บทที่ 2 ขอความช่วยเหลือจากน้องสาว

1 เดือนต่อมา

บ้านเศรษฐทรัพย์ไพศาล ประเทศไทย

รถเก๋งยุโรปสีขาวกลางเก่ากลางใหม่ วิ่งเข้ามาในที่จอดรถของบ้าน หนุ่มหล่อ รูปร่างสูงโปร่งเกินกว่า 180 เซ็นติเมตร ผิวขาวอมชมพูจนเห็นเส้นเลือดที่แขนจาง ๆ คิ้วหนา ตาคมมีไฝเม็ดเล็ก ๆ ที่หางตาด้านซ้าย จมูกโด่งเป็นสันสวยรับกับปากสีชมพูเข้มที่ดูเหมือนยกยิ้มตลอดเวลา และสวมแว่นตากรองแสงกรอบสีเงิน เปิดประตูก้าวลงมาจากรถแล้วยิ้มให้คนที่ออกมาต้อนรับอย่างคุ้นเคย

“สวัสดีครับคุณหมอเจเดน” ลุงเติมคนขับรถของบ้านเดินออกมาต้อนรับทักทายหมอหนุ่มอย่างคุ้นเคย

“สวัสดีครับลุงเติม วันนี้อยู่ทุกคนมั้ย” ยื่นถุงของฝากในมือให้ แล้วก้มลงไปหยิบอีกหลายถุงมาถือไว้

“ขอบคุณครับ อยู่ไม่ครบครับ เมื่อวานพ่อเลี้ยงอุเทนโทรมาบอกให้คุณแซนดไปรับยาเอาไปให้คุณย่าที่เชียงใหม่ คุณซันเลยไปด้วยกัน” ลุงเติมตอบพร้อมกับเดินนำเข้าไปในบ้าน

“อาขวัญสวัสดีครับ อาศิไม่อยู่หรือครับ” ชายหนุ่มยกมือไหว้ภรรยาเจ้าของบ้านพร้อมกับถามหาอาผู้ชายพลางยื่นถุงของฝากให้ท่าน

“ขอบใจนะลูก อาศิอยู่ที่ห้องทำงาน เจเข้าไปก่อนก็ได้เดี๋ยวอาตามเข้าไป” คุณของขวัญบอกกับหลานชายเพื่อนสามีแล้วชะเง้อหาแม่บ้านเพื่อให้ไปตามลูกสาวที่บ้านติดกัน “แววไปตามน้องซีหน่อย บอกว่าคุณพ่อมีธุระจะคุยให้มาตอนนี้เลยนะ” สั่งจบเดินเข้าห้องทำงานของสามีที่แขกผู้มาเยือนเดินเข้าไปก่อนหน้า

“อาศิสวัสดีครับ” ชายหนุ่มที่เคาะประตูเปิดเข้าไปยกมือไหว้เจ้าของบ้านอย่างนอบน้อม

“อ้าว!? สวัสดีลูก กลับมาตั้งแต่วันไหนแล้วนี่ ไอ้โรมมันบอกว่าจะมาอาทิตย์หน้าไม่ใช่หรือไง บอกให้อาเปิดห้องที่โรงแรม” ดอกเตอร์ศิลาถอดแว่นสายตาออกวางบนโต๊ะทำงานถามยิ้ม ๆ

“ผมเลื่อนไฟล์ตเป็นเมื่อวานมาถึงเมื่อเช้าครับอา มาทำเอกสารให้ไอ้ทอยมันแล้วก็จะไปงานบวชเพื่อนที่หนองคาย ไอ้ทอยมันฝากของมาให้ย่าอุ่นด้วยคงต้องเอาไปให้ก่อนค่อยเข้าบ้านทีเดียวครับ วันนี้ผมเลยตั้งใจมาคุยกับน้องซีก่อนถ้าได้เรื่องยังไงจะได้เกริ่นกับคุณพ่อคุณแม่อาโรมอาเจ้าด้วย เผื่ออึกอักท่านจะได้ช่วยพูดให้”

“อ่อ... วันก่อนอาเจอเจ้าจาที่ห้าง เห็นมาซื้อเสบียงบอกว่าจะออกป่าแต่ไอ้เทนบอกว่ามันไปนอนที่รีสอร์ต ขนของจะขึ้นไปทำห้องสมุดบนดอย เจ้าแฝดเขาก็เพิ่งตามไปเมื่อวานน่าจะอยู่กับพี่เขาอีกนั่นแหละ นี่ถ้าเจ้าวนเขากลับมาจากสวนก็คงตามกันไปอีกก็ดีหน่อยจะได้สนิทกัน ถึงอายุจะห่างกันแต่อย่างน้อยจาเขาจะได้มีเพื่อนคุยแล้วพวกนี้มันก็คุยภาษาเดียวกับพี่มันได้”

