Masuk" ........ " ไอ้แทนก็คือไอ้แทน มันก็ปรายตามามอง แล้วก็ทำหน้านิ่งๆของมันต่อไป" สัส!! "" กูกลับก่อนดีกว่า อยากกอดเมียจะแย่ ขอบใจพวกมึงมากที่เหลือก็ฝากเคลียร์ด้วย "" โหไอ้ห่า ได้เมียคืนแล้วโยนงานให้พวกกูทันทีนะมึง "" อย่าบ่นไอ้สัส เหล้าฟรีเดือนหนึ่งที่มึงขอจะเอาไหม "" เอาครับพี่กันต์ครับ ผมจะเคลีย
Chapter 52ตอนนี้ใจผมมันโคตรปวดหนึบเลยครับ ทั้งคำพูดแล้วก็น้ำเสียงที่แอมป์พูดออกมามันสื่อไปในทางที่ผมจะต้องผิดหวัง เอาจริงๆ ผมก็เตรียมใจมาบ้างแล้ว แต่พอเจอเข้าจริงๆ มันก็คงยอมรับง่ายๆ ไม่ได้หรอก ใช่ไหมล่ะครับผมขอย้อนกลับไปในวันที่ผมกลับจากเชียงใหม่ จำได้ไหมครับที่ผมบอกว่ามีธุระต้องทำ นี่แหละครับธุร
" สาม " เกมส์โอเวอร์ค่ะ ถึงสามแล้วแต่ก็ไม่มีใครออกไป" โอเคครับ ไม่มีใครออกมาก็ไม่เป็นไร ในเมื่อผมให้โอกาสแล้วไม่ออกมาผมก็จะได้ชี้ตัวเลย " วินาทีนี้คือยิ่งกว่าลุ้นเกรดออกหรือหวยออกซะอีก" ผมขอให้นักศึกษาปี 1 ที่เป็นน้องรหัสของผมออกมารับโทษด้วย ครับ " น้องรหัสพี่มันก็คือ...." เชิญครับน้องแอมป์ " ฉัน
Chapter 51ฉันเดินออกไปด้านหน้าด้วยความรู้สึกอยากจะเดินไปต่อยหน้าไอ้คนที่เรียกฉันด้วยสรรพนามนั้นจริงๆ ไม่รู้จะจองเวรฉันไปถึงไหน" นับสิครับ มองหน้าผม แล้วคุณนับได้เหรอ " ไอ้....." ค่ะ 1... 2... 3... 6.... 10....15.....25...... "" ครบไหมครับ "" แปปนึงค่ะ " คือฉันยังนับไม่เสร็จไงแล้วมาถามแบบนี้ฉันจ
" มึงรู้ปะแอมป์ว่าเรื่องอะไร "" กูไม่รู้ เลิกถามกูได้แล้ว แล้วก็เลิกมองกูด้วยสายตาที่กูเป็นต้นเหตุสักทีเถอะ " ก็ตลอดทั้งวันทั้งไอ้เมย์และไอ้เนยมันเอาแต่ถามฉัน และมองว่าฉันเป็นต้นเหตุของเรื่องที่พวกพี่เค้าเรียกมารวมตัว" โห!! มึง ก็มันคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้นี่หว่า "" ทำไมพวกมึงไม่เลิกสงสัยแล้วรอพวก
" และสุดท้ายเลย เราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะ เราเป็นพี่น้องกัน พี่น้องกันแค่นั้น " ฉันขอย้ำอีกรอบ ทำไมตอนอยู่คอนโดพี่มันไม่เป็นแบบนี้วะ ดูรู้เรื่องกว่านี้และไม่มีท่าทีจะกวนตีนแบบนี้เลยปัง!!" ไปดิ จะจอดอยู่ทำไมอีก " เพราะฉันเดินลงมาสักพักแล้วยังไปยอมขับไปอีก พ่อพี่มึงสร้างตรงนี้ไว้เหรอ" โอเค ไปก็ไป แล
" มากับเพื่อน " ฉันก็ตอบตามมารยาทอะนะ " แล้วเพื่อนปะ... " " ไปเต้น เดี๋ยวมันก็มา " ฉันรู้ว่าพี่มันจะถามอะไรเลยตอบไปก่อนที่พี่โยจะถามคำถามกลับด้วยซ้ำ " งั้นเดี๋ยวพี่นั่งเป็นเพื่อน " " ไม่เป็นไร นั่งคนเดะ... " " ดื่มกับพี่สักแก้ว แล้วเดี๋ยวพี่จะไป " ฉันยังพูดไม่ทันจบพี่โยก็พูดแทรกขึ้นมา " ก็ได้
Chapter 09 หมับ!!! จังหวะที่ฉันกำลังเดินออกมาแล้วมีคนจับแขนฉัน ด้วยสัญชาตญาณฉันเลยสวนหมัดกลับไปแต่ก็พลาดโดนไอ้บ้านั่นจับไว้ได้อีกจนตอนนี้ฉันแทบสู้อะไรไม่ได้เลย พยายามดิ้นแล้วแต่ก็ไม่หลุดสักที มิหนำซ้ำฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเป็นใครเพราะมันมืด มีเพียงแสงไฟอันน้อยนิดที่แทบไม่ได้ช่วยในการมองเห็นเลย
Chapter 06@ หอแอมป์ตอนนี้พี่กันมาส่งฉันถึงหน้าหอแล้ว แต่ฉันก็ยังไม่ได้ขึ้นห้องไง ไม่ใช่ว่าไม่อยากขึ้นแต่ติดตรงที่พี่มันไม่ยอมขับรถออกไปสักที จะให้เดินขึ้นไปเลยก็กลัวเสียมารยาท เห็นแบบนี้มารยาทก็มีนะคะรอต่ออีกสักพักพี่กันต์ก็ยังไม่ไป เออไม่ไปงั้นฉันไปเอง แม่ง ยืนนานเมื่อยขาละ" นี่ " พอฉันจะเดินขึ
Chapter 05" พวกฉันขอบคุณแกมากๆ เลยนะ " เมย์" ขอโทษด้วยนะ " เนย" พวกแกหยุดขอโทษกับขอบคุณฉันซักที ฉันได้ยินสองคำนี้จนจะอ้วกออกมาได้อยู่ได้ " ฉันไม่ได้เวอร์นะ ตั้งแต่ฉันกระโดดตบให้พวกมันเสร็จพวกมันสองคนก็เอาแต่ขอโทษและก็ขอบคุณเป็นร้อยๆ ครั้งแล้ว" ก็พวกฉัน.... "" พวกฉันเกรงใจแก.... แกจะพูดแบบนี้ใช่







