เจ็บเพราะรัก

เจ็บเพราะรัก

last updateÚltima atualização : 2025-07-06
Idioma: Thai
goodnovel18goodnovel
Classificações insuficientes
57Capítulos
3.8Kvisualizações
Ler
Adicionar à biblioteca

Compartilhar:  

Denunciar
Visão geral
Catálogo
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP

"หวานขอโทษนะต่อไปหวานจะไม่มีวุ่นวายกับพี่อีก" ฉันก้มหน้าพูดออกไปทั้งที่ไม่รู้ตัวเองจะทำได้อย่างที่พูดหรือเปล่า ขณะที่ฉันกำลังจะหันหลังกลับ จู่ๆ เขาก็กระชากตัวฉันให้เข้าไปชิดติดกายและก้มลงมาจูบฉันอย่างรุนแรงและเร่าร้อน "อื้มมมม" ฉันรับสัมผัสของเขาอย่างยินยอมพร้อมใจ เรายืนจูบกันตรงนั้นสักพัก เขาก็ถอนริมฝีปากและพูดกับฉัน "อยากเป็นผู้หญิงของพี่จริงๆ ใช่มั้ยตาหวาน" ฉันพยักหน้าเป็นคำตอบ "แล้วรู้มั้ยว่าผู้หญิงของพี่ต้องทำอะไรบ้างนอกจากยืนจูบกันแบบนี้"

Ver mais

Capítulo 1

อย่างี่เง่า

الفصل الأول

عيون تعرف الحزن

كان أول شيء يلاحظه أي شخص فيها هو عيناها.

لم تكن مجرد عينين جميلتين… بل كان فيهما ذلك النوع من الجمال الذي يجعل الناس يتوقفون لحظة أطول مما ينبغي. لون عسلي دافئ، يلمع تحت الضوء كأنه يحمل قصصًا كثيرة لم تُحكَ بعد. رموش طويلة تحيط بهما بهدوء، وحاجبان مرسومان طبيعيًا كأن فنانًا قضى وقتًا طويلًا في رسمهما بعناية.

لكن من كان ينظر بعمق أكبر قليلًا، كان سيلاحظ شيئًا آخر.

حزن خفيف.

ليس حزنًا واضحًا أو صاخبًا، بل ذلك النوع الهادئ الذي يسكن خلف الابتسامات. حزن يعرف كيف يختبئ جيدًا… لكنه لا يختفي تمامًا.

كانت ليلى تعرف ذلك.

وقفت وسط الشقة الجديدة، تحيط بها صناديق الكرتون من كل اتجاه، بينما تسللت أشعة الشمس عبر النافذة الكبيرة لتغمر الأرضية الخشبية بلون ذهبي دافئ. الشقة لم تكن كبيرة جدًا، لكنها كانت أنيقة وبسيطة… هادئة بشكل يشبهها.

وضعت حقيبتها على الطاولة الصغيرة قرب الباب وتنهدت ببطء.

هذه بداية جديدة.

على الأقل… هذا ما تحاول إقناع نفسها به.

مررت أصابعها بين خصلات شعرها البني الطويل، الذي انسدل على كتفيها بشكل طبيعي. كانت جميلة بطريقة لافتة، ذلك النوع من الجمال الذي لا يعتمد على المبالغة أو التكلّف. بشرة صافية، ملامح هادئة، ووقفة تحمل قدرًا من الثقة… حتى لو كانت تلك الثقة متصدعة من الداخل.

اقتربت من النافذة.

في الخارج كانت المدينة تتحرك بإيقاعها المعتاد؛ سيارات تمر، أصوات بعيدة، وأشخاص يسيرون في الشارع وكأن العالم لم يتغير.

لكن عالمها هي… تغير تمامًا.

قبل ثلاثة أشهر فقط، كانت حياتها مختلفة تمامًا.

ثلاثة أشهر منذ أن انهار كل شيء.

أغمضت عينيها للحظة، وكأن الذكريات كانت تقف خلف الجفون مباشرة، تنتظر فرصة لتعود.

