-๒- หนูชื่อหวานใจ

"ผู้หญิงคนนั้นยังไม่ฟื้นอีกหรอ ไม่ใช่ว่าตายแล้วหรอกนะ"

"ปากเอ็งนี่นะ ถ้าพูดอะไรดีๆไม่ได้ก็ไม่ต้องพูดหรอกนังกะทิ"

ยายนวลเดินลงมาจากบันไดอย่างระวังแล้วพูดทันทีที่ได้ยินกะทิพูดจาไม่ดี เสือหาญลุกไปประคองยายนวลลงมานั่งที่โต๊ะสำหรับอาหารมื้อเช้า มือเหี่ยวย่นตีที่ปากเด็กสาวไม่แรงนัก กะทิได้แต่เดินสะบัดสะบิ้งไปยืนหลบหลังเสือหาญแต่ไม่กล้าเถียงอะไรออกไป

"ถ้าฟื้นก็ไล่ไปเถอะจ่ะพี่เสือหาญ ใครที่ไหนก็ไม่รู้"

"ข้าบอกให้เอ็งเงียบปากไปไงนังกะทิ"

"โธ่ยาย"

กะทิหน้ามุ่ยไปอีกรอบที่โดนยายนวลบ่น เสียงฝีเท้าคนวิ่งลงบันไดทำลายบทสนทนาทุกอย่างลง เสือหาญเดินไปยืนอยู่บนบันไดขั้นแรก กอดอกมองหญิงสาวที่เอาแต่วิ่งแล้วมองด้านหลังจนมาชนเข้าที่อกเขา เสือหาญโอบรับอีกคนเอาไว้ด้วยสัญชาตญาณ ใบหน้าสวยอยู่ใกล้เพียงแค่คืบเท่านั้น ก่อนจะเป็นกะทิที่มากันทั้งสองออกจากกัน

หวานใจสะดุ้งตอนรู้สึกได้ว่ามีมือเหี่ยวย่นแตะที่แขนอย่างไม่ได้ตั้งตัว หันไปมองก็เห็นหญิงสูงวัยหน้าตาดูใจดียิ้มให้อยู่ หันไปมองรอบๆแล้วก็ก้มหน้าคิดดูท่าทางคนพวกนี้ไม่น่าใช่คนที่จับตัวเธอมา

"ไม่ต้องตกใจนะนังหนู นั่งก่อนๆ"

"พวกคุณเป็นใครคะ?"

"คำพูดคำจาพิลึกแบบนี้ ต้องเป็นพวกลูกผู้ดีแน่ พี่เสือหาญไล่มันไปเถอะนะจ๊ะ"

กะทิวิ่งไปกอดแขนเสือหาญแล้วพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนไป นางผู้หญิงคนนี้กะทิยอมรับว่าหน้าตาดี แต่ความสวยความแซ่บไม่มีทางสู้กะทิได้แน่ ขืนให้อยู่ที่นี่นานพี่เสือหาญอาจจะหลงเสน่ห์มันได้ กะทิต้องทำทุกวิถีทางให้อีกคนออกไปจากที่นี่โดยเร็ว ก็ไม่ได้กลัวหรอกนะเพราะรู้ว่าตัวเองสวยกว่ามาก แต่ว่าแค่ไม่อยากมีเรื่องต้องปวดหัวก็้เท่านั้น

"เล่าให้ยายฟังหน่อยสินังหนู ทำไมถึงไปตกน้ำตกท่าจนมานอนสลบอยู่ริมน้ำตกได้"

"หนูถูกคนจับมาค่ะ แต่ไม่รู้ว่าพวกนั้นมันเป็นใคร"

"แน่ใจหรอ ไม่ใช่ว่าเป็นสายตำรวจหรอกนะ"

หวานใจได้ยินอย่างนั้นก็ได้แต่ก้มหน้า ทำไมคนพวกนี้ต้องกลัวตำรวจด้วย หรือว่าจะเป็นพวกโจรที่จับเธอมา แต่ยายคนที่นั่งข้างเธอก็ดูใจดีเกินกว่าจะเป็นพวกผู้ร้าย แล้วต้องทำยังไงถึงจะหนีออกไปจากที่นี่ได้นะ

"โอ๊ย ทำไมจู่ๆถึงปวดหัวได้"

