-๑๓- เรื่องแต่งงานเอ็งว่าไง

"ข้าเคยบอกไปแล้วว่าผู้หญิงคนนี้มันเป็นตัวกาลกิณี ฤกษ์แต่งไม่มีหรอก!"

ยายนวลมองแม่หมอที่พูดจบแล้วหันไปยิ้มกับกะทิอย่างมีเลศนัย สองแม่ลูกนี่อยากจะจับหลานชายให้อยู่หมัดทำไมยายนวลจะไม่รู้ ไอเรื่องตัวกาลกิณีกับฤกษ์ยามที่หาไม่ได้ก็คงตั้งใจพูดขึ้นมาก็เท่านั้น 

"ดีเลยค่ะ ไม่มีฤกษ์ งั้นไม่ต้องแต่งหรอกนะคะ" แทนที่หวานใจจะเสียใจแต่กลับยิ้มร่าจนเสือหาญกลายเป็นคนหงุดหงิดกับรอยยิ้มนั้นซะเอง การไม่ได้แต่งกับผู้ชายอย่างเขาหวานใจควรจะต้องเสียใจถึงจะถูก แต่ไอท่าทางโล่งอกโล่งใจแล้วยังหันไปยิ้มกับเสือมิ่งนี่มัน อยากจับมาหักคอเสียจริง

"ไม่ได้ ยังไงก็ต้องแต่ง ถึงแม่หมอจะไม่มีฤกษ์ก็ไม่เป็นไร แต่ข้ามี"

หวานใจหันไปมองเสือหาญแล้วอ้าปากค้าง อุตส่าห์ดีใจแต่ยิ้มได้ไม่ถึงสองนาทีก็ต้องกลับมากลุ้มอีกแล้ว

"ในเมื่อเป็นอย่างนี้ก็เอาฤกษ์สะดวก วันอาทิตย์หน้าเลยเป็นยังไง"

"อะไรนะ!?"

เสือหาญอุทานลั่นกำลังจะเอ่ยปากคัดค้านแต่ยายนวลยกมือปามเอาไว้ ก็อย่างที่บอกยายนวลอยู่เหนือเสือหาญทุกสิ่ง ไม่เคยมีสักเรื่องที่ยายนวลต้องการแล้วเสือหาญจะขัดใจ สุดท้ายก็เลยได้แต่เดินหนีออกไปจากตรงนี้ก่อนที่จะหัวเสียมากกว่าเก่า

กะทิลุขึ้นมองตามเสือหาญไปแล้วกำมือแน่นก่อนจะกระทืบเท้าลงที่พื้นอย่างคนโดนขัดใจจนแม่หมอลุกขึ้นมาลูบหัว ยายนวลเอ่ยปากสั่งเพ้งห้เดินพาหวานใจไปส่งที่บ้านก่อน แล้วหันมาจ้องสองแม่ลูกตาเขม็ง

"เอ็งอย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเอ็งทำอะไรนะ ความสามารถที่เอ็งมี หากใช้ในทางที่ถูกมันก็จะดีกับตัวเอ็งเอง"

"ยายพูดอะไรจ๊ะ แม่ฉันพูดไปตามจริง"

"เอ็งรู้ดีแก่ใจว่าแม่เอ็งพูดจริงหรือไม่จริง อย่าลืมว่าข้าเองก็ร่ำเรียนมาครูเดียวกับเอ็งนะนังก้อน แล้วก็เรียนมาก่อนเอ็งด้วยซ้ำ"

ยายนวลชี้หน้าคนไม่รู้จักความแล้วเดินออกไป ไม่ได้สนใจแม่หมอที่ยืนกำมือแน่นโกรธเคืองกับท่าทีถือดีนั่นที่ทำใส่กัน ยายนวลมีวิชาติดตัวมากกว่าแม่หมออยู่มากโข แต่ไม่ชอบความวุ่นวายถึงได้ไม่บอกใคร ปกติไม่เคยมายุ่งต่อให้แม่หมอจะพูดเรื่องที่ไม่จริงออกมาแค่ไหน แต่ครั้งนี้ดูท่าแล้วยายนวลน่าจะอยากได้นังผู้หญิงคนนั้นมาเคียงคู่กับเสือหาญจริงๆ

"อย่างนั้นมันจะได้พี่เสือหาญของฉันไป ตามดวงสมพงศ์หรอจ๊ะแม่"

"เอ็งเป็นลูกสาวคนเดียวของข้า เอ็งอยากได้อะไร เอ็งก็ต้องได้"

หวานใจขอแยกกับเพ้งเพื่อออกมาเดินเล่นคลายเครียดหน่อย ใจจริงตั้งใจมาหาเสือหาญให้เจอเพื่อคุยกันนั่นแหละ เธอเดินมาเรื่อยๆจนถึงท้ายหมู่บ้านเพราะคิดว่าน่าจะเป็นที่ที่เสือหาญหลบมาอยู่ มองซ้ายทีขวาทีก่อนจะเดินไปใกล้กับลานฝึกมวย หยุดยืนมองเสือหาญที่ยืนหันหลังกำลังเตะต้นกล้วยอยู่ เตะเข้าไปทีเดียวก็หักเลยหรอ นี่ถ้าเธอโดนเสือหาญเตะเข้าละก็ไส้ต้องแตกแน่เลย