---

كانت ليلى دائمًا تلك الفتاة التي يصفها الناس بأنها "محظوظة".

عائلة مرموقة.

والدها رجل أعمال ناجح، ووالدتها معروفة في الأوساط الاجتماعية بثقافتها وأناقتها.

كبرت في بيت واسع مليء بالضيوف والضحكات والمناسبات الراقية.

مدارس خاصة.

سفر في الإجازات.

جامعة مرموقة تخرجت منها بتفوق.

ومن الخارج… بدت حياتها كأنها مرتبة تمامًا.

ثم جاء عمر.

تعرفت عليه في حفل خيري نظمته إحدى المؤسسات الكبيرة في المدينة. كان حضوره لافتًا منذ اللحظة الأولى؛ طويل القامة، أنيق بطريقة مدروسة، وصوته يحمل ثقة رجل اعتاد أن يحصل على ما يريد.

وكان من عائلة معروفة.

ثروة قديمة.

اسم محترم في المجتمع.

علاقات قوية في كل مكان.

حين تحدث معها لأول مرة، شعرت ليلى بأن شيئًا مميزًا يحدث.

لم يكن مجرد إعجاب.

كان اهتمامًا مكثفًا… مدهشًا.

رسائل طويلة.

مكالمات حتى ساعات متأخرة من الليل.

زهور تصل إلى بيتها بلا مناسبة.

كان يعرف كيف يقول الكلمات الصحيحة تمامًا.

"لم أقابل فتاة مثلك من قبل."

"أنت مختلفة عن كل من أعرف."

"أشعر أنك الشخص الوحيد الذي يفهمني."

كانت تلك الجمل تتسلل إلى قلبها بهدوء… حتى أصبحت تصدقها.

في البداية بدا كل شيء مثاليًا.

رحلات.

مطاعم فاخرة.

ضحكات طويلة.

وكان ينظر إليها بطريقة تجعلها تشعر أنها أهم شخص في العالم.

لكن الأشياء الصغيرة بدأت تظهر ببطء.

تعليق ساخر هنا.

نظرة ضيق عندما تتحدث مع أحد.

سؤال زائد عن مكانها ومع من كانت.

في البداية ظنت أن ذلك غيرة عادية.

بل إن جزءًا منها شعر أن الأمر لطيف.

ثم تحولت الغيرة إلى سيطرة.

"لا أحب هذا الفستان."

"لماذا تتحدثين مع هذا الرجل كثيرًا؟"

"صديقتك تلك لا تعجبني."

وبمرور الوقت، بدأت تشعر أن حياتها تضيق حولها… دون أن تفهم كيف حدث ذلك.

لكنها لم تخبر أحدًا.

ليس لأن عائلتها لن تصدقها.

بل لأن الاعتراف بالحقيقة كان يعني الاعتراف بأنها أخطأت في اختياره.

وكان ذلك صعبًا.

صعبًا جدًا.

---

وضعت ليلى كوب القهوة على حافة النافذة وأخذت نفسًا عميقًا.

ذكرياتها كانت ثقيلة.

لكنها تعلمت شيئًا مهمًا خلال الأشهر الماضية…

الهروب ليس ضعفًا.

أحيانًا… هو النجاة.

رن هاتفها فجأة، فأخرجها الصوت من أفكارها.

نظرت إلى الشاشة.

اسم واحد فقط كان كفيلًا بأن يجعلها تبتسم قليلًا.

"سارة".

ردت وهي تميل على الحائط.

"ألو؟"

جاء صوت سارة في الطرف الآخر حيويًا كعادته.

"قولي إنك وصلتِ الشقة أخيرًا."

ابتسمت ليلى رغم نفسها.

"وصلت."

"والشقة؟"

نظرت حولها إلى الفوضى المليئة بالصناديق.

"خلينا نقول إنها… مشروع قيد التنفيذ."

ضحكت سارة.

"أنا جاية خلال ساعة. ومعايا بيتزا. ما تتحركيش من مكانك."

أغلقت ليلى الهاتف ببطء.

لو لم تكن سارة في حياتها… ربما لم تكن الأمور ستنتهي بهذه الطريقة.

