เจเจ๊ออกพระผู้นี้คือว่าที่สามีฉัน

เจเจ๊ออกพระผู้นี้คือว่าที่สามีฉัน

作家:  นรินทร์ลดา連載中
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
45チャプター
1.4Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

พีเรียด

สวย

เกิดใหม่

เข้าใจผิด

สาวหุ่นแซ่บอย่างเธอต้องมาตายและย้อนกลับไปในยุคอยุธยา ซวยซ้ำตื่นขึ้นมาในร่างหญิงอ้วนที่กำลังช่วยตัวเองเพราะฤทธิ์ยา แถมดันไปรู้ว่าคู่หมั้นคู่หมายก็เป็นเกย์ยุคอยุธยาและเขาก็เป็นคนเห็นเธอช่วยตัวเอง!!!

もっと見る

第1話

บทที่ ๑. บทนำ

"Bagaimana para saksi? Sah?" tanya penghulu memastikan sembari melihat bebrapa saksi juga wali.

"Sah…" jawab mereka serempak dan kompak yang menandakan bahwa pernikahan Amalia dengan Ammar kini sudah sah baik secara agama maupun negara.

Ucapan hamdalah terdengar bersamaan yang merupakan ungkapan syukur karena acara sakral kini telah terlaksana dengan baik dan juga lancar, raut wajah bahagia sudah pasti menyelimuti kedua mempelai karena sekarang ini status mereka sudah menjadi suami istri.

Kebahagiaan yang dikira Amalia akan berlangsung terus menerus rupanya hanya angan-angannya saja, setelah acara selesai dan semua tamu pulang, barulah drama akan dimulai. Mertua Amalia sudah tak sabar untuk melampiaskan rasa kesalnya karena bisa-bisanya seorang Ammar yang notabene CEO perusahaan terbesar nomor 3 di Asia menikahi gadis biasa yang jauh dari kasta mereka.

Kebetulan Ammar kedatangan tamu lagi yang merupakan seorang pejabat di daerhanya, dengan wajah lelah dan sedikit terpaksa Ammar akhirnya menyambut tamu VIP nya seorang diri, Ammar tak tega membangunkan Amalia yang tengah tertidur pulas.

Melihat Ammar keluar dari kamar, kesempatan yang bagus bagi Ina untuk membalas rasa kesalnya. "Heh! Bangun! Enak-enakan jam segini udah tidur!" ucap Ina sambil menggoyangkan tubuh Amalia cukup keras.

"Mamah? Eh..ada apa mah?" tanya Amalia kaget dan langsung bangun. Ia tak menyadari sejak kapan suaminya sudah tak ada disampingnya dan kini yang ada malah mertuanya.

"BANGUN DAN BANTUIN PARA WO MEMBERESKAN SISA ACARAMU!" pekik Ina dengan mata melotot.

Amalia sungguh kaget dengan perintah mamah mertuanya itu, bagaimana bisa dirinya yang menjadi ratu sehari malah membantu WO membereskan sisa acara yang jelas-jelas itu memang tugas mereka? "Tapi mah.. Itu kan memang tugas WO apalagi kami membayarnya untuk itu," tolak halus Amalia.

"Apa kamu bilang? Itu memang tugasnya? Lalu tugasmu apa? Melayani anak saya saja? Enak aja!!! Saya gak rela ya jika anak saya membuang uang sebanyak itu demi menikahimu! Kamu itu gak pantas masuk dalam lingkup keluarga saya! Jadi… Sudah sepantasnya kamu itu membantu mereka untuk membereskan sisa acara! Cepat sana!!!" bentak Ina yang menarik paksa tangan Amalia sehingga terjatuh dari tempat tidur.

Mau gak mau akhirnya Amalia membantu WO yang tengah membereskan sisa acaranya, "loh mbak ngapain kesini?" tanya WO heran sekaligus kaget.

