ตอนที่11.

ตอนที่11.

“แล้วเด็กที่มันเอาของมาให้คุณล่ะ ได้ข่าวว่าพี่สาวกับพ่อมันหายตัวไปจากบ้าน ฉันไม่เชื่อหรอกว่ามันจะหนีไปเฉยๆ หรือเพราะมีคนมาจับตัวมันไป หรือว่าจะเป็นคุณยักษ์”

สุมณฑาหน้าตื่นเมื่อนึกถึงชายหนุ่มอีกคนที่เธอไม่อยากจะเสี่ยงปะทะกับเขานัก

“ไม่หรอกน่า เราใช้เด็กตัวเล็กๆ ที่ขายของในตลาดลงมือ แล้วอีกอย่างคนอย่างไอ้ยักษ์มันไม่ลงทุนมาจัดการเองหรอก ลูกน้องมันมีแต่ขั้นเทพแค่มันชี้นิ้วทุกอย่างก็เรียบร้อย มันไม่ลดตัวลงมาจับตัวผู้หญิงหาเช้ากินค่ำกับพ่อพิการไปให้เป็นภาระหรอกน่า อีกอย่างสองคนนั้นบอกว่าพี่สาวมันหนีไปกับผู้ชายแล้วพ่อมันก็ช็อกตายไปแล้ว จะว่าไปที่ตรงบ้านหลังนั้นมันก็เข้าท่าดีนะ ผมว่าจะไปรื้อไอ้บ้านโกโรโกโสนั้นทิ้งแล้วทำเป็นร้านกาแฟเล็กๆ หรูๆ บังหน้า” เอกพลวาดฝันถึงโครงการในอนาคต

“จะดีเหรอ มันอาจจะเป็นที่ของคนอื่นแล้วเขาเช่าอยู่ก็ได้”

“ยายป้าสองคนนั้นบอกว่าที่ตรงนั้นเป็นของไอ้แก่คนนั้นล่ะ เรื่องนี้ต้องยกให้พวกแกสองคนจัดการเราก็แค่รอรับผลประโยชน์ คนโลภมันจะต้องยอมทำทุกอย่างอยู่แล้ว ว่าแต่พ่อคุณจะเอาด้วยไหม หากงานนี้สำเร็จบอกเลยว่าพ่อคุณจะได้สินค้าดีๆ ไร้ตำหนิมากกว่าเดิมโดยไม่ต้องลงทุนทำอะไรเลย”

เอกพลยิ้มเจ้าเล่ห์ สุมณฑายิ้มบางๆ ยั่วเย้าแล้วเคลื่อนกายเปล่าเปลือยขึ้นคร่อมร่างเขาเสียดสีกายไปมาสร้างความร้อนเร่าให้เกิดขึ้นอีกระรอก

“ก็น่าสนนะคะแบบนี้ต้องขอเวลาคิดอีกสักยก”

พูดอย่างแก่กร้านใบหน้าสวยจัดยิ้มพรายแล้วก็ก้มลงจูบเขาก่อน ซึ่งเอกพลก็ไม่รอช้ารีบสนองกระบวนการใช้เวลาคิดของเจ้าหล่อนทันที แล้วบทรักเร่าร้อนของพวกเขาก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

ร่างสูงใหญ่เดินเข้าไปในโกดังเก็บสินค้าที่อยู่ด้านในสุดของบริษัทให้เช่าโกดังชื่อดังด้วยก้าวย่างที่มั่นคง โดยมีวิลล์กับคนของเขาอีกสามคนเดินตามเข้าไปห่างๆ

“มาหาใคร”

ชายหน้าตาท่าทางกระด้าง ผิวดำคร้ามแดดแววตาแข็งกร้าวเดินออกมาขวางไว้เมื่อพยัคฆ์จะเดินเข้าไปในโกดัง ซึ่งด้านในมีอยู่หลายห้องและหนึ่งในนั้นมีห้องของเจ้านายของคนเหล่านี้อยู่ และไม่นานก็มีชายฉกรรจ์อีกเก้าคนรูปร่างสูงใหญ่ท่าทางกร่างวางโตเดินออกมาสมทบ

