ตอนที่10.

ตอนที่10.

“คุ คุณ เอ่อ อุ้ย..” จุมพิตาพยายามจะถอยหนีแต่ก็ไม่สามารถจะขยับไปไหนได้เมื่อร่างเปลือยเปล่าเช่นเดียวกันทาบลงมา ความร้อนจากร่างแกร่งราวจะแผดเผาร่างสาวให้ไหม้เกรียม

“เธอจะต้องคิดถึงฉันคนเดียวจุมพิตา..”

เขาบอกเสียงพร่าแล้วปิดปากที่กำลังจะเอ่ยทักท้วงทันที โลกของจุมพิตาหมุนติ้วๆ อีกครั้งความเสียวซ่านก็ก่อให้เกิดอาการหมุนมวนในช่องท้อง ร่างสาวส่ายสะบัดด้วยความกระสัน เรียวขาเสลาแยกออกจากกันโดยอัตโนมัติเมื่อร่างแกร่งแทรกเข้ามาคลอเคล้าแนบชิดจนรับรู้ถึงบางอย่างที่ดุนดันอยู่กับหน้าท้องเนียนของตน แต่จุมพิตาก็ไม่มีเวลาคิดอะไรนอกจากส่งเสียงครางแผ่วพร่าแทบขาดใจเมื่อปากร้อนของเขาครองครองยอดอกเธออีกครั้งและนิ้วร้ายก็กำลังหยอกเย้าอยู่กับใจกลางร่างฉ่ำชื้น

“อ๊ะ..” หญิงสาวสะดุ้งเฮือกเมื่อนิ้วร้อนๆ แตะลงบนกลีบดอกไม้นุ่มสดฉ่ำ แล้วค่อยๆ แทรกซอนไซ้ด้วยจังหวะเนิบช้าก่อนจะรุกล้ำสนิทสนมมากขึ้น จุมพิตาแทบคลั่งด้วยความเสียวซ่านที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนในชีวิต ร่างสาวสะบัดพลิ้วอยู่ใต้ร่างหนา ใบหน้าหล่อเหลาเลื่อนต่ำมายังหน้าท้องเนียนนุ่มลิ้นร้อนแตะแต้มลงบนผิวเนื้ออ่อนละมุนนั้นทำให้จุมพิตาคิดว่าร่างของตัวเองคงมอดไหม้ไปเพราะเรียวลิ้นของเขาเสียแล้วกระมัง...

“โอว.. จ๋อม เธอช่าง แน่นอะไรแบบนี้”

ชายหนุ่มครางกระเส่าไม่แพ้กันและเมื่อนิ้วแกร่งสอดแทรกเข้าไปในความอ่อนนุ่มที่คับแคบ เขาก็ต้องครางออกมาหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิมเมื่อนิ้วของเขาแทบจะขยับต่อไปไม่ได้เพราะมันช่างคับแคบเหลือเกิน ทำให้เขาอยากจะฝากฝังตัวตนแข็งกระด้างปวดหนึบด้วยความต้องการลงไปแทนที่นิ้วร้ายกาจของตน

พยัคฆ์ถอนนิ้วออกเพื่อจะแทนที่มันด้วยแก่นกายพรั่งพร้อมของตน มือหนาแยกเรียวขาเสลาออกกว้างแล้วค่อยๆ จรดแก่นกายเข้าสู่โพรงดอกไม้ฉ่ำชื้นด้วยความร้อนรนอยากจะครอบครองจนลืมไปว่าเธอยังใหม่ต่อเกมสวาทร้อนเร่า...

“โอ๊ย.. เจ็บ ฮือออ.. อย่า..”