"Saya.. Saya ingin membantu kalian, curang rasanya jika saya enak-enakan didalam sedangkan kalian capek membereskan sisa acara saya dan suami," jawab Amalia dengan senyum ramahnya, padahal jauh di dalam hati ia ingin menangis karena memiliki mamah mertua yang tega pada dirinya.

WO juga team yang lainnya saling pandang setelah mendengar jawaban dari Amalia, mereka merasa heran, memang ini kan sudah tugas dan kewajiban mereka, kenapa malah mempelai pengantin wanita berkata demikian? "Mbak.. Memang ini sudah menjadi tugas dan kewajiban kami sebagai team WO, jadi jangan sungkan ya, lebih baik anda nikmati saja hari bahagia anda ini," ucap WO dengan tulus namun Amalia menggeleng.

Ia lalu menata kursi dan ikut mengangkatnya ke mobil pick up, setelah itu Amalia mengangkat piring yang sudah tertata didalam rak, ketika ingin mengangkat ke mobil pick up, tiba-tiba Amalia kehilangan keseimbangan karena saking beratnya dan pyar.. Piring pun pecah dan malah berserakan serpihan-serpihan nya. Semua orang yang tengah sibuk dengan job desk masing-masing pun sontak menoleh ke sumber suara bising itu, ya..mereka refleks menoleh ke arah Amalia.

Ina yang ingin melihat apa yang dilakukan Amalia langsung semakin geram. "Amaliaaaaaaa…" teriak Ina melengking.

"Kamu ini ya jadi orang kok gak becus banget! Angkat ginian aja gak bisa! Lihat ini jadinya tambah berserakan gini kan? Lihat juga tuh serpihan kacanya kalau nanti kena kaki gimana? Malah yang ada mereka terluka!! Yang becus dong kalau mau bantuin tuh! Bukannya kelar malah nambah masalah! Dasar payah!" bentak Ina yang amarahnya sudah meledak.

"Maaf nyonya, ini tidak sengaja jadi tak apa, bukan masalah yang besar, biarkan kami yang membereskan nya," ucap pemilik WO merasa tak enak hati.

"Jangan! Biarkan Amalia yang membereskan semua ini, jangan ada yang membantu dia! Mengerti! Saya begini agar dia tau apa artinya bertanggung jawab!" tolak Ina yang membuat semua orang diam seribu bahasa.

Mereka tau siapa Ina itu, makanya sekali Ina memberi perintah maka tak ada satu orang pun yang berani melawan, apalagi WO yang dipesan untuk pernikahan Ammar juga Amalia merupakan WO langganan keluarga besar Ammar. Setelah mengatakan itu Amalia lantas berlalu, ia muak terus berhadapan dengan menantu miskinnya itu.

***

Malam hari telah tiba, acara makan malam bersama keluarga besar pun digelar dengan hidangan yang sangat menggugah selera. Menu yang sama sekali tak pernah dirasakan oleh Amalia membuat ia harus berusaha sekeras mungkin menahan air liurnya agar tak sampai tumpah.

Saudara Ammar sudah berkumpul dan saling berbincang satu sama lain dengan seru, namun keseruan acara makan malam tak dapat dirasakan oleh Amalia, ia merasa kesepian ditengah keramaian. "Apa begini ya rasanya ketika orang miskin harus berada di lingkungan orang kaya? Kok aku merasa mereka tidak menganggap keberadaan ku? Bahkan keluarga Ammar tak ada satupun yang mengajak bicara," batin Amalia sedih.

Ketika semua orang tengah menikmati hidangan yang tersedia, sama sekali keluarga Ammar tak ada yang menawari Amalia untuk makan. Padahal ia sudah merasa sangat kelelahan karena dari awal acara sampai sekarang belum kemasukan sesuap nasi pun.

Karena perutnya yang terus berbunyi membuat Amalia nekat mengambil piring juga sendok beserta garpu, lalu berjalan menuju hidangan yang tersaji.

"Eh.. Eh.. Eh.. Mau ngapain kamu?" bisik Ina menahan tangan Amalia yang hendak menuang daging bistik ke piringnya. "Amalia mau makan mah, laper," jawab Amalia menatap Ina penuh iba.

