บทที่ 2 รับงานทานข้าว 1

บทที่ 2

วันวิวาห์สวมเดรสสั้นสีดำค่อนข้างรัดรูป ดีไซน์ปาดไหล่แต่เป็นแขนยาว ดูไม่โป๊แต่อวดทรวดทรงสวยงาม เธอแต่งตัวพอประมาณ ไม่ยั่วยวนเพราะเธอก็กลัวมากทีเดียว หญิงสาวเดินทางไปโรงแรมด้วยตัวเอง ไม่ต้องการให้เขาทราบว่าเธอพักที่ไหน

“เชิญครับคุณวันวิวาห์”

บอดี้การ์ดชุดดำที่คุมเชิงอยู่บริเวณหน้าห้องเปิดประตูให้เธอ หลังจากคนหนึ่งลงไปรับเธอมาจากด้านล่าง เธอหายใจไม่ทั่วท้องเมื่อย่างก้าวเข้ามาในห้องสวีตหรู แต่เงินหนึ่งหมื่นบาทที่ได้มาทำให้เธอไม่กล้าเอ่ยปากอะไร ได้แต่กระชับกระเป๋าสะพายแนบลำตัวแน่นราวกับเป็นที่พึ่ง ริมฝีปากที่ทาเพียงลิปกลอสแวววาวสีชมพูคลี่ยิ้มบางๆ เมื่อพบเขา ดรัณนั่งมองเธอด้วยสายตาพึงพอใจอย่างเห็นได้ชัด เพียงแต่เขาไม่กวาดมองตั้งแต่หัวจดเท้าอย่างที่คิด แต่แค่นั้นเธอก็สะท้านไหว

“สวัสดีค่ะคุณดรัณ” วันวิวาห์พนมมือไหว้เขา

เขาผายมือเชิญพลางพยักหน้าลง หญิงสาวก้าวเข้าไปทรุดกายลงนั่ง พยายามควบคุมสีหน้าไม่ให้กริ่งเกรงเขาจนเกินไป ทั้งๆ ที่หัวใจเต้นระทึกราวกับมีคนตีกลองศึก

“ชอบอาหารที่จัดให้ไหม อยากสั่งอะไรเพิ่มบอกได้เลยนะ” ดรัณเริ่มชวนคุย สีหน้าดูผ่อนคลายต่างจากทุกครั้งที่เจอกัน และท่าทางของเขาดูสบายๆ ราวกับกำลังกินข้าวกับคนที่รู้จักมักจี่กันมานาน

วันวิวาห์ส่ายหน้า เธอฉายยิ้มหวานส่งให้ ดรัณเลิกคิ้วสูง

“สบายๆ เอาที่เป็นตัวหนูไวน์”

เขารู้...

“คุณจ้างหนูมา หนูอยากทำให้คุณกินข้าวอย่างมีความสุขนี่คะ” หญิงสาวยิ้มอีกครั้ง ก่อนจะเอื้อมไปตักกุ้งเผาตัวโตมาบรรจงแกะเปลือกด้วยช้อนส้อมอย่างชำนิชำนาญ

ดวงตาดำสนิทจับจ้องนิ้วเรียวยาวที่ทาบบนช้อนและส้อมอย่างสนใจ เมื่อเลื่อนมองใบหน้ารูปไข่ที่แต่งแต้มมาอ่อนๆ ดูเป็นธรรมชาติ ดรัณก็พบว่านี่แหละคือสิ่งที่น่าสนใจมากกว่ามือของเธอ

“นี่ค่ะ” วันวิวาห์ตักกุ้งที่แกะเปลือกเรียบร้อยเรียงวางบนจานกระเบื้องเนื้อดีที่มีข้าวอยู่เพียงน้อยนิดเหมือนตักไว้พอเป็นพิธีเท่านั้น ริมฝีปากอิ่มสวยคลี่ยิ้ม ก่อนเธอจะเงยหน้าขึ้นมอง และพบว่าดรัณจับจ้องเธออยู่อย่างไม่วางตา

“ขอบใจ” ดรัณตอบ ไม่ละสายตาจากวงหน้างาม

“กินเลยสิคะ กินเยอะๆ นะคะ”

“หนูไวน์”

“คะ...”

