วสันตฤดู

ภายในห้องหอที่สว่างไสวด้วยแสงเทียนวูบไหว ร่างของบิดาที่ถูกส่งกลับมา ทว่าไม่ใช่เพียงหนึ่ง เบื้องหน้ากลับเป็นโลงศพที่วางเรียงราย... กลิ่นธูปคละคลุ้งปนเปกับกลิ่นคาวเลือดที่ยังไม่จางหาย ร่างไร้วิญญาณของพี่ชายและพี่สะใภ้ทั้งสาม ความเสียใจถาโถมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัวเมื่อรู้ความจริง

นางนั่งมองโลงศพที่ตั้งเรียงรายอยู่ในโถงบรรพชนตระกูลหาญ ท่ามกลางเหล่าขุนศึกสหายร่วมรบของบิดาที่รอดกลับมา และบรรดาสหาย ที่มาร่วมงาน กลิ่นธูปคละคลุ้งปนเปกับกลิ่นคาวเลือดที่ยังไม่จางหาย หาญซือเหมยมอง ‘หาญหลิงอวิ๋น’ น้าสะใภ้ที่ร่างกายสั่นเทา จดหมายลับฉบับหนึ่งถูกส่งให้นาง ด้วยมือที่หยาบกร้านของน้าสะใภ้ผู้กลายเป็นสตรีม่าย นางมองน้าสะใภ้ที่ใบหน้าเต็มไปด้วยผ้าพันแผล

“พี่ชายและพี่สะใภ้ของเจ้า... ทั้งหมดถูกซุ่มโจมตีตอนที่นำร่างของพ่อเจ้ากลับ พร้อมกับกองทัพที่กำลังถอยกลับเมือง”

“พวกเขาสิ้นชีพอย่างสมศักดิ์ศรี... ไหมเจ้าค่ะ” นางถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

น้าสะใภ้พยักหน้าทั้งน้ำตา “พวกเขาสิ้นชีพอย่างสมศักดิ์ศรี...” คำนั้นช่างขมปร่าในความรู้สึก สมศักดิ์ศรีแล้วอย่างไร ในเมื่อสุดท้ายแล้วเหลือเพียงร่างที่ไร้วิญญาณและจดหมายลับที่เปียกชุ่มด้วยน้ำตา

เสียงดนตรีประกอบพิธีศพดังอื้ออึง ทว่ากลับข่มขวัญจนซือเหมยไม่มีน้ำตาหลั่งออกมาแม้แต่หยดเดียว อากาศรอบกายดูหนักอึ้งจนหายใจลำบาก ราวกับโลกทั้งใบกำลังกดทับลงบนบ่าเล็กๆ ของนาง... สมองของนางว่างเปล่า มีเพียงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

ข้างกายมีเพียงสตรีม่ายตระกูลหาญที่เหลือรอดไม่กี่คน และแม่สามีผู้นั่งสั่นเทาด้วยความอัปยศอดสูแทนบุตรชาย ชายผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี แต่กลับไม่แม้แต่จะส่งตัวแทนมาร่วมไว้อาลัยแก่ดวงวิญญาณผู้มีพระคุณที่จวนตระกูลหาญแห่งนี้

กลิ่นดินชื้นแฉะลอยมาแตะจมูกที่แดงก่ำ กระดาษเงินกระดาษทองค่อยๆ มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านในกองเพลิงหน้าหลุมศพตระกูลหาญ หาญซือเหมยยืนจ้องมองป้ายวิญญาณด้วยดวงตาที่เลื่อนลอย ภาพต่างๆ ในอดีตถาโถมเข้ามาไม่จบสิ้น

‘ห้าปี... ข้าทุ่มเทเพื่อเจ้าไปมากมายถึงเพียงนี้’

นางเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดครึ้มและส่งเสียงคำรามประหนึ่งจะพิโรธแทนแด่นาง ‘แม้แต่ฟ้ายังรู้... ว่ามันช่างอยุติธรรม!’ เสียงตะโกนนั้นแหบพร่าและสั่นเครือ มันดังมาจากส่วนที่ลึกที่สุดของหัวใจที่แตกสลาย ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาประหนึ่งจะช่วยซ่อนน้ำตาที่เพิ่ง ไหลริน

ในร่มเงาไม้ใหญ่ที่ห่างออกไป... สตรีผู้สูงศักดิ์วัยกลางคนและชายหนุ่มในอาภรณ์หรูหราเฝ้ามองภาพนั้นด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนที่ขบวนรถม้าจะเคลื่อนตัวจากไป ทิ้งให้เสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งของสตรี ผู้ถูกทรยศเป็นเพียงเสียงคร่ำครวญกลางสายฝน