หญิงสาวหวีดร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อมีสิ่งล่วงล้ำเข้าสู่ความอ่อนไหวบอบบาง จุมพิตาถึงกับน้ำตานองหน้า ใบหน้าใสแดงก่ำเหยเกมือเล็กทุบไหล่กว้างของเขาอย่างเอาเป็นเอาตายทั้งยังพยายามขยับกายหนีลนลาน ท่าทางของเธอทำให้พยัคฆ์ได้สติและนึกก่นด่าตัวเองที่เห็นแก่ตัวจนขาดสติ ยิ่งเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดกับท่าทางลนลานขลาดกลัวของเธอยิ่งทำให้เขารู้สึกเจ็บลึกๆ ในอก

นี่เขาเหมือนไอ้บ้ากามที่กำลังจะขืนใจเธอเต็มขั้นแล้วสินะ... ชายหนุ่มกัดกรามกรอดแล้วค่อยๆ ถอดถอนแก่นกายใหญ่โตจากลีบดอกไม้บอบช้ำช้าๆ ด้วยความสงสารคนใต้ร่างจับใจ...

“ไม่เป็นไรคนดี แล้วมันจะดีขึ้นเอง..”

“ปล่อยจ๋อมไปเถอะ อย่าทำอะไรจ๋อมเลยนะคะ..”

หญิงสาวอ้อนวอนทั้งน้ำตาความหวาดกลัวฉายชัดอยู่ในแววตากลมโต พยัคฆ์เจ็บร้าวไปทั้งอก ไม่เคยเลยสักครั้งที่เขาจะรู้สึกเช่นนี้กับคู่นอนของตน ถ้าอยากจะได้เขาจะไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น และหญิงสาวที่เขานอนด้วยก็ไม่มีใครมีท่าทางหวาดกลัวจนน้ำตานองหน้าเหมือนเธอเลยสักคน

“ใจเย็นๆ คนดี อย่าร้องไห้นะครับ”

เขาพรมจุมพิตไปตามแก้มใสซับน้ำตาจนเหือดแห้งแล้วมอบจูบเร่าร้อนให้เธอหลงลืมความเจ็บปวดเลวร้ายเมื่อครู่แล้วเคลื่อนเรียวลิ้นมายังแอ่งสะดือน่ารักอีกครั้งไต่แต้มลิ้นร้อนๆ มายังหน้าท้องเนียนและพรมจูบเรื่อยมาถึงกลีบดอกไม้บวมช้ำจากการล่วงล้ำเอาแต่ใจของตนเอง

“อ๊ะ อย่า อื้ม..”

จุมพิตาหัวหมุนติ้วๆ มากกว่าเดิม ร่างสาวเหมือนถูกโยนขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็วแล้วปล่อยให้ตกกระทบพื้นที่ไร้การรองรับ จนรู้สึกโหวงวูบในช่องท้องเมื่อลิ้นร้อนของเขาแตะแต้มเลียไล้กลีบดอกไม้สาวอย่างอ่อนโยนในคราแรกแล้วค่อยๆ เพิ่มความร้อนแรงมากขึ้นจนจุมพิตาครางออกมาหนักหน่วง เสียงครางด้วยเสียวซ่านของเธอคละเคล้าไปกับเสียงจังหวะเรียวลิ้นของเขาดังก้องไปทั้งห้อง สะโพกสาวส่ายพลิ้วแอ่นร่อนเหนือที่นอนนุ่มโดยมีมือใหญ่ของเขาประคองก้นงามงอนไว้และเพื่อกันไม่ให้ส่ายหนีปากร้ายของตน ความเจ็บปวดหายไปเหลือไว้เพียงความเสียวซ่านสะท้านทรวง ก่อนที่ร่างสาวจะแอ่นเกร็งกระตุกอยู่กับปากและมือของเขา

“โอ้ววว.. อ๊ายยย..” หญิงสาวครางสะท้านก่อนจะหอบหายใจรัวๆ สูดเอาอากาศเข้าปอดในขณะที่ชายหนุ่มค่อยๆ วางสะโพกมนลงกับที่นอนนุ่มแล้วยื่นหน้าไปจูบปากบวมเจ่อหนักๆ ดวงตาคมขุ่นเข้มด้วยอารมณ์ระอุร้อนที่ยังไม่ได้รับการปลอดปล่อย

