3.อย่าสำออย

ตอนที่ 3

อย่ามาสำออย

ประตูบานหนาปิดลงพร้อมกับหยาดน้ำตา

ทางเดินยาวในบ้านเวลานี้ช่างมืดมิดและหนาวเหน็บ ร่างเล็กก้าวเดินไปตามทางกอดตัวเองเอาไว้แน่น ความเจ็บปวดแล่นริ้วจู่โจมทุกครั้งที่ก้าวขา แต่มันยังไม่เท่าความระทมขมขื่นในอก ทันทีที่กลับเข้าห้องนอนเล็ก ๆ ของตัวเอง น้ำผึ้งก็ทรุดฮวบลงกับพื้นหลังบานประตู ปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เสียงสะอื้นไห้ถูกซ่อนไว้ใต้ฝ่ามืออย่างน่าเวทนา

เธอคลานพาตัวเองขึ้นไปบนเตียง กอดตัวเองร้องไห้จนกระทั่งฟ้าสาง ร้องไห้ให้กับการสูญเสียครั้งใหญ่ ร้องไห้ให้กับความใจร้ายของอาสาม

ฝนที่ตกหนักและความเย็นเยือกในค่ำคืนนั้น ผสมปนเปกับความบอบช้ำทั้งทางกายและทางใจรุมเร้าเด็กสาวอย่างหนัก จนกระทั่งรุ่งสาง ร่างกายที่แสนเปราะบางก็ต้านทานไม่ไหว พิษไข้เริ่มตีตื้นขึ้นมาจนผิวเนื้อนวลเนียนร้อนจัดราวกับไฟ ร่างเล็กนอนซมอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ลมหายใจเข้าออกร้อนผ่าว สติรับรู้เริ่มเลือนรางด้วยความทรมาน

เวลา 08.00 น. ณ โต๊ะอาหารเช้า

บรรยากาศที่โต๊ะอาหารเช้าดำเนินไปท่ามกลางความเงียบเชียบ จนกระทั่งพิสมัย เอ่ยทักขึ้นด้วยความแปลกใจเมื่อไม่เห็นเด็กสาวที่มักจะตื่นมาช่วยงานในครัวเป็นคนแรก

"สี่... วันนี้เห็นน้ำผึ้งไหมลูก ปกติป่านนี้น้องต้องลงมาจัดแล้วนี่นา"

สี่ ลูกสาวคนเล็กที่กำลังนั่งเคี้ยวอาเช้าเงยหน้าขึ้นมา สายตาส่ายไปมาขมวดคิ้ว

"ไม่เห็นเลยค่ะคุณแม่ สี่เดินผ่านห้องผึ้งก็เห็นปิดไฟเงียบอยู่นะคะ สงสัยเมื่อคืนฝนตกหนักน้องเลยนอนเพลินหรือเปล่า"

เสียงสนทนาของแม่และน้องสาว ทำเอาชายหนุ่มในชุดสุดเนี๊ยบ ที่เพิ่งเดินลงมาจากชั้นบนอย่าง สามชะงักฝีเท้า ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบเฉย นิ่งสนิท ทว่าในอกหนากลับกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้

ลุกไม่ขึ้นงั้นเหรอ หรือว่าแกล้งสำออยเรียกร้องความสนใจ สามคิดในใจด้วยความหงุดหงิดพลางขยับเนกไท แววตาคมกริบแฝงไปด้วยความรู้สึกผิดที่เขาพยายามกดมันไว้ด้วยความแค้น

"ป้าสาย... ไปดูน้ำผึ้งที่ห้องหน่อยไป๊ เผื่อไม่สบาย" คุณยายหันไปสั่งแม่บ้านเก่าแก่ด้วยความเป็นห่วง

ไม่นานนัก ป้าสายก็วิ่งกระหืดกระหอบลงมาจากชั้นบน ใบหน้าตื่นตระหนก

"คุณท่านคะ หนูน้ำผึ้งแย่แล้วค่ะ ตัวร้อนจี๋เป็นไฟเลยค่ะ เรียกเท่าไหร่ก็เอาแต่ครางไม่ได้สติเลยค่ะ"

"ตายจริง ยัยสี่ ไปดูน้องเร็วเข้า" คุณยายพิสมัยอุทานด้วยความตกใจ ร้อนรนจะลุกขึ้น

"หยุดเลยครับแม่ แม่ขาก็ไม่ดีจะรีบไปไหน" สามที่ยืนเงียบอยู่ขัดขึ้น เสียงทุ้มต่ำตวัดหันไปหาน้องสาวคนเล็กทันที "สี่... เดี๋ยวพี่จัดการเอง สี่อยู่ดูแลแม่ที่นี่แหละ"

