FAZER LOGIN"หวานขอโทษนะต่อไปหวานจะไม่มีวุ่นวายกับพี่อีก" ฉันก้มหน้าพูดออกไปทั้งที่ไม่รู้ตัวเองจะทำได้อย่างที่พูดหรือเปล่า ขณะที่ฉันกำลังจะหันหลังกลับ จู่ๆ เขาก็กระชากตัวฉันให้เข้าไปชิดติดกายและก้มลงมาจูบฉันอย่างรุนแรงและเร่าร้อน "อื้มมมม" ฉันรับสัมผัสของเขาอย่างยินยอมพร้อมใจ เรายืนจูบกันตรงนั้นสักพัก เขาก็ถอนริมฝีปากและพูดกับฉัน "อยากเป็นผู้หญิงของพี่จริงๆ ใช่มั้ยตาหวาน" ฉันพยักหน้าเป็นคำตอบ "แล้วรู้มั้ยว่าผู้หญิงของพี่ต้องทำอะไรบ้างนอกจากยืนจูบกันแบบนี้"
Ver maisالفصل الأول
عيون تعرف الحزن
كان أول شيء يلاحظه أي شخص فيها هو عيناها.
لم تكن مجرد عينين جميلتين… بل كان فيهما ذلك النوع من الجمال الذي يجعل الناس يتوقفون لحظة أطول مما ينبغي. لون عسلي دافئ، يلمع تحت الضوء كأنه يحمل قصصًا كثيرة لم تُحكَ بعد. رموش طويلة تحيط بهما بهدوء، وحاجبان مرسومان طبيعيًا كأن فنانًا قضى وقتًا طويلًا في رسمهما بعناية.
لكن من كان ينظر بعمق أكبر قليلًا، كان سيلاحظ شيئًا آخر.
حزن خفيف.
ليس حزنًا واضحًا أو صاخبًا، بل ذلك النوع الهادئ الذي يسكن خلف الابتسامات. حزن يعرف كيف يختبئ جيدًا… لكنه لا يختفي تمامًا.
كانت ليلى تعرف ذلك.
وقفت وسط الشقة الجديدة، تحيط بها صناديق الكرتون من كل اتجاه، بينما تسللت أشعة الشمس عبر النافذة الكبيرة لتغمر الأرضية الخشبية بلون ذهبي دافئ. الشقة لم تكن كبيرة جدًا، لكنها كانت أنيقة وبسيطة… هادئة بشكل يشبهها.
وضعت حقيبتها على الطاولة الصغيرة قرب الباب وتنهدت ببطء.
هذه بداية جديدة.
على الأقل… هذا ما تحاول إقناع نفسها به.
مررت أصابعها بين خصلات شعرها البني الطويل، الذي انسدل على كتفيها بشكل طبيعي. كانت جميلة بطريقة لافتة، ذلك النوع من الجمال الذي لا يعتمد على المبالغة أو التكلّف. بشرة صافية، ملامح هادئة، ووقفة تحمل قدرًا من الثقة… حتى لو كانت تلك الثقة متصدعة من الداخل.
اقتربت من النافذة.
في الخارج كانت المدينة تتحرك بإيقاعها المعتاد؛ سيارات تمر، أصوات بعيدة، وأشخاص يسيرون في الشارع وكأن العالم لم يتغير.
لكن عالمها هي… تغير تمامًا.
قبل ثلاثة أشهر فقط، كانت حياتها مختلفة تمامًا.
ثلاثة أشهر منذ أن انهار كل شيء.
أغمضت عينيها للحظة، وكأن الذكريات كانت تقف خلف الجفون مباشرة، تنتظر فرصة لتعود.
---
كانت ليلى دائمًا تلك الفتاة التي يصفها الناس بأنها "محظوظة".
عائلة مرموقة.
والدها رجل أعمال ناجح، ووالدتها معروفة في الأوساط الاجتماعية بثقافتها وأناقتها.
كبرت في بيت واسع مليء بالضيوف والضحكات والمناسبات الراقية.
مدارس خاصة.
سفر في الإجازات.