Amalia sudah tau jika apa yang dikatakan selalu akan salah di mata mamah mertuanya, benar saja kan.. Baru juga Amalia berbicara seperti itu tapi respon yang diberikan Ina sungguh luar biasa. "Enak saja mau ambil makan cuma-cuma! Lihat dong saudara saya belum selesai makannya, kalau mereka mau nambah gimana? Jangan bikin malu saya ya!" ucap Ina penuh penekanan.

"Tapi mah.. Amalia dari pagi belum makan," rengek Amalia yang sama sekali tak dipedulikan oleh Ina.

Hingga acara telah selesai, piring juga gelas berserakan di setiap meja, sedangkan hidangan pun masih tersisa cukup banyak. Lalu Amalia segera mengambil piring juga sendok dan bersiap mengambil makanan. "Akhirnya makan juga," Namun ketika Amalia ingin menyendokkan makanan ke mulutnya, ia mendengar teriakan cukup keras yang memanggil namanya, siapa lagi kalau bukan Ina.

"Malah enak-enakan makan! Mana ambilnya banyak banget lagi! Kembalikan!" bentak Ina yang memindahkan piring berisi makanan dari tangan Ina ke meja.

"Kenapa mah? Bukannya mamah bilang kalau keluarga besar Ammar selesai makan baru Amalia boleh makan?? Sekarang mereka kan sudah pulang mah jadi waktunya Amalia makan," tanya Amalia yang membuat Ina semakin marah.

"Jawab aja bisanya!! Lihat tuh piring juga gelas pada berserakan di meja, mata saya sakit melihat dirumah saya ini ada barang yang tidak tertata rapi apalagi kotor begitu, hii.. Jijik rasanya, jadi sekarang tugasmu buat membawa semua piring serta gelas ke belakang!!!" perintah Ina yang membuat Amalia lemas seketika.

"Biarkan Amalia makan dulu mah, aku mohon," rengek Amalia namun Ina tak mau tahu, jika ia memerintah harus segera dilaksanakan, Ina tak suka bantahan.

Setelah membawa piring juga gelas ke belakang, pekerjaan Amalia tak langsung selesai, ia juga harus mencucinya sampai benar-benar bersih. Padahal semua peralatan ini bukan milik mamah mertuanya melainkan menyewa sekalian catering. Kenapa harus Amalia juga yang membersihkan?