"หัวไปกระแทกอะไรมารึเปล่านังหนู กะทิไปตามหมอมาหน่อยไป"

"ฉันไม่ไปนะยาย พี่เสือหาญเชื่อฉันสิ ให้ผู้หญิงคนนี้ออกจากหมู่บ้านไปเถอะ"

เสือหาญมองหน้ายายนวลอย่างลำบากใจ คนที่เหนือกว่าเสือหาญก็เห็นจะมีอยู่คนเดียว แค่ยายมองหน้าก็ต้องทำตามคำสั่งแล้ว ขัดใจได้ซะที่ไหน เลยได้แต่บอกให้กะทิไปตามหมอคมมาอย่างที่ยายนวลสั่ง

เขาหายไปในครัวพักใหญ่ก่อนจะกลับมาพร้อมแก้วน้ำดื่มที่ยายนวลสั่งให้ไปเอามาให้ หญิงสาวไม่ยอมรับมันไปจากมือเขาจนยายนวลต้องดึงแก้วไปแล้วยื่นให้แทนอีกคนถึงยอมรับมันไป เสือหาญมองคนกระดกน้ำขึ้นดื่มอย่างหิวกระหายจนน้ำหกใส่เสื้อยืดสีขาวของเขาที่ยายนวลหาไปให้ใส่ เขารีบหันมองไปทางอื่นทันทีเพราะเสื้อขาวตัวบางเปียกจนเห็นเสื้อชั้นในของอีกคน แขนเรียวรีบยกขึ้นกอดอกในทันที 

"แล้วชื่ออะไรละนังหนู ยายจะได้เรียกถูก"

"หวานใจค่ะ หนูชื่อหวานใจ"

"หวานใจหรอ?"

หวานใจพยักหน้ายืนยันกับเสือหาญไป แล้วหมอคมก็เข้ามาพร้อมกับกะทิพอดี หวานใจยอมนั่งนิ่งให้หมอตรวจก็ตอนยายนวลมานั่งอยู่ข้างกายด้วย ไม่รู้ทำไมถึงได้รู้สึกอุ่นในใจในตอนที่มียายนวลอยู่ข้างๆ 

หมอคมเอ่ยปากถามเหตุการณ์โดยละเอียดเธอก็เลยเล่าให้ฟัง ยายนวลพยักหน้าแล้วลูบหลังอย่างเห็นใจ เอ่ยปากสั่งหมอคมให้ดูแลหวานใจจนหายดี เสือโชคเดินเข้ามาสวนทางกับหมอคม ดวงตาสะดุดเข้ากับหญิงสาวแล้วยิ้มหวาน

"สวยจัง"

เสือโชคมองด้วยสายตาหวานหยาดเยิ้ม ตอนที่สลบแล้วเพ้งอุ้มมาหน้าซีดมากก็เลยไม่รู้ว่าจะสวยขนาดนี้เลย กำลังส่งยิ้มหวานไปสายตาก็ไปสะดุดกับใบหน้าบึ้งตึงของเสือหาญจนต้องสะดุ้ง

"มึงมาทำไม?"

"ไอมิ่งกลับมาแล้วพี่ มันปลอดภัยดี เห็นว่าหลงป่าก็เลยพึ่งกลับมา"

"ก็ดีแล้ว แต่มันเนี่ยนะหลงป่า อยู่ที่นี่มาแต่เกิดยังจะหลงอีก"

"คุณยาย หนูถามได้ไหมคะว่าที่นี่คือที่ไหน?"

"หนูอยู่ธาราวิหค เราอยู่กันในป่าลึกมาก หนูตกมาจากผาน้ำตกมาไกลขนาดนี้ โชคดีมากเลยนะที่ยังไม่ตาย"

หวานใจคิดตามที่ยายนวลพูด เธอหนีพวกนั้นก็เลยพลาดตกจากผามา ตอนที่โดนจับมาก็ถูกปิดตามาตลอด ไม่รู้เลยว่าควรจะต้องไปตรงไหนถึงจะเจอทางออก เพราะฉะนั้นการอยู่ที่นี่อาจจะปลอดภัยมากที่สุด อย่างน้อยการอยู่ใกล้ยายนวลไว้น่าจะกันอันตรายทุกอย่างได้อีกเยอะ

"อ้าว มาทำอะไรกันอยู่นี่เนี่ยพี่...."

