บทที่ 1 เลือกเด็กในสังกัด 3

ค่ำคืนนี้ เธอเดินเสิร์ฟด้วยสีหน้ายิ้มแย้มมากกว่าทุกวันจนพริมาถาม วันวิวาห์ไม่ได้เล่าให้ฟังว่าแม่มาหา เพราะรู้ดีว่าเล่าไปเพื่อนสนิทจะพูดถึงแม่เธอว่าอย่างไร ไม่ใช่เธอไม่รู้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อยากให้เพื่อนพูดถึงแม่ไม่ดี

วันวิวาห์ร่ำลาเพื่อนเสร็จเรียบร้อยแล้วก็รีบกลับบ้านไปหาแม่ แม้รู้ว่าเมื่อกลับไปถึงแม่คงจะหลับปุ๋ยไม่รู้เรื่องอยู่ก็ตาม

วันวิวาห์เปิดประตูเข้ามาในห้องอย่างเบามือด้วยกลัวว่าท่านจะนอนหลับอยู่ แต่เมื่อกดเปิดโคมไฟก็พบว่าไม่มีคนนอนอยู่บนเตียง

“แม่...แม่คะ” หญิงสาวเรียกหาในห้องน้ำ แล้วก็พบว่าท่านไม่ได้อยู่ในห้อง

ลางสังหรณ์ทำให้เธอรีบเปิดไฟกลางห้อง เมื่อแสงไฟนีออนสว่างวาบ ภายในห้องพักขนาดไม่ใหญ่มากนักว่างเปล่า ไร้เงาของมารดา มีเพียงข้าวของต่างๆ ที่ถูกรื้อค้นจนกระจัดกระจาย หยาดน้ำตาหลั่งรินออกมาอาบแก้ม กายเล็กทรุดลงไปกองกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง

“แม่...”

มือเล็กถูกยกขึ้นมาปิดดวงหน้า สะอื้นฮักทั้งๆ ที่ยังไม่รู้ว่ามีอะไรหายไปบ้าง แต่หัวใจรวดร้าวเกินกว่าจะพยุงกายไปตรวจตราสิ่งของภายในห้องได้

แม่ไม่เคยรักเธออย่างไรก็ยังเป็นอย่างนั้น ท่านไม่ได้กลับใจอย่างที่เธอแอบหวัง ท่านรักเพียงน้องชายคนเล็กกับสามีคนที่สามเท่านั้น ส่วนเธอกับวันหวานเป็นลูกที่แม่ทิ้งขว้าง หากจะนึกถึงบ้างก็เมื่อเดือดร้อนเรื่องเงิน ที่แม่มาหาเธอก็คงเพราะเงิน จริงสิ!

วันวิวาห์มีแรงขึ้นมาทันทีหลังเพิ่งนึกได้ว่าเงินค่าเต้นโคโยตี้คืนนั้นถูกเก็บเอาไว้ในห้องนี้ เพราะตั้งใจจะนำไปให้น้องสาวด้วยตนเองจึงไม่ได้โอนไป ร่างเล็กรีบลนลานไปเปิดลิ้นชักด้านล่างสุดเพื่อหยิบกุญแจ แต่ก็ไม่พบ เมื่อเหลียวไปมองที่ตู้เสื้อผ้าชั้นล่างก็ปล่อยเสียงร้องไห้โฮออกมา กุญแจเสียบคาอยู่ตรงนั้น

แม่ขโมยเงินไปหมดแล้ว!

“แม่ทำแบบนี้กับไวน์ได้ยังไง แม่ไม่เคยรักไวน์เลยจริงๆ”

ความเสียใจถูกตอกย้ำด้วยเสียงโทรศัพท์มือถือที่กรีดร้องขึ้นมากลบเสียงร้องไห้ วันวิวาห์มองผ่านความพร่าเลือนแล้วก็ใจสลาย

“หวาน...”

เธอแทบจะไม่มีแรงเรียกชื่อน้องสาวด้วยซ้ำ วันหวานมักจะโทรมาหาเวลานี้เพราะรู้ดีว่าเธอเลิกงานแล้ว ซึ่งธุระในครั้งนี้คงหนีไม่พ้น...