Akankah Amalia sanggup menghadapi mertua seperti Ina? Apakah ada mertua seperti itu di kehidupan nyata? Yuk jangan lupa tinggalkan komentar juga like kalian.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
45 チャプター
บทที่ ๑. บทนำ
“ท่านว่ากระไร ข้าให้พวกท่านพูดใหม่” ชายหนุ่มร่างกายกำยำสูงโปร่งใบหน้าคมหวานเอ่ยขึ้นพร้อมกับขมวดคิ้วมุ่นเมื่อการมาเจรจาว่าความกันเรื่องแผนการที่ได้รับมอบหมายมาจากเจ้าเมืองในสมัยอยุธยาตอนกลางที่มีกษัตริย์อยุธยาองค์ที่ 8ทรงปกครองโดยรวมอำนาจไว้ที่ศูนย์กลาง เพื่อให้เหมาะกับการปกครองดินแดนอยุธยาที่ขณะนั้นมีความรุ่งเรืองถึงที่สุด การปกครองที่แบ่งเขตชัดเจนและหน้าที่ของพลเรือนและพลทหารแยกกันยามศึกสงบ แต่เมื่อใดที่มีการศึกจะต้องร่วมรบทั้งทหารและพลเรือนเพราะการแบ่งหน้าที่อย่างชัดเจน ผู้ที่มีหน้าที่ดูแลปกป้องประชาชน จัดการเหตุร้ายจับโจรจึงเป็นหน้าที่ของเหล่ากรมนครบาลอย่างพวกเขาที่จะต้องจัดการตามท้องที่ที่ได้รับมอบหมาย (กษัตริย์อยุธยาองที่ 8ได้ทรงปรับปรุงจตุสดมภ์จาก กรมเวียง กรมวัง กรมคลัง กรมนา และเปลี่ยนชื่อเป็น กรมนครบาล กรมธรรมาธิกรณ์ กรมโกษาธิบดี กรมเกษตราธิการ หลังจากรวมดินแดนสุโขทัย *อ้างอิงมาจาก วิกิพีเดีย พระไอยการตำแหน่งนาพลเรือนนา ทหาร หัวเมือง) “ท่านฟังมิผิดดอก ผู้ที่ดูเข้าท่ากับการนี้มีเพียงท่านออกพระขอรับ จริงรือไม่ท่านขุนจรูญ&
続きを読む
บทที่ ๒. ตัวฉันในอดีต?
“ยัยพริกแกง! คืนนี้คลับเดิมนะจ๊ะ!” เพื่อนชายใจสาวพูดขึ้นก่อนจะพากันเดินไปขึ้นรถหลังจากเลิกงานมาได้สักพัก หญิงสาวหุ่นแซ่บไม่อ้วนไม่ผอมจนเกินไปพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม วันนี้เธอตั้งใจจะเมาหัวราน้ำส่งท้ายความเศร้ากับแฟนเฮงซวยที่ทิ้งเธอไปเพราะเหตุผลที่ว่าเธอไม่ให้เขาขึ้นขี่หลังจากที่คบกันมานานครึ่งปีมันไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด รักกันจำเป็นต้องมีอะไรกันด้วยหรือไงไม่รู้จักคำว่ารอกันบ้างเลย ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากแต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำให้เธอกลัวที่จะทำเรื่องอย่างว่า อาจจะเพราะเธอเองก็ยังไม่พร้อมก็ได้ เธอก็พยายามที่จะเอาใจและศึกษาเรื่องนั้นมาอย่างดี แต่แฟนเก่าของเธอดันใจร้อนไม่ฟังเหตุผลอะไรเลยนี่สิ! ไม่หนำซ้ำเขายังไปมีอะไรกับผู้ชายด้วยกันแทนที่จะเป็นผู้หญิง!!...