หวานสวาทเจ้าสาวสิบเก้ามงกุฎ

หวานสวาทเจ้าสาวสิบเก้ามงกุฎ

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2024-11-19
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
49บท
877views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เขาคิดว่าเธอเป็นเพียงหัวหน้าแก๊งสิบแปดมงกุฎจึงจับตัวมาเป็นเชลยพิศวาส แต่เมื่อความจริงเปิดเผยเธอคือลูกสาวมหาเศรษฐีที่ไม่อาจจะเลยเชยชมแล้วทิ้งขว้างได้ง่ายๆ

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทนำ.

Three more weeks. Just three more agonizing weeks until Teddy could mark me and I could finally claim my mate.

We'd managed not to cross the line, but the burning desire that had consumed me since we found each other was relentless.

The only time he didn't stop me from touching him had intensified the need, making it the sole thing on my mind most of the time.

It was impossible to forget the way his body responded, the way his eyes flashed with that wild hunger before he realized what was happening and jumped up to stop me.

That fight afterward was epic, magnified by the fact that we were at my house when it happened. Only a few halls down from where my brothers were asleep. I realized that night it was entirely possible to have a screaming match while whispering.

Still, we kept our promises to my family, keeping boundaries intact. But those promises felt like chains, holding me back from what I craved.

What were three more weeks compared to the torturous ten months we'd endured?

Every day had been a fight against the primal urges that came with a one-sided mark. Teddy had been marked for damn near a year, and the imbalance was pure torment. Especially for me, an alpha.

A female alpha.

The dominance and power that was literally in my blood clashed with the agony of waiting. My wolf was desperate to unite with him. She did not understand why we were waiting, why we were torturing ourselves like this.

The answer was simple.

Human laws and expectations didn't always align with werewolf ethics. And the human side won out here. Mainly because it protected Teddy from the rest of the alphas in my family. At least until I was old enough to do it myself.

I wasn't naive. I was aware of the reasoning. I wouldn't be an alpha if something that plain wasn't obvious to me. Still, the reasons didn't make being apart any more manageable.

Our separation turned into a battleground. We fought more than we were together. Our disagreements were brutal, often erupting into intense screaming matches. Our voices often echoed through the mind link even after we hung up the phone angrily.

Then, as soon as we reunited, the details of our arguments blurred into insignificance. All that mattered was our relentless struggle to be together and finally unite the way we were meant to be.

I was pacing, scanning the horizon for any sign of Teddy's truck. I typically heard it long before it came into view. The giant aftermarket muffler and large bass-boosted speakers blaring music always made sure of that.

Tonight, I needed to hear that sound like I needed air.

He said he'd come tonight, but that was before we started fighting.

"Again? This is the third time this week, Mon Loup," Sky said, startling me. She was leaning against the doorframe, arms crossed with a smile on her face.

Mon Loup... 'My Wolf' in French. That's what Teddy called me most of the time now. Well, when we weren't fighting. And we were fighting again. That's why I was out here, waiting.

This was our pattern lately. Blow up, cool down, then rush back into each other's arms like gravity pulling us together. I craved it, even when it tore me apart.

Sky laughed at my restlessness. She understood. She dealt with this even now, being all three of my oldest brother's mates. "You're gonna kill me, you know that? The only reason I'm awake is because the twins are."

Ah, the youngest set of twins currently overtaking the Monroe house. My niece and nephew.

Two more alphas.

It's no wonder I escaped to the Bayou as often as I did. Our house was bursting with alpha energy. Nine of us were under one roof, including a five-month-old baby girl who already acted like she ruled the place.

And she kind of did.

My 24-year-old identical triplet brothers, Nola's dads, bent to her will and demands, as did my younger 9-year-old twin brothers. Hell, even Nola's own twin Huckley, seemed to give in to her desires.

I must admit, it was cute. Plus, it proved to me just how powerful female alphas could be.

Nola made me wonder if I'd been the same way as a baby.

Probably. I couldn't imagine any other way in a family of alphas.

I was the only one without a carbon copy, the only Monroe conceived naturally, and the only female out of six. So, everyone doubted I was Alpha my entire life. That was until Leila, the Moon Goddess had me shift early so I could mark and save Teddy.

I proved them wrong. Only alphas shift before their eighteenth birthdays.

I finally heard it.

A faint rumble that grew louder. I jumped up, my heart pounding. I needed to see Teddy, to touch him, to kiss his neck where my mark had long since healed.