ในหอบรรพชนอันเงียบสงัด ซือเหมย นั่งมองป้ายวิญญาณของเหล่าขุนศึกในตระกูลที่จากไปสู่ดินแดนอันไกลโพ้นไม่อาจหวนกลับ นางจุดธูปไหว้อย่างเงียบงันแล้วนั่งอยู่อย่างนั้นไม่ขยับไปไหน

ซือเหมย... ไม่เคยหลับใหลในฐานะเจ้าสาว แต่ในฐานะ ‘ทายาทคนสุดท้ายของตระกูลหาญ’ นางยืนอยู่กลางลานจวนที่เงียบสงัดในยามค่ำคืน รอบกายคือความเหน็บหนาวของ วสันตฤดูที่ยังหลงเหลืออายเหมันต์

มือที่เคยคอยดีดพิณและปักผ้า บัดนี้กลับบวมช้ำจากการกวัดแกว่งดาบและฝึกท่าร่างตามตำรา กำไลเหล็กบนข้อมือเริ่มเปล่งแสงสีแดงเรื่อประดุจลาวาที่ไหลเวียน ทุกครั้งที่นางโคจรลมปราณตามวิชา ‘เพลงดาบพิชิตมังกร’ ความร้อนจากกำไลจะแผ่ซ่านไปทั่วร่าง หลอมละลายหยาดน้ำตาที่เพิ่งรินไหลให้กลายเป็นไอระเหย

‘หนึ่งท่าร่าง... เพื่อท่านพ่อที่ถูกตราหน้าว่าพ่ายศึก!’ 

‘สองท่าร่าง... เพื่อพี่ชายและพี่สะใภ้ที่ต้องตาย… กลางป่าเขาลำเนาไพร!’ 

‘สามท่าร่าง... เพื่อความรักที่มอดไหม้ไปพร้อมกับ… จดหมาย!’

เลือดไหลซึมออกจากง่ามนิ้วหยดลงบนหิมะสีขาว ดูราวกับดอกเหมยที่เบ่งบานในฤดูหนาว แม่สามีมองภาพนั้นจากระเบียงไม้ด้วยน้ำตาคลอเบ้า นางไม่อาจเข้าไปห้าม เพราะรู้ดีว่ายามนี้... มีเพียงความเจ็บปวดทางกายเท่านั้นที่จะเยียวยาความแตกสลายในใจของหาญซือเหมยได้

วันแล้ววันเล่าที่นางฝึกฝนจนลืมเลือนความเป็นสตรีในห้องหอ จากผิวบางใสเริ่มหยาบกร้าน จากแววตาที่สับสนเริ่มกลายเป็นคมดาบที่นิ่งสงบ... หาญซือเหมยรู้ดีว่า เมื่อใดที่นางวางดาบลง ความอ่อนแอจะรุมเร้าเข้ามา ดังนั้นนางจึงเลือกที่จะ ‘ไม่วาง’ และปล่อยให้ความแค้นหล่อหลอมนางขึ้นมาใหม่ภายใต้เกราะเหล็กที่ไม่มีวันสั่นคลอน

ท่ามกลางแสงโคมแดงที่สว่างไสวสลับกับเงาไม้ มวลอากาศใน หอหมื่นสำราญ อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวลของแป้งร่ำและสุราเกรดดี เสียงพิณบรรเลงสอดประสานกับเสียงหัวเราะต่อกระซิกของแขกเหรื่อดูครึกครื้นทว่าจอมปลอม

ที่ชั้นสองในห้องรับรองพิเศษส่วนตัว หาญซือเหมย ในคราบของคุณชายหนุ่มรูปงามอาภรณ์สีนิล นั่งทอดถอนใจอยู่เพียงลำพัง นางจ้องมองจอกสุราในมือที่สะท้อนเงาใบหน้าอันเหนื่อยล้าของตนเอง แสงไฟสลัวช่วยพรางแววตาที่เต็มไปด้วยรอยร้าวได้อย่างมิดชิด

“สุราเลิศรสไร้รสชาติ... หรือจะสู้กลิ่นกายสาวงาม” ซือเหมยแสร้งปั้นรอยยิ้มเจ้าชู้พราวเสน่ห์ สายตาเบนไปมองหญิงรับใช้โฉมสะคราญที่เพิ่งเดินถือถาดอาหารและไหสุราเข้ามา “เจ้ามานั่งลงดื่มเป็นเพื่อนข้าสักจอกเถิด”

หญิงสาวผู้นั้นชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าซับสีระเรื่อด้วยความเขินอาย “คุณชาย ท่านอย่าทำให้ผู้น้อยลำบากใจเลยเจ้าค่ะ ผู้น้อยมีหน้าที่เพียงปรนนิบัติรับใช้ท่านตามคำสั่งเท่านั้น...”