“พี่ไวน์ เอ่อ...พรุ่งนี้พี่จะมาหาเปรี้ยวไหม” วันหวานเกริ่นขึ้นอย่างอึกอัก บ่งบอกถึงความเกรงใจเป็นที่สุด

วันวิวาห์หลับตาลงแน่น หยาดน้ำใสไหลอาบแก้มอีกระลอก เธอพยายามสะกดกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้อีกฝ่ายจับน้ำเสียงได้

“มีอะไรหรือเปล่า หรือว่าพี่ไม่...”

“พี่ได้เงินมาแล้ว พรุ่งนี้พี่จะไปหาเปรี้ยว พี่เลิกเรียนแล้วพี่จะรีบไปหา”

“เสียงพี่ไม่ค่อยดีเลย มีอะไรหรือเปล่า” กระนั้นวันหวานก็จับกระแสสะอื้นได้อยู่ดี

“ไม่มี พี่เป็นหวัด”

“พี่ไวน์...” ผู้เป็นน้องสาวเอ่ยเรียก ก่อนจะว่าเสียงอ่อน “เปรี้ยวเข้าโรงเรียนแล้ว หนูจะรีบไปหางานทำ พี่จะได้ไม่ต้องแบกภาระของครอบครัวหนูไว้แบบนี้ หนูอยากให้พี่มีความสุขบ้าง”

“ความสุขของพี่ก็คือการเห็นหวานกับเปรี้ยวมีชีวิตที่ดี”

“เสียดายจังเลยเนอะ งานที่คลับแบบที่พี่ทำ หนูไปทำไม่ได้เพราะไม่มีใครดูเปรี้ยวตอนกลางคืน ไม่อย่างนั้นหนูคงจะหาเงินได้เยอะกว่านี้”

“ไม่ต้องมาทำงานแบบนี้หรอก ถ้าอยากเป็นเด็กเสิร์ฟจริงก็หาร้านอาหารที่เขาจ้างตอนกลางวัน มีเยอะแยะไป พี่จะช่วยหาอีกทาง”

“ขอบคุณพี่ไวน์มากนะ ถ้าหนูไม่มีพี่ ป่านนี้หนูคง...ไม่เก็บเปรี้ยวเอาไว้”

“เปรี้ยวคือยาใจของพี่กับหวานเลยนะ ที่พี่มีแรงเรียนและทำงานทุกวันนี้ก็เพราะเปรี้ยว” วันวิวาห์น้ำตาคลอเมื่อนึกถึงหลานตัวน้อยวัยสี่ขวบที่เธอไปดึงชะตากรรมให้มีชีวิตอยู่ต่อไป

“งั้นพี่พักผ่อนเถอะนะ”

ใบหน้าเรียวสวยซบลงกับเข่า เสียงสะอื้นดังเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงัน หรือว่าชีวิตเดินมาถึงทางตันแล้ว หลังจากที่ต่อสู้จนสายตัวแทบขาดมายาวนาน

เงินหนึ่งหมื่นบาทที่วันวิวาห์ยอมละทิ้งศักดิ์ศรีขึ้นเวทีเต้นโคโยตี้นั้นสูญเปล่า แม่ขโมยเงินไปโดยไม่รู้เลยว่าเงินนั้นคือค่าเทอมของหลานสาวของท่านเอง วันหวานผัดผ่อนมานานจนทางโรงเรียนยื่นคำขาดให้ชำระก่อนจบปีการศึกษา เธอจึงเพียรพยายามหาเงินมาให้จนครบเพื่อที่เด็กหญิงตัวน้อยจะได้มีอนาคต

วันหวานขาดพ่อแม่มาตั้งแต่ยังวัยรุ่น ทำให้ผู้เป็นน้องสาวพลาดตั้งท้องในวัยเรียน น้องสาวไม่รู้จะปรึกษาใครจึงตั้งใจจะไปทำแท้ง โชคดีที่เพื่อนของน้องสาวมาบอก เธอจึงไปห้ามเอาไว้ได้ทันท่วงที หลังจากวันนั้น วันวิวาห์ก็สัญญาว่าจะดูแลน้องสาวกับหลานสาวให้ดีที่สุด

แล้ววันนี้เธอจะผิดสัญญาได้อย่างไร...

