อย่ามาตายในบ้านฉัน

ตอนที่ 4

อย่ามาตายในบ้านฉัน

"เดี๋ยว... นี่ยาของเธอ"

น้ำเสียงของเขาอ่อนลงอีกครั้ง มือหนายื่นถุงยาจากโรงพยาบาลมาตรงหน้า ใบหน้าคมเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ขัดกันในอก ทั้งอยากประชดประชันให้สาสมกับความแค้น แต่พอเห็นสารรูปอันน่าเวทนาของเด็กสาว หัวใจมันกลับยวบยาบและร้อนรุ่มอย่างควบคุมไม่ได้

น้ำผึ้งชะงักมือที่กำลังจะเปิดประตูรถ หันกลับมารับถุงยาเอาไว้ สัมผัสจากปลายนิ้วแกร่งที่บังเอิญเฉียดผ่านหลังมือนุ่มชวนให้เธอสะดุ้งน้อย ๆ

"ค่ะ"

เธอรับคำสั้นด้วยความเจียมตัว ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวขาลงจากรถ เขากลับยื่นมือมาคว้าเข้าที่ต้นแขนของเธอเอาไว้

"รอก่อน เดี๋ยวให้ป้าสายมาพาเธอขึ้นไป"

น้ำเสียงของเขาอ่อนลงอีกครั้งอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาน้อย ๆ ของน้ำผึ้งสั่นไหวและช้อนขึ้นมองหน้าเขาอีกครั้งด้วยความสับสนในใจ สมองอันมึนเบลอด้วยพิษไข้พยายามปะติดปะต่ออารมณ์ของผู้ชายตรงหน้าที่เดี๋ยวก็ดีเดี๋ยวก็ร้ายจนเธอตามไม่ทัน ใจหนึ่งแอบไหววูบไปกับความใจดีที่หาได้ยาก แต่อีกใจกลับตอกย้ำว่าเขาแค่กำลังเล่นสนุกกับความรู้สึกของเธอ

"ไม่เป็นไรค่ะ ผึ้งค่อย ๆ เดินไปได้" น้ำผึ้งปฏิเสธ ร่างกายมันต่อต้านและอยากจะออกไปจากระยะประชิดของเขาให้เร็วที่สุด

"อย่าดื้อ" สามขมวดคิ้วดุ

"หนูเปล่า..."

"ยังจะเถียงอีก เดินแทบจะไม่ไหว"

ความอึดอัดรุมเร้าเข้ามาในอกของเด็กสาวจนแทบหายใจไม่ออก น้ำผึ้งได้แต่ตั้งคำถามในใจว่าเขาต้องการอะไรจากเธอกันแน่ ค่ำคืนที่ผ่านมาเขาทำลายศักดิ์ศรีของเธอจนย่อยยับ แต่ตอนนี้เขากลับมาทำเป็นห่วงใย และกักขังเธอไว้ด้วยความสับสนแบบนี้ ความรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงสิ่งของที่เขานึกอยากจะทุบตีเมื่อไหร่ก็ทำ หรืออยากจะปัดฝุ่นดูแลชั่วครั้งชั่วคราวตามใจชอบ มันทำให้เธอยิ่งรู้สึกไร้ค่า

"ขึ้นไปนอนพักผ่อนก่อน ตื่นมาก็กินข้าวกินยาซะ อย่ามาตายในบ้านฉัน"

แล้วกำแพงความใจดีอันเปราะบางก็พังทลายลงทันตา เมื่อเขากลับมาขึ้นเสียงใส่เธออีกครั้ง น้ำเสียงนั้นดึงน้ำผึ้งกลับสู่ความจริงทันทีว่าความอ่อนโยนเมื่อครู่มันเป็นเพียงเรื่องจอมปลอม ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ หยาดน้ำตาเริ่มคลอเบ้าเตรียมจะไหลรินด้วยความอัดอั้น

"อย่ามาบีบน้ำตาให้ฉันเห็นด้วย ฉันไม่มีวันสงสารหรือเห็นใจเธอทั้งนั้น"

คำพูดดักคออย่างเลือดเย็นทำให้น้ำผึ้งได้แต่กลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างสุดกล้ำกลืน เธอเบือนหน้าหนีไปอีกทาง กะพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่ม่านน้ำตาไม่ให้ไหลลงมาให้เขาซ้ำเติมตามคำสั่ง