سارة كانت أول شخص رأى الحقيقة.

أول شخص لم يصدق القصة المثالية التي كانت ليلى تحاول التمسك بها.

وأول شخص قرر أن يتدخل… مهما كلفه الأمر.

لكن ذلك اليوم…

ذلك اليوم الذي اكتشفت فيه سارة الحقيقة…

كان بداية النهاية لكل شيء.

وبداية شيء آخر لم تكن ليلى مستعدة له بعد.

شيء اسمه…

المواجهة.

Expandir
Próximo capítulo
Baixar

Último capítulo

Mais capítulos
Sem comentários
57 Capítulos
อย่างี่เง่า
ห้องคลอด......"อุแว๊ อุแว๊/ อุแว๊ อุแว๊""ยินดีด้วยนะคะคุณได้ลูกแฝดเป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง เด็กสุขภาพแข็งแรงดีค่ะ""ลูก" ฉันมองดูลูกน้อยทั้งสองคนที่พยาบาลอุ้มมาให้ฉันดูใกล้ๆ ตัวแกขาวแก้มยุ้ยมากเลยค่ะน่ารักที่สุด นี่คือลูกของฉันจริงๆ ใช่ไหม ลูกที่ฉันอุ้มท้องมาเพียงลำพัง9เดือนกว่า"แม่สัญญาว่าจะเลี้ยงหนูให้ดีที่สุด"น้ำตาฉันไหลออกเองเลยค่ะทันทีที่ได้เห็นหน้า บรรยายไม่ถูกเงยจริงๆ มันทั้งดีใจตื้นตันใจที่ได้เจอหน้าพวกแกครั้งแรก แต่อีกใจหนึ่งก็รู้สึกเศร้าที่พวกแกเกิดมามีแค่แม่เท่านั้น ส่วนพ่อของลูก.......8เดือนก่อน.........ตาหวาน..."พี่จะไปไหนอีกพี่คีย์นี่มันจะห้าทุ่มแล้วนะ""ไปกินเหล้า""หวานไม่ให้ไป""อย่าทำตัวงี่เง่าได้ป่ะ""ก็หวานไม่อยากอยู่คนเดียว""อยู่คนเดียวไม่ได้ก็กลับไปอยู่บ้านดิมาอยู่ที่นี่กับพี่ทำไม""หวานเป็นเมียพี่นะหวานต้องอยู่ที่นี่กับพี่ดิ""ถ้าจะอยู่ที่นี่ก็อย่าทำตัวน่าเบื่อน่ารำคาญ""ทำไมพี่เปลี่ยนไป เมื่อก่อนพี่ไม่เคยพูดจาแบบนี้กับหวานเลยนะ""อยู่ด้วยกันทุกวันมันก็น่าเบื่อป่าววะห๊ะ""แต่หวานไม่เคยเบื่อ เพราะหวานรักพี่""แต่พี่เบื่อ เบื่อ เบื่อๆๆๆๆ ""เพราะพี่ไม่รักหวาน
Ler mais
ไม่เปลี่ยนใจ
ตาหวาน....ฉันถูกพี่คีย์อุ้มเข้ามาในห้องนอน และเป็นครั้งแรกที่ได้เข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของพี่คีย์เพราะปรกติเวลาฉันมาที่ห้องเขาฉันก็จะอยู่แต่ด้านนอกตรงห้องรับแขกค่ะเขาโยนฉันลงมาบนเตียง"อ๊ะ หวานเจ็บนะพี่คีย์""มันจะเจ็บกว่านี้ถ้าหวานยังไม่เปลี่ยนใจ""เปลี่ยนใจอะไรหวานไม่เข้าใจ""ไหนบอกอยากจะเป็นผู้หญิงของพี่""เอ่อออ ก็ใช่ไง""จะไม่เปลี่ยนใจ?? ""อื้มมมม" ฉันพยักหน้าอีกครั้ง"งั้นก็ถอดเสื้อผ้า" ห๊า?? เจ็บที่ว่าคือการมีอะไรกันสินะ"เอ่อออ คือออ หวานนน" ฉันเริ่มกลัวขึ้นมาแล้วค่ะ ความกล้าความแรดเมื่อกี้หายไปไหนหมด >ว่าไง ถ้าอยากก็ถอดถ้าไม่อยากก็เชิญออกไปจากห้องพี่""ถ้าหวานยอมเป็นของพี่ พี่จะยอมคบกับหวานใช่มั้ย" ต้องมีข้อต่อรองค่ะก่อนที่ฉันจะเป็นของเขาทั้งตัวและหัวใจ"อืมม"ฉันหลับตาลงนับหนึ่งถึงสิบในใจก่อนจะค่อยๆ ถอดชุดของตัวเองออกทีละชิ้นด้วยมือที่สั่นเทาเพราะอายที่เขายืนกอดอกจ้องมองมาที่ฉันอย่างไม่ละสายตาฉันคิดถูกใช่ไหมที่จะยอมเป็นของพี่คีย์ ผู้ชายที่ฉันหลงรักมาหลายปี"พี่ให้หวานตัดสินใจอีกที""หวานตัดสินใจดีแล้ว หวานรักพี่คีย์หวานยอมพี่คีย์""พี่อาจจะได้เป็นคนแรกของหวานแต่หวานไม่
Ler mais
เกลียดตัวเอง
ตาหวาน...."ขอหวานไปด้วยได้มั้ยคะป้าคริส""แล้วหวานไม่ไปเรียนเหรอลูก""ไปสายหน่อยก็ได้ค่ะใกล้จบแล้วช่วงนี้อาจารย์ไม่ค่อยสอนอะไรแค่ไปส่งงานที่ค้างเท่านั้นเอง ขอหวานไปด้วยนะคะป้าคริส""ก็ได้จ๊ะ"ตอนนี้ฉันนั่งรถมากับป้าคริส ไม่นานก็มาถึงคอนโดพี่สายไหม ฉันฝืนตัวเองลงจากรถและเดินตามป้าคริสไป ฉันไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวยังไงต้องทำหน้าแบบไหนถ้าไปเจอพี่คีย์ที่ห้องพี่สายไหม เขาจะรู้สึกผิดสักนิดมั้ยที่ทำแบบนี้กับฉันที่เป็นแฟนคนปัจจุบันก๊อก ก๊อก ก๊อก ป้าคริสเคาะห้องพี่สายไหม ไม่นานประตูก็เปิดออก พี่สายไหมไหว้ป้าคริสก่อนจะหันมายิ้มให้ฉัน แต่เป็นยิ้มที่ฉันสัมผัสได้ว่าเป็นรอยยิ้มของผู้ชนะ รอยยิ้มมุมปากที่ฉันเห็นจะให้ฉันเข้าใจว่ายังไง...ฉันเดินตามป้าคริสเข้าไปในห้อง สายตาของฉันมองหาพี่คีย์แต่ไม่เจอ"คีย์นอนอยู่ในห้องค่ะแม่"พี่สายไหมพูดกับป้าคริสแต่สายตามองมาที่ฉัน ฉันได้แต่ทำหน้านิ่งๆ ทำเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรพี่สายไหมเรียกป้าคริสว่าแม่แบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร แต่ทำไมครั้งนี้ฉันรู้สึกว่าพี่สายไหมจงใจพูดคำนี้ให้ฉันได้ยินก็ไม่รู้ หรือฉันคิดมากไปเองป้าคริสเดินตามพี่สายไหมเข้าไปในห้องนอนส่วนฉันก็ยืนลังเลว่าจ
Ler mais
ขอเวลา