ใบหน้าเปรอะเปื้อนน้ำตาค่อยๆ เงยขึ้น มือเล็กปาดมันทิ้งทำให้ภาพตรงหน้าชัดเจน หญิงสาวเอื้อมไปคว้าถังขยะมาคุ้ยหานามบัตรที่โยนทิ้งไปแล้ว ชื่อดรัณพร้อมเบอร์โทรปรากฏอยู่ในนั้น ตอนนี้เขาเป็นเหมือนแสงสว่างเดียวที่ฉายอยู่ที่ปลายอุโมงค์ รอแค่เธอก้าวเข้าไปหาเท่านั้นก็จะพบทางออก

วันวิวาห์กัดริมฝีปากด้านในอย่างสุดฝืน ขณะกดเบอร์โทรออกหาเขาทันทีแบบไม่ลังเล เธอไม่เหลือทางเลือกอื่นใด หากทำให้วันหวานเห็นว่าเธอลำบาก น้องสาวคงจะเกรงใจจนไม่ยอมรับความช่วยเหลือแน่

“สวัสดีครับ” น้ำเสียงของเขาทรงพลังแม้ในยามดึกดื่นเช่นนี้ เธอลืมไปสนิทว่าดึกมากแล้ว

“ขอโทษนะคะที่รบกวนตอนดึก สะดวกคุยไหมคะ”

“ใคร...หรือว่าหนู”

“คุณจำเสียงหนูได้”

“เสียงหวานแบบนี้มีคนเดียว”

ใจสะท้านวาบราวถูกเขาหยอดมุกจีบใส่ แต่วันวิวาห์รับรู้ได้ว่าผู้ชายแบบเขาไม่จำเป็นต้องสรรหาคำหวาน ในเมื่อเขามีเงินมากมายสามารถซื้อทุกอย่างตามต้องการ

“ค่ะหนูเอง”

“เรายังไม่รู้จักชื่อกันเลยนะ” ดรัณทอดเสียงใจเย็น ไม่แม้แต่จะถามว่าเธอโทรมาทำไม คาดว่าเขาคงรู้คำตอบแล้ว

“วันวิวาห์ค่ะ ชื่อเล่นไวน์” เธอตอบครบถ้วน

“วันวิวาห์...ชื่อหวาน ส่วนชื่อเล่นก็เมามายดี” ดรัณวิเคราะห์ด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีกว่าตอนแรก

“คุณยังอยากกินข้าวกับหนูอยู่หรือเปล่า”

“หืม...”

“วันไหนดีคะ พรุ่งนี้มื้อเที่ยงดีไหมคะ”

“ได้สิ ฉันว่าง”

“เอ่อ...คือ...” เธอกัดปากอีกครั้ง ความอับอายแล่นวูบบนใบหน้า ก่อนจะกลั้นใจถามออกไป “ที่ไหนคะ”

“อยู่ที่ไหนล่ะ ฉันจะให้คนไปรับหนูไวน์เอง”

“หนูไปเองได้ค่ะ”

“ส่งเลขบัญชีมาสิ”

“อะไรนะคะ”

“ฉันจะโอนเงินค่านั่งกินข้าวเป็นเพื่อนให้หนูไวน์”

หลังวางสายวันวิวาห์ข่มความอายส่งเลขบัญชีไปให้เขาผ่านแอปพลิเคชันไลน์ ข้อความถูกอ่านทันที และเพียงเสี้ยวนาที เงินจำนวนหนึ่งหมื่นบาทก็ถูกโอนเข้ามา รวดเร็ว ง่ายดาย จนหญิงสาวหวั่นวิตก

“แค่นั่งกินข้าวจริงๆ หรือเปล่า ได้ตั้งหมื่นบาท”

หญิงสาวระบายลมหายใจออกมา ยกมือข้างหนึ่งขึ้นกุมขมับ ความเครียดแล่นริ้วบริเวณหน้าผากจนต้องพาตัวเองไปทิ้งกายลงนอนอย่างหมดสภาพ ตอนนี้เธอไม่เหลือทั้งแรงกายและแรงใจ