ตอนที่ 15 คาหนังคาเขา

ตอนที่ 15 คาหนังคาเขา

เธอใช้มือดันประตูเปิดกว้างออกแล้วแทรกตัวเข้าไปข้างในห้อง ก่อนที่เธอจะยืนตัวแข็งอยู่กับที่ มองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

แกร่ง!!

เสียงกุลแจรถที่อยู่ในมือหล่นลงพื่นเสียงดังจนทำให้ชายหญิงที่ กำลังนัวเนียกันอยู่บนโต๊ะทำงานสะดุ้งแล้วหันกลับมามองยังต้นเสียงทันที..

"น้ำ!!"เสียงคนทั้งสองอุทานขึ้นพร้อมกัน

"น้ำ!.." โดยเฉพาะปองภพที่อุทานออกมาจนสุดเสียงพร้อมกับลุกออกมาจากตัวของผู้หญิงที่มีสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ยืดตัวตรงแล้วลนลานรีบรูดซิบกางเกงด้วยความเร่งรีบ ด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด

ธารธารายืนมองคนทั้งสอง ด้วยความตื่นตระหนกยิ่งเมื่อเธอได้เห็นใบหน้าของหญิงสาวที่กำลังนัวเนียอยู่กับคู่หมั้นของเธอ เธอก็ยิ่งตกใจจนหน้าซีดตัวสั่นเมื่อผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ใครอื่นไกลแต่เป็นเพื่อนสนิทเพียงหนึ่งเดียวของเธอ...รุ้งระดา

"น้ำ!!น้ำครับฟังพี่ก่อน.. มันไม่ได้เป็นอย่างที่น้ำเห็นนะครับ"ปองภพรีบลนลานเข้าไปหาคนรัก

.....?

ธารธาราถอยหลังออกไปหลายก้าวด้วยความรังเกียจ พรางมองคนทั้งสองด้วยแววตาเจ็บปวด จนเธอพูดอะไรไม่ออกเพราะ ความเสียใจมันจุกแน่นในอกจนเธอไม่อาจจะเอ่ยเป็นเสียงออกมาได้ น้ำตาเม็ดใสๆไหลลงมาดังเม็ดฝน ปราศจากเสียงสะอื้นร่ำไห้

ปองภพตัวแข็งถื้อทันทีที่เห็นปฏิกิริยาของคนรัก

"น้ำฟังพี่ก่อนอย่าเพิ่งเข้าใจพี่ผิด" เขายังคงอ้อนวอนขอร้องให้คนรักฟังคำแก้ตัวของตัวเอง ธารธารามองคนตรงหน้าด้วยแววตาที่ว่างเปล่าก่อนจะเดินสายตาไปมอง กับหญิงสาวอีกคนที่กำลังติดกระดุมเสื้อของตัวเองอยู่อย่างเชื่องช้า มองมาที่เธอด้วยแววตาราบเรียบ

"นานเท่าไหร่แล้วคะ" นานหลายนาทีกว่าที่เธอจะเค้นเสียงของตัวเองออกมาได้ถามคนทั้งสองออกไป

ปองภพทรายหัวเรือเร็วพรางเดินเข้าไปหาคนรักพร้อมกับเอ่ย ออกมาด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ

" ไม่น้ำไม่!..ไม่ ไม ไม่ถามแบบนี้นะครับ ทุกอย่างที่น้ำเห็นมันไม่ได้เป็นอย่างที่น้ำคิดนะครับ พี่รับรองได้" เขารีบลนลานปฏิเสธ ด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก โดยไม่สนใครอีกคนที่กำลังจัดแต่งเสื้อผ้าของตัวเองอยู่ทางด้านหลัง

รุ้งรดาที่ได้ฟังคำปฏิเสธของชายหนุ่ม ก็นึกโมโห และน้อยใจขึ้นมาทันที

"เขาเห็นถึงขนาดนี้แล้วพี่ภพจะปฏิเสธไปทำไมคะ ก็บอกออกไปเลยสิ ว่าเรามีอะไรกันมานานแค่ไหนแล้ว"รุ้งระดาเอ่ยออกมาด้วย น้ำเสียงเย้ยหยัน

