บทที่ 1 เลือกเด็กในสังกัด 2

“อายุคงไม่เกินสามสิบห้า จะหิวอะไรขนาดนั้น!”

เธอหยิบนามบัตรขึ้นมาดูแล้วก็ต้องเกร็งตัวสุดขีด ยกมือขึ้นมาป้องปาก ตาเบิกโต รีบโยนนามบัตรทิ้งลงถังขยะราวกับเป็นของร้อน

“คุณดรัณ เจ้าของเวฟคลับ!”

ดวงตาคู่สวยกะพริบปริบๆ หัวใจเต้นกระหน่ำ สมาธิที่ตระเตรียมสำหรับอ่านหนังสือกระเจิดกระเจิงหายไปกับสายลมหมดแล้ว นี่เธอถูกนายจ้างซื้อบริการ และก็ปฏิเสธเขาไปอย่างไม่ไยดี ไม่ใช่ว่าถูกไล่ออกจากงานเสียล่ะ

“แต่จะว่าไป เขาดูอันตราย หรือจะหางานที่คลับอื่นแทนดี”

วันวิวาห์คิดไม่ตก แต่แล้วก็ปัดเรื่องเครียดๆ ออกไปจากหัวสมองเพราะต้องทำสมาธิอ่านหนังสือให้ได้ พรุ่งนี้เธอมีสอบกลางภาคแล้ว จะต้องทำคะแนนให้อุ่นใจเอาไว้ก่อน

วันวิวาห์เป็นนักศึกษาปีสี่คณะนิเทศศาสตร์ เอกการโฆษณา มหาวิทยาลัยรัฐบาลชื่อดัง เธอผ่านการฝึกงานเรียบร้อยแล้ว เหลือแค่วิจัยและเก็บอีกหนึ่งรายวิชาก็จะเรียนจบอย่างเป็นทางการ งานวิจัยของเธอไม่มีปัญหา ทั้งยังรับจ้างทำให้เพื่อนไฮโซอีกสองสามคนด้วย ทุกคนรู้ดีว่าเธอไม่ใช่ลูกคนรวย ที่เข้ามาเรียนในสังคมแบบนี้ได้เพราะว่าเธอเรียนเก่งและตั้งใจเรียนมาก ทุกคนจึงไว้ใจจ้างทำวิจัยให้ เม็ดเงินที่ได้มาก็กระจายไปหลายทาง แทบจะเรียกว่าเงินเพียงผ่านมือเธอเท่านั้น

หญิงสาวอ่านหนังสือได้ไม่กี่บรรทัด สมาธิก็กระเจิดกระเจิงอีกครั้งเมื่อเสียงเคาะประตูห้องพักดังขึ้น เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะก้าวไปส่องที่ตาแมว เรียวคิ้วย่นเข้าหากันทันทีเมื่อเห็นผู้มาเยือน

“แม่...” วันวิวาห์มองแม่บังเกิดเกล้าด้วยแววตาว่างเปล่า แล้วกล้ำกลืนก้อนขมๆ ลงคอ “มาทำไมเหรอ”

“ฉันก็คิดถึงแกน่ะสิไวน์”

วันทองตอบเสียงสูงแล้วเดินฉับๆ เฉี่ยวหัวไหล่ลูกสาวเข้าไปในห้องหน้าตาเฉย วันวิวาห์ลอบถอนหายใจแผ่วเบา ทำอะไรไม่ได้นอกจากปิดประตูลงแล้วเดินคอตกตามไป

“แม่มีอะไรเหรอ” วันวิวาห์ถามอีกครั้ง สีหน้าดูอึดอัด ก่อนจะลดระดับสายตาลงไปมองที่มือ พบว่าแม่ถือกระเป๋าใบขนาดกลางๆ มาหนึ่งใบ

“แหม ฉันจะมาหาลูกต้องมีอะไรด้วยเหรอ” มารดาแหวใส่ เงยหน้าขึ้นมองตาเขียว

“เห็นแม่ถือกระเป๋ามาด้วย”

“ก็ว่าจะมานอนกับลูกสักคืน”

“อะไรนะคะ!”

