นางร้ายพ่ายรัก ดวงใจรัชทายาท

คำนำ

หงเหม่ยหลง สตรีร้ายกาจ หน้าตาดุดัน นิสัยไม่เหมือนใคร

นางร้ายวัยสะพรั่งที่บังเอิญถูกใจกับหนุ่มรูปงาม

บุรุษอะไรช่างมีเสน่ห์เกินห้ามใจ...

****

องค์ชายหลี่ซ่งหมิน

เขา...ผู้ซึ่งไม่เคยสนใจสตรีนางใด

นอกจากนาง

นางช่างแตกต่างจากสตรีอื่น...

 ***

เมื่อโชคชะตานำพาให้ชายหนุ่มหญิงสาว

ได้มาพบเจอกัน

เกิดถูกชะตาถูกใจกัน

ความโรแมนติกจึงบังเกิด...

****

****

อารัมภบท

หลี่ซ่งหมิน รู้สึกได้ถึงการตามมาของใครคนหนึ่ง เขาจึงหันหน้าไป ทันใดนั้นลำคอของเขาก็เจอเข้ากับมีดสั้นเล่มหนึ่ง

“ท่าน...เป็นคนที่ข้าตามหาหรือ” เจ้าของประโยคนั้นเป็นหงเหม่ยหลงนั่นเอง นางกำลังจ้องมองหลี่ซ่งหมินอย่างเอาเรื่อง

หลี่ซ่งหมินชะงักงันกับสตรีตรงหน้าก่อนเรียกเสียงเบา

“หลงเอ๋อร์...”

ทั้งสองเพียงยืนจ้องหน้ากันนิ่งงัน มิได้เอ่ยคำใดออกมา...

รอบด้านพลันเงียบกริบ คล้ายกาลเวลาหยุดเคลื่อนขับ ทุกสรรพสิ่งหยุดเคลื่อนไหว

หลี่ซ่งหมินรู้สึกหายใจไม่ออก  ลมหายใจคล้ายติดขัด เขารู้สึกเจ็บแปลบอย่างบอกไม่ถูก

หลงเอ๋อร์ของเขา

ทำไม...

“ท่านอย่าหวัง” เสียงของหงเหม่ยหลงเอ่ยขึ้นอย่างดุดัน

“ว่าจะหนีไปจากข้าได้อีก”

ประโยคนั้นทำเอาหลี่ซ่งหมินต้องกระพริบตาปริบๆ

“เจ้า” หลี่ซ่งหมินยังไม่เชื่อหูตนเองจึงเอ่ย “ว่าอย่างไรนะ”

“ข้าบอกว่า ท่านไม่มีสิทธิ์หนีข้าไปไหนได้อีก”

ประโยคหนึ่งเหมือนธารน้ำใส หล่อเลี้ยงหัวใจที่แห้งเหี่ยวมาแรมปีของหลี่ซ่งหมิน

สตรีตรงหน้าเขา มักทำอะไรให้หัวใจของเขารู้สึกแบบนี้ได้ตลอดเวลา

ไม่ว่าเมื่อไหร่  

ไม่ว่านานเพียงใด

“หลงเอ๋อร์” หลี่ซ่งหมินเรียกชื่อของหงเหม่ยหลงขณะก้มมองนางพลางยิ้มอบอุ่น มิได้สนใจมีดที่จ่อคออยู่แม้แต่น้อย

“ท่านยิ้มอะไร ข้ามิได้ล้อท่านเล่น” หงเหม่ยหลงยังคงเอ่ยเสียงเครียด

“ต่อไป ข้าจะไม่ให้ใครเข้าใกล้ท่านอีก ข้าจะฆ่าทิ้งให้หมด”  หญิงสาวกล่าวด้วยสีหน้าและแววตาดื้อรั้น

จนหลี่ซ่งหมินนึกขัน

“ข้ารู้ เจ้าเป็นนางมารน้อยของข้า หลงเอ๋อร์” เขากล่าวพลางยกมือขึ้นบิดแก้มนวลนั้นอย่างนึกเอ็นดู

นางยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

แล้วเขาจะเปลี่ยนได้อย่างไร....