อ้อนรักพ่อเลี้ยงเดี่ยว

  บทที่ 1 สมองไม่พัฒนา

‘ พรึ่บ ’

 รสาที่นั่งอ่านหนังสือนิยายอยู่ ถึงกับถอนหายใจ เมื่อมีคนมาขัดจังหวะฉากเลิฟซีนของพระนาง โดยการแย่งหนังสือไป

“ แกอ่านอะไรอยู่ฮะ หนังสือเรียนทำไมไม่รู้จักหามาอ่านบ้าง รู้อยู่ว่าตัวเองสมองขี้เลื่อย ”

“ หนูไม่รีบ ”

“ ปีหน้าแกต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้วนะ ”

“ หนูยังไม่อยากเรียนต่อ ”

“ แกมีแค่วุฒิม.หกเองนะ แกจะทำอะไรกินฮะ ดูน้องแกสิ ตอนนี้อยู่ปีสอง นำหน้าแกไปแล้วนะยัยรสา ”

“ หนูไม่สน ”

“ แกจะใช้ชีวิตไปวัน ๆ แบบนี้ไม่ได้นะ ตอนมัธยมฉันอุตส่าห์ส่งแกไปเรียนที่ดี ๆ ที่แพง ๆ หวังจะให้แกสอบเข้ามหาวิทยาลัยดัง ๆ อนาคตจะได้มีหน้ามีตาในสังคมและมีงานการที่ดี แต่นี่อะไร แกเอาแต่เที่ยวเตร่ ทำตัวเหมือนเด็กจรจัดไม่มีคนคอยอบรมสั่งสอนอย่างนั้นแหละ ”

“ หนูเบื่อที่จะเรียนแล้ว ”

“ แกมันไม่เอาไหน ”

“ ช่างปะไร หนูไม่สน ”

“ ก็แกเอาแต่คิดแบบนี้ไง สมองแกถึงไม่พัฒนาสักที ”

“ สิ่งที่ทำให้หนูไม่อยากเรียน มันก็เกิดจากแม่ด้วยนะส่วนหนึ่งอะ ”

“ ฉันทำอะไรแกฮะ พูดมาดูสิ! ”

“ ตอนม.หก หนูขอแม่มีแฟน แต่แม่ปฎิเสธ แต่ยัยรดาอยู่แค่ม.สี่ แม่อนุญาตแล้วอะ ”

“ เรื่องแค่นี้เองเหรอ ยัยรดารู้จักเอาตัวรอด ฉลาดไหวพริบดี แล้วดูแกสิ โง่ก็โง่ แล้วไปเลือกไอ้ขี้ยาที่ไม่เรียนหนังสือมาเป็นแฟนอีก แกคิดว่าคนที่มีหน้ามีตาในสังคมแบบฉันจะยอมเหรอ? ”

“ มันก็เรื่องของแม่ที่ยอมรับไม่ได้ แต่นั่นมันชีวิตหนูนะ หนูจะทำอะไรก็ได้ไม่ใช่เหรอ? ”

“ ไม่ได้! แกเป็นลูกสาวฉัน ถึงฉันจะไม่ค่อยรักเพราะแกดื้อรั้นไม่เชื่ อฟัง แต่ยังไงแกก็เป็นสายเลือดฉัน ฉันก็ต้องทำให้ชีวิตของแกดีขึ้นสิ และต้องมีหน้ามีตาในสังคมด้วย ” เถียงไป ก็มีแต่เรื่องนี้ที่แม่มักจะพูดซ้ำวกวนไปเปลี่ยนเรื่องดีกว่า

“ แล้วเรื่องกระเป๋าแบรนด์ที่หนูขอ พ่อซื้อให้ แต่แม่เอาให้ยัยรดา แม่ไม่รู้เหรอว่าหนูอยากได้ใบนั้นมานานแล้ว ”

“ ก็เกรดเฉลี่ยยัยรดาดีมาก ยัยรดาดันอยากได้พอดี แกว่าฉันทำไม่เหมาะสมตรงไหน คนที่ตั้งใจเรียนมันก็สมควรได้อยู่แล้วนี่ แล้วดูเกรดแกสิต่ำมาก แกไม่สมควรจะได้อะไรแพงๆ เพราะแกไม่มีความกระตือรือร้น ฉันเลยดัดสันดานแกไง ”

“ … ” รสานั่งเงียบไม่พูด แต่ในใจเกิดอาการน้อยใจมาก ๆ เพราะไม่ว่าน้องสาวอยากได้อะไร แม่ก็จะหามาให้ตลอด ไม่เหมือนเธอ ที่แม่เอาแต่ดุด่าเพียงเพราะเธอมีความคิดเป็นของตัวเอง ไม่เดินตามความต้องการของผู้เป็นแม่

ทุกเรื่องราวมันสะสมมานานจนกลายเป็นว่า เจอหน้ากันเมื่อไหร่พร้อมปะทะฝีปากกันได้ทุกเมื่อ

“ ถ้าแกสอบเข้ามหาวิทยาลัยดังได้ แกอยากได้อะไร ฉันจะซื้อให้หมด แกทำได้ไหมล่ะ ”

“ .... ” สมองอย่างเธอคงไม่มีหวังหรอก 

“ แล้วไอ้หนังสือนิยายน้ำเน่าๆ แกเก็บไปเผาทิ้งซะ นี่แหละคือสิ่งที่รกในสมองของแก มีแต่ความมโน เวอร์อลังการ หนังสือแบบนี้ไงที่ทำให้แกโง่ ” 

‘ พรึ่บ ’ 

แม่เปิดถังขยะใบเล็กแล้วเอาหนังสือนิยายทิ้งลงไปทันที 

กว่าเธอจะเก็บเงินซื้อเล่มนี้มาได้ มันนานมากเลยนะ มาทิ้งแบบนี้เสียดายของ แย่เลย! 

​​​​​❤️_________❤️

นามปากกาธัญญวรินทร์