ไม่นานนัก ป้าสายรีบเดินแกมวิ่งออกมาจากตัวบ้านด้วยสีหน้าเป็นห่วง สามยอมปล่อยมือจากต้นแขนบางในที่สุด ป้าสายเปิดประตูรถฝั่งน้ำผึ้งแล้วยื่นมือเข้ามาพยุงร่างเล็กที่แทบไร้เรี่ยวแรงออกจากรถอย่างทะนุถนอม

น้ำผึ้งทิ้งน้ำหนักตัวลงบนร่างของแม่บ้านสูงวัย ก้าวขาเดินเข้าบ้านไปอย่างเชื่องช้าโดยไม่หันกลับไปมองคนบนรถอีกเลย ทิ้งให้สามนั่งกำพวงมาลัยแน่นอยู่ในรถเพียงลำพังด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่านและหงุดหงิดตัวเองจนแทบบ้า

หลังจากที่ป้าสายพยุงร่างบอบบางเข้ามาในห้องนอนของเธอ น้ำผึ้งก็หลับใหลไปด้วยความอ่อนเพลียตลอดทั้งวันอันยาวนาน เธอมีป้าสายและคุณยายพิสมัยผลัดเปลี่ยนกันเข้ามาดูแล เช็ดตัวและคอยเฝ้าไข้อย่างใกล้ชิด จนกระทั่งช่วงเย็น ไข้ที่เคยร้อนจัดก็เริ่มลดลงและอาการดีขึ้นตามลำดับ

"กินอีกหน่อยสิลูก"

เสียงหญิงสูงวัยทั้งนุ่มและใจดีดังกังวานแผ่วเบาอยู่ข้างเตียง ช่างแตกต่างจากลูกชายคนเธอลิบลับ น้ำผึ้งมองใบหน้าเปี่ยมเมตตาของคุณยายพิสมัยที่กำลังประคองชามข้าวต้มอุ่น ๆ อยู่ข้างกาย ความอ่อนโยนที่ได้รับยิ่งทำให้หัวใจที่แหลกสลายของเด็กสาวสั่นไหว

"หนูกินไม่ลงจริง ๆ ค่ะ คุณยาย" น้ำผึ้งตอบเสียงแผ่วแห้งผาก พยายามขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงอย่างยากลำบาก

"ทานไปแค่สองคำเองหนูผึ้ง ฝืนเคี้ยวกลืนลงไปอีกสักนิดเถอะลูก จะได้มีแรง" ป้าสายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กล่าวเสริมด้วยสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยไม่แพ้กัน

"...."

น้ำผึ้งทำได้เพียงส่งรอยยิ้มเจื่อน ๆ กลับไปให้ทุกคนดวงตาคู่สวยแฝงแววหม่นหมอง ทว่าเธอก็ยังคงฝืนยิ้มเหมือนอยากจะบอกทุกคนว่าเธอไม่เป็นไรมาก และไม่อยากให้ใครต้องพลอยเป็นห่วงหรือลำบากเพราะเธอไปมากกว่านี้

"เอาเถอะ ๆ กินได้นิดหน่อยก็ยังดี... งั้นกินยาซะลูก จะได้นอนพัก"

พิสมัยเห็นสีหน้าของเด็กสาวก็ไม่อยากเซ้าซี้ มือเหี่ยวย่นลูบหัวเนียนของน้ำผึ้งอย่างเอ็นดูและทะนุถนอม น้ำผึ้งพยักหน้ารับน้อย ๆ ก่อนจะหยิบยาที่หมอจัดให้เข้าปากและดื่มน้ำตามจนหมด

หลังจากทานยาเสร็จ เด็กสาวก็นั่งเล่นนอนเล่น พูดคุยตอบคำถามสั้น ๆ อยู่กับคุณยายพิสมัยและป้าสายอยู่ไม่นาน ความง่วงงันก็เริ่มจู่โจมอีกครั้งจนตาปรือ