เสือมิ่งเข้ามาแล้วหยุดมองหญิงสาวนิ่งจนเสือหาญต้องเป็นคนกระทุ้งแขนเรียกสติ อย่าบอกนะว่าลูกน้องคนสนิทฝั่งขวาก็ยังจะตกหลุมรักหน้าสวยๆของผู้หญิงคนนี้อีกคน นังผู้หญิงนี่ร้ายเหลือทน มีหวังทำผู้ชายในธาราวิหคว้าวุ่นกันหมดแน่ เห็นทีคงปล่อยให้อยู่ที่นี่นานไม่ได้

ยายนวลลุกขึ้นแนะนำทุกคนให้เธอได้รู้จัก หวานใจได้แต่ทักทายไปอย่าเป็นมิตร เพราะยังไงการทำตัวดื้อดึงในที่แบบนี้คงไม่ดีกับเธอแน่ 

"ขอโทษนะคะเสือมิ่ง ไม่ทราบว่าเราเคยเจอกันมาก่อนไหมคะ?"

"เหอะ เอ็งคิดจะใช้มุกรักแรกพบหรือไง เอ็งอย่าไปหลงคารมนะไอมิ่ง"

"เอ่อ ไม่เคยหรอก วันๆข้าก็อยู่แต่ในธาราวิหค ออกไปไกลมากสุดก็แค่ผาน้ำตก จะไปเคยเจอคนอย่างเอ็งได้ยังไง"

หวานใจได้ยินไม่ผิด เสือมิ่งบอกว่าเคยไปที่ผาน้ำตกนั่นเท่ากับว่าอีกคนน่าจะรู้ทางที่จะพาเธอไปถึงตรงนั้นได้ และถ้าหวานใจไปถึงผาน้ำตกได้ก็อาจจะพอหาทางออกไปจากป่ากว้างนี้ได้ถูก คิดได้อย่างนั้นก็ยิ้มเป็นมิตรไป อย่างน้อยเธอก็ควรจะทำให้คนที่นี่ชอบและไว้ใจซะก่อน จะได้ไม่โดนฆ่าปิดปากถ้าเกิดคนพวกนี้ถือเป็นพวกทำผิดกฎหมายอยู่

"อยู่ที่นี่ด้วยกันไปก่อนนะนังหนู กว่าจะถึงวันที่ออกไปด้านนอกได้มันอีกตั้งหลายเดือน"

"หลายเดือนหรอคะ?"

"ใช่ คนที่ธาราวิหคไม่ได้ออกไปข้างนอกได้ตลอด เพราะอาจจะมีตำรวจกับพวกหมู่บ้านอื่นใช้เส้นทางอยู่ เพราะฉะนั้นต้องออกไปในตอนที่ดูแน่ชัดแล้วเท่านั้นว่าไปได้ ถ้าแอบเดินสุ่มสี่สุ่มห้าออกไป ก็ระวังโดนฆ่าตายแล้วกัน"

เป็นอย่างที่เธอคิดจริงด้วย คนพวกนี้ต้องทำอะไรผิดกฎหมายแน่ ไม่งั้นทำไมต้องมาอยู่ในหมู่บ้านลึกแสนลึกในป่าที่ไม่น่ามีคนเข้ามาแบบนี้ด้วย ไม่แน่ว่าถ้าเธอทำให้ทุกคนไม่พอใจขึ้นมา อาจจะโดนฆ่าแล้วหมกศพไว้ที่นี่ก็ได้

"ยายจะให้มันอยู่ที่นี่กับเราหรอจ๊ะ แต่มันไม่น่าไว้ใจนะ"

"ข้าให้อยู่ก็คือให้อยู่ เอ็งอย่ามีปัญหามากนัก"

"ฉันยอมให้อยู่ก็ได้ แต่จำเอาไว้ด้วยว่าพี่เสือหาญเป็นผัวฉัน ห้ามเธอมายุ่งเด็ดขาด"

หวานใจหันไปเบะปากมองบน ก็ไม่เห็นมีอะไรให้น่าสนใจเลย ทำไมจะต้องทำหึงหวงราวกับว่าคนอย่างเธอจะแย่งไปอย่างนั้น เสือหาญอะไรนั่นเอาแต่ทำหน้าบึ้งตึงไม่เห็นจะหล่อเลยสักนิด