I also had to make it to the full moon, just three weeks away, so he could finally mark me.

Teddy's truck came into view, and my heart fluttered. This time, I'd make sure we didn't fight again.

Not tonight. I needed him too much.

The truck pulled up, totally caked in mud. There was no telling where he had been this time.

He had a habit of driving deep into the Bayou on paths he called roads whenever he was upset. We'd gotten stuck out there more than once, leading to me missing curfew and us getting into a lot of trouble.

Teddy jumped out to open the door for me, and I noticed his clean shirt. He also didn't reek of the Bayou, which meant he'd tried to clean up, knowing it didn't matter to me how he showed up, as long as he did. Clear signs he felt terrible about our fight.

Teddy wasn't great at explaining his feelings, but his efforts spoke volumes.

I hopped into the truck. He didn't say anything. He just looked over at Sky, standing by the driver's door with her arms folded.

"How them babies, Cherie?" Teddy asked her with a wink.

Sky laughed. "Giving me hell, just like their daddies... Can I go with y'all?"

Teddy chuckled, glancing at me. "Well, you could, but you won't like it." Then, almost as an afterthought, "But of course, you."

Sky jumped off the step and landed on the ground with a grin. "Ehh, y'all have fun. I have enough to worry about here, me." 

Teddy laughed out loud and winked at her. He loved the fact that my family were sounding more and more like him. It was almost impossible not to pick up some of the things he said.  While hard to understand for most outsiders, the Cajun dialect was beautiful. It took me awhile to realize using pronouns at the end of sentences created emphasis. It was an exclimation point via words.  

With that, Teddy eased the truck into gear and we pulled away from the house. He still didn't say a word, just stared ahead. I huffed, turning to the window.

The past year had been brutal on us.

Thanks to my dad, Teddy kept his position as Beta of the Bayou pack while I was stuck on Monroe land. Sure, Teddy spent more time at my house than his packhouse, and I snuck out to the Bayou whenever I could, but we still fought.

Often.

Mates weren't supposed to be apart like this. I felt the distance in every argument, every frustrated look.

Every moody silence.

The mate bond pulled at me, but life kept shoving us in different directions.

I looked over at him. He shifted a little but kept his eyes on the road. "We need to talk," I finally said. "Really talk. Not just fight."

"I know, Cassy." He lifted the console and looked over at me. “Viens ici, mon amour.”

I hesitated, gripping the seatbelt like it was the last lifeline to my pride. I'd barely flinched before he found the buckle, releasing it with a click.

If I didn't move now, he'd just pull me over, make me sit beside him, and wrap his arm around me until I couldn't remember why I was mad in the first place.

Experience told me to pick my battles. When I didn't fight this, we were usually calm by the time we reached the Bayou land.

“Oh, so it’s ‘Viens ici mon amour’ now?” I huffed, sliding closer reluctantly. "Now it's suddenly 'Come here, my love' again and not, how would I say it in French? 'Come here, you vicious little mess?' That's what you called me earlier, right? How would you say that in French?"

I was starting to spiral again.

He slid his arm around my waist. Before I knew it, I was pressed against his side. "In all fairness, you called me an asshole," he muttered.

Teddy had cracked the code. Physical contact was the remedy. We only fought when separated, a distance enforced more and more by the chaos in his pack.

Teddy's best friend growing up picked him as Beta right out of high school. Now, the Bayou Alpha's endless string of women, civil wars within the pack, and the constant threats from neighboring packs trying to take over were dragging him down.

And us as well.

I couldn't wait for the full moon. Soon, I'd be marked, and I could bring him to my land. Despite the alpha energy, it was more peaceful there.

Far from the bullshit tearing us apart.

I rested my head against his chest. "I can't wait to get you away from all this," I whispered.