ซือเหมยหัวเราะร่าอย่างติดลม “เช่นนั้นรึ... ช่างน่าเสียดายความงามของเจ้ายิ่งนัก” หญิงสาวยิ้มให้แล้วนั่งลงรินสุราให้

ทว่าในจังหวะที่นางกำลังจะยกสุราดื่ม เสียงพูดคุยที่ลอดผ่านผนังไม้บางๆ จากห้องข้างเคียงกลับทำให้ปลายนิ้วของนางแข็งค้าง... มันเป็นบทสนทนาที่เบาหวิวทว่าชัดเจนยิ่งกว่าเสียงอสนีบาต

“กองทหารม้าอินทรีที่ถูกฆ่าล้างบางที่หุบเขา... หึ พวกมันนึกว่าตายด้วยน้ำมือโจรป่า แต่โจรป่าที่ไหนจะใช้อาวุธกองทัพที่คมกริบเช่นนั้น”

“เบาเสียงหน่อย! เรื่องนี้เป็นคำสั่งลับ เจ้าอยากตายหรือไง”

ร่างกายของซือเหมยพลันชาหนึบตั้งแต่หัวจรดเท้า ความจริงเรื่องการสังหารหมู่ที่นางเข้าใจมาตลอดว่าเป็นอุบัติเหตุจากโจรโฉด แท้จริงแล้วคือแผนการอำมหิตที่มีใครบางคน ‘จงใจ’ ให้เกิดขึ้น ใครบางคนที่ส่งนางมาอยู่นี่เพื่อปิดปากนางไปพร้อมกับวงศ์ตระกูล!

เมื่อเห็นคุณชายหน้าถอดสี หญิงรับใช้จึงรีบขยับเข้ามาใกล้ด้วยความตกใจ “คุณชาย... ท่านสีหน้าไม่สู้ดีเลย ดื่มสุราอุ่นๆ หน่อยนะเจ้าค่ะ”

ซือเหมยพลันได้สติ นางฝืนยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา ยกสุราขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดจอกเพื่อดับความรุ่มร้อนในอก พร้อมกับลอบใช้วิชาแยกประสาทรับรู้ที่ได้จากการฝึกฝน ขยายการรับฟังเสียงจากห้องข้างๆ อย่างละเอียดทุกถ้อยคำ

แต่ยิ่งฟัง... โทสะในใจยิ่งคุกรุ่นดั่งเพลิงกัลป์ ความยุติธรรมที่นางเคยเชื่อมั่นพังทลายลงในพริบตา หญิงสาวคณิกาที่เห็นท่าทางเคร่งเครียดจึงขยับกายขี้นมานั่งบนตักหนาของ ‘คุณชาย’ อย่างออดอ้อน นางป้อนขนมหวานเข้าปากซือเหมย พลางซบใบหน้าลงบนไหล่เพื่อปลอบประโลม

โดยที่นางหารู้ไม่ว่า ภายใต้ไหล่ที่ดูแข็งแกร่งนั้น กำลังสั่นเทาด้วยแรงแค้นที่พร้อมจะระเบิดออกเผาผลาญเมืองหลวงทั้งเมืองให้เป็นจล!

“คุณชายเจ้าค่ะ ท่านเป็นอะไรไป หรือว่า... คืนนี้ข้าไม่ถูกใจท่าน” สาวคณิกาซบลงที่อกหนาพลางป้อนขนมให้

“เจ้ารู้ใจข้าดีที่สุด” ซือเหมยโน้มใบหน้าลงไปจนห่างกันเพียงลมหายใจคั่นกลาง

“ข้า....”

ห้าปีผ่านไป... จากเด็กสาวสิบห้าหนาวสู่สตรีวัยยี่สิบปีที่สง่างามทว่าเย็นเยียบ วันนี้หาญซือเหมยยืนอยู่ที่หน้าจวนแม่ทัพพิชิตอุดร ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพียงบัณฑิตยากจน เกล็ดหิมะเริ่มโปรยปรายลงมาในช่วงผลัดเปลี่ยนฤดู นางยื่นมือออกไปรับมัน มองดูความเย็นที่มลายหายไปบนฝ่ามือที่เริ่มหยาบกร้านจากการฝึกดาบและการตรากตรำทำงานหนักเพื่อส่งเสบียงเลี้ยงกองทัพที่แนวหน้า