ตาหวาน......"หวาน ฟื้นแล้วเหรอลูก""แม่""อื้มมม ป้าคริสโทรหาแม่น่ะบอกหวานเป็นลมแม่เลยรีบมา""แม่ ฮืออออ ฮืออออ" ฉันรีบโผเข้ากอดแม่ทันที"ไม่ร้องลูก หนูจะเป็นแม่คนแล้วนะจะมาขี้แยแบบนี้ไม่ได้""แม่พูดอะไรคะ หวานไม่เข้าใจ""หวานท้องได้เดือนกว่าแล้วลูก""แม่ ฮือออออ หวานขอโทษ ฮืออออ""ไม่ร้องลูกไม่ร้องนะ"แม่เช็ดน้ำตาให้กับฉันและกอดฉันไว้ ฉันกอดแม่แล้วก็ร้องหนักกว่าเดิมก๊อก ก๊อก ก๊อก ฉันกับแม่หันไปมองที่ประตู สักพักป้าคริสกับลุงดนัยก็เดินเข้ามาพร้อมกันพร้อมตะกร้านมสำหรับคุณแม่ตั้งครรภ์"เป็นไงมั่งเราฮึ" ลุงดนัยพ่อพีคีย์ยิ้มให้ฉันมาแต่ไกลพร้อมกับยื่นตะกร้านมไปให้แม่ของฉัน"คุณลุงสวัสดีค่ะ""ป้าโทรตามลุงมาเราจะได้คุยกับหวานกับแม่น่ะ" ป้าคริสยิ้มให้ฉันแต่แววตาท่านมีความกังวลใจ"พี่คริสพี่นัย นั่งก่อนค่ะ" แม่ฉันเชิญพ่อกับแม่พี่คีย์นั่งลงที่โซฟา"หนูหวานหนูบอกป้ามาตรงๆ ว่าพ่อของเด็กในท้องคือตาคีย์ลูกชายป้าใช่มั้ยลูก"ฉันก้มหน้ามองที่มือตัวเองที่ตอนนี้มีเข็มเจาะอยู่เพราะกำลังให้น้ำเกลือ ฉันจะปิดบังยังไงก็คงไม่ได้ฉันพยักหน้าพร้อมกับนั่งเช็ดน้ำตาตัวเองที่ไหลออกมาเรื่อยๆ เมื่อไหร่จะหยุดไหลซะที
Ler mais
ไม่ใช่แฟน
คีย์......ผมยังมีอาการเวียนหัวแล้วก็อาเจียนอยู่แต่ดีหน่อยที่เป็นเฉพาะตอนตื่นนอนถ้าเป็นทั้งวันผมคงไม่เป็นอันทำอะไร ผมไปหาหมอมาแล้วนะแต่หมอบอกไม่ได้เป็นอะไรอาจจะพักผ่อนน้อย เครียด แต่ผมว่าผมก็ไม่ได้เครียดหรืออะไรนะ ทุกวันนี้บนหัวเตียงผมต้องมียาดมยาหอมเอาไว้ตลอดเวลาส่วนหวานตั้งแต่วันนั้นเธอก็ไม่มาหาผมที่คอนโดอีกเลย ผมพยายามติดต่อหวานแต่ติดต่อไม่ได้เลย ช่วงนี้ผมก็เรียนหนักด้วยเพราะใกล้ปิดเทอมแล้วแถมสายไหมก็ตามติดเป็นเงาตามตัวจนผมกระดิกตัวไปไหนแทบไม่ได้ กลับมาครั้งนี้ไหมเปลี่ยนไปมากเธอไม่เหมือนคนเก่า ผมจะคุยกับผู้หญิงคนไหนไม่ได้เลยแม้แต่เพื่อนร่วมคณะที่ต้องทำกิจกรรมร่วมกันจนผมเริ่มจะไม่ไหว เธอบอกจะไม่ยอมปล่อยผมให้คลาดสายตา เธอจะไม่ยอมให้ใครมายุ่งกับผม แต่ถามว่าผมสนไหม..ก็ไม่นะผมก็ยังแอบมีเรื่อยๆตามสันดานของผม เธอมีอภิสิทธิ์เหนือคนอื่นตรงที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟน แต่ก็แค่แฟนมั้ยอ่ะ แฟนก็คือแฟนจะเลิกเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่ใช่เมียไม่ใช่แม่ของลูกเพราะฉะนั้นอย่ามาก้าวก่ายกันให้มาก ตอนเธอกลับมาแรกๆผมดีใจนะโคตรจะดีใจแต่พอผ่านไปไม่นานทำไมผมรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดถนัดหนึ่งอาทิตย์ต่อมา"คีย์วันนี้ไปนอนห้องไ