ค่อยเดินก้าวเข้าไปหาหวังจะได้พูดคุยกับเขา แต่คงเพราะเธอเข้าไปไม่ให้สุ้มให้เสียงเสือหาญก็เลยหันมาทั้งกำปั้นที่เกือบจะอัดเข้าที่หน้าเธอ หวานใจหลับตาปี๋เตรียมตั้งรับก่อนจะลืมมามองอีกครั้งแล้วเห็นหมัดของเสือหาญอยู่ห่างจากหัวแค่คืบเดียว

"เข้ามาไม่ให้สุ้มให้เสียง"

เสือหาญก้มหน้าดึงผ้าพันมือแล้วพูดไปด้วยก่อนจะขมวดคิ้วแล้วเงยมามองเพราะเห็นว่าหวานใจไม่พูดอะไรตอบกลับมา เห็นอีกคนยืนนิ่งดวงตากลมมองต่ำอยู่ช่วงท้องของเขา ลำคอที่กลืนน้ำลายลงทำให้เขาแอบขำใน เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นเขาถอดเสื้อละสิ 

"เอ็งมองพอรึยัง?"

"ยัง เอ้ย ไม่ ไม่ใช่แบบนั้นนะ"

"น้ำลายเอ็งไหลแล้ว"

มือเล็กรีบยกขึ้นจับที่ปากของตัวเองถึงได้รู้ว่าเสือหาญแค่พูดแกล้งกัน แสร้งเสมองไปทางอื่นแล้วพรูลมหายใจออก 

"อยากดูก็ดูเถอะ ข้าไม่ได้หวง"

"ฉันไม่ได้ดูสักหน่อย!"

"เรื่องแต่งงานเอ็งว่ายังไง?"

"คุณคิดยังไง ฉันก็คิดแบบนั้นแหละ"

"งั้นถ้าข้าบอกว่าอยากแต่ง เอ็งก็จะแต่งงั้นสิ"

หวานใจเบิกตากว้าง เมื่อกี้ได้ยินไม่ผิดใช่ไหม เสือหาญนี่แกล้งผิดที่ผิดเวลาเกินไปแล้ว

"คำสั่งยายนวลข้าขัดไม่ได้"

"ฉันก็ไม่กล้าขัดเหมือนกัน"

"งั้นก็แต่ง"

เสือหาญพูดออกมาได้หน้าตาเฉย ทั้งที่ก่อนหน้ายังดูหงุดหงิดมากแท้ๆ ดูแล้วยังไงอีกคนน่าจะไม่ได้ยอมแต่งแบบเสียเปล่า น่าจะคิดอะไรเอาไว้แล้วมากกว่า

"แต่งไปก่อน แล้วก็ทำให้ยายเห็นว่าข้ากับเอ็งไม่มีวันอยู่ด้วยกันได้ ถึงตอนนั้นยายก็คงไม่ขัด"

"ฟังเข้าท่าดี คุณก็ไปบอกเมียคุณด้วยสิ จะได้ไม่มาวีนใส่ฉันอีก"

"ใคร?"

"กะทิไง"

"เอ๊ะ ข้าพูดกี่รอบแล้วว่ามันไม่ใช่เมียข้า" เขาเริ่มจะหัวเสียกับหวานใจเรื่องที่บอกว่ากะทิเป็นเมียเขาซะแล้ว บอกไปไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบก็ไม่จำ ว่าเขากับกะทิไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย

หวานใจยักไหล่ไม่รู้สึกรู้สาหมุนตัวเตรียมเดินออกไปแต่โดนเสือหาญรั้งแขนไว้ ขาเรียวเซไปด้านหลังเหมือนจะล้มลงแต่แขนของเสือหาญรับเอาไว้ได้ซะก่อน 

ไม่รู้ทำไมยามที่ได้สบตากันอย่างนี้ ทุกอย่างถึงหยุดนิ่งไปเสียหมด จนลืมตัวเลยว่าต้องผละออกจากกันถ้าเสือมิ่งไม่เดินเข้ามาก็คงจะยังมองกันอยู่อย่างนั้น

"เอ็งมาอยู่นี่เอง ข้าตามหาอยู่"

"เสือมิ่งมีอะไรกับฉันหรอคะ?"

"ฉันขอตัวคุณหวานใจก่อนนะจ๊ะพี่หาญ ไว้จะพาไปส่งที่บ้าน"

เสือหาญรั้งแขนหวานใจเอาไว้ไม่ให้เดินตามคนที่พึ่งขออนุญาตเขาเมื่อครู่ ก็ไม่รู้ทำไมถึงต้องทำแบบนี้ แต่แค่รู้สึกไม่อยากป่อยให้หวานใจไปกับเสือมิ่งก็เท่านั้น สุดท้ายไม่พูดอะไรก็ลากหวานใจไปด้วยกันปล่อยให้ใครอีกคนมองตามทั้งยิ้มมุมปาก

หวานใจถูกลากกลับมาจนถึงบ้านเสือหาญทั้งที่อีกคนไม่พูดไม่จาสักคำ ก่อนจะเจอเข้ากับยายนวลที่ยืนรออยู่หน้าบ้าน เหมือนกำลังจะเตรียมออกไปหาสมุนไพรอย่างทุกที

"จะไปหาสมุนไพรหรอคะ หนูขอไปด้วยได้ไหม?"

