หิมะทะเลทราย

ตอน ลูกบุญธรรม

นิชาสาวน้อยวัย 18 ปี ที่ได้ผู้มีพระคุณอุปการะเลี้ยงดูมาตั้งแต่เธออายุ 10 ขวบ นิชาเป็นเด็กกำพร้าที่อยู่ในสถานเลี้ยงเด็กแห่งหนึ่ง เมื่อเธอมีอายุครบ 10 ปีก็มีคนรวยคู่หนึ่งที่อยากมีลูกมาก มาอุปการะเธอไปเลี้ยงดูเป็น ลูกบุญธรรม และเลี้ยงดูเธอมาเป็นอย่างดี จนกระทั้งวันหนึ่ง ญาดา ( แม่บุญธรรมของเธอ ) ได้ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต นิชาก็ได้ใช้ชีวิตอยู่กับ วันรบ ( พ่อบุญธรรมของเธอ ) จนกระทั้งหนึ่งปีหลังจากแม่บุญธรรมของเธอจากไป วันรบก็เริ่มเล่นการพนันอย่างหนัก ติดเหล้า ติดผู้หญิง ทำให้บริษัทของเขาเข้าขั้นวิกฤต จนเริ่มกู้หนี้ยืมสินมาเรื่อยๆ

@PPR คาสิโน

ตุ๊บ!!!

“ โอ้ย….. ”

วันรบที่ถูกลูกน้องของพายุ ไปลากตัวเขามาจากบริษัทของเขาที่จะล้มแหล่ไม่ล้มแหล่

” นายครับ “

กวินลูกน้องคนสนิทมือขวาของพายุ เรียกผู้เป็นนาย ที่มองบุคคลตรงหน้าอยู่ด้วยสายตาราบเรียบ

” เท่าไหร่ “

พายุถามลูกน้องของเขาออกไป เพราะคนที่จะโดนลูกน้องของเขาลากตัวมาทีนี้ได้ ในห้องดำ คนคนนั้นจะต้องเป็นหนี้เขาแล้วไม่มีจ่าย หรือไม่ ก็เป็นพวกที่เป็นตัวปัญหาสำหรับเขาเท่านั่น เพราะห้องดำจะมีไว้ ใช้สำหรับพวกคนเหล่านี้

” คุณพายุ ครับ ผม ผมขอเวลาอีกสักนิดนะครับ “

วันรบรีบพูดด้วยความลนลาน เพราะกลัวบุคคลตรงหน้ามากๆ ถึง พายุ จะเป็นเด็กหนุ่มที่มีอายุน้อย แต่เขาก็ประสบความสำเร็จเร็ว และมีอำนาจมากจนล้นมือ ทำให้ไม่มีใครกล้ายุ่งกับเขา

” เท่าไหร่ กวิน “ พายุไม่ฟังเสียงพูดขอร้องของคนตรงหน้า แต่เขาถามลูกน้องของเขาย้ำอีกครั้ง

” 15 ล้านรวมดอกเบี้ยครับ “ กวินรายงานคนเป็นนายออกไป

” รู้ใช่มั้ยคนที่มันผิดคำพูดกับกู จุบจบมันเป็นยังไง “ พายุถามวันรบออกไป

” ผม ผมขอ “

พลั๊ว!!!!

ยังไม่ทันที่วันรบจะพูดจบ แท่งเหล็กที่อยู่ข้างมือของ พายุก็ฟาดเข้ามาที่หน้าของวันรบทันที และทำให้มีเลือดติดที่แท่งเหล็กของเขา

” กูไม่ชอบคนผิดคำพูด 15 ล้านของกู ต้องได้ภายในพรุ่งนี้ “ เขาพูดและจ้องหน้าชายวัยกลางคนด้วยสายตาคมนิ่ง เข้มขรึมและน่ากลัว

” ผมขอเวลาสักหน่อยได้มั้ยครับ ระหว่างนี้ผมจะให้ลูกสาวของผมมาขัดดอกไปก่อน “ วันรบที่ใบหน้าอาบไปด้วยเลือดรีบพูดและยื่นข้อเสนอให้เขา