พยัคฆ์นำมือน้อยไปยังแก่นกายร้อนระอุแล้วขยับมือนำทางเธอเพื่อพาเขาไปสู่การปลดปล่อยเช่นเดียวกัน จุมพิตามองสิ่งที่อยู่ในมือของตนด้วยใจเต้นระทึกก่อนจะพาเขาไปสู่จุดสูงสุดแม้ไม่ทั้งหมดแต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้ปลดปล่อยความร้อนเร่านั้นออกมา..

ทางด้านสุมณฑาที่หัวฟัดหัวเหวี่ยงมาจากรีสอร์ต ของพยัคฆ์ก็กำลังกอดก่ายอยู่กับเอกพลหลังจากที่เพิ่งผ่านศึกรักอันเร่าร้อนรุนแรงมาเมื่อครู่ หญิงสาวลูบไล้แผงอกแกร่งที่เธอยังคงคิดเปรียบเทียบกับพยัคฆ์อยู่เสมอว่าเอกพลสิบคนก็ไม่ได้ครึ่งของพยัคฆ์ และเธอยังคงติดใจบทรักร้อนแรงของพยัคฆ์อยู่ไม่น้อย เมื่อสี่เดือนก่อนเธอยังได้อยู่บนเตียงของพยัคฆ์ แต่ตอนนี้พยัคฆ์กลับมีสาวหน้าจืดมาแทนที่ สุมณฑาก็ไม่อาจจะทำใจได้แต่เพราะผลประโยชน์อยู่ตรงหน้าเธอจึงจำเป็นต้องไหลตามน้ำ บทรักของเอกพลก็ไม่แย่นัก เพียงแต่ความหล่อเหลาและร่างกายของเอกพลไม่งดงามแข็งแกร่งเหมือนพยัคฆ์เท่านั้นเอง...

“คุณคิดว่าพยัคฆ์มันไม่รู้จริงๆ เหรอว่าของสำคัญมันอยู่ไหน”

“ก็ไม่เห็นว่าเขาจะมีท่าทียังไงนี่คะ ยังพาผู้หญิงไปกกสบายใจ ไม่เห็นจะทำอะไรเลย”

“แปลกมาก สร้อยเส้นนั้นสำคัญกับมันมาก หรือว่ามันไม่รู้ว่าหายไป แล้วพ่อคุณว่ายังไงบ้าง”

“คุณพ่อบอกว่าจะเปิดประมูลอาทิตย์หน้า ตอนนี้ซ่อมตะขอสร้อยให้เหมือนเดิมอยู่ ว่าแต่นังป้าสองคนนั่นมันไว้ใจได้แน่นะ”

 สุมณฑาตวัดเสียงถามอย่างหงุดหงิดเมื่อเจอกับมนุษย์ป้ามหาภัยแล้ว และเธอเห็นแล้วว่าสองนั้นเขี้ยวลากดินจริงๆ

“สองคนนั่นไว้ใจได้ เขาทำงานกับผมมานาน ของที่ส่งต่อไปให้พ่อคุณก็มาจากสองคนนี้ล่ะ ทุกชิ้นถูกคัดมาแล้วว่าเจ๋งจริง”

เอกพลยิ้มกว้างเมื่อพูดถึงวัชรากับอาภรณ์ซึ่งทำงานกับตนมานานกว่าสิบปี สองคนนี้คือคนที่หาของมาขายให้กับเขาและของที่ได้มาก็ได้มาง่ายๆ ไม่เสี่ยงและต้นทุนถูกแสนถูก แค่ยืมมือคนโง่และโลภมากเขาก็ร่ำรวยได้โดยไม่ต้องออกแรงให้เหนื่อย..