He just pulled me closer and sighed.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
49
บทนำ.
บทนำ.ร่างระหงของหญิงสาววัยยี่สิบสองวิ่งเข้าไปในบ้านหลังเล็กโกโรโกโสอย่างรวดเร็วด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเห็นชายฉกรรจ์ในชุดสีดำ สวมแว่นกันแดดสีดำกว่าสิบคนยืนอยู่เต็มบริเวณบ้านอันคับแคบอย่างไม่เกรงกลัวอันตรายเพราะห่วงคนที่อยู่ในบ้านมากกว่าชีวิตของตนเอง“พวกคุณเป็นใครแล้วมาทำอะไรในบ้านของฉัน..”จุมพิตา ถามเสียงสั่นหน้าขาวซีดเมื่อเห็นท่าทางคุกคามจากอีกฝ่าย แม้ว่าคนเหล่านั้นจะยืนนิ่งเหมือนรอใครบางคนที่มีอำนาจเหนือกว่า“ฉันมาตามของของฉันคืน...”เสียงห้าวทรงอำนาจดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มคนหนึ่งปรากฏอยู่ที่ประตูบ้าน ร่างใหญ่โตของเขาทำให้ประตูบ้านของเธอดูเล็กคับแคบไปทันที หญิงสาวเบิกตากว้างอย่างตระหนกเมื่อเจอหน้าคนพูด เขานั่นเอง.. ผู้ชายหน้าตาหล่อลากดินแต่แสนจะเย็นชาคนนั้นที่เธอเจอเขาที่ตลาดขายเครื่องประดับเมื่อวันก่อน แล้วเขามาบ้านของเธอทำไม “คุ คุณ เอ่อ...” จุมพิตาพูดไม่ออกมือสั่นใจสั่นจริงๆ แล้วเธอสั่นไปทั้งตัวต่างหาก“ของที่พวกเธอเอามาอยู่ไหน”“ของ ของอะไรฉันไม่รู้เรื่อง”“ฉันให้โอกาสเธอเป็นครั้งสุดท้ายแม่สาวน้อย สร้อยเส้นนั้นอยู่ไหน”เสียงเข้มเย็นชาแววตาวาวโรจน์จนจุมพิตาอยากจะ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่1.
ตอนที่1.พยัคฆ์มองใบหน้านวลใสที่เริ่มมีสีสันของคนตัวเล็กที่หลับสนิทมาหลายชั่วโมงอย่างพิจารณา ใบหน้าเรียวได้รูปไม่ว่าจะเป็นปากคอคิ้วคางช่างดูเหมาะเจาะรับกันได้ดีแม้ไม่ได้ดูสวยผุดผาดบาดตาแต่เขากลับถอนสายตาจากใบหน้าของเธอได้ยากลำบากเหลือเกิน โดยเฉพาะดวงตากลมโตยามที่จ้องมองเขาอย่างตื่นตระหนก กับริมฝีปากระเรื่อที่เขาได้เชยชิมมันก่อนที่เจ้าตัวจะหมดสติไปด้วยความหวาดกลัว และตรงนี้เองที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นโจรโรคจิตหรือไม่ก็โจรหื่นกามที่คอยย่ำยีหญิงสาว ทั้งที่ความจริงแล้วตลอดชีวิตที่ผ่านมากว่าสามสิบสองปีของเขาไม่เคยขาดแคลนผู้หญิงจนต้องไปฉุดคร่าขืนใจ มีหญิงสาวสวยมากมายที่ผ่านเข้ามาในชีวิตนับไม่ถ้วน ทั้งสวยเริดระดับนางงาม นางแบบกระทั่งดาราแนวหน้าของเมืองไทย ไม่มีใครสักคนที่ทำท่าหวาดกลัวเขาและเป็นลมหมดสติเพียงแค่เขาจูบเจ้าหล่อนแต่ยายจิ๋วเสียงนกหวีดคนนี้กลับทำให้เขาอ่อนปวกเปียกสำนึกดีชั่วตีกันวุ่นวาย สุดท้ายเขาก็หอบหิ้วเธอมาที่รีสอร์ตหรูของตนด้วย แล้วยังพ่วงพ่อของเจ้าหล่อนมาอีกคนหลังจากที่แข็งใจแสร้งแสดงละครเพื่อให้เธอบอกความจริงด้วยการทำเหมือนจะขืนใจ แต่แม่คุณก็ทั้งดิ้นทั้งทุบตีเขาไม่ย
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่2.