” ถ้ากูรับผู้หญิงขัดดอก ป่านนี้กูมีเป็นร้อยคนไปแล้ว “

พายุพูดขึ้นมา เพราะถ้าเขารับผู้หญิงที่ลูกหนี้ของเขาต่างยื่นมาเป็นของขัดดอก ป่านนี้เขาคงยังเอาไม่ครบที ถึงพายุจะเป็นผู้ชาย แต่เขาก็ไม่เอาผู้หญิงที่ยอมมาเป็นของขัดดอกทำเมียให้เสียเวลา พราะถ้าเอาพวกเธอเลย มันจะยืดเยื้อ คนที่เป็นหนี้ของเขาจึงจะต้องหาเงินมาใช้หนี้เขาเท่านั้น หรือไม่จุบจบของคนที่คิดจะไม่ใช้หนี้เขาคือ ตาย

“ แต่ผมคิดว่า ถ้าคุณเจอลูกผม คุณจะยอมให้เวลาผมหาเงินมาใช้หนี้คุณ “

วันรบพูดต่อรองขอเขาอีกครั้ง เพราะวันรบมั่นใจว่า ถ้าพายุได้เจอกับนิชา เขาจะเปลี่ยนใจ ด้วยความที่ นิชา มีใบหน้าที่สวยหวาน ดวงตากลมโต ผิวพรรณขาวผ่องดังหยวกกล้วย

“ หึ มึงมั่นใจขนาดนั่น ”

พายุหัวเราะในลำคอ ทำไมไอคนนี้ถึงคิดว่าเขาจะยอมให้เวลามัน ลูกสาวมันเป็นนางฟ้ามาจากไหนกัน

“ ครับ ” วันรบพูดออกไปด้วยเสียงสั่น

“ ไปเอาตัวลูกสาวมันมา ”

พายุหันไปสั่งกวิน เพราะเขาก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าลูกสาวของมันจะเป็นยังไง ทำไมมันถึงคิดว่าเขาจะเปลี่ยนใจ แต่ถ้าเขาเจอเธอแล้ว เธอไม่อาจทำให้เขาเปลี่ยนใจได้ เขาจะให้จุบจบมันวันนี้เลย

“ ครับนาย ” กวินรับคำสั่งจากคนเป็นนาย และรีบออกไปที่บ้านของวันรบทันที

@บ้านวันรบ

กวินและลูกน้องอีกสี่คนเดินเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ที่เงียบสนิทเหมือนไม่มีคนอยู่ แต่พอเขาเดินเข้ามาจนกระทั่งถึงห้องรับแขก ก็เห็นมีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอ่านหนังสืออยู่

“ คุณ มาหาใครค่ะ ”

นิชาที่เห็นคนแปลกหน้า ท่าทางน่ากลัวเดินเข้ามา เธอก็รีบลุกขึ้นและถามออกไป

“ ลูกสาววันรบใช่ไหม ” กวินถามเด็กผู้หญิงคนนี้ออกไป

“ คุณพ่อ คุณมาหาคุณพ่อเหรอคะ ”

นิชาถามคนตรงหน้าออกไป เพราะถ้าเขารู้จักชื่อพ่อของเธอก็คงจะเป็นแขกของคุณพ่อหรือคนรู้จักมั้ง

“ ตอบมา ว่าเธอใช่ลูกสาววันรบใช่มั้ย ” กวินไม่ตอบคำถามเด็กผู้หญิงคนนี้แต่ยังคงถามเธอออกไป

“ ค่ะ ” นิชาเลยตอบเขาออกไป

“ งั้นไปกับเรา พ่อคุณรออยู่ ” กวินพูดออกไป และเดินเข้ามาเพื่อจะพาตัวเธอไป แต่นิชาถอยหลัง

“ ไปไหน ไปทำไม ” นิชาถามออกไป เพราะคนตรงหน้าดูท่าทางไม่น่าไว้ใจและน่ากลัวมาก

“ ถ้าไม่อยากให้พ่อเธอ ตายไวไปกับเรา ”

กวินพูดขึ้นอีกครั้ง และนิชาที่ได้ยินคำว่า ไม่อยากให้พ่อตาย เธอเลยรีบตัดสินใจและไปกับเขา เธอไม่รู้เลยว่า คนพวกนี้จะพาเธอไปไหน แต่คำว่า พ่อ ยังไงเธอก็จะต้องไปช่วย

นิชานั่งรถมากับคนพวกนี้ เธอมีท่าทางเกร็งและกลัวมาก เธอพยายามมองไปรอบๆ โชคดีที่เป็นถนนใหญ่ถึงจะเป็นทางที่เธอไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนก็เถอะ แต่อย่างน้อยก็ยังเป็นถนนใหญ่ เธอนั่งรถมากับคนพวกนี้ประมานั่งสองชั่วโมง รถก็มาจอดที่ตึกแห่งหนึ่ง แต่เธอดูจากทางเข้าแล้วค่อนข้างน่ากลัวมาก