"หุบปาก!!..เธอหุบปากของเธอไปเดี๋ยวนี้นะ" ปองภพหันมาตะคอกใส่หญิงสาวที่กำลังจะทำให้เรื่องมันบานปลายด้วยน้ำเสียงดุเกล้า

"ทำไมคะพี่ภพ รุ้งเองก็เป็นเมียของพี่ภพเหมือนกัน แถมรุ้งยังเป็นเมียพี่ก่อนยัยน้ำอีก.. พี่เป็นคนบอกเองไม่ใช่หรือคะว่าพี่ยังไม่เคยมีอะไรกันกับยัยน้ำเพราะฉะนั้นรุ้งก็เป็นเมียหลวงยัยน้ำก็เป็นเมียน้อย แถมลูกที่อยู่ในท้องของรุ้งก็เป็นลูกเมียหลวงที่มาก่อนเมียที่ยังไม่แต่ง อย่างยัยน้ำ"รุ้งระดาตะหวาดกลับด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดไม่ต่างกัน

คำพูดของรุ้งรดาทำเอาทานธาราถึงกับเซถาถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความไม่อยากจะเชื่อหู นี้คู่หมั้นของเธอกับเพื่อนสนิทของเธอแอบกินกันใต้จมูกของเธอโดยที่เธอไม่เคยรับรู้และระแคะระคายในความสัมพันธ์ของคนทั้งสอง มานานเท่าไหร่แล้ว เมื่อเธอนึกย้อนหลังไปทุกครั้งที่เธอมีนัดกับคนรักเพื่อนสนิทของเธอก็จะขอตามมาด้วยตลอด โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าการกระทำของ เพื่อนสาวคนสนิทของตัวเองกำลังแอบแทงข้างหลังของเธออยู่ เธอหัวเราะออกมาทั้งน้ำตาด้วยความสมเพชในความโง่ของตัวเอง

หึ!..หึ!..หึ

ปองภพหันควับ ไปมองยางรุ้งรดาด้วยความรู้สึกเดือดดาล เขาอยากจะจับยัยผู้หญิงคนนี้โยนออกจากห้องไปเสีย แต่ก็ติดอยู่ที่ว่าในท้องของผู้หญิงคนนั้นมีลูกของเขาอยู่ เขาจึงทำอะไรรุนแรงกับเจ้าหล่อนไม่ได้ จึงได้แต่ตะหวาดออกไปด้วยน้ำเสียงเหี้ยมดุ

"หุบปาก"

รุ้งระดา หุบปากไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก เพราะเธอเชื่อว่าเท่าที่เธอพูดออกไปเมื่อกี้เพื่อนรักของเธอ ก็ไม่คิดที่จะปล่อยให้งานแต่งเกิดขึ้นอีกแล้วเพราะเธอรู้จักนิสัยของเพื่อนรักของเธอดี จึงได้แต่ส่งสาย ตาไปยังเพื่อนรักที่ก็กำลังมองเธออยู่แต่ไม่กระพริบเช่นกัน

"น้ำครับเรามาคุยกันก่อนนะครับ พี่อธิบายเรื่องที่มันเกิดขึ้นกับพี่ได้ พี่รักน้ำนะครับ เรื่องของพี่กับรุ้งระดามันก็แค่อุบัติเหตุ "เข้ารีบเอ่ยแก้ตัว ถึงมันจะฟังไม่ขึ้นแต่เขาก็ต้องพูดไปก่อนเพื่อที่จะให้คนรักได้ใจเย็นลงมาบ้าง เพราะเขาเชื่อว่ายังไงเสียคนรักของเขา ที่รักเขามาก ก็ต้องให้อภัยเขาในที่สุด แต่คนที่ฟังแล้วขัดหูบาดใจก็กำลังฟังด้วยความรู้สึกโกรธและน้อยใจ อยู่ทางด้านหลัง รุ้งระดาฟังที่พ่อของลูกในท้องพูดกับเพื่อนรักของเธอ มันทำให้เธอรู้สึกอิจฉาและโกรธเคืองคนเป็นเพื่อนขึ้นมาจับใจ