ตอนที่2.“อุ๊ย..” เสียงอุทานอย่างตื่นตระหนกออกจากปากบางเท่านั้นหญิงสาวก็ไม่มีโอกาสได้ตอบโต้เขาเมื่อริมฝีปากหยักสีเข้มทาบลงมาอย่างถนัดถนี่และฉวยโอกาสที่เธอเผยปากสอดลิ้นเข้าไปเกี่ยวรัดลิ้นเล็กที่ล่าถอยอย่างขลาดกลัวดูดดื่มเรียกร้องและหลอกล่อจนคนที่อ่อนเดียงสากว่าคล้อยตามด้วยความมึนงงมือหนาที่รวบข้อมือเล็กไว้ค่อยๆ คลายออกมาลูบไล้ที่เอวกิ่วที่เขานึกค่อนขอดอยู่ในใจว่าแค่มือข้างเดียวของเขาก็รวบมันได้หมดและถ้าออกแรงเยอะไปก็เกรงว่าเอวเธอจะหักเสียบัดนั้นแต่ความเนียนนุ่มของผิวเนื้อใต้เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขาที่เธอสวมอยู่ทั้งลิ้นเล็กที่จูบตอบเขาอย่างหลงลืมตัวก็ทำให้เขาหลงลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปในทันที กระดุมเสื้อดูเหมือนจะเกะกะขวางหูขวางตาจนในที่สุดเขาก็กระชากมันรวดเดียวจนกระดุมขาดออกจากรังกระเด็นกระดอนไม่รู้ทิศ“โอ.. พระเจ้า.. ยายตัวจิ๋วเธอสวยเหลือเกิน”พยัคฆ์ครางพร่าเมื่อทรวงอกอวบอิ่มที่ประดับด้วยเม็ดทับทิมสีชมพูสดไหวสะท้านจากแรงหอบหายใจของเธอ ดวงตาหลับพริ้มริมฝีปากบวมเจ่อเผยอครางแผ่วๆ ด้วยความซ่านรัญจวนยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบเถื่อนของบุรุษเพศให้กระเจิดกระเจิงยิ่งต่ำลงไปกว่านั้นสติของเขาก็แทบขาดผึง.
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่3.
ตอนที่3.จุมพิตามองรอบกายด้วยความตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย เทือกเขาเขียวขจีโอบล้อมรอบบ้านหลังงามที่ปลูกสร้างอย่างลงตัวกลมกลืนไปกับผืนป่าที่ปลูกขึ้นแซมกับป่าดั้งเดิม ดอกไม้หลากหลายสายพันธ์แข่งกันออกดอกชูช่อไสวล้อลมส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นหญ้าลอยมาตามสายลมเย็นสบาย อากาศเย็นสบายลำธารเล็กๆ ไหลผ่านทำให้ได้ยินเสียงน้ำไหลดั่งเสียงเพลงวารีขับกล่อมคนที่อยู่ภายในรีสอร์ตหรูที่เธอเคยได้ยินชื่อมาบ้างรีสอร์ตคิงส์เมาท์เท่น รีสอร์ตหรูระดับห้าดาวคงไม่พอเพราะความยิ่งใหญ่อลังการและงดงามราวกับเมืองในฝันที่เคยเห็นในภาพยนตร์หรือหนังสือและรายการโทรทัศน์เกี่ยวกับการท่องเที่ยวหากมีดาวจะให้อีกเธอคงทุ่มให้ที่นี่ล้านดวงไปเลย นี่สินะที่เขาเรียกว่า อลังการดาวล้านดวง แล้วยิ่งเรือนใหญ่ซึ่งเป็นเรือนเจ้าของสถานที่แห่งนี้ความอลังการไม่ต้องพูดถึงหากไม่มีคนเดินนำทางเธอก็คงเดินหลงไปไหนต่อไหน และต่อให้อยากจะไปไหนดังใจนึกตอนนี้จุมพิตาไม่ขอเสี่ยงเดินออกนอกเส้นทางที่สาวใช้หน้าแฉล้มกำลังเดินนำเธอไปหาบิดาอยู่ตอนนี้เป็นแน่“เชิญเจ้า พ่อคุณจ๋อมอยู่ในห้องนี้เจ้า”สาวใช้ผายมือไปยังประตูเกะสลักงดงามก่อนจะเดินจากไปเงียบๆ จุมพิตารีบเปิ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่4.