جامعة مرموقة تخرجت منها بتفوق.
ومن الخارج… بدت حياتها كأنها مرتبة تمامًا.
ثم جاء عمر.
تعرفت عليه في حفل خيري نظمته إحدى المؤسسات الكبيرة في المدينة. كان حضوره لافتًا منذ اللحظة الأولى؛ طويل القامة، أنيق بطريقة مدروسة، وصوته يحمل ثقة رجل اعتاد أن يحصل على ما يريد.
وكان من عائلة معروفة.
ثروة قديمة.
اسم محترم في المجتمع.
علاقات قوية في كل مكان.
حين تحدث معها لأول مرة، شعرت ليلى بأن شيئًا مميزًا يحدث.
لم يكن مجرد إعجاب.
كان اهتمامًا مكثفًا… مدهشًا.
رسائل طويلة.
مكالمات حتى ساعات متأخرة من الليل.
زهور تصل إلى بيتها بلا مناسبة.
كان يعرف كيف يقول الكلمات الصحيحة تمامًا.
"لم أقابل فتاة مثلك من قبل."
"أنت مختلفة عن كل من أعرف."
"أشعر أنك الشخص الوحيد الذي يفهمني."
كانت تلك الجمل تتسلل إلى قلبها بهدوء… حتى أصبحت تصدقها.
في البداية بدا كل شيء مثاليًا.
رحلات.
مطاعم فاخرة.
ضحكات طويلة.
وكان ينظر إليها بطريقة تجعلها تشعر أنها أهم شخص في العالم.
لكن الأشياء الصغيرة بدأت تظهر ببطء.
تعليق ساخر هنا.
نظرة ضيق عندما تتحدث مع أحد.
سؤال زائد عن مكانها ومع من كانت.
في البداية ظنت أن ذلك غيرة عادية.
بل إن جزءًا منها شعر أن الأمر لطيف.
ثم تحولت الغيرة إلى سيطرة.
"لا أحب هذا الفستان."
"لماذا تتحدثين مع هذا الرجل كثيرًا؟"
"صديقتك تلك لا تعجبني."
وبمرور الوقت، بدأت تشعر أن حياتها تضيق حولها… دون أن تفهم كيف حدث ذلك.
لكنها لم تخبر أحدًا.
ليس لأن عائلتها لن تصدقها.
بل لأن الاعتراف بالحقيقة كان يعني الاعتراف بأنها أخطأت في اختياره.
وكان ذلك صعبًا.
صعبًا جدًا.
---
وضعت ليلى كوب القهوة على حافة النافذة وأخذت نفسًا عميقًا.
ذكرياتها كانت ثقيلة.
لكنها تعلمت شيئًا مهمًا خلال الأشهر الماضية…
الهروب ليس ضعفًا.
أحيانًا… هو النجاة.
رن هاتفها فجأة، فأخرجها الصوت من أفكارها.
نظرت إلى الشاشة.
اسم واحد فقط كان كفيلًا بأن يجعلها تبتسم قليلًا.
"سارة".
ردت وهي تميل على الحائط.
"ألو؟"
جاء صوت سارة في الطرف الآخر حيويًا كعادته.
"قولي إنك وصلتِ الشقة أخيرًا."
ابتسمت ليلى رغم نفسها.
"وصلت."
"والشقة؟"
نظرت حولها إلى الفوضى المليئة بالصناديق.
"خلينا نقول إنها… مشروع قيد التنفيذ."
ضحكت سارة.
"أنا جاية خلال ساعة. ومعايا بيتزا. ما تتحركيش من مكانك."
أغلقت ليلى الهاتف ببطء.
لو لم تكن سارة في حياتها… ربما لم تكن الأمور ستنتهي بهذه الطريقة.
سارة كانت أول شخص رأى الحقيقة.
أول شخص لم يصدق القصة المثالية التي كانت ليلى تحاول التمسك بها.
وأول شخص قرر أن يتدخل… مهما كلفه الأمر.
لكن ذلك اليوم…
ذلك اليوم الذي اكتشفت فيه سارة الحقيقة…
كان بداية النهاية لكل شيء.