สามไม่รอฟังคำทัดทาน เขาหมุนตัวก้าวขาฉับ ๆ ขึ้นบันไดตรงไปยังโซนห้องพักของเด็กอุปการะทันที ในหัวมีแต่ภาพร่างเล็กที่สั่นเทาเมื่อคืนนี้ ความโกรธเค้นในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มใจบางอย่างที่เขาเองก็ไม่เข้าใจ เมื่อมาถึงหน้าห้อง ชายหนุ่มเปิดประตูพรวดเข้าไปโดยไม่เคาะ

ภาพที่เห็นทำให้ร่างใหญ่ ถึงกับใจหายวาบ น้ำผึ้งนอนคุดคู้ขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ใบหน้าหวานที่เคยสดใสบัดนี้ซีดเผือด ริมฝีปากแห้งผาก แก้มสองข้างแดงระเรื่อด้วยพิษไข้ เสื้อยืดที่เธอสวมอยู่ร่นขึ้นจนเห็นรอยช้ำเป็นดวง ๆ บนผิวเนื้อนวลเนียนร่องรอยราคีที่เขาเป็นคนฝากเอาไว้ด้วยความป่าเถื่อนเมื่อคืนนี้

สามก้าวเข้าไปหยุดข้างเตียง มือหนายื่นไปแตะที่หน้าผากมนเบา ๆ ทว่าความร้อนที่สัมผัสได้กลับลวกมือจนเขาต้องชักกลับ

"น้ำผึ้ง... น้ำผึ้ง ตื่นขึ้นมาคุยกับฉันเดี๋ยวนี้ อย่ามาสำออยนอนซมประชดฉันนะ" เขากระซิบเสียงเข้ม พยายามดึงความใจร้ายกลับมาบดบังความรู้สึกผิด

"ฮึก... อาสาม ปล่อยหนู..."

เสียงหวานละเมอแผ่วเบาปนสะอื้นไห้ทั้งที่ดวงตายังปิดสนิท ร่างเล็กสั่นสะท้านหลบหนีสัมผัสของเขาตามสัญชาตญาณความกลัวที่ฝังลึก คำอ้อนวอนในนิทราที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวในตัวเขา มันเหมือนมีดเล่มคมที่กรีดแทงเข้ามาในอกของสามอย่างจัง... เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกหน้าชาจนพูดไม่ออกเมื่อเห็นผลงานความโหดร้ายของตัวเองในค่ำคืนที่ผ่านมา

"บ้าชิบ!"

ชายหนุ่มสบถอย่างหัวเสีย ก่อนจะตัดสินใจตลบผ้าห่มออก มือหนาช้อนเข้าใต้ข้อพับเข่าและแผ่นหลังบอบบางแล้วอุ้มร่างของน้ำผึ้งขึ้นมาแนบอกอย่างรวดเร็ว ตัวของเด็กสาวเบาหวิวราวกับขนนกจนสามใจหาย ผิวเนื้อเนียนที่ร้อนจัดจนลวกผิวกายเขา ยิ่งตอกย้ำความผิดบาปเมื่อคืนให้เด่นชัด

สามอุ้มน้ำผึ้งก้าวฉับ ๆ ลงมาจากชั้นสอง ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของแม่และสี่ รวมถึงแม่บ้านที่ยืนออกันอยู่ตรงโถงล่าง

"ตาสาม นั่นจะพาน้องไปไหนลูก" คุณยายพิสมัยร้องทัก เสียงสั่นด้วยความตกใจเมื่อเห็นลูกชายอุ้มเด็กสาวกำพร้าลงมาในสภาพสิ้นสติ

"น้ำผึ้งไข้ขึ้น เดี๋ยวผมพาไปส่งโรงพยาบาลเอง" สามเอ่ยเสียงเรียบสนิท ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงกลบเกลื่อนความร้อนรนในอก

"สี่... ไปเปิดประตูรถให้พี่ที"

"ค่ ๆ ... ค่ะพี่สาม" สี่รีบวิ่งนำไปที่รถกระบะสี่ประตูของพี่ชายทันที

สามวางร่างบอบบางของน้ำผึ้งลงบนเบาะข้างคนขับอย่างเบามือที่สุดเท่าที่คนหยาบกระด้างอย่างเขาจะทำได้ เขาดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้เธอ ก่อนจะตวัดสายตาไปมองใบหน้าซีดเซียว

ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่หายไปเมื่อคืนเริ่มกลับมาโจมตีหนุ่มใหญ่ จนเขาต้องขบกรามแน่น

เขาก้าวขึ้นประจำตำแหน่งคนขับ สตาร์ตเครื่องยนต์แล้วเหยียบคันเร่งพารถทะยานออกไป มุ่งตรงสู่โรงพยาบาลเอกชนที่ใกล้ที่สุดทันที

ตลอดระยะเวลาการเดินทาง มีเพียงเสียงเครื่องยนต์และเสียงลมหายใจหอบถี่ของคนป่วย สามละสายตาจากถนนหันมามองคนข้างกายเป็นระยะ น้ำผึ้งคุดคู้กอดตัวเองด้วยความหนาวสั่นจากฤทธิ์แอร์ในรถ ปากอิ่มพึมพำละเมอไม่เป็นภาษา น้ำตาเม็ดโตยังคงไหลซึมออกมาจากหางตาที่ปิดสนิท

"ฮึก... พ่อคะ... แม่คะ... มารับหนูที..."