ตอนที่4.จุมพิตายืนขาสั่นอยู่ตรงหน้าร่างสูงใหญ่ที่แม้ว่าเขาจะนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ก็ไม่ได้ทำให้ความน่ากลัวของเขาลดลง กลับทำให้เขาดูทรงอำนาจน่าเกรงขามมากกว่าเดิมหลายเท่านัก เหมือนว่าเขากำลังอ่านเอกสารสำคัญอะไรสักอย่างและยังไม่ได้เงยหน้าขึ้นพูดอะไรกับเธอ ทำให้จุมพิตามีโอกาสได้สังเกตเขาอย่างละเอียดลออใบหน้าเรียวยาวได้รูปมีเครื่องหน้าที่เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบไม่ว่าจะเป็นโค้งคิ้วดกหนาที่พาดยาวเหนือดวงตาคมใหญ่สีเทาเข้ม จมูกโด่งสวยคมสันไม่งองุ้มเขามีจมูกที่สวยมากเธอยอมรับโดยไม่มีข้อกังขา และแอบอิจฉาทั้งค่อนขอดว่าพระเจ้าช่างลำเอียงที่ประทานจมูกสวยๆ ให้เขาไปเสียหมด อีกทั้งริมฝีปากหยักสีชมพูเข้มอย่างคนสุขภาพดีนั่นอีก มันสวยกว่าปากของผู้หญิงบางคนเสียอีกที่สำคัญริมฝีปากคู่นี้ช่างร้ายกาจเสียนัก..“มองพอรึยัง..”เสียงห้าวดังขึ้นทำให้จุมพิตาสะดุ้งตื่นจากภวังค์กะพริบตาปริบๆ ก้มหน้างุดอย่างขัดเขินเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมา“คนบ้าจะเงยหน้าขึ้นมาก็ไม่ยอมบอก” หญิงสาวทำปากขมิบขมิบ“มานี่สิ” เขาเรียกจุมพิตาขยับไปข้างหน้าเล็กน้อยแต่ยังไม่เงยหน้ามองเขา“ใกล้เข้ามาอีก”พยัคฆ์ย้ำหญิงสาวก็ก้าวเข้าไปอีกหนึ่งก
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่5.
ตอนที่5.“ที่ฉันเอามันไปด้วยก็เพราะมันเป็นสร้อยของแม่ฉันที่ให้ไว้ก่อนท่านเสียชีวิต บังเอิญว่าตะขอมันชำรุดฉันจึงไปหาช่างที่ทำสร้อยเส้นนี้ให้แม่ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่ที่ฉันพบเธอ มันเป็นของเก่าแก่ ที่มีคุณค่ากับจิตใจของฉัน พลอยชมพูเม็ดนั้นคือมรดกตกทอดของตระกูลฉัน ทีนี้รู้รึยังว่าทำไมฉันจะต้องโกรธมากเมื่อมีคนมาฉกมันไป”“ฉันไม่รู้จริงๆ ฉันขอโทษ” เมื่อจนต่อเหตุผลจุมพิตาก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเช่นกัน“ใครเป็นหัวหน้าแก๊งของเธอ”“ไม่มี.. ฉันไม่ได้เป็นลูกน้องแก๊งไหน ฉันก็แค่คนหาเช้ากินค่ำ ทำไมคุณจะต้องปรักปรำฉันด้วย”“การกระทำของพวกเธอมันเป็นกระบวนการ เพราะหลังจากที่น้องชายกลับไปกับเธอแล้วเขาไปไหน พบใคร แล้วมีท่าทางแปลกๆ หรือเปล่าล่ะ”“เราก็อยู่กันเหมือนปกติทุกวัน เขาไม่ได้ไปไหน”จุมพิตาบอกตามความจริง เพราะวันนั้นเธอกับพ่อและน้องชายรับประทานอาหารแล้วก็คุยกันก่อนเข้านอนเช่นทุกวัน รุ่งขึ้นจ้อยก็ไปโรงเรียนเธอก็ไปทำงาน“ไม่เป็นไร ถึงเธอไม่ยอมบอก ฉันก็ตามหาตัวน้องชายเธอจนพบนั้นล่ะ เด็กตัวเล็กๆ จะหนีไปได้สักกี่น้ำ”“ไม่จริง จ้อยไม่ได้หนีไปไหนหรอก ถึงยังไงเขาจะต้องกลับบ้าน จ้อยไม่เคยไปนอนค้างที่ไหน หากเขาไม
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่6.