ทำไมไม่บอกกันตั้งแต่แรกว่ะว่าชอบผู้ชาย! คอยดูนะกูจะเอาเกย์ทำผัวหยามหน้ามันซะเลย!!...คิดไปพลางหัวเสียไป ก่อนจะขี่มอเตอร์ไซด์คันเล็กสีแดงตามสไตล์สาวฮอตหุ่นแซ่บแต่ไม่ได้แซ่บอย่างที่แฟนเก่าได้พูดทิ้งท้ายไว้! เธอจอดรถไว้หน้าหอพักตามปกติก่อนจะรีบขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้าในชุดที่เด็ดดวงอย่างที่เธอชอบ
続きを読む
บทที่ ๓. นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน
กว่าจะมาถึงเรือนน้ำก็เปียกเท้าไปเสียหมด สองนายบ่าวพากันพยุงร่างแม่หญิงขึ้นเรือนหลังใหญ่ตามยุคตามสมัย ถือว่าโอ่อ่าสมฐานะพอดูชม คนบนเรือนที่รอบุตรชายอย่างใจจดใจจ่อก็ลุกพรวดขึ้นเมื่อเห็นเรือเข้ามาเทียบท่าหน้าบ้าน ก่อนจะรีบเดินไปยังหน้าบันไดถัดจากที่นั่งกลางบ้าน ชายชราถือไม้เท้าค้ำยันตามวิสัยคนเฒ่าคนแก่ที่แข้งขาไม่ค่อยจะดีเดินนำคุณหญิงและคนอื่นๆไปดักหน้าลูกชายทันที“มีเหตุกระไร ใยถึงมิยอมรอรับคู่หมั้นคู่หมายของลูกกันเล่าพ่อราม”“ไหว้สาขอรับเจ้าคุณพ่อ...ลูกมีราชการด่วนจึงมิได้อยู่รอ..”“จริงอยู่ที่ว่างานนั้นสำคัญ แต่ใช่ว่าจักรั้งรอไม่ได้เสียเมื่อไหร่ มันใช่เหตุรือที่ออกไปทำการตั้งแต่เวลาชาย”ออกญาพระศรีสุริยะเอ่ยขึ้นเพราะรู้งานของบุตรชายตนอยู่แล้วว่าต้องทำอะไรเมื่อใด แต่ที่ดูบุตรชายไม่เต็มใจทำและพยายามหลีกเลี่ยงคือการไปรับคู่หมั้นคู่หมายของตนถึงได้ออกไปทำงานตั้งแต่บ่าย“คุณพี่เจ้าคะ ลูกอาจจักมีเหตุผล” คุณหญิงซ่อนกลิ่นผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้นหลังจากที่ยืนฟังอยู่นาน“แม่ซ่อนกลิ่นก็เป็นเสียอย่างนี้&rdq
続きを読む
บทที่ ๔. ออกพระคู่หมั้น
“ฉันถามว่าชื่ออะไร?” พูดย้ำอีกครั้งพร้อมกับทำหน้าเซ็ง หรือว่าเธอพูดจาไม่รู้เรื่องกันนะพวกบ่าวทั้งสามถึงได้ไม่ยอมตอบเอาแต่มองหน้ากันไปมา รออยู่นานสองนานก็ไม่มีใครตอบจนเธอต้องพูดใหม่อีกครั้ง“ข้า...ถามว่าพี่ชื่ออะไร?” เมื่อพูดจบทั้งสามคนก็มองหน้ากันแล้วปล่อยน้ำตามาอีกครั้ง จับๆลูบๆคลำๆมือของเธอไม่หยุดทั้งที่ยังสะอึกสะอื้น...WHATTTT???...วันนี้จะรู้เรื่องไหม?...“เป็นดังที่พ่อหมอว่าเลยอีสาลี่ แม่หญิงโดนพิษมากจนลืมไปเสียสิ้น” แจ่มเอ่ยขึ้น“ฮือๆ...พ่อหมอว่าตอนไหนวะ?” สาลี่เอ่ยถามทั้งน้ำตา“มึงมิได้ฟังรือ...พ่อหมอเจรจากับท่านออกพระว่าแม่หญิงโดนพิษมาก ฮือออ...” จันเอ่ยขึ้นต่อ“แต่พ่อหมอมิได้บอกว่าจะเสียสิ้นความจำ” สาลี่เอ่ยก่อนที่ทุกคนจะชะงักกึกมองหน้ากันราวกับไม่เคยร้องไห้...เออ คุยกันเองจังหวะซิทคอมเอง...บันเทิงล่ะทีนี้...สรุปไม่รู้เรื่อง!...“ใช่ก็ใช่ ข้าเสียความทรงจำ..ไม่สิ...หัวเสีย...ไม่ๆ ไม่ได้โกรธหัวเสียเพื่อ?!..