"หนูเริ่มง่วงแล้วค่ะคุณยาย... ป้าสาย..." เสียงหวานพึมพำแผ่วเบา

"นอนเถอะลูก นอนเยอะ ๆ จะได้หายไว ๆ" คุณยายบอกพร้อมกับช่วยดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้อย่างเบามือ

น้ำผึ้งขยับตัวซุกเข้าหาความอบอุ่นใต้ผ้าห่มผืนหนา ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอและเข้าสู่ห้วงนิทราไปในเวลาอันรวดเร็ว

เวลาผ่านไปจนพลบค่ำ รถคันหรูแล่นเข้ามาจอดสนิท สามก้าวลงจากรถและเดินเข้ามาในตัวบ้านด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ทันทีที่เห็นผู้เป็นแม่นั่งอยู่ตรงโถงรับแขก เขาก็เอ่ยถามขึ้นทันที

"น้ำผึ้งเป็นยังไงบ้างครับแม่"

"น้องดีขึ้นแล้วลูก" พิสมัยตอบลูกชายพลางทอดสายตามองด้วยความอ่อนใจ

"แต่ทานข้าวต้มไปแค่สองคำเองค่ะคุณสาม ทั้งวันก็ไม่ยอมทานอะไรเลย" ป้าสายที่เพิ่งเดินถือแก้วน้ำผ่านมาช่วยกล่าวเสริมด้วยสีหน้าเป็นกังวล

"แล้วตอนนี้เธออยู่ไหนครับ" สามขมวดคิ้วแน่น ในอกวูบไหวด้วยความหงุดหงิดผสมปนเปกับความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่ยอมรับว่ามันคือความเป็นห่วง

"น้องหลับไปแล้วลูก"

"ครับ..." ชายหนุ่มรับคำสั้น ๆ เสียงเรียบ ก่อนจะทำท่าจะหมุนตัวเดินเลี่ยงขึ้นชั้นบน ทว่าเสียงของผู้เป็นแม่ก็รั้งเขาเอาไว้เสียก่อน

"ตาสาม... เราก็ใจดีกับน้องหน่อยสิ เรื่องมันผ่านมาตั้งนานแล้ว น้ำผึ้งก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วยเลย" พิสมัยพูดขึ้น เพราะตลอดสี่ปีที่ผ่านมา สามไม่เคยแสดงความใจดีหรือมอบรอยยิ้มให้น้ำผึ้งเลยสักครั้ง มีแต่ความปั้นปึงและสายตาชิงชังที่มอบให้เด็กสาวอยู่เสมอ

"แต่เมียผมตายไปทั้งคนนะครับแม่"

สามหันกลับมาค้านเสียงแข็ง บาดแผลในใจของเขาถูกสะกิดขึ้นมาอีกครั้ง

"แม่รู้ว่าสามสูญเสีย..." พิสมัยทอดถอนหายใจ

"แต่สามยังมีแม่ มีพี่มีน้อง มีครอบครัวคอยอยู่ข้าง ๆ แต่น้ำผึ้งล่ะ... น้องเสียทั้งพ่อทั้งแม่จนไม่เหลือใครเลยนะลูก"

ลมหายใจของชายหนุ่มสะดุด คำพูดของแม่สะกิดใจเขาอย่างจัง ความเงียบงันโรยตัวเข้าปกคลุมห้องโถงกว้างทันตา สามนิ่งงันไปราวกับถูกสาป นัยน์ตาคู่คมที่เต็มไปด้วยไฟแค้นสั่นไหววูบอย่างรุนแรง ภาพใบหน้าซีดเซียวของน้ำผึ้งยามที่นอนซมด้วยพิษไข้ ผุดขึ้นมาซ้อนทับกับคำเตือนสติของผู้เป็นแม่

"ผมขอตัวขึ้นห้องก่อนนะครับแม่"

สามเค้นเสียงทุ้มต่ำตอบกลับไปแผ่วเบา ชายหนุ่มเบือนหน้าหนี ก่อนจะหมุนตัวก้าวขาฉับ ๆ ขึ้นบันไดตรงไป

เวลาผ่านไปจนดึกสงัด บ้านทั้งหลังตกอยู่ในความเงียบงัน ร่างหนาในชุดนอนเนื้อดีนั่งจมดิ่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ในห้องนอนของตัวเอง ในมือถือแก้วบรั่นดีสีอำพันที่พร่องไปกว่าครึ่ง