"พี่ภพจะอธิบายยังไงคะ จะอธิบายว่าอุบัติเหตุของพี่กับยัยรุ้งมันเกิดขึ้นบ่อยเสียจนมีเด็กเกิดขึ้นมาอย่างนั้นหรือคะ?"เธอถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันและเจ็บปวด

"ทำไมคะพี่ภพ? ทำไมพี่ภพต้องทำอย่างนี้กับน้ำด้วย? ทำไมพี่ภพไม่สงสารน้ำบ้าง? น้ำรักที่ภพ ซื่อสัตย์กับพี่ภพคนเดียว น้ำไม่เคยมองใครนอกจากพี่ แล้วทำไม? พี่ถึงตอบแทนความรักของน้ำด้วยการมีคนอื่นแถมคนคนนั้นยังเป็นเพื่อนสนิทของน้ำอีก? ทำไมพี่ภพถึงได้ใจร้ายกับน้ำได้ถึงขนาดนี้คะ?" เธอถามออกไปด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น..จนปองภพที่ได้ฟังคำตัดพ้อของคนรักก็อดที่จะรู้สึกผิดไม่ได้ แต่จะให้เขาทำยังไงได้ในเมื่อเขาเป็นผู้ชายที่มีความต้องการ ในเมื่อคนรักให้เขาไม่ได้เขาจึงต้องหากินที่อื่นไปก่อน และเขาเองก็คิดว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เพราะผู้ชายทุกคนต่างก็ทำเหมือนที่เขาทำกันอยู่ทั้งนั้น เขาก็แค่นอกกายแต่ไม่ได้นอกใจของเธอเสียหน่อย ยังไงเสียแม่ของลูก และเมียในทะเบียนสมรสของเขาก็ต้องเป็นคู่หมั้นของเขาอยู่แล้ว ปองภพคิดอย่างเข้าข้างตัวเอง

"ไม่เอานะน้ำใจเย็นๆก่อน พี่ไม่ได้นอกใจน้ำเสียหน่อยพี่ก็แค่เผลอนอกกายไปแค่ชั่วครั้งชั่วคราว แต่ถ้าเราแต่งงานกันเมื่อไหร่พี่ก็จะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วพี่สัญญา" เขารีบ เอยคำสัญญากับคนรักพลางเดินเข้าไปหาหมายจะคว้าเอาตัวของคนรักเข้ามากอด แต่มือของเขาก็ต้องชะงักค้างอยู่กลางอากาศเมื่อธารธารา ขยับถอยหลังออกไปหลายก้าวเพื่อไม่ให้มือสกปรกคู่นั้นได้แตะต้องตัวเธอ

ธารธารายิ่งฟังคำพูดของคนรักเธอก็ยิ่งรู้สึกผิดหวัง นี่มันคือคำพูดของผู้ชายที่เธอรักมาตลอด 4 ปีอย่างนั้นหรือ ทำไมคำพูดแต่ละคำของเขามันถึงได้เห็นแก่ตัวและสกปรกอย่างนี้ เธอมองผู้ชายตรงหน้า ที่เธอเกือบจะได้แต่งงานด้วยด้วยความเสียใจและผิดหวัง จนน้ำตาไหลออกมาไม่ยอมหยุด ปวดใจ เธอปวดใจเหลือเกิน

"น้ำ"

ในขณะที่ป่องพกกำลังจะพูดอะไร ต่อเสียง ประตูก็ถูกเปิดเข้ามา

ปลั๊ก!!