وبداية شيء آخر لم تكن ليلى مستعدة له بعد.
شيء اسمه…
المواجهة.
"น้องเจแปนจะมาแล้ว^^""ใครคะน้องเจแปน?? ""ก็ลูกในท้องไงพี่ตั้งชื่อเตรียมไว้แล้ว""ตั้งชื่อ?? ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ พี่คีย์เพิ่งรู้วันนี้เองนะคะว่าหวานท้อง""พี่เตรียมชื่อลูกตั้งแต่เราไปทำภารกิจที่ญี่ปุ่น ตอนแรกมีสองชื่อเพราะคิดว่าจะได้แฝด แต่ตอนนี้มีคนเดียวพี่เลยให้ชื่อ เจแปน""โห มั่นใจมากเลยนะคะว่าครั้งนั้นยังไงก็ติด""พี่จัดหนักขนาดนั้นหวานไม่ท้องก็ให้มันรู้ไปสิ แต่ไม่คิดว่าจะติดเร็วขนาดนี้ แต่เสียดายไม่ได้แฝด เฮ้อ แต่มาแค่คนเดียวพี่ก็พอใจละ ไม่เสียแรงที่เสียน้ำไปตั้งเยอะ""พี่คีย์พูดอะไรน่าเกลียด>ว่าแต่เรายังไม่รู้เพศใช่ป่ะ""ค่ะตอนนี้ยังบอกเพศลูกไม่ได้ พี่คีย์จะผิดหวังมั้ยถ้าเกิดลูกคนนี้เป็นผู้หญิง""ไม่ล่ะ พี่แค่คาดหวังไว้เท่านั้นจะชายรึหญิงก็ลูกเราไม่ใช่เหรอ""รักพี่คีย์จังค่ะ จุ๊บ จุ๊บ""เฮ้อออ...นี่พี่ต้องไว้หนวดไปจนแก่เลยใช่ไหมถ้าลูกคนสุดท้องของเราคนนี้เป็นผู้หญิง มีลูกสาวเยอะก็เครียดนะเนี้ยต้องมีหนุ่มๆ มาวุ่นวายแน่ๆ "ยังไม่ทันไรก็เครียดแล้วค่ะคุณพ่อลูกดก"ทำไมคะ กลัวอะไร""หวานก็รู้ว่าเมื่อก่อนพี่เป็นยังไง""อ่อ กลัวลูกเจอคนแบบตัวเองว่างั้น""ก็...." พูดไม่ออกแบบนี้คงใช่
คีย์....ผมดูดเลียน้ำหวานที่เธอปลอดปล่อยออกมาจนหมด จากนั้นผมก็รีบยืนขึ้นและดึงเธอมาจูบทันที กลิ่นน้ำรักทั้งของเธอและผมตอนนี้มันคละคลุ้งไปทั้งปากมันทำให้เรากระหายที่จะร่วมรักกันโดยเร็วที่สุด"พี่คีย์ขาาา หวานอยากรักพี่คีย์แล้วววว" เธอโอบรอบคอผมและใช้ขาข้างนึงเกี่ยวมาที่เอวผม ผมรีบจัดการจับท่อนเอ็นมาจดจ่อที่ร่องรักและดันมันเข้าไปทันทีไม่ต้องรอเวลา"อ๊ะ อ๊ะ เสียวค่ะ ของพี่คีย์มันใหญ่มาก มันแน่นไปหมดเลยค่ะพี่คีย์ หื้มมมมม หวานเสียว" เธอพูดพร้อมกับกัดลงมาที่คอผมเพื่อระบาย ผมจัดการจับขาของเธอขึ้นมาเกี่ยวเอวอีกข้างก่อนจะอุ้มเธอขึ้นมาในท่าลิงอุ้มแตง จากนั้นก็เริ่มกระแทกใส่เธอไม่ยั้ง ผมเดินไปกระแทกไปไม่หยุด"อ๊ะ อ๊ะ มันจุกพี่คีย์ มันเสียวด้วย มันลึกมากกอ๊ะ อ๊ะ อ๊าาาา""ของหวานก็ตอดรัดพี่ไม่หยุดเลยครับ พี่ก็จะไม่ไหวเหมือนกัน"ปั่ก!! ปั่ก!! ปั่ก!! ปั่ก!!เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังไปทั่วบริเวณห้องนอนใหญ่โดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงง่ายๆ ผมพาเธอทัวร์ไปทั่วห้องและสุดท้ายก็มาจบลงบนเตียงกว่าสงครามรักจะสงบลงก็กินเวลาไปหลายชั่วโมง ผมกับเธอได้นอนก็เกือบสว่างละครับ ทั้งเหนื่อยทั้งเพลียแต่ก็ฟินนนนนคืนนี้ผมได้ล
ตาหวาน...ตอนนี้เรากลับมาถึงบ้านกันแล้วค่ะ เด็กๆ หลับมาตลอดทางเลย แม่ฉันกับป้าคริสก็มาช่วยอุ้มเด็กๆ เข้าไปนอนในบ้านค่ะ พี่คีย์ก็หิ้วของเข้าบ้านส่วนฉันก็ไปหาน้องคินน้องครีมเพราะไม่ได้เจอหน้ากันทั้งวันคิดถึงสุดๆ เลยค่ะไปเที่ยวเห็นอะไรที่ลูกๆ ชอบก็จะซื้อมาอย่างไม่ลังเลใจเลย แม้ตอนนี้ฉันจะต้องดูแลแฝดเล็กมากกว่าเพราะยังเล็กช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ แต่ฉันก็ต้องไม่ทำให้น้องคินน้องครีมรู้สึกขาดคิดว่าพ่อแม่ไม่สนใจ ฉันต้องใส่ใจลูกๆ ทุกคนให้เท่าเทียมกัน พี่คีย์ก็เหมือนกันค่ะ แม้จะงานเยอะงานยุ่งแค่ไหนก็ต้องไปรับไปส่งเด็กๆ ที่โรงเรียนด้วยตัวเองพี่คีย์กลัวเด็กๆ น้อยใจ แต่ฉันก็โชคดีนะคะที่น้องคินน้องครีมเป็นเด็กดีไม่เคยทำให้ฉันกับพี่คีย์ต้องทุกข์ใจเลยวันหยุดก็จะมาช่วยฉันดูแลน้องๆ เพราะฉันไม่ได้จ้างแม่บ้านประจำเพราะชอบความเป็นส่วนตัว ฉันจะจ้างแม่บ้านบริษัทให้เข้ามาแค่อาทิตย์ละวันเท่านั้น"ทำอะไรกันอยู่คะเด็กๆ ""แม่กลับมาแล้วววว""คิดถึงแม่จังครับ""แม่ชวนไปพวกหนูไม่ไปนี่นา"สักพักพี่คีย์ก็ถือของพะรุลพะรังข้ามาในห้อง พอเห็นพ่อถือของมาเด็กๆ ก็วิ่งหาทันที"ถุงนี้ของน้องครีมนะคะถุงนี้ของน้องคินนะครับ" พี่ค
ตาหวาน....ผ่านมาหกเดือนน้องเค้กน้องเนยก็ครบหนึ่งขวบแล้วค่ะ พี่คีย์เลยพาพวกเรามาเที่ยวและพักผ่อนกันที่ญี่ปุ่นตอนนี้เราอยู่กันที่ดิสนีย์แลนด์โตเกียว น้องคินน้องครีมไม่มาบอกมาจนเบื่อแล้วขออยู่บ้านกับคุณย่าคุณยายที่อาสามาช่วยเลี้ยงเด็กๆเพราะคิดว่าฉันกับพี่คีย์คงดูแลไม่ไหว ยิ่งตอนนี้แฝดเล็กเดินได้ยิ่งต้องตามติดทุกฝีก้าวเพราะวิ่งเร็วกันมากเผลอแป๊บเดียวก็ไปไกลแล้ว เฮ้อออ เหนื่อยนะคะ แต่มีความสุข ตอนนี้พี่คีย์วางแผนจะมีลูกอีกแล้วซึ่งฉันปฎิเสธไม่ได้ด้วยเพราะเคยสัญญากับพี่คีย์ถ้าแฝดเล็กครบหนึ่งขวบฉันจะเลิกทานยาคุม มาญี่ปุ่นครั้งนี้ก็เพื่อมาทำภารกิจนี้โดยเฉพาะค่ะ "หวาน...""