ตอนที่6.เมื่อวานนี้กับวันนี้มันช่างแตกต่างกันเหลือเกิน เมื่อวานเขาแทบจะฆ่าเธอกับพ่อ แต่วันนี้เขามีข้อเสนอให้เธอเป็นผู้หญิงของเขาแลกกับสวัสดิการของพ่อและยังมีเรื่องน้องชายให้ครุ่นคิด จุมพิตาถอนหายใจหนักๆ แล้วเลือกชุดที่คิดว่ามันเรียบร้อยที่สุดมาสวมใส่ แต่ในขณะที่หยิบชั้นในมาสวมก็หน้าแดงก่ำนึกแช่งชักคนจัดแจงชุดเหล่านี้มาให้เมื่อผละจากจุมพิตามาพยัคฆ์ก็เดินไปหาวิลล์ที่ยืนรอเขาอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ซึ่งมีชุดม้านั่งงดงามให้นั่งพักผ่อนหย่อนใจ“ได้อะไรมาบ้าง”“เด็กนั่นถูกจับตัวไปจริงๆ ครับ”วิลล์ยื่นซองสีน้ำตาลให้เจ้านายหนุ่ม เมื่อพยัคฆ์เปิดดูสิ่งที่อยู่ข้างในก็ขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าหล่อเหลาเครียดขึงขึ้นมาทันที“ฉันคิดแล้วไม่ผิดว่ายายป้าทึนทึกสองคนนั่นต้องมีส่วนเกี่ยวข้อง”“สองคนนั่นทำมานานแล้วครับ เบื้องหลังก็ทำมาเยอะเพียงแต่สองป้านั่นขยันสร้างภาพว่าเป็นคนดีเลยไม่ค่อยมีคนสนใจใส่ใจนัก ผมว่าสร้อยนั่นคงจะอยู่กับพวกเขานั่นล่ะคงยังไม่ปล่อยไปเพราะไม่มีใครกล้ารับ”“แต่เราก็ยังไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่าสองคนนั้นเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังแต่ฉันเชื่อว่าจะต้องมีคนที่มีอิทธิพลมากคอยหนุนหลังสองมนุษย์ป้ามหาภัยนั่นแน่ๆ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่7.
ตอนที่7.พยัคฆ์ปล่อยข้อมือเล็ก จุมพิตาก็เดินไปที่ระเบียงทันทีเหมือนต้องการจะอยู่ให้ห่างเขามากที่สุด ชายหนุ่มแอบส่ายหน้ากับท่าทางตื่นๆ ของเธอ ทั้งที่เขาบอกไปว่าเธอได้ตกเป็นของเขาไปแล้วแต่เจ้าหล่อนก็ยังมีท่าทีตื่นๆ เหมือนเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ระแวดระวังราวกวางน้อยที่กลัวเสือขย้ำก็เธอน่าขย้ำจริงๆ นี่นา เห็นเล็กๆ บางๆ แบบนั้นซ่อนรูปอยู่ไม่น้อย อกอวบอิ่มและผิวเนียนนุ่มมือนั่นก็ทำให้เขาหลงใหลแทบบ้า เรียวขานั่นก็เพรียวสวยน่ามอง แล้วยังตรงนั้น.. โอย...เขาไม่น่าคิดเกินเลยไปกว่านี้เลยเพราะมันทำให้รุ่มร้อนขึ้นมาเสียอย่างนั้น ไอ้ที่หลับๆ อยู่ก็ตื่นขึ้นมาเสียดื้อๆ“กลับเข้าห้องได้แล้วล่ะฉันรู้สึกเหนียวตัวอยากอาบน้ำ”“คุณอาบน้ำก่อนก็ได้ค่ะ จ๋อมขออยู่ตรงนี้อีกสักพักได้ไหมคะ”“แต่ฉันต้องการคนถูหลัง..”กอดอกมองด้วยแววตาที่แสร้งทำข่มขู่ จุมพิตาหน้าหมองลงแล้วเดินมาหาเขาช้าๆ อย่างยอมจำนน แม้จะนึกสงสารอยู่บ้างแต่อารมณ์ที่ระอุปะทุอยู่ที่แก่นกายมันทำให้เขาต้องเลือกที่จะเห็นแก่ตัว..จุมพิตาถอนใจเฮือกแล้วเฮือกเล่ากับการทำหน้าที่ถูหลังให้ผู้ชายที่ฮัมเพลงอย่างมีความสุขอยู่ในห้องน้ำ ทำไมเธอจะต้องตกอยู่ในสถาน
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่8.