"อย่างเอ็งจะไปทำไม เกะกะยายเปล่าๆ" 

"ได้สินังหนู เอ็งก็ไปด้วยกันเสือหาญ ไปช่วยข้า" 

รอบมองรอยยิ้มหวานของหญิงสาวที่ดูจะดีอกดีใจที่ได้ไปเดินหาสมุนไพรกับยาย ยิ้มเข้าไปเถอะ ในตอนที่ได้ลิ้มรสความลำบากก็จะรู้เอง

หวานใจเดินประคองยายนวลไม่ห่าง แถมตลอดทางเสือหาญยังได้ยินเสียงเล็กเอ่ยคุยกับยายนวลไม่หยุด ทีตอนอยู่กับเขาไม่เห็นจะพูดเก่งอย่างนี้

"เอ็งนี่พูดมากจัง"

"คุณก็ขี้บ่นมากเหมือนกัน"

"นังหวานใจ!"

"พอๆ อีกนิดก็จะแต่งงานกันแล้ว อย่าตีกันมากนัก" ยอมสงบปากสงบคำลงก็เพราะคำพูดของยายนวลหรอกนะ ไม่งั้นนังหวานใจตัวดีโดนเขาจัดการแน่

"อันนั้นกล้วยไม้ป่าหรือเปล่าคะ?"

หวานใจชี้ไปที่ดอกไม้บนกิ่งต้นไม้สูงใหญ่ตรงหน้าแล้ววิ่งเข้าไปดู มันออกดอกสวยมากแสดงให้เห็นว่าในป่าของธาราวิหคอุดมสมบูรณ์แค่ไหน ริมฝีปากบางเม้มลงด้วยความอยากได้ แต่มันดูจะอยู่สูงเกินไป

"คุณหวานใจอยากได้หรอจ๊ะ เดี๋ยวเพ้งขึ้นไปเก็บให้"

"มันหน้าที่มึงหรือไงไอเพ้ง เดินตามยายไปนู่น ใครอยากได้ก็ให้เก็บเอาเอง" รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปทันที เสือหาญนี่ชอบทำลายความสุขของหวานใจอยู่เรื่อย เธอได้แต่มุ่ยหน้าแล้วเดินตามยายนวลไปอีกคน

ก้าวเดินไปแล้วช่วยยายนวลเก็บสมุนไพรที่ยายนวลเคยสอนให้รู้จัก เดินเก็บอยู่นานก็ต้องเงยหน้ามาในตอนที่ยายนวลถามหาใครอีกคน เสือหาญหายไปสักพักแล้ว แต่ก็ช่างเถอะ ถึกซะขนาดนั้น ใครจะไปทำอะไรได้

"นังหนูเก็บตรงนั้นเสร็จแล้วตามไปทางนี้นะ"

"ค่ะ"

หวานใจก้มหน้าง่วนอยู่กับสมุนไพรโดยไม่ได้สนใจใครที่ก้าวเดินเข้ามา กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ตอนดอกกล้วยไม้ป่ายื่นมาให้ตรงหน้า เผยรอยยิ้มออกมาทันที่เห็นพอหันไปก็เห็นว่าเป็นเสือหาญยืนอยู่ อย่าบอกว่าเขาไปเก็บให้นะ น้ำต้องท่วมโลกแหง

"ให้ฉันหรอ?"

"ข้าคงไม่เก็บมาให้ตัวเองหรอกมั้ง"

"เก็บให้ฉันจริงๆด้วย ขอบคุณนะ" 

ยิ้มมีความสุขขนาดนั้นเชียว กะอีแค่ดอกกล้วยไม้แค่นี้เนี่ยนะ ก็พึ่งรู้ว่าผู้หญิงมีความสุขได้จากเรื่องเล็กๆพวกนี้

มือเล็กเด็ดออกมาดอกหนึ่งแล้วพยายามจะเสียบที่มวยผมแต่ก็ทำได้ลำบาก ความขัดใจทำให้เสือหาญหยิบมันมาจากมือแล้วค่อยๆเสียบเข้าไปให้ พอผละออกมาก็เห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มนั่น

"สวยไหม?"

เหมือนหูจะอื้อไปพักใหญ่ในตอนที่ได้ยินคำถาม เสือหาญเอาแต่มองจ้องใบหน้าหวานใจนิ่ง ไม่รู้ว่าสวยจนหยุดมองไม่ได้ หรือเพราะหาคำตอบให้คำถามเมื่อครู่ไม่ได้กันแน่

ป็อก!

"โอ๊ย! มาดีดหน้าผากทำไมเนี่ย!"

"หน้าตาขี้เหร่ปานนี้ กล้าถามมาได้ว่าสวยไหม"