อ้าวววพี่นาย""ไม่คิดว่าจะเจอพี่นายที่นี่ เห็นยัยนัตบอกพี่นายไปเรียนต่อเมริกาแล้วก็ทำงานที่โน่นทำไมมาโผล่ที่ญี่ปุ่นได้คะ""แฟนพี่เป็นคนญี่ปุ่นน่ะช่วงวันหยุดยาวก็เลยพาลูกๆมาเยี่ยมตากับยาย แล้วนี่หวานมาเที่ยวเหรอ""พี่นายมีลูกแล้วเหรอคะ ไหนคะอยากเห็นจัง""แม่เค้าพาไปซื้อขนมน่ะแล้วนี่หวานมากับใคร""หวานมากับพี่คีย์กับลูกๆ พี่คีย์ตอนนี้ไปเข้าห้องน้ำเดี๋ยวคงมา""น้องคินน้องครีมคงโตมากแล้วสินะ""จะ8ขวบแล้วค่ะ""แมะ แม่ แม่ /แมะ
คีย์....ผมจัดการป้อนนมที่หวานปั้มไว้ให้เด็กๆเพราะได้เวลานอนแล้ว พอเด็กหลับสนิทผมก็พาสองแสบไปนอนเตียงเด็กที่ตั้งไว้ริมห้อง ผมยังไม่อยากแยกห้องเพราะเด็กๆยังเล็กอยู่มาก ผมจะลุกขึ้นมาดูลูกกลางดึกเวลาต้องเปลี่ยนแพมเพิส ผมจะไม่ให้หวานต้องตื่นมาดูเพราะเธอเลี้ยงมาทั้งวันแล้ว ควรให้เธอพักผ่อนบ้าง แต่.....ค
วันต่อมา......ที่โรงพยาบาล....คีย์.....ตอนนี้ผมพาตาหวานมาทีโรงพยาบาลครับหลังจากที่ไปส่งเด็กๆที่โรงเรียนเรียบร้อยแล้ว แต่วันนี้ผมไม่มีอาการเวียนหัวหรืออาเจียนอีกแล้วครับ ผมเจอวิธีแก้แล้วล่ะ แต่จะด้วยวิธีไหนน่ะเหรอ......ไม่บอกได้ไหมครับ -_-ตาหวาน...."ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ คุณหวานตั้งครรภ์ได้ห
ตาหวาน.....ฉันตามพี่คีย์มาในห้องน้ำทันทีด้วยความเป็นห่วง"พี่คีย์เป็นไงบ้างไหวมั้ยคะ""ไม่ไหวเลยหวาน พี่ว่าพี่ไปโรงพยาบาลดีกว่าพี่ว่าพี่ป่วยแน่ๆพี่ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน""พี่คีย์แน่ใจเหรอคะว่าไม่เคยมีอาการแบบนี้เลย"ฉันลองถามดูเผื่อพี่คีย์จะจำได้ว่าตัวเองเคยมีอาการแบบนี้มาก่อน"พี่ว่า....ไม่นะ" พ
คีย์...."แม่ทำแบบนี้กับผมได้ยังไง""คีย์พูดเรื่องอะไรลูก""เรื่องเมียผมไง แม่รู้ว่าหวานอยู่ไหนแต่แม่ไม่คิดที่จะบอกผม แม่รู้ว่าผมตามหาหวานแต่แม่ยังทำเฉย" ผมยอมรับว่าโกรธแม่ตัวเอง"แม่ไม่ได้คิดจะปิดบังเราเลยนะ แต่หวานขอร้องแม่ไม่ให้บอก แล้วคีย์จะให้แม่ทำยังไง คีย์คิดว่าแม่มีความสุขรึไงที่เห็นคีย์ทุก

