“วันก่อนผมกับไอ้ทอยโทรหาแกอยู่ครับ บอกเหมือนกันว่าจะเข้าป่าหาอะไรทำอยู่บ้านก็ไม่สงบสุข” ชายหนุ่มพูดพลางถอนหายใจเมื่อพูดถึงพี่ชายคนโต

“เฮ้อ...จะว่าไปเรื่องเจ้าจานี่อาเคยคุยกับย่าหญิงนะ ท่านทำแบบนั้นเพราะห่วงเจ้าจามันมากจริง ๆ อาเข้าใจความคิดท่านนะแต่วิธีการโบราณไปนิดนึง ซึ่งมันก็สมอายุท่านนั่นแหละ” คุณอาศิลาถอนหายใจพูดถึงแม่เพื่อนรัก

“แบบนี้ล่ะครับอาโรมถึงไม่เข้มงวดกับมัน แกแค่บอกว่าจะไปอยู่ไหนก็ช่างมันเถอะแต่ขอว่าอย่าเอาชะนีเข้าบ้านก็พอ” เจเดนว่าพลางหัวเราะ “แล้วน้องซีไม่อยู่หรือครับมาตั้งนานแล้วยังไม่เห็น”

“น่าจะอยู่ที่บ้านพ่อมาร์คเขานั่นแหละ อาเนสเขาได้ลูกกระรอกมาให้ดูแล เห็นเขาว่าถ้ามันโตก็จะเอากลับไปไว้ที่สวนอยู่กรุงเทพอากาศไม่ดีว่างั้น ไม่รู้จะรอดหรือจะตายก่อนโตกันหรอก”

“มาแล้วค่ะคุณพ่อ ได้ยินนะคะกำลังนินทาลูกสาวคนสวยอยู่” เด็กสาวผิวขาวอมชมพูเนียนละเอียด ใบหน้ารูปไข่ ตาโต แก้มป่อง ปากนิดจมูกหน่อยดูน่ารักน่าชัง ผมสีดำขลับของเธอที่ถูกรวบมัดไว้หลวม ๆ ยาวจนถึงขอบกางเกงขาสั้นที่ใส่อยู่ เปิดประตูส่องหน้าเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มแสนน่ารัก แล้วต้องตาโตเมื่อเห็นผู้มาเยือนที่พี่ชายเธอเพิ่งพูดว่าเรียนจบแล้วและจะกลับมาอาทิตย์หน้า “พี่เจ!” คนตัวเล็กกระโดดตัวลอยมากอดคอชายหนุ่มจากทางด้านหลังอย่างดีใจ จนลืมไปว่าตอนนี้คุณแม่ของเธอพยายามสอนเช้าสอนเย็นว่าอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าจะเป็นนางสาวแล้วนั่นหมายถึงว่ากำลังจะเป็นผู้ใหญ่ ฉะนั้นต้องสำรวมมากขึ้นกับพี่ ๆ ที่เป็นผู้ชายล้วน

“ขวัญศิลา” เสียงทุ้มต่ำของคุณพ่อพร้อมกับสายตานิ่งดุที่ส่งมาทำเอาสาวน้อยรีบปล่อยมือจากคอคุณหมอหนุ่มทันที

“อุ่ย! ขอโทษค่ะ แดดดี๊” เด็กดื้อยิ้มแห้งรีบยกมือไหว้ขอโทษคุณพ่อและแขก

“ไปเอาเก้าอี้มานั่งดี ๆ” ปากสั่งลูกแต่ตามองภรรยาที่เดินเข้ามาพร้อมกับแม่บ้านที่ยกถาดน้ำดื่มเข้ามาด้วย