“ไปบอกเจ้านายพวกแกว่าฉันมาขอคนของฉันคืน”

พยัคฆ์บอกเรียบๆ มองหน้าชายทั้งสิบนิ่ง ซึ่งพวกมันก็ยิ้มเยาะเมื่อเห็นว่าเขามากันแค่ห้าคน เมื่อเทียบกันแล้วฝ่ายของพยัคฆ์รูปร่างเสียเปรียบชายในโกดัง หากมีเรื่องหรือเหตุการณ์ที่ต้องใช้กำลังฝ่ายของพยัคฆ์ก็น่าจะเสียเปรียบเพราะคนน้อยกว่ารูปร่างก็ดูจะเล็กกว่า

“เจ้านายเราไม่ว่าง มีไรฝากบอกเราก็ได้”

หนึ่งในชายทั้งสิบซึ่งดูเหมือนว่าเป็นหัวหน้าก้าวออกมาข้างหน้ายืนล้วงกระเป๋ามองเยาะด้วยท่าทางยียวน แต่พยัคฆ์ก็ไม่ได้แสดงท่าทีอย่างไรเพียงแต่ยิ้มบางๆ

“ไปบอกตามที่ฉันบอกดีกว่า แล้วแกก็จะรู้เองว่าการที่ไม่รับฝากคำพูดของฉันแกอาจจะไม่มีเงาหัว”

“พูดแบบนี้หาเรื่องพวกกูเหรอวะ มึงอยากลองดีกับไอ้โตมึงคิดผิดแล้ว” คนที่เรียกว่าตัวเองว่า ไอ้โต ทำท่าทางเดือดดาลไม่พอใจที่ถูกสบประมาท

“ไปทำตามที่ฉันบอกดีกว่า ถ้าไม่อยากมีปัญหา”

พยัคฆ์ยังคงยืนยันตามเดิมและกอดอกมองชายทุกคนตรงหน้าด้วยแววตาเย็นชานิ่งสนิท ยิ่งสร้างความเดือดดาลให้อีกฝ่ายยิ่งนัก

“ถ้ามึงคิดว่าเจ๋งจริงฝ่าดงตีนพวกกูไปก่อนสิวะ”

ไอ้โตยืดอกพูดด้วยความเดือดดาลดวงตาลุกโชนด้วยความโกรธ ที่ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาตรงหน้าไม่มีท่าทางหวาดกลัวมันเลยสักนิด เพราะที่ผ่านมาใครๆ ก็กลัวไอ้โตกันทั้งนั้น

“ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจแก..”

สิ้นคำพูดของพยัคฆ์ไอ้โตก็กระเด็นไปไกลด้วยฤทธิ์ฝ่าเท้าของเขา ร่างใหญ่บึกบึนของไอ้โตไม่ทันได้ลุกขึ้นจากพื้นก็มีอันหงายหลังตึงหมดสติอยู่กับพื้นปูนหยาบๆ เมื่อพยัคฆ์วาดขาเตะเข้าไปที่ก้านคอของมันเต็มๆ ซึ่งการที่ไอ้โตนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้นเพียงแค่เสี้ยววินาทีสร้างความตกใจและแตกตื่นให้กับคนที่เหลือ ที่มัวยืนงงอยู่กับเหตุการณ์ตรงหน้า ชายหนุ่มเคลื่อนไหวได้รวดเร็วมากอย่างไม่น่าเชื่อจนมองตามแทบไม่ทัน รู้ตัวอีกทีไอ้โตก็สลบเหมือดต่อหน้าต่อตา

“มีใครอยากจะให้ฉันฝ่าดงตีนอีกมั้ย หรือจะเข้าไปบอกเจ้านายพวกแกว่า ฉัน พยัคฆ์ คิงส์ มาพบ”