ข่าวสารจากแนวหน้าส่งกลับมา กองทัพมีชัยเหนือกองทัพคนเถื่อน ตีกองทัพคนเถื่อนจนยอมถอนออกจากชายแดน กองทัพหลักใช้เวลาสองเดือนในการควบคุมชายแดนแล้วยกกลับมาเมืองหลวงอย่างยิ่งใหญ่

เสียงโห่ร้องของชาวเมืองดังกังวาน ‘แม่ทัพกลับมาแล้ว! ชัยชนะเป็นของพวกเรา!’ หัวใจที่เคยนิ่งสงบของนางกลับสั่นไหวด้วยความโหยหา นางเฝ้ารอวันนี้... วันที่จะได้พบสามีอันเป็นที่รักอีกครั้ง

ทว่า... เมื่อขบวนทัพมาถึงที่สุดปลายถนน ภาพเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของนางสะดุดขาดตอน บนหลังม้าศึกที่ดูองอาจสามีของนางยังคงสง่างามเช่นเดิม แต่เคียงข้างเขากลับมีสตรีโฉมงามที่นางไม่รู้จัก นั่งคลอเคลียอิงแอบอยู่บนม้าตัวเดียวกัน... ดอกไม้ที่นางเตรียมมาเพื่อต้อนรับร่วงหล่นลงสู่พื้น ประดุจหัวใจที่แตกสลายลงไปพร้อมกับหิมะที่หนาวเหน็บลามไปถึงกระดูก

‘หิมะแรก.....’

หาญซือเหมย...

นางก้มมองมือที่หยาบกร้านของตนเอง... ร่างกายที่เคยบอบบางกลับแข็งแกร่งเกินกว่าจะเป็นสตรีในห้องหอที่งดงามประดุจบุปผา ใบหน้าที่เคยงดงามกลับดูคมคายจนน่าหลงใหล ร่างกายและกล้ามเนื้ออันสวยงามเป็นที่เลื่องลือในเหล่าสาวคณิกาชั้นสูง

ทว่าเมืองมองเทียบกันแล้ว นางหาได้เหมือนสตรีโฉมงามที่อยู่ในอ้อมกอดของสามีนางยามนี้ หยดน้ำตาเย็นเยียบร่วงหล่นจากหางตา

เมื่อเห็นเขา ‘อุ้ม’ สตรีผู้นั้นลงจากหลังม้าอย่างทะนุถนอม

ม้าศึกตัวใหญ่หยุดที่หน้าประตูจวน ผู้ที่นางเรียกมาตลอดว่าสามีนั้น... บัดนี้กำลัง ‘อุ้ม’ สตรีผู้นั้นลงจากหลังม้าอย่างทะนุถนอม หัวใจของนางนั้นเย็นลงยิ่งกว่าบรรยากาศรอบตัว หัวสมองเริ่มชา

“นี่คือ... อย่าใส่ใจเลย เราเข้าจวนกันเถอะ”

คำพูดของเขาที่ว่า ‘อย่าใส่ใจเลย’ มันช่างประดุจลูกธนูน้ำแข็งอาบยาพิษที่เคลือบไว้ด้วยน้ำผึ้งหวานล้ำ... ยิงทะลุเข้าตัดขั้วหัวใจจนนางแทบกระอักเลือดออกมา หนำซ้ำยังเหมือนเอาเกลือมาทาที่แผลแล้วราดซ้ำด้วยน้ำเย็นจัด

“ฮูหยิน นั่นแค่เพื่อนของนายน้อยขอรับ ท่านอย่าได้คิดมาก” ทหารคนสนิทเดินเข้ามากระซิบบอก

“เพื่อน... สภาพเช่นนั้นหรือ”

“ขอรับ”

ชายหนุ่มเดินก้าวเข้าเรือนหลังใหญ่ สายตากวาดหาผู้เป็นมารดา แต่เมื่อเห็นอาหารบนโต๊ะก็พาหญิงสาวคนใหม่ไปนั่งทานอย่างไม่ใส่ใจจะเอ่ยชวนแม้แต่น้อย

“ท่านไม่คิดจะไปหามารดาของท่านเลยหรือ” หาญซือเหมยถามก่อนจะนั่งลงบนเกาอี้ที่ว่างอยู่

“ท่านอาจนอนพักแล้ว”

หาญซื่อเหมยมองชายข้างๆ ด้วยหางตา “ใช่! ท่านพักแล้ว!”

“ไว้ตอนเช้า ข้าจะพาหลี่เยี่ยนไปคารวะท่านแม่”

“เช่นนั้นรึ” พูดจบ หาญซื่อเหมยก็วางตะเกียบลง แล้วหันหลังเดินจากไปทันที ไม่สนใจชายที่นั่งบนโต๊ะอาหารแม้แต่น้อย