続きを読む
บทที่ ๕. คู่หมั้นที่เป็นเพื่อนสาว
ไม่คาดคิดว่าแม่หญิงคู่หมั้นคู่หมายจะมีนิสัยแปลกไป แตกต่างจากผู้หญิงทุกคนในยุคนี้ราวกับเธอเป็นคนอื่นที่เขาไม่รู้จัก ไม่หนำซ้ำยังกอดแขนกอดคอเรียกเขาว่าเพื่อนและสาวได้หน้าตาเฉยทั้งที่เธออายุน้อยกว่าเขาหลายขวบปี ตอนแรกยังว่าเขาแก่อยู่เลยอยู่ๆก็มาเป็นเพื่อนเสียอย่างนั้น“หึ....” ออกพระรามแอบมองพริกแกงที่กำลังทำท่าทางประหลาดอยู่แถวๆท่าน้ำหลังจากที่เจรจาต่อรองกันเสร็จเรียบร้อยในเรื่องที่เขาไม่เข้าใจภาษาแต่ก็พอเข้าใจความหมายที่เธอต้องการจะสื่อถึง ในสายตาของพริกแกงตอนนี้เขาเป็นพวกบันเดาะนอกรีตที่ครอบครัวไม่ยอมรับและปกปิดตัวเองไว้ แถมเจ้าหล่อนยังยอมรับได้ช่วยแต่งงานปกปิด“นี่มันเรื่องวิปริตกระไรกันหนอ” พูดไปมองท่าทางของหญิงสาวไปและยิ้มออกมา“มองดูอะไรรึพ่อราม” ผู้เป็นแม่เดินเข้ามาหาลูกชายตัวเองทำเอาเจ้าตัวสะดุ้งโหยงรีบหันกลับไปทางต้นเสียงทันทีพร้อมกับเอาตัวเองบังหน้าต่างไว้“ดึกดื่นป่านนี้เจ้าคุณแม่ออกมาพบลูกด้วยเรื่องอันใดกันขอรับ?”“เรื่องแม่พริก”“ทำไมรึขอรับ?”“บ่
続きを読む
บทที่ ๖. มิสมควร
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ เจเจ๊เป็นเพื่อนสาวไม่เป็นไรหรอก อีกอย่างข้าไม่คิดว่าคุณออกพระเป็นชายเลยสักนิด”ว่าจบก็เดินเบี่ยงบ่าวทั้งสามไปแต่บ่าวทั้งสามก็รีบวิ่งไปดักหน้าจับเท้าเธอก้มหัวลงแทบจะชิดติดเท้าแล้วพูดด้วยเสียงสั่นเครือทำเอาเธอตกใจไม่น้อย“หากแม่หญิงไป พวกบ่าวหลังลายเป็นแน่เจ้าค่ะ” แจ่มพูด“ไม่มีใครกล้าตีพวกพี่หรอกเชื่อข้า! ข้าจะปกป้องพวกพี่เอง” พูดพร้อมกับตบบ่าบ่าวทั้งสามก่อนจะรีบเดินไปยังห้องหอนอนตรงข้าม พวกบ่าวเห็นอย่างนั้นก็จำยอมต้องตามแม่หญิงของตนพร้อมกับมอบลงก้มหัวตัวสั่นอยู่หน้าห้องก๊อกๆ...“เจเจ๊ หลับหรือยังเจ้าคะ?” เคาะไปพลางเรียกไปแต่เสียงยังคงเงียบกริบ เธอเงี่ยหูแนบประตูไม้หวังจะฟังเสียงด้านใน แอบคิดว่าออกพระอาจจะนัดชายใดมาที่ห้องก็ได้ แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้วเธออยากรู้ว่าชาวLGBTQ+สมัยอยุธยาจะหาทางพลอดรักกันอย่างไรก๊อกๆ... “เจเจ๊..หลับหรือ...ว๊าย!!” ไม่ทันตั้งตัวใบหน้าที่แนบกับประตูไม้สีเข้มก็ถลาเข้าไปชนกับอกแกร่งแข็งทันทีจนเธอร้องเสียงหลง เขาเองก็รีบรับตัวเธ
