Masuk“เหมือนทั้งสองคนค่ะ”“พี่อยากได้ลูกสาวคงน่ารักมากเพราะแม่สวย พี่จะถักเปียให้ลูกไปโรงเรียนทุกเช้า” ปรมัตถ์จัดความเรียบร้อยของหมอนเพื่อให้ภรรยาล้มตัวลงนอนได้ถนัด โดยมีสามีหนุ่มคอยประคองอยู่ไม่ห่าง นุนีติ์ยิ้มหัวเราะคิกคัก“ยิ้มหัวเราะหมายความว่ายังไง ทำไมพี่จะถักเปียให้ลูกสาวไม่ได้ เรื่องแค่นี้เองทำไม
สองปีต่อมา...“พี่พีร์ พี่พีร์ครับ อยู่ไหนลูก” เสียงหวานของคุณแม่ถามหาลูกชายตัวน้อย ตอนนี้นั่งเล่นอยู่บนกองทรายอย่างสนุกสนานกับพี่เลี้ยง“คุณแม่พิพีร์อยู่นี่คับ” เด็กชายพีร์ตัวอวบอ้วนเพราะกินเก่งนั่งตักทรายใส่รถแบคโฮ เนื้อตัวมีแต่เม็ดทรายเต็มไปหมดตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า“ไปอาบน้ำไหมครับ เย็นมากแล้วเ
“อือ” ปรมัตถ์ร้องครางเสียงต่ำ มือเรียวสวยกลมกลึงสอดเข้าไปในชุดสูทสีกรมท่า ลูบไล้เชิ้ตขาวไปมาเล่นเอากายแกร่งขนลุกเกรียว“นุนีติ์” เสียงแหบพร่ากดต่ำคำรามเมื่อมือเรียวสวยลูบไล้ลงต่ำไปป้วนเปี้ยนแถวแก่นกลางลำตัวที่กำลังโป่งนูนดุนดันขึ้นมาจนเด่นชัด ยิ่งก้นงอนงามอวบอัดบดเบียดด้วยแล้วยิ่งไปกันใหญ่“ทำไมคะ ท
วันต่อมา...ปรมัตถ์เดินทางมาทำงานพร้อมกับนุนีติ์ สามีหนุ่มมีอาการงอนเล็กน้อยเมื่อภรรยาสาวรบเร้าจะมาทำงานให้ได้ ทั้งที่เขาต้องการให้พักผ่อนอยู่ที่บ้าน หรือไปเยี่ยมครอบครัวของเธอ เขาเองก็ไม่มีปัญหาเพียงแต่ห่วงสวัสดิภาพของภรรยาต่างหาก ยิ่งลูกคนแรกเขากังวลสารพัดไอ้หมอทศก็ขยันเล่าเรื่องภาวะแทรกซ้อนระหว่า
จากนั้นทั้งคู่ก็อยู่เสวนากับหลวงพ่อสักพักก่อนกราบลาเดินทางกลับ และได้ไปเยี่ยมมารดาของสามีที่บ้านหลังใหญ่ของตระกูลอิทธินันท์ธาดากุล ทั้งคู่เดินเข้าไปในห้องที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย แสงแดดยังลอดผ่านม่านบังแดดสีขาวสะอาดตา ปรมัตถ์พูดคุยสอบถามอาการของมารดากับพยาบาลที่ดูแลนุนีติ์เดินเข้าไปนั่งคุกเข่าอยู่ใก
ร่างเปลือยเปล่าสองร่างตระกองกอดกันกลมด้วยไฟรักที่โหมกระพือตามแรงปรารถนา ปรมัตถ์พรมจูบไปทั้งร่างภรรยาสาว ฝากรอยคิสมาร์กแทบจะทุกซอกหลืบ กายสาวดิ้นพล่านเสียวซ่านรัญจวนใจ ตอบสนองอย่างเร่าร้อน ยิ่งฮอร์โมนคนท้องพลุ่งพล่านยิ่งเพิ่มกำหนัดให้กายแกร่งเร่งเร้าขับเคลื่อนอย่างลืมตน“เบา ๆ นะคะที่รัก”“ครับคนสวย
“ปล่อย แกเป็นใครเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไง ช่วยด้วยขโมย”“ปล่อยสิ แกเป็นใคร ปล่อยฉันสิ ฉันจะแจ้งตำรวจว่าแกบุกรุก”“ใครกันแน่บุกรุก” เสียงใครบางคนในเงามืดมีเพียงแสงสลัวจากภายนอกแต่ก็รางเลือน ดูไม่ชัดว่าใครแต่ทำไมเสียงคุ้น“แกไง บุกรุก”“ปล่อยสิ ปล่อยฉัน ช่วยด้วย” นุนีติ์ทั้งทุบทั้งตีเป็นพัลวัน คนตัวโตที
หรือจะกลับไปนอนเฝ้าพศินต่อเหมือนเดิมนี่ก็ดึกมากแล้ว นุนีติ์พลางคิดจู่ ๆ รถคันหรูสีดำคุ้นตาก็มาจอดใกล้ริมฟุตบาทที่หญิงสาวยืนอยู่ ลุงวิเชียรก้าวลงจากรถเดินเข้ามา“อ้าวลุงวิเชียรมาทำไมแถวนี้คะ”“ผมมาตามคำสั่งท่านครับ” วิเชียรส่งยิ้มน้อย ๆ ให้ผู้ช่วยเลขาฯ เขาได้รับโทรศัพท์จากเจ้านายให้ไปรับหญิงสาวแล
นุนีติ์มาเฝ้าน้องชายทุกคืน ตอนกลางวันก็ไปทำงานตามปกติร่างกายอ่อนเพลียอยู่บ้างแต่ก็ฝืนทน แทบไม่ได้พักเพราะถ้าเธอล้มทุกคนก็จะพลอยเป็นกังวลไปด้วย คืนนี้ก็เป็นอีกคืนที่เฝ้าน้องชายก่อนคุณหมอจะอนุญาตให้กลับบ้านได้ในอีกสองวันข้างหน้า “พี่ผมขอโทษ ผมคงสร้างความลำบากให้พี่” พศินเอ่ยอ้อมแอ้มสำนึกผิดเรื่องที่ใ
แต่ทำไมเขาช่างมีอิทธิพลต่อความรู้สึกนึกคิดของเธอเหลือเกิน ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเย็นชา บางครั้งไร้ความรู้สึกยากจะเข้าใจ ไม่มีความอ่อนโยนเลยแม้แต่น้อย แต่กลับมีพลังอำนาจดึงดูดให้เธอติดอยู่ในวังวนสิเน่หา เขาเหมือนก้อนน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลายเธออยากเป็นไฟอุ่นที่ช่วยละลายน้ำแข็งในใจของเขา แต่จะสามารถเข้าถึ