“ ลงมา ”

กวินบอกกับเธอ และนิชาก็ลงมาและเดินตามเขาเข้ามาเงียบๆ แต่สายตาเธอพยายามมองหาทางหนีทึไล่ไว้ เผื่อคนพวกนี้โกหกเธอ เธอจะได้หาทางหนีได้ถูก

แกร๊ก

“ พ่อ ”

ทันทีที่ประตูห้องดำถูกเปิดออก นิชาก็ได้เห็นคนเป็นพ่อของเธอนั่งอยู่ที่พื้น และเสื้อผ้าของผู้เป็นพ่อมีคราบเลือดติดอยู่ เธอเห็นพ่อ เธอเลยรีบวิ่งเข้ามา

“ นิชา ” วันรบเรียกชื่อลูกสาวบุญธรรมออกไป

“ มันเกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมหน้าพ่อ แล้วพวกเขาคือใคร ”

นิชาถามพ่อตัวเองออกไป และมองคนที่อยู่ในห้องนี้ไปด้วย

พายุที่ได้ยินเสียงหวานของคนที่เข้ามา เขาเลยหันมามอง ก็ได้เห็นใบหน้าของคนที่เป็นลูกสาวของลูกหนี้เขา พายุถึงกับจ้องมองคนตัวเล็กที่รัวคำถามใส่คนเป็นพ่อตัวเองเงียบๆ

“ พวกเขาคือเจ้าหนี้พ่อ ” วันรบบอกกับนิชาออกไป

“ แล้วทำไมเขาต้องทำร้ายพ่อแบบนี้ด้วย ” นิชาถามด้วยน้ำเสียงสั่น และใบหน้าสวยก็เริ่มมีน้ำตา

“ นิชาฟังพ่อนะ นิชาต้องไปอยู่กับเขา และพ่อจะรีบหาเงินมาใช้หนี้ ”

วันรบบอกลูกสาวบุญธรรมของตัวเองออกไป เขาก็ไม่มั่นใจว่าพายุ จะให้นิชาไปอยู่ด้วยมั้ย

“ รำลากันเสร็จยัง ” พายุพูดออกไปด้วยเสียงเรียบ และก็จ้องมองคนตัวเล็กที่ใบหน้าสวยตอนนี้มีแต่น้ำตา

“ ครับ ตกลงคุณพายุให้นิชาไปขัดดอกก่อนใช่มั้ยครับ “ เมื่อได้ยินเสียงพายุ วันรบก็รีบหันมาถามเขาทันที

” กูให้เวลามึง สามเดือน เอามันออกไป “

เขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องให้โอกาสลูกหนี้ตัวเอง แค่เขาได้เห็นใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้า มันทำให้เขาเหมือนโดนมนต์สะกด ประโยคแรกเขาพูดกับวันรบ และอีกประโยคเขาพูดกับพวกลูกน้องของเขา

” ครับ ขอบคุณครับ “ วันรบรีบยกมือไหว้พายุ และรีบลุกลนลานออกไป ทิ้งนิชาไว้ในห้องนี้

” คุณพ่อ คุณพ่อ “

นิชาเรียกตามหลังคนเป็นพ่อ และพยายามลุกตามวันรบออกไป แต่เธอก็ไม่สามารถตามออกไปได้เนื่องจากโดนคนของพายุขวางไว้ เธอจึงหันกลับมาหาเขา

” ปล่อยหนูไปเถอะนะคะ ถ้าคุณพ่อเป็นหนี้หนูจะหาเงินมาใช้คุณ ขอร้องปล่อยหนูไปเถอะ “

คนตัวเล็กยกมือไหว้ขอความเห็นใจจากเขา แต่กลับไม่ได้คำตอบอะไรกลับมา เพียงแต่เขามองหน้าเธอนิ่ง

เขามองเด็กผู้หญิงคนนี้ที่เอาแต่ร้องไห้อ้อนวอนเขาอยู่สักพักก็ลุกขึ้นและเดินมาหาเธอ

“ ไปกลับฉัน ” พายุพูดออกไป

“ ไปไหนคะ ไม่ไปนะ ” นิชาพูดออกมา แต่แขนเล็กของเธอก็โดนเขาดึงขึ้นให้เดินตามมาแล้ว