“ทำไม แอบเอาผู้ชายมาค้างด้วยหรือไง ฉันถึงมานอนกับแกไม่ได้”

วันวิวาห์ถอนหายใจยาว แม่ไม่เคยมองเธอในแง่ดี กระทบกระทั่งหัวใจทุกครั้งที่พบหน้า โชคดีแค่ไหนที่เธอสอบได้ที่มหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ หาไม่แล้วหัวใจคงบอบช้ำไปมากกว่านี้

“ไม่มีหรอกค่ะ ไวน์ยังเรียนไม่จบนะ”

“สมัยนี้เขาก็มีผัวตอนเรียนกันทั้งนั้นแหละ แกก็ไม่ได้ทำงานพิเศษดีเด่นอะไรนี่ ได้ข่าวว่าเข้าไปทำงานในคลับ ได้เสี่ยรวยๆ สักคนหรือยัง” วันทองถามพลางยิ้มรอ ดวงตาเปล่งประกายวาดหวังว่าคำตอบของลูกสาวจะตรงใจ

“ไวน์ไม่ได้ขายตัวนะแม่ ไวน์ทำงานเสิร์ฟ”

“พับผ่าสิ! เล่นตัวทำไม เราน่ะมีดีที่หน้าตา อกเอวแม่ก็ให้มาเยอะ ขี้คร้านจะตกทรัพย์ได้เป็นแสนๆ” ผู้เป็นแม่ชี้แนะแนวทางร่ำรวย

“แม่ เอาเป็นว่าแม่จะมาขอเงินไวน์เหรอ”

“เปล๊า!” วันทองส่ายหน้าพลางโบกมือยืนยัน

“ถ้างั้นแม่มีอะไรให้ไวน์ช่วยหรือเปล่าคะ” หญิงสาวพยายามถามในฐานะลูกกตัญญู ไม่ว่าจะยังไง สายสัมพันธ์แม่ลูกก็ต้องคงอยู่ แม้ว่ามันจะบางเบาจนแทบจะขาดอยู่แล้วก็ตาม

“ไม่ได้เจอกันเป็นปีแล้วนะลูก ทำไมไม่กลับบ้านบ้างล่ะ” วันทองเอื้อมมือไปลูบเรือนผมสั้นประบ่า ทอดสายตาอ่อนโยนมองลูกสาวคนโต ทว่าวันวิวาห์กลับยิ้มแกนๆ

ที่จริงเธอกลับบ้านตลอด แต่ไม่ได้ย่างกรายเข้าไปที่บ้านของแม่...กับครอบครัวใหม่เท่านั้นเอง เธอไปเยี่ยมน้องสาวที่อยู่ต่างอำเภอเท่านั้น ไม่เคยคิดว่าท่านจะคิดถึงอยู่บ้างเหมือนกัน คิดว่าเพียงโอนเงินให้ตามที่ขอแทบทุกครั้ง แม่ก็คงรับรู้ได้ว่าเธอยังเป็นลูกคนหนึ่งเหมือนกัน

“ไวน์ไม่ค่อยว่างค่ะแม่ ต้องทำงานแล้วก็อ่านหนังสือสอบ ไวน์จะ...” เอาเกียรตินิยม...คำพูดท้ายถูกเอ่ยเพียงในใจ พูดไปแม่ของเธอก็คงไม่สนใจ แม่จะสนก็ต่อเมื่อเกียรตินิยมทำเงินได้มากเท่าไร

“นี่กำลังอ่านหนังสืออยู่เหรอ พักไว้ก่อน นี่แม่ซื้อของกินมาฝากแกเยอะเลยนะ” วันทองชูถุงขนมตรงหน้าพร้อมฉายยิ้มกว้าง

“นี่แม่จำของโปรดไวน์ได้ด้วย” เป็นครั้งแรกที่ดวงตากลมโตทอแววสดใสขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มยินดี