ความเข้มข้นของแอลกอฮอล์ไม่ได้ช่วยให้สมองของเขาปลอดโปร่งขึ้นเลย ตรงกันข้าม คำพูดของผู้เป็นแม่ในตอนค่ำกลับยิ่งดังก้องซ้ำ ๆ อยู่ในหัว

'แต่น้ำผึ้งล่ะ... น้องเสียทั้งพ่อทั้งแม่จนไม่เหลือใครเลยนะลูก'

สามยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด สายตาคมกริบทอดมองออกไปในความมืด ครุ่นคิดถึงร่างเล็ก รสสัมผัสจากเมื่อคืน แววตาสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว

ร่างหนาวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะกระจก ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคมคายวาวโรจน์ด้วยกระแสอารมณ์ที่ตีกันยุ่งเหยิง สองขาแกร่งก้าวเดินตรงไปทางห้องของเธอ ก่อนจะค่อย ๆ ยื่นมือหนาไปบิดลูกบิดประตู และผลักมันเข้าไปช้า ๆ ในความมืด

เขาเข้าไปด้านใน สายตาคมกริบกวาดมองฝ่าความมืดจนเห็นร่างเล็กที่หลับใหลอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาผ่านแสงไฟสลัวจากด้านนอกที่ลอดเข้ามา ยามที่เธอปราศจากความหวาดกลัวและพยศดื้อดึง เด็กสาวตรงหน้าดูบอบบางและน่าทะนุถนอมเหลือเกิน

ทว่าน่าแปลก ที่ตลอดเวลาสี่ปีที่ผ่านมาเขากลับมองไม่เห็นมันเลย เป็นเพราะความแค้นที่อัดแน่นอยู่ในอกมันบดบังตาและใจของเขาจนมืดบอด

สามขยับเข้าไปใกล้ ข่มความปั่นป่วนในใจก่อนจะทรุดกายลงนั่งลงที่ขอบเตียง ชายหนุ่มก้มลงมองใบหน้าหวานที่พริ้มหลับเพราะฤทธิ์ยา ก่อนจะค่อย ๆ ยื่นมือหนาออกไปแล้วใช้หลังมือแตะลงที่หน้าผากมนของเธอเบา ๆ

"ตัวอุ่น ๆ ..."

เขากระซิบแผ่วเบากับความมืด สัมผัสได้ว่าพิษไข้เริ่มลดลงไปมากแล้ว ทำให้คนใจร้ายลอบถอนหายใจออกมา

สามนั่งมองใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กสาวใต้แสงไฟสลัวจนจมอยู่ในภวังค์ ความเงียบและกลิ่นอายเนื้อสาว ยิ่งขับเน้นความบอบบางของคนบนเตียงให้เด่นชัด ในหัวของเขาตีกันยุ่งเหยิง ระหว่างไฟแค้นที่พยายามขุดขุดขึ้นมาเป็นเกราะกำบัง กับความรู้สึกโหยหาแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ

ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว แรงดึงดูดบางอย่างที่เหนือการควบคุม นำให้เขาโน้มใบหน้าลงไปหา ใบหน้าของทั้งสองห่างกันเพียงลมหายใจกั้น ก่อนที่สามจะกดริมฝีปากหยักลึกลงไปจูบที่ริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ได้รับมันช่างนุ่มนวลและร้อนผ่าวด้วยไอไข้ที่ยังหลงเหลือ

ความอ่อนนุ่มชวนให้คนใจร้ายลืมตัว ชายหนุ่มขยับเน้นน้ำหนักลงไปอีกนิด ก่อนจะเริ่มเม้มเบา ๆ ที่กลีบปากเล็กเบื้องล่างอย่างเชื่องช้า ละเลียดชิมความหวานของเด็กสาวในปกครองอย่างทะนุถนอม เป็นจูบที่ไร้ซึ่งความป่าเถื่อนรุนแรง แตกต่างจากค่ำคืนอันโหดร้ายราวกับเป็นคนละคน สัมผัสแผ่วฝากฝังความรู้สึกซับซ้อนลงบนเรียวปากอิ่มที่บวมช้ำ

"อื้อ..."