続きを読む
บทที่ ๗. แม่พริกเปลี่ยนไป
“นี่...แม่พริก...หรอกรือ?” ออกพระรามยังคงมองเธอนิ่งค้าง หญิงงามตรงหน้าเปลี่ยนไปเสียหมดทั้งรูปร่างหน้าตาแต่ก็ยังคงมีเค้าโครงหน้าเดิมของเธออยู่ พริกแกงยังคงยืนยิ้มแป้นอย่างสะใจเมื่อเห็นสีหน้าของเขา“ก็พริกแกงนี่แหละค่ะ พริกแกงคนดีคนเดิม”“...อ๋อ...เอ่อ...อืม...ออเจ้าเปลี่ยนไปมากเสียจน...”“สวยล่ะสิ”“สวย?”“เขาเรียกอะไร งาม...งามล่ะสิ”“ออ..อืม...ก็งามมากอยู่” พูดไปพร้อมยกยิ้มอย่างเหลือเชื่อ ไม่คิดว่าการที่เธอหายหน้าไปอยู่แต่ในเรือนจะออกมาอีกทีเป็นหญิงงามจนเขาแทบจะไม่อยากวางละสายตาไปเสียอย่างนั้น“เจเจ๊ ข้ามีเรื่องอยากจะขอร้อง”รอยยิ้มได้หุบลงหลังจากที่ได้ยินเธอเรียกเขา หญิงงามที่เป็นคู่หมั้นคู่หมายยังคงคิดว่าเขาเป็นบันเดาะไม่ได้มองว่าเขาเป็นชายแท้นั้นทำให้เขาแทบหมดอารมณ์จะเอ่ยชม ถึงเขาชมเธอไปเธอก็ไม่ได้หวั่นไหวแต่อย่างใดและคงคิดว่าชมแบบเพื่อนสาวอย่างที่เธอเคยบอกไว้เป็นแน่ ชมแบบอิจฉาเธอคงคิดอย่างนั้น...แต่ก็จำต้องยอม“เรื่
続きを読む
บทที่ ๘. โบราณว่าอย่านุ่งผ้าสีแดงไปนา
เรือล่องไปตามแม่น้ำที่กว้างใหญ่ถ้าเทียบกับปัจจุบันที่ถูกถมดินไปกว่าครึ่งแม่น้ำ พริกแกงยังคงมองรอบๆตัวด้วยท่าทีตื่นตาตื่นใจ แม้มันจะไม่ทันสมัยเหมือนที่เธอเคยเป็นอยู่แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ถึงความสวยงามแบบธรรมชาติที่คนไทยสรรค์สร้างขึ้น บ้านเรือนที่ปลูกด้วยไม้ดูเข้ากันกับต้นไม้มากมายรายล้อม มีทุ่งนาที่สามารถมองเห็นได้เป็นหย่อมๆตลอดทางเรือของออพระรามที่เธอนั่งโดยสารอยู่ด้วยก็ได้พายมาถึงหัวโค้งของแม่น้ำเจ้าพระยาขนาบขนานระหว่างป้อมปืนและวัดนักบุญโจเซฟ ก่อนจะพายไปจอดถัดจากวัดนักบุญเลยคลองตะเคียนไปก็ถึงที่หมายที่เรียกว่าตลาดบ้านจีน ออกพระรามขึ้นจากเรือไปก่อนโดยไม่สนใจพริกแกงเลยสักนิดจนบ่าวคนสนิททั้งสามของเธอมาประคองขึ้นจากเรือแทน“คนอะไรใจดำชะมัด” ขึ้นฝั่งได้ก็อดมองคนที่ยืนหันหลังตาขวางไม่ได้ เคยเห็นแต่ในละครที่บุรุษกรุงเก่าจะช่วยเหลือแม่หญิงงาม แต่ไม่เคยเห็นใครเมินแม่หญิงแบบเขาผู้นี้“ออเจ้าก็ไปเดินชมตลาดกับบ่าวของออเจ้า ข้าก็จักไปทำธุระของข้า”“ก็ต้องอย่างนั้นแหละค่ะ”“อย่าได้เที่ยวทะเวนไปทั่วเพียงลำพังเป็นอันขาด&rdqu
続きを読む