“บนโต๊ะนี้ชอบกินอะไรมากที่สุด” เขาถามเสียงอ่อนโยน สายตายังจับจ้องใบหน้าของเธอ

“อืม...” วันวิวาห์กวาดตามองอาหารชั้นเลิศบนโต๊ะแล้วก็เลือกไม่ค่อยถูก “กุ้งเผาแล้วกันค่ะ ชอบกินไซซ์ขนาดนี้มากกว่า ถ้าเป็นกุ้งแม่น้ำตัวโตๆ มันใหญ่ไปค่ะ”

“งั้นฉันก็เดาใจหนูไวน์ถูกสินะ”

“อย่างคุณดรัณคงสั่งกุ้งแม่น้ำได้เป็นกิโลๆ โดยไม่สะดุ้งสะเทือนเงินในกระเป๋าสินะคะ”

“ไม่หรอก ฉันจ่ายกับอะไรที่สมควรจ่ายเท่านั้น อย่างเช่นชวนหนูไวน์มากินข้าวด้วยกัน ฉันจ่ายแพงกว่าค่าอาหารแน่นอน”

วันวิวาห์ลอบถอนหายใจแผ่วเบา ฉายยิ้มสุดฝืน รู้สึกหน้าชากับคำว่า ‘จ่าย’ หญิงสาวแสร้งตักอาหารแล้วส่งเข้าปาก รสชาติดีเยี่ยม แต่อย่างไรเธอก็กินไม่ลงอยู่ดี

“ทำไมชื่อไวน์”

“คะ...” เธอเบิกตาโต

“ไวน์เป็นของโปรดของฉัน” เขาบอกพร้อมยืนยันด้วยการยกแก้วไวน์สีแดงเข้มขึ้นจิบ

“ของโปรด” เธอบ้าที่ทวนคำพูดของเขาราวกับสมองกลวงเปล่าเสียแล้ว แถมแก้มก็เห่อร้อนราวกับว่าหม้อไฟตรงหน้าร้อนเสียเต็มประดา

“แม่ตั้งให้เหรอ” เขาอยากรู้เรื่องง่ายๆ ของเธอ

“ค่ะ แม่...ชอบกินเหล้าค่ะ แต่ถ้าชื่อเหล้าก็ดูจะเมาไปหน่อย เลยให้ชื่อไวน์”

ดรัณหัวเราะเบาๆ เป็นครั้งแรกที่เขาหัวเราะ วันวิวาห์มองเขาเพลินตา ยอมรับว่าเขาเป็นผู้ชายที่หล่อมาก ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเห็นใครหล่อเท่าเขามาก่อน แม้กระทั่งพระเอกบางคนยังหล่อสู้ดรัณไม่ได้ด้วยซ้ำ เขามีเสน่ห์ทำให้ผู้หญิงที่อยู่ใกล้ชิดใจเต้นแรงได้อย่างง่ายดาย

“แล้วชอบกินไวน์หรือเปล่า”

“ไม่ค่อยชอบค่ะ แต่ดื่มได้ คุณดรัณอยากให้หนูดื่มเป็นเพื่อนไหมคะ”

“กินกุ้งนี่ดีกว่า” ชายหนุ่มตักกุ้งในจานตัวเองคืนให้เธอสองตัว เหลือสำหรับเขาเพียงตัวเดียวเท่านั้น

“อ้าว! ไม่ชอบกินหรือคะ แล้วคุณชอบกินอะไรคะ หนูจะตักให้” วันวิวาห์กระตือรือร้นบริการให้สมค่าจ้าง

“กินตามสบายเถอะ”

“คุณดรัณดูไม่ค่อยหิวเลยนะคะ”

“หิวสิ...”

เจ้าของสถานบันเทิงชื่อดังมองอย่างมีความหมาย ก่อนจะเอนกายพิงพนักแล้วจิบไวน์อย่างสบายอารมณ์ และท้ายที่สุดก็...มองหน้าเธอซึ่งยิ้มใสซื่อ ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย

วันวิวาห์กลับบ้านอย่างงงๆ

ร่างเพรียวบางทิ้งกายลงนั่งบนเตียงนอนเมื่อกลับมาถึง สีหน้ายังไม่คลายความแคลงใจ เธอเปิดกระเป๋าสะพายแล้วเทอุปกรณ์ป้องกันตัวทั้งหลาย มีดพกเอย สเปรย์พริกไทยเอย แต่ดรัณจ่ายเงินจ้างเธอไปกินข้าว ที่หมายความว่ากินข้าวจริงๆ

ดรัณไม่ได้แตะต้องเธอแม้เพียงปลายก้อย เขานั่งมองเธอเฉยๆ แม้ดวงตาคมกริบจะพราวระยับฉายแววพึงพอใจตลอดเวลาก็เถอะ ชายหนุ่มกินข้าวจริงๆ น้อยมาก เขาจิบไวน์แล้วมองเธอกินข้าวอยู่คนเดียวอย่างผ่อนคลายราวกับกำลังดูภาพยนตร์ชั้นดี