“ของโปรดลูกแม่ก็ต้องจำได้ซี นี่ไง...พายลูกตาลเจ้าดังแห่งเมืองนครปฐม” ผู้เป็นแม่หยิบออกมาจากกล่องแล้วป้อนให้ถึงริมฝีปากอิ่มสวย วันวิวาห์ถอยห่าง ทำหน้างุนงง “กินสิลูกไวน์ ไม่ได้กินมานานแล้วไม่ใช่หรือ”

“เดี๋ยวไวน์กินเองก็ได้”

หญิงสาวตัดสินใจหยิบพายลูกตาลมากัดด้วยตัวเอง แม้ภายในใจจะโหยหาความอบอุ่นสักเพียงใด แต่ความห่างเหินที่ผ่านมาทำให้เธอไม่กล้ารับไมตรีจากแม่ กลัวว่าจะต้องเจ็บปวดอีกครั้ง

“อร่อยไหมลูก”

เธอพยักหน้ารับ น้ำตาคลอหน่วย พายลูกตาลอร่อยมาก อร่อยที่สุดเท่าที่เธอเคยกินมา ร้านคงปรับปรุงสูตรให้ดีขึ้นแน่ๆ เลย และไม่น่าเชื่อว่าเธอจะกินพายลูกตาลของแม่เกือบหมดกล่อง เมื่อได้สติจึงรีบเอาไปเก็บใส่ตู้เย็นไว้ กลัวจะหมดเสียก่อน

“ทำไมไม่กินต่อล่ะไวน์”

“เก็บไว้กินพรุ่งนี้บ้าง” เธอหันมายิ้มให้แม่แบบไม่ฝืน ก้าวเข้าไปนั่งข้างๆ แล้วเอื้อมไปจับมือ “แม่จะอยู่กี่คืน”

“คืนเดียว คิดถึงแกเลยปลีกตัวมาหา พอดีฉัตรลางานได้แล้ว แม่เลยให้มันช่วยเมียเลี้ยงลูกเองแล้วรีบมาหาแกเนี่ยแหละ” วันทองพูดถึงวันฉัตรน้องชายต่างพ่อที่มีลูกตั้งแต่วัยรุ่น จึงต้องออกจากโรงเรียนโดยปริยายทั้งฝ่ายชายฝ่ายหญิง

“แล้วแม่ได้ไปเยี่ยมหวานบ้างไหม” เธอถามทั้งที่รู้ดีแก่ใจ

“โอ๊ย! ลูกใจแตกแบบนั้น ปล่อยให้มันรับชะตากรรมไปก่อนเถอะ ไปช่วยมากก็คงจะงอมืองอตีนไม่ทำมาหากิน ขอเงินฉันอย่างเดียว แค่ไอ้ฉัตรฉันก็จะแย่แล้ว” วันทองรีบตะปบปากแทบไม่ทัน ตาเบิกโตล่อกแล่ก ก่อนจะยิ้มกลบเกลื่อน

“ฉัตรทำไมเหรอ” เธอไม่ค่อยสนิทกับน้องชายมากนัก

“เปล่าหรอก มันก็ผู้ชายน่ะ” วันทองโบกมือ ทำหน้าเบื่อที่จะพูด

“แต่วันนี้ไวน์ต้องไปทำงานที่คลับนะแม่ กว่าจะกลับก็เกือบเช้าแล้วน่ะสิ” วันวิวาห์ทำหน้าเครียด คิดไม่ตกว่าจะแยกร่างยังไง หนึ่งปีที่ไม่ได้พบหน้าแม่ จะปฏิเสธว่าไม่คิดถึงก็คงโกหก เพียงแค่มันจืดจางเหมือนหยดน้ำหวานในแก้วน้ำเปล่าก็เท่านั้น

“ไม่เป็นไรเลย หัวค่ำแม่ก็หลับไม่รู้เรื่องแล้ว แกก็นอนกับแม่ก่อน พอแม่หลับแกค่อยออกไป”

“จริงด้วยเนอะ”

วันวิวาห์นึกน้อยใจอยู่ดีว่าแม่ไม่เคยถามเธอเรื่องเรียนเลย ถ้าเธอไม่เล่า แม่ก็ไม่พูดอะไร เรื่องเรียนไม่สำคัญ หรือเธอกันแน่ที่ไม่สำคัญ