึ่งเอามาให้ฟรีๆ ไม่ได้คิดเงิน คุณมาร์คิดสิครับ ถ้าเป็นคนที่ดักปล้นจี้จริงเขาจะให้ฟรีเหรอครับ ทางตำรวจได้ลายนิ้วมือแฝงมาแล้ว คาดว่าในอีกวันสองวันนี้ก็จะยืนยันได้ว่าคนที่ขี่มอเตอร์ไซค์ออกไปในคืนนั้นจะใช่ผู้ตายจริงหรือเปล่า และถ้าหากไม่ใช่... เอ่อ ผมขอตัวก่อนนะครับ ฝากเยี่ยมคุณลิตาด้วย”“ค่ะ เรื่องที่คุยกัน มาร์กับพี่แทนสัญญาว่าจะไม่เอาไปพูดต่อ”“ขอบคุณครับ อีกหนึ่งเหตุผล ผมแค่อยากให้พวกคุณระวังตัวไว้”สาเหตุที่นายตำรวจหนุ่มขอตัวกลับก่อน เพราะแม่เลี้ยงแจ่มจันทร์ตั้งใจเดินตรงมาทางนี้ บังเอิญว่าตำแหน่งห้องพักฟื้นพิเศษของลลิตาอยู่ใกล้ๆ แม่เลี้ยงเอาแก้วมาล้างมองผ่านกรอบหน้าต่างมาเห็นเข้าพอดี ไม่รู้ว่าพวกเขาคุยอะไรกันแต่เธอรีบเดินมาอย่างเร็ว“สารวัตรโจโกรธที่ฉันไม่ให้เขาเข้าเยี่ยมคุณลิตาหรือเปล่า เขาพูดอะไรกับพวกเธอ สีหน้าท่าทางถึงได้ดูจริงจังชอบกล”มาลินีสบต
“เที่ยงแล้วไปกินข้าวด้วยกันไหมพี่ หรือสั่งอาหารมากินที่นี่”เดิมทีพี่ชายคนโตจะเข้ามาช่วยงานเอกสารในไร่ช่วงวันหยุดเสาร์อาทิตย์ แต่หลังจากที่พ้นสภาพการเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยและเก็บของย้ายกลับมาอยู่บ้าน แทนคุณก็เข้ามาช่วยงานเต็มตัว สบายศาสน์ เขาอินโทรเวิร์ดพูดน้อยต่อยหนักไม่ชอบงานเอกสาร และไม่ชอบงานที่จะต้องติดต่อกับคนอื่น จึงโยนให้พี่ชายทำทั้งหมด“เที่ยงแล้วเหรอ”ถ้าน้องชายไม่บอกแทนคุณก็ไม่รู้เลยว่าเที่ยงแล้ว เขาทำงานเพลินไปหน่อยรีบเก็บเอกสารเตรียมตัวออกจากออฟฟิศ“พี่ดีลงานคอนเสิร์ตประจำปีเรียบร้อยแล้วนะ ปีนี้จัดยาว 3 วัน วงดนตรีจะคอนเฟิร์มอีกที สัปดาห์หน้าพี่นัดทีมงานเข้ามาดูสถานที่จัดงาน ถ้าเรียบร้อยแล้วเอกสารอื่นๆ จะส่งมาให้นายทีหลัง ส่วนข้าวเที่ยง ไปกินคนเดียวเลยน้องชาย พี่มีเมีย ขอกลับไปกินกับเมียดีกว่า สั่งข้าวไว้ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว ไปล่ะนะ”“เจอกันทั้งคืนยังไม่เบื่ออีกเหรอ พักกลางวันยังจะกลับไปกินข้าวกับเมีย”เหม็นความรักโว้ย!ขับรถออกจากสำนักงานไม่ถึงห้านาทีก็มาถึงบ้านที่อยู่ท้ายไร่ ชายหนุ่มหิ้วถุงอาหารทั้งคาวและของหวานเต็มสองมือเข้ามาในบ้าน“มาร์ หิวข้าวหรือยัง พี่กลับมาแล้ว ม



![พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