ตอนที่8.“ยักษ์น่ะ ซูซี่อุตส่าห์มาหานะคะ มาตั้งไกลแทนที่จะถามบ้างว่าซูซี่เหนื่อยไหม พักที่ไหน”“ทำไมผมต้องถามด้วยล่ะ” เจอคำถามนี้เข้าไปสุมณฑายิ่งเคืองหนัก คิดไปถึงสาวหน้าจืดอีกคนขึ้นมาอย่างพาลๆ“คงเป็นเพราะนังคนหน้าจืดนั่นสินะที่ทำให้คุณมีท่าทีห่างเหินกับซูซี่แบบนี้ คุณไม่มีทางสนใจแม่นั่นจริงจังหรอกใช่ไหมคะ”“ผมเคยบอกคุณไปแล้วนะเกี่ยวกับสถานะของเรา หากคุณไม่พูดธุระของคุณแต่เลือกที่จะมางี่เง่ากับผมเราก็คงไม่มีอะไรต้องคุยกัน ผมไม่ใช่สามีหรือคนรักของคุณ ที่คุณจะมาหึงหวงทำตัวไร้สติเหมือนมนุษย์ป้า หมดเวลาของคุณแล้ว เชิญกลับไปได้ วิลล์ส่งแขก..”ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากห้องรับแขก วิลล์ซึ่งยืนรอรับใช้เจ้านายหนุ่มยิ้มน้อยๆ อย่างสะใจที่เห็นแม่คนหยิ่งผยองคอยดูถูกเขาเสมอยามเห็นหน้ากันเต้นเร่าๆ เหมือนเจ้าเข้า“เชิญครับคุณซูซี่”“ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน ขี้ข้าก็อยู่ส่วนขี้ข้าไป๊” หญิงสาวตวาดแหวไม่รักษาภาพพจน์ใดๆ“ก็ยังดีกว่าหมาตัวเมียที่วิ่งไล่เสือนะครับ”“กรี๊ดดด ไอ้บ้าแกว่าฉันเป็นหมาตัวเมียเหรอ” สุมณฑากระทืบเท้าเร่าๆ ชี้หน้าวิลล์อย่างเดือดดาล“ผมจะกล้าไปว่าอะไรคุณละครับผมก็แค่ขี้ข้า”วิลล์ย
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่9.
ตอนที่9.“ป่านนี้คงนัวเนียอยู่กับยายคนสวยนั่นสิท่า ก็ดีแล้วล่ะจะได้ไม่มายุ่งกับเรา อิอิ.. ขอให้มีความสุขมากๆ นะเจ้าคะคุณผู้ชาย คืนนี้เราก็ใส่ชุดนอนแบบไม่ได้นอนได้น่ะสิ ฮ่าๆ”ว่าแล้วสาวเจ้าก็หยิบชุดนอนบางพลิ้วสีชมพูหวานๆ มาสวมโดยที่ไม่สวมชุดชั้นในและมันทำให้คนที่ยืนแอบมองอยู่เงียบๆ ตื่นตัวขึ้นมาทันที...ร่างเล็กทว่าอวบอิ่มเต็มตึงไปเสียทุกสัดส่วนเดินฮัมเพลงเบาๆ ไปที่เตียงกว้างอย่างอารมณ์ดี ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาเธอต้องทนเก็บกักความเป็นตัวของตัวเองไว้ และยังหวาดกลัวไปเสียทุกอย่างรอบกายที่ไม่คุ้นเคย ต้องเกร็งเครียดเขม็งไปทั้งกายทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าพยัคฆ์ ชายหนุ่มที่หล่อเหลาและเสน่ห์ล้นเหลือ จนเธอไม่เป็นตัวของตัวเอง นี่เป็นช่วงเวลาที่เธอมีความสุขทีสุดในระยะเวลาเกือบ 48 ชั่วโมงที่ผ่านมา ซึ่งมันช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงจนแทบตั้งรับไม่ทันแล้วยังมีตำแหน่งใหม่ที่ไม่น่าชื่นชมเลยสักนิดผู้หญิงของพยัคฆ์ คิงส์.. ที่ไม่รู้ว่าเขาจะเขี่ยเธอทิ้งตอนไหน เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ใบหน้ายิ้มละไมของเธอก็เศร้าหมองลงใครอยากจะเป็นนางบำเรอของผู้ชายที่ไร้หัวใจกัน“แล้วเราจะอยู่ยังไงต่อไป หลังจากที่เราไม่ได้อยู่ที่นี่แล
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status