ทั้ง 3 หันไปมองอย่างประตูก็เห็นเพลงพิณเดินเข้ามา..ปองภพ เมื่อเห็นคนที่เข้ามาใหม่เขาแทบอยากจะวิ่งเอาหัวชนกำแพงด้วยความ หงุดหงิด ส่วนธารธารายิ้มออกมาทั้งน้ำตาเมื่อเห็นน้องสาวของตัวเอง ที่เธอคิดไปเองว่าน้องสาวของเธอจะเป็น คนที่จะมาพร้อมใจและคอย เป็นห่วงเป็นใยเธอในยามที่เธอกำลังต้องการที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ

"เพลง" มองพบกับทานธาราเรียกชื่อของคนที่เข้ามาใหม่ ออกมาพร้อมกัน

เพลงพิณเองก็มองคนที่อยู่ในห้องด้วยความไม่เข้าใจ ยิ่งมองไปยังพี่สาวที่มีน้ำตานองหน้า เนื้อตัวสั่นเทายืนอยู่ตรงหน้าเธอ เธอก็ยิ่งรู้สึกไม่เข้าใจ เธอจึงตัดสินใจทางออกไปด้วยความอยากรู้

"พี่น้ำเป็นอะไรคะ? ใครทำอะไรพี่น้ำ?"เธอถามพลางเดินเข้าไป จับมือของพี่สาวเอาไว้ด้วยน้ำเสียงห่วงใย

ธารธาราเมื่อได้ยินน้ำเสียงอันอ่อนโยนของน้องสาวเธอก็อดที่จะร้องไห้ออกมาไม่ได้พรางเอยกับน้องสาวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"เพลง พี่อยากกลับบ้าน พี่อยากออกไปจากที่นี่เพลงพาพี่กลับบ้านที" เธอหันไปเอ่ยกับน้องสาว เพลงถิ่นที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยมองพี่สาวและ ว่าที่พี่เขยไปมาด้วยความมึนงง? และอยากจรู้

"ไม่นะน้ำ พี่ไม่ให้น้ำกลับ น้ำต้องคุยกับพี่ให้รู้เรื่องก่อน!" ปองภพไม่ได้สนใจผู้หญิงทั้งสองคนอีกต่อไปเขาสนใจเพียงแค่คนรักที่กำลังโกรธเขาและกำลังจะออกไปจากที่นี่ด้วยความร้อนใจ

"เรายังมีอะไรที่จะต้องคุยกันอีกคะพี่ภพ? พี่ภพเอาเวลาไปดูแลลูกกับเมียของพี่ภพเถอะค่ะ? ไม่ต้องมาสนใจน้ำอีก ส่วนเรื่องงานแต่งของเราน้ำขอยกเลิก น้ำจะไม่แต่งงานกับผู้ชายที่ไม่มีความซื่อสัตย์ อย่างคุณเป็นอันขาดเรา เลิกกันเถอะค่ะ?"เธอเอ่ยกับชายหนุ่มที่มองเธอด้วยแววตาอ้อนวอนด้วยความรู้ ศึกรังเกียจจนไม่อยากจะเข้าใกล้และไม่อยากจะพูดด้วย

ส่วนเพลงพิณที่ได้ยินคำพูดของพี่สาวเธอก็ถึงกับยืนตัวแข็ง มองผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า ด้วยความรู้สึกโกรธ พรางหันไปถามพี่สาวอีกครั้งด้วยน้ำเสียงกระด้าง

"พี่น้ำหมายความว่ายังไงนะคะ? ใครมีลูกกับใคร?" เธอถามพลางมองไปยังผู้หญิงที่อยู่ด้านหลังของปลอมพบด้วยแววตาเกรี้ยวกราด แต่เมื่อไม่ได้คำตอบจากพี่สาว เธอจึงหันไปถามว่าที่พี่เขยด้วยน้ำเสียงร้อนรนใจ

"ว่ายังไงคะพี่ผมใครมีลูกกับใคร.." เมื่อไม่ได้รับคำตอบจากว่าที่พี่เขยเธอจึงพอจะเดาออกว่า มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น เมื่อเราเรื่องทุกอย่างที่มันเกิดขึ้นได้แล้วเธอจึงกรีดร้องออกมาด้วยความเกรี้ยวโกรธ

กรี๊ดดดดดด!!!