Ler mais
ไม่ได้คิดอะไร
ตาหวาน......ฉันยอมรับว่ามาแอบส่องดูพี่คีย์ที่มากับแฟนของเขา แฟนที่เขารักมาก ซึ่งคงต่างจากฉันที่ตอนนี้กลายเป็นอดีตไปแล้ว และกำลังจะเป็นแม่ของลูก ฉันยอมรับว่ายังรักพี่คีย์ รักมาก รักมาตลอด แต่เขาสิจะกี่ปีๆก็ไม่รักฉันได้เลยถ้าเขารักฉันสักนิดฉันคงบอกเขาเรื่องลูกไปนานแล้วคีย์....."ไปไหนมาลูกกว่าจะเข้าบ้านได้ แล้วนี่หนูไหมกลับแล้วเหรอ""ไหมกลับไปสักพักแล้วครับ แต่ที่หายไปผมไปคุยกับหวานมาครับ""แล้วน้องได้พูดอะไรกับลูกบ้างมั้ย""ไม่มีครับมีแต่ไล่ให้กลับท่าเดียว เออว่าแต่ดูหวานอ้วนขึ้นนะครับ""สังเกตุขนาดนั้นเลย??? "'เอ่อ ก็ " จะไม่ให้สังเกตุได้ไงคนเคยคบกันเอากันตั้งหลายเดือนอะไรเปลี่ยนไปทำไมจะดูไม่ออก"คีย์ แม่ถามตรงๆนะ คีย์คิดอะไรกับตาหวานบ้างรึเปล่า""ทำไมแม่ถามแปลกๆ ผมจะไปคิดอะไรกับตาหวาน ผมมีแฟนอยู่แล้วนะ""สรุปไม่คิดนะ""ครับ""โอเค แม่จะได้ตัดสินใจถูกว่าควรจะทำยังไง""แม่ทำไมพูดแปลกๆ มีอะไรรึเปล่าแม่""ไม่มี ช่างเหอะ""งั้นผมขอตัวขึ้นไปน้ำก่อนนะ""อืม"ตาหวาน....."แม่ไปลางานที่โรงพยาบาลมาแล้วนะหวาน""เพราะหวานใช่มั้ย หวานขอโทษนะคะ" ฉันรู้สึกผิดรู้สึกไม่ดีเลยที่ทำให้แม่ต้องลาออกจา
Ler mais
แน่ใจ??
ปัจจุบัน.....ณ โรงพยาบาลในประเทศญีปุ่น"หวานดูซิใครมาเยี่ยม" แม่เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับป้าคริสและลุงดนัย"แม่คริสลุงนัย สวัสดีค่ะ" ฉันยกมือไหว้ท่านทั้งสอง"แม่ไปดูหลานมาหน้าตาน่าเกลียดน่าชังจริงๆ ว่า แต่ตั้งชื่อไว้รึยังลูก""หวานตั้งไว้แล้วค่ะ ชื่อน้องคินกับน้องครีมค่ะ""ดูไปดูมาพี่ว่าหลานเราหน้าเหมือนตาคีย์นะคริส""ใช่ค่ะคริสนึกว่าคริสคิดเองมโนเองไปคนเดียว""เหมือนจริงๆค่ะ" แม่ฉันก็ยังเห็นด้วยเลยว่าลูกแฝดของฉันคล้ายพี่คีย์พอเอ่ยชื่อเขาขึ้นมาก็ทำให้ฉันคิดถึงเขาอีกจนได้"ถ้าตาคีย์เห็นรูปลูกตัวเองจะรู้สึกยังไงนะ""หมายความว่าไงคะพี่คริส""พี่จะส่งรูปเด็กแฝดไปให้คีย์ดูน่ะ แต่สัญญาว่าตาคีย์จะไม่รู้ว่าเด็กสองคนนี้เป็นลูกของตัวเอง""เอ่ออมันจะดีเหรอคะแม่คริส" ฉันเริ่มไม่แน่ใจว่าเขาจะรู้มั้ย"ดีสิลูกเชื่อแม่นะ"คีย์......."