เสียงหวานเครือสั่นเอ่ยเรียกคนที่จากไปแล้ว ทำเอาคนฟังถึงกับมือสั่นจนเกือบจับพวงมาลัยไม่อยู่ ความจริงที่ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่มีใครเหลืออีกแล้วบนโลกใบนี้ และเขากำลังเป็นคนทำลายสิ่งยึดเหนี่ยวสุดท้ายของเธอลงด้วยมือตัวเอง มันเริ่มแล่นเข้ามาจุกอยู่ที่ลำคอ

"เงียบซะน้ำผึ้ง... อย่ามาเรียกหาใครแถวนี้" สามเค้นเสียงดุข่มความปั่นป่วนในใจ

"เธอต้องอยู่ชดใช้ให้ฉันก่อน... จะรีบตายไปไหน"

เมื่อรถจอดสนิทที่หน้าแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาล สามไม่รอให้บุรุษพยาบาลเอารถเข็นมารับ เขาก้าวลงจากรถแล้ว อุ้มเธอส่งจนถึงมือหมอ

เมื่อคุณหมอเวรตรวจดูอาการเบื้องต้นแล้ววินิจฉัยว่าเป็นไข้หวัดใหญ่ ประกอบกับร่างกายพักผ่อนไม่เพียงพอและมีความเครียดสะสม จึงทำการฉีดยาลดไข้ให้ พร้อมทั้งจัดยาชุดใหญ่ให้นำกลับไปทานและสั่งให้กลับไปนอนพักผ่อนมาก ๆ

ตลอดเวลาที่อยู่โรงพยาบาล สามยืนเฝ้าอยู่ห่าง ๆ ด้วยความกระวนกระวายใจ จนกระทั่งเสร็จสิ้นขั้นตอนทุกอย่าง เขาจึงอพยุงร่างบอบบางที่เริ่มนิ่งสนิทเพราะฤทธิ์ยาฉีดกลับขึ้นรถ และพากลับมาส่งที่บ้านหลังใหญ่หลังเดิม

รถกระบะของสามแล่นเข้ามาจอดที่หน้าบ้าน สามดับเครื่องยนต์ก่อนจะหันไปมองคนข้างกาย น้ำผึ้งยังคงหลับใหลด้วยความเพลีย ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอสีหน้าดีขึ้นบ้างหลังจากได้ยาฉีดจากคุณหมอ

รถกระบะของสามแล่นเข้ามาจอดที่หน้าบ้าน สามดับเครื่องยนต์ก่อนจะหันไปมองคนข้างกาย น้ำผึ้งยังคงหลับใหลด้วยความเพลีย ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอสีหน้าดีขึ้นบ้างหลังจากได้ยาฉีดจากคุณหมอ

"น้ำผึ้ง น้ำผึ้ง ถึงบ้านแล้ว" เขาเรียกเธอเบา ๆ

"อืมมม..." ร่างเล็กสลึมสลือตื่นขึ้นมา ดวงตาสบเข้ากับดวงตาของเขา แววตาที่เคยดุดันเคียดแค้นกลับดูอ่อนลง

"อาสาม..." เสียงเธอแผ่วอยู่ในลำคอ ดวงตาคู่สวยสบตาเขาอยู่หลายวินาที ก่อนที่น้ำเสียงราบเรียบแกมประชดประชันของชายหนุ่มจะดังขัดขึ้นทำลายความเงียบ

"เดินไหวไหม"

"ไหวค่ะ"

"ดี ไหวก็เดินลงไป อย่ามาทำเป็นสำออยต่อหน้าฉัน”

คำพูดร้ายกาจที่สาดเข้ามาทำให้น้ำผึ้งตื่นเต็มตา ความอบอุ่นในสายตาของเขาเมื่อครู่เลือนหายไปราวกับเป็นเพียงภาพลวงตา เด็กสาวเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง นัยน์ตากลมโตที่เคยส่องประกายแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งสนิทและว่างเปล่า

เธอไม่ตอบอะไรกลับไป ทว่าใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีพยุงร่างกายอันบอบช้ำขยับเข้าใกล้ประตูรถ มือนุ่มสั่นระริกขณะเอื้อมไปเปิดมันออกช้า ๆ

"เดี๋ยว…”