"พี่ภพทำอย่างนี้ได้ยังไงพี่ภพไปมีอะไรกับนังนั่นได้ยังไง แถมยังไปมีลูกกับมันอีก ไหนพี่ภพให้สัญญากับเพลงเอาไว้แล้วไงว่าพี่ภพจะไม่มีใครอีกนอกจากพี่น้ำ เพลงบอกพี่ไปแล้วใช่ไหมว่าเพลงจะไม่ยอมใครนอกจากพี่น้ำคนเดียว" เพลงพิณตะโกนใส่หน้าของปองภพด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด

ธารธาราเมื่อได้ยินคำพูดของน้องสาวที่เอ่ยออกมาทำเอาเธอแทบจะล้มทั้งยืน

"นี่มันอะไรกัน คุณกับยัยเพลงแอบมีอะไรกันลับหลังฉันอีกคนหรอคะ" เธอถามด้วยน้ำเสียงที่แถบพร่าจนแทบจะฟังไม่เป็นศัพท์.. เรื่องที่คนรักของเธอแอบเป็นชู้กันกับเพื่อนรักของเธอลับหลังเธอ เธอก็ว่ามันเซอร์ไพรส์สุดๆ สำหรับเธอแล้วนะ แต่พอมาเจอว่าน้องสาว ของตัวเองกับคนรักของตัวเองแอบมีอะไรกัน ก็ทำเอาเธอวิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง

คำถามของธารธาราทำเอาเพลงพิณถึงกับหุบปากแล้วหันมามองยังพี่สาวด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ส่วนปองภพก็ได้แต่เอามือกุมหัว ตัวเองเอาไว้แน่นพรางตะโกนออกมาด้วยความอึดอัดใจ

"นี่มันวันนรกแตกอะไรวะ!"

เขาตะโกนออกมาพลางมองไปอย่างรุ้งรดาและเพลงพิณด้วยแววตาอันดุร้าว

ธารธารามองดูผู้ชายตรงหน้าด้วยแววตารังเกียจก่อนที่เธอจะก้าวถอยหลัง..

ปองภพ เมื่อเห็นว่าคนรักกำลังจะถอยหลังออกจากห้องเขาจึงรีบถลาเข้าไปหาคนรักและเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรนใจ

"น้ำฟังพี่ก่อนพี่ขอร้อง" เขาอ้อนวอนคนรักด้วยน้ำเสียงที่สิ้นหวัง

"พี่ภพ. เรื่องของพี่กับใหญ่เด็กคนนี้นี่มันยังไงกัน" แต่ไม่ทันที่ปองพบจะได้ก้าวเข้าไปหาคนรัก มือของรุ้งระดาก็จับแขนของเขาเอาไว้เสียก่อน

"เธอเอามือสกปรกของเธอออกไปจากตัวพี่ภพเดี๋ยวนี้นะ" เพลงพิณถลาเข้าไปตีที่มือของรุ้งระดาด้วยความหึงหวงก่อนจะผลักร่างของรุ้งระดาจนเธอถอยหลังไปหลายก้าว

"อีเวรนี่!!"เมื่อรุ้งระดาตั้งตัวได้เธอก็ถลาตัวเอาหาเพลงพิณทันทีด้วยความเกรี้้ยวกราด

เพี้ยะ!!

"กรี๊ด!..แกตบฉัน"เพลงพิณตะโกนออกมาด้วยความโกรธ

ทั้งสองโผเข้าหากันเป็นพัลวันโดยมีปองภพยืนอยู่ตรงกลางของคนทั้งสอง

ธารธารามองภาพตรงหน้าด้วยหยดน้ำตาที่พรั่งพลู กับการสูญเสียที่แสนเจ็บปวดในครั้งนี้ด้วยความปวดใจ