คีย์น่ารักมั้ยลูก""ลูกใครแม่""อืม ไม่รู้สิเห็นน่ารักดีเลยถ่ายรูปมา""อย่าบอกนะว่าแม่อยากมีลูกตอนนี้อีกน่ะ""บ้าพูดอะไร มีลูกตอนแก่คนได้หัวเราะกันทั้งหมู่บ้าน""แต่ผมอยากมีน้องนะ555""แม่ว่าคีย์มีหลานให้แม่น่าจะง่ายกว่านะ""แม่อย่าพูดในสิ่งที่มันเป็นไปไม่ได้""แล้วคีย์
Ler mais
หนีความจริงไม่ได้
ตาหวาน...."แล้วหวานคิดว่าจะไปเรียนที่ไหนลูก""มหาลัยเดียวกับที่พี่คีย์เรียนค่ะ""หวาน...มันจะดีเหรอลูก""ดีสิคะแม่ หวานว่ายังไงๆเราก็หนีความจริงไม่ได้ ยังไงพี่คีย์ก็ต้องรู้เรื่องลูก หวานคิดว่าหวานเข้มแข็งพอที่จะกลับไปค่ะ"หนึ่งปีต่อมา........ตอนนี้เรากลับมาไทยกันได้สักพักแล่วค่ะ แม่ก็กลับไปทำงานที่เดิมส่วนฉันก็มีหน้าที่ดูแลเด็กๆ ตอนแรกป้าคริสจะจ้างพี่เลี้ยงเด็กมาช่วยเพราะกลัวฉันเหนื่อยกับการที่ต้องดูแลเด็กเล็กๆถึงสองคนแต่ฉันเกรงใจค่ะ ฉันบอกฉันเลี้ยงได้"เด็กๆทานข้าวกันอิ่มแล้วเหรอจ๊ะหวาน"ป้าคริสเดินมาหาฉันที่บ้านในขณะที่ฉันกำลังเก็บถ้วยข้าวของลูกไปไว้ในครัว"ค่ะแม่คริส""ป่ะ เดี๋ยวย่าพาไปเดินเล่นน๊าาา"ป้าคริสอุ้มน้องครีมใส่รถเข็นสำหรับเด็กฝาแฝดส่วนฉันก็ช่วยอุ้มน้องคิน เด็กๆตอนนี้มีอายุเกือบจะครบได้1ขวบแล้วค่ะ กำลังซนสุดๆเพิ่งหัดเดินได้อีกเล่นเอาเหนื่อยเลยค่ะ"ยาย่า ย่า ย่า /ย่า ย่า เด็กทั้งสองคนตบมือดีใจเมื่อรู้ว่าย่าจะพาออกไปเที่ยวข้างนอกเหมือนเช่นทุกวัน เด็กๆจะติดคุณย่ามากๆเลยค่ะ เรียก ย่า นี่ชัดเลย"ตายละจำย่าได้แล้วเหรอคะน้องคินน้องครีม" ป้าคริสหอมแก้มเด็กๆคนละทีก่อนจะจูงรถเข็
Ler mais
พ่อของลูก
ตาหวาน....ฉันรีบเดินออกมาจากบ้านพี่คีย์เพราะไม่อยากให้เขาเห็นน้ำตา ลูกทำไมถึงจำเขาได้ จำแม้กระทั่งชื่อ ฉันคิดว่าลูกอายุแค่ขวบเดียวคงไม่จำพ่อที่เคยเห็นแต่รูปที่ฉันตั้งไว้ตรงหัวเตียงนอน ที่ผ่านมาฉันยอมรับว่าลืมเขาไม่ได้ ยิ่งมีลูกด้วยแบบนี้จะให้ลืมได้ยังไง ใช่ว่าจะไม่พยายามนะ ลูกๆ มักจะปีนขึ้นไปหยิบกรอบรูปนั้นลงมาเล่นแล้วชี้ที่รูปแล้วมองหน้าฉัน