ชายหนุ่มมองหน้าเด็กสาวที่ไม่ได้เจอกันเกือบปียิ้ม ๆ ปีนี้น้องซีหรือขวัญศิลา ลูกสาวคนสุดท้องของท่านดอกเตอร์ศิลากับคุณของขวัญกำลังเรียนอยู่เกรด 9 โรงเรียนนานาชาติชื่อดังระดับประเทศ เธอผิวพรรณคล้ายคุณแม่แต่ใบหน้าสวยคมคล้ายคุณพ่อ มีแววตาขี้เล่นและซุกซนเหมือนคุณแม่ของเธอ ซึ่งเขาคิดว่าคิดถูกแล้วที่ขอความช่วยเหลือจากคุณอาศิลา เพราะน้องซีเธอออกหวานเหมือนคุณแม่ ถึงจะมีพี่ชายฝาแฝดแต่ก็โดนสอนให้ดูเรียบร้อยตามแบบฉบับผู้ดีเก่าของคุณย่าเธอ ไม่เหมือนน้องน้ำหนึ่งเพื่อนรักของเธอที่ติดนิสัยห้าวคล้ายผู้ชายนิดหน่อย

“แล้วจะไปรายงานตัวเมื่อไหร่ล่ะลูก” อาศิลาเริ่มถามถึงหน้าที่การงานของชายหนุ่มเมื่อเห็นว่าลูกสาวและภรรยานั่งลงเรียบร้อยแล้ว

“สิ้นเดือนนี้ครับ ทางโรงพยาบาลอยากให้เริ่มงานต้นเดือนหน้าเลยเพราะมีแพทย์ลาคลอดพอดี กะว่ากลับจากต่างจังหวัด เอาของไปให้ย่าอุ่นเรียบร้อย ค่อยจะเข้าไปเซอร์ไพรส์คุณย่าก่อนกำหนดแล้วจะพาไปบ้านพ่อใหญ่แม่ใหญ่ด้วยครับ ถ้ายังมีเวลาก็ว่าจะไปไหว้ย่านารถที่นครนายก น่าจะทันสิ้นเดือนพอดี” ชายหนุ่มบอกถึงกำหนดการเยี่ยมเยียนผู้ใหญ่ที่เสมือนญาติของตัวเองยิ้ม ๆ

“แล้วไม่ไปบ้านคุณตาหรือลูก” ดอกเตอร์ศิลาถามพลางถอนหายใจเพราะรู้ความสัมพันธ์ของครอบครัวนี้กับญาติทางแม่ดีว่าเป็นยังไง

“คุณตาเสียหลายปีแล้วนี่ครับ คุณแม่บอกว่าไม่จำเป็นต้องไปก็ได้ ขนาดตอนพี่จากลับมาเชิญมางานเลี้ยงต้อนรับเขายังไม่มากันเลยซักคนนี่ครับ” ชายหนุ่มตอบยิ้ม ๆ

“ไปทุกบ้านแล้วไม่มาบ้านนี้เหรอ บ้านนี้ก็มีคุณย่านะ” เด็กสาวที่นั่งอยู่ข้างคุณพ่อถามขึ้น

“อ้าว! ก็นั่งอยู่นี่ไงครับหนู มาบ้านแรกด้วยนะ นี่กายหยาบเลยนะ ไม่ได้ถอดจิตมาซะหน่อย” ชายหนุ่มตอบพร้อมกับมองหน้าเด็กสาวอย่างมันเขี้ยว

“พี่เจ!” “เอ้อ...อย่าเพิ่งเปิดศึกใส่พี่เขาลูกฟังที่คุณพ่อจะพูดก่อนค่ะ” คุณของขวัญรีบเบรกลูกสาวที่กำลังจะแยกเขี้ยวใส่แขก เพราะเด็กกลุ่มนี้โตมาด้วยกันพ่อแม่สนิทสนมกัน ลูก ๆ เลยเป็นเหมือนครอบครัวเดียวกันทั้งหมด จะมีก็แต่จาติรัชที่อายุห่างกับน้อง ๆ และไปเรียนต่างประเทศตั้งแต่เด็ก น้อง ๆ เลยค่อนข้างเกรงใจ ส่วนคุณหมอทอยพี่ชายอีกคนของกลุ่มลูกชายของป๊าเทนนั้นเพิ่งเคยเจอเด็กกลุ่มนี้ตอนซัมเมอร์ที่แล้วที่พ่อแม่บ้านนี้พาลูก ๆ ไปพักผ่อนบ้านคุณยายที่อเมริกา คุณหมอทอยมากับเพื่อนเลยได้ทำความรู้จักกันตั้งแต่ตอนนั้น

“ฟังนะน้องซี พี่เจเขามาขอความช่วยเหลือจากหนูน่ะลูก” คุณพ่อพูดขึ้นพร้อมกับมองหน้าลูกสาว

“แล้วซีจะช่วยอะไรได้คะทุกวันนี้ยังเอาตัวเองไม่รอดเลย...

นั่นสิพี่เจเดน น้องซีจะช่วยอะไรได้???