บทที่ ๙. เกิดเรื่อง
...ผลั่ก!! ซู้ม!!!...เสียงสุดท้ายที่ได้ยินราวกับหนังบู๊แอ็คชั่นที่เคยเห็นในละครโทรทัศน์ ร่างบางถูกผลักตกลงไปในแม่น้ำเจ้าพระยาหลังจากที่วิ่งหนีมาสักพัก ภาพสุดท้ายที่เห็นคือร่างหนาของอ้ายทองก่อนที่เธอจะตกลงไปในน้ำนั้นถูกควายขวิดจนกระเด็นเธอตกลงในน้ำจมลึกลงเรื่อยๆ พริกแกงพยายามหรี่ตาสู้กับน้ำสีขุ่นนั้นพยายามว่ายน้ำขึ้นไปก่อนจะเห็นลางๆ ว่ามีคนกระโดดน้ำลงมามากมายเพื่อหาเธอ แต่ไม่รู้ว่าเพราะกระแสน้ำหรืออย่างไรดูพวกเขาห่างไกลจากเธอพอสมควร...จะตายอีกแล้วเหรอวะ...ถ้าตายแล้วจะได้กลับไปโลกเดิมไหมนะ...ลมหายใจที่เก็บกลั้นไว้เหลือน้อยเต็มที เธอใกล้จะกลั้นหายใจไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ได้ยินเสียงจากบนผิวน้ำแค่กลายๆ ของบ่าวทั้งสามที่ร้องห้มร้องไห้ไม่พักพยายามร้องเรียกให้คนช่วย ไม่ต่างจากชาวบ้านแม่ค้าที่ร้องเรียกให้มาช่วยคนตกน้ำ...ยุคนี้ก็ทำให้เห็นแล้วน่า ชาวสยามมีน้ำใจแค่ไหน...ดีจังที่ได้เห็นก่อนจะ...ตู้มมมม!!!...เสียงของคนกระโดดลงน้ำใกล้ๆ เธอดังขึ้นในวินาทีที่เธอแทบจะไม่เหลือสติ ร่างกายค่อยๆ จมลงสู่ใต้แม่น้ำเจ้าพ
続きを読む
บทที่ ๑๐. มิอาจคิดอาจเอื้อม
พริกแกงแอบย่องลงมาจากเรือนเงียบๆ โดยมีบ่าวติดตามมาสองคน ส่วนแจ่มนั้นสาลี่บอกให้อยู่ดูต้นทางหน้าหอนอนของแม่หญิงแทน เธอเดินมายังใต้ถุนเรือนที่มืดสนิทเพราะบ่าวในเรือนต่างดับใต้ (ตะเกียงน้ำมันใส้ผ้าในกระป๋องไม่มีที่ครอบสมัยก่อน) กันหมดแล้ว จะเหลือก็เพียงตรงที่แคร่ใต้ถุนเรือนที่ที่อ้ายทองนอนเอาหลังชี้ฟ้าอยู่เท่านั้น“หูย...หลอนกว่าบ้านผีสิงอีกนะเนี่ย” พริกแกงบ่นอุบพลางเดินเข้าไปชิดบ่าวทั้งสองแล้วมองไปรอบๆ ตัวที่บรรยากาศช่างน่ากลัว ถ้าเป็นยุคเธอพวกล่าท้าผีเป็นคอนเทนต์คงจะไม่พลาดมาล่าท้าผีที่นี่แน่ๆ“นั่นเจ้าค่ะ อ้ายทองนอนอยู่กงนั้น” สาลี่เอ่ยขึ้นพลางชี้ไปทางแคร่ที่อยู่ไม่ไกลสายตานัก พริกแกงหรี่ตามองก่อนจะเดินเข้าไปหาอ้ายทองที่แคร่นั่นโดยที่เจ้าตัวยังคงไม่รู้ตัว อาจจะเพราะความเจ็บแผลที่โดนโบยจนไม่ทันนึกถึงสิ่งรอบตัว จันเดินเอาตะเกียงที่ถือไปจ่อที่อ้ายทองก่อนที่เขาจะหันมามองตามแสงนั้นเงยหน้าขึ้นก็ตั้งท่าจะรีบลุกทันทีหลังจากเห็นผู้มาเยือน“ไม่ต้องลุกหรอก นอนพักเถอะค่ะ”“แม่หญิงลงเรือนมาดึกๆ ดื่นมีกระไรให้บ่าวรับใช้รือขอรับ
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status