“เอ่อ.. มะ ไม่มีจ้ะ อ้าว ไอ้อ๋อง มึงรีบไปบอกนายเร็วๆ สิวะ”

ชายอีกคนรีบพูดขึ้นแล้วถอยห่างเมื่อพยัคฆ์ย่างสามขุมเข้าไปหา คนอื่นๆ ต่างก็ถอยไปคนละก้าว บางคนหลบตาขุ่นเข้มของพยัคฆ์พัลวันทั้งที่เมื่อครู่ก่อนที่ไอ้โตจะล้มลงยังมีท่าทางกร่างและเรียกได้ว่ากวนบาทาอยู่เลย และไม่นานชายวัยกลางคนหัวล้านเถิกอ้วนลงพุงก็เดินออกมาด้วยเหงื่อที่ชุ่มโชกทั้งใบหน้าแววตาหลุกหลิกลนลาน

“อ่า ซาหวัดลีคับอาคุงยักษ์ แหะๆ ขอโทดล่วยที่ลูกน้องอั้วล่วงเกิง” เฮียตือ เจ้าของโกดังผงกหัวรัวๆ เป็นการขอโทษซึ่งพยัคฆ์ก็เพียงแต่มองเฉย

“ผมคิดว่าเฮียคงไม่ขัดข้องถ้าผมจะมาขอเด็กของผมคืน”

“เด็กของคุงยักษ์ เอ่อ.. คนไหนคับ ผมไม่มีเด็ก ไม่เคยใช้แรงงานเด็กเลยนา”

พูดรัวๆ ลนลานด้วยความเสียวสันหลังเมื่อเบื้องหลังความสำเร็จของของเฮียตือนั้นมาจากการใช้แรงงานเด็กส่วนหนึ่งและการค้าประเวณีเด็ก

“เด็กผู้ชายที่ชื่อจ้อย ที่ถูกส่งตัวมาเมื่อสองวันก่อน เด็กนั่นขโมยของสำคัญผมมา”

“เอ่อ คือ มะ..”

“ผมเองก็กำลังสงสัยว่าเฮียมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยรึเปล่า” เฮียตือกำลังจะปฏิเสธพยัคฆ์จึงจี้ไปให้ตรงจุด

“อ้อ.. ไอ้จ้อยเด็กตัวเล็กๆ ผอมๆ ใช่มั้ยคับ คือเจ้วัชแกเอามาฝากบอกว่ามันกำพร้าพ่อตายไม่มีใครดูแลเลยให้มาอยู่ช่วยงานที่บ้านอั๊วเองล่ะ เดี๋ยวให้คนไปตามมันมา ฮี่ๆ”

ใบหน้ากลมๆ แก้มแดงตาตี่ๆ ยิ้มเลี่ยนๆ รีบรับคำเมื่อตัวเขาเองก็ไม่ได้อยากมีปัญหากับคนอย่างพยัคฆ์ คิงส์ และไม่นานเด็กชายก็ถูกจูงมาเร็วๆ จนดูลนลานแทบจะลากกันวิ่งมาจากหลังโกดังเลยก็ว่าได้ สภาพร่างกายที่ผ่ายผอมร่างกายมีร่องรอยการถูกทำร้ายให้เห็นอย่างชัดเจนและความอ่อนล้าเศร้าสร้อยจากแววตาของจ้อยทำให้พยัคฆ์กัดกรามกรอด แววตาคมเข้มแข็งกร้าว คนพวกนี้จิตใจทำด้วยอะไรกันถึงทำกับมนุษย์ด้วยกันได้โหดร้ายขนาดนี้ แม้เขาจะเหี้ยมเกรียมกับคู่แข่งทางธุรกิจและสามารถฆ่าคนเลวๆ ได้โดยไม่รู้สึกผิดแต่กับเด็กตัวเล็กๆ หรือการทำร้ายมนุษย์ด้วยกันแบบที่เฮียตือทำ คนอย่างพยัคฆ์ไม่เคยมีในหัว