ฉันก็คุยกับลูกว่านี่พ่อนะ พ่อหนูชื่อคีย์ ฉันพูดแค่ครั้งเดียวค่ะแล้วเด็กๆ ก็จำ แต่ไม่คิดว่าจะจำได้แม่นพอเจอหน้าปุ๊บก็เรียกปั๊บ เล่นเอาฉันใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เมื่อลูกชี้ไปที่เขาแล้วเรียกเขาว่าพ่อ ฉันจึงรีบปฏิเสธว่าเขาไม่ใช่พ่อ และพยายามให้ลูกเรียกเขาว่าลุง แต่เหมือนเด็กๆ จะไม่ฟังฉันเลยค่ะ แล้วยังงอแงขอให้เขาอุ้มอีก พอเห็นเขาอุ้มลูกน้ำตาฉันก็จะไหล ฉันเลยรีบเดินออกมาฉันกลับมาบ้านแล้วรีบเช็ดน้ำตา ล้างหน้าล้างตา สักพักก็ได้ยินเสียงป้าคริสเรียก ฉันจึงรีบเดินออกไป ก็เห็นเขาเดินตามป้าคริสเข้ามาโดยอุ้มเด็กน้อยทั้งสองคนไว้พร้อมกัน"เด็กๆ คงหิวนมแล้วล่ะ ป้าเลยพามาส่ง""ขอบคุณนะคะ" ฉันขอบคุณป้าคริสก่อนจะเดินไปรับลูกๆ มาจากเขาเป็นครั้งแรกในรอบเกือบสองปีท
Ler mais
ไม่อยากจะยุ่งคนมีผัว
ตาหวาน.....หลังจากส่งเด็กๆ ที่เนิสเซอรี่เสร็จฉันก็รีบขับรถมาที่มหาลัย ซึ่งก็เป็นมหาลัยที่พี่คีย์เรียนนั่นแล่ะค่ะตั้งแต่ฉันเดินเข้ามาก็มีแต่คนมองโดยเฉพาะผู้ชาย แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจ ฉันเดินตามหาตึกเรียนเพราะวันนี้ฉันมาเรียนวันแรก ฉันก็เดิน งงๆ กับตึกที่นี่เพราะมันเยอะมาก ขนาดดูแผนที่ยัง งง เลยค่ะ แต่จู่ๆ ก็มีคนมาสะกิดที่ไหล่ฉันฉันหันหลังไปดู เป็นผู้หญิงหน้าตาน่ารักผมสั้นใส่แว่นตาสีชมพู"เธอๆ มาเรียนวันแรกเหรอไม่เคยเห็นหน้าเลย""อื้มมมาวันแรกน่ะ คณะบริหาร""เรียนคณะเดียวกันกับเราเลย เราชื่อนัตตี้นะ""เราชื่อตาหวาน""ป่ะ เราจะพาไปที่ตึกเรียนนะ""อื้มมมม ขอบใจนะนัตตี้""เรียกเรานัตเฉยๆ ก็ได้นะตาหวาน""เธอก็เรียกเราว่าหวานเฉยๆ ก็ได้" ฉันกับนัตตี้ยิ้มให้กันก่อนจะเดินตามเธอไปพอฉันตามนัตตี้มาถึงห้องเรียนก็เจอกับกลุ่มผู้หญิงกลุ่มนึงประมาณสี่คนนั่งแต่งหน้ากันอยู่'ยัยแว่นแกพาใครมาน่ะ" หนึ่งในผู้หญิงกลุ่มนั้นถาม"เอ่อ เค้าชื่อตาหวานน่ะ เรียนคณะเดียวกันกับเราแต่มาวันนี้วันแรก""สวัสดีนะทุกคนเราชื่อตาหวานนะ""ใครอยากรู้จักชื่อเธอไม่ทราบ""เอ่ออ เราก็แค่แนะนำตัวเองน่ะ"นัตตี้สะกิดแขนฉันก่อนจะกระซิบ
Ler mais
Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status