บทที่ 3

“ท่านพ่อเจ้าคะ!” มู่จืออวี่ประกาศก้องเสียงดัง “โปรดลงโทษตามกฎประจำตระกูลด้วยเถิดเจ้าค่ะ!”

มู่กั๋วกงกำลังจะออกคำสั่งลงโทษพอดี ทว่าฉีมู่พลันเอ่ยปากออกมาฉับพลัน “ช้าก่อน”

ภายในศาลบรรพชนพลันตกอยู่ในความสงบเงียบลงในทันใด สายตาของทุกคนล้วนหันไปจับจ้องที่ตัวเขา

“วันมงคลใกล้จะมาถึงแล้ว ไม่ควรให้เกิดเรื่องนองเลือดขึ้นมา” น้ำเสียงของฉีมู่เรียบราบธรรมดา “ก็แค่แก้วแหวนอัญมณีเพียงเล็กน้อย ถือเสียว่าตัวเรามอบเป็นของขวัญแสดงความยินดีล่วงหน้าให้แก่สตรีในจวนของท่านก็แล้วกัน”

มู่กั๋วกงเข้าใจความหมายในทันที จึงรีบหาทางลงตามน้ำ “องค์รัชทายาททรงเมตตากรุณา ยังไม่รีบขอบคุณพระเมตตาอีก?”

มู่เซิงเกอโขกศีรษะลงอย่างแข็งทื่อ หน้าผากแนบสนิทอยู่บนแผ่นกระเบื้องอันเย็นเยียบ “ขอบพระทัยในพระเมตตาเพคะองค์รัชทายาท”

“ไม่ได้นะเพคะ!” มู่จืออวี่กลับไม่ยอมลดละ “กฎประจำตระกูลจะละเลยมิได้! อย่างน้อยต้องโบยสักสามสิบแส้ เพื่อมิให้ผู้อื่นเอาเป็นเยี่ยงอย่างเพคะ!”

ฉีมู่เบนสายตามองไปทางมู่จืออวี่ แววตาฉายแววระอาใจสายหนึ่ง “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ตามใจเจ้า”

กล่าวจบ เขาก็หันกายเดินไปด้านข้าง ไม่สอดมือเข้ายุ่งเกี่ยวอีกต่อไป

มู่เซิงเกอถูกกดตัวลงกับพื้นอย่างแรง แส้เส้นหนาหยาบกร้านหวดลงบนแผ่นหลังอย่างเหี้ยมโหด

เมื่อแส้แรกหวดลงมา มู่เซิงเกอก็กัดริมฝีปากแน่น แผ่นหลังเจ็บปวดแสบร้อนดั่งไฟลน แต่นางกลับฝืนทนไว้ ไม่ส่งเสียงร้องออกมาเลยแม้สักคำ

แส้ที่สองฟาดลงตรงหัวไหล่ อาภรณ์พลันปริแยกออกเป็นรอยแผลยาวสายหนึ่ง มู่เซิงเกอกำแขนเสื้อแน่น เล็บจิกลึกเข้าไปในกลางฝ่ามือ

“ห้า หก เจ็ด…”

แส้หวดลงมาครั้งแล้วครั้งเล่า แผ่นหลังของมู่เซิงเกอแหลกเหลวไม่มีชิ้นดี โลหิตสดๆ หลั่งไหลลงมาตามแนวกระดูกสันหลัง นองรวมกันเป็นแอ่งบนพื้น

ความเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นชาหนึบ มู่เซิงเกอเพียงรู้สึกหนาวเหน็บไปทั่วสรรพางค์กาย นางใช้แรงทั้งหมดที่มีลืมตาขึ้น ท่ามกลางภาพอันพร่ามัว สายตากลับเหลือบไปเห็นฉีมู่กำลังใช้มือป้องตาของมู่จืออวี่เอาไว้

“อย่ามองเลยนะ” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนเสียจนเสียดแทงโสตประสาท “ระวังจะเก็บไปฝันร้ายเอาได้”

เมื่อแส้สุดท้ายหวดลงมา ในที่สุดมู่เซิงเกอก็ไม่อาจประคองร่างไว้ได้อีก ต่อมาภาพเบื้องหน้าพลันมืดดับก่อนที่จะหมดสติไป

ยามที่มู่เซิงเกอฟื้นตื่นขึ้นมา บาดแผลที่แผ่นหลังก็ถูกพันผ้าพันแผลเอาไว้อย่างลวกๆ เรียบร้อยแล้ว

นางพยุงกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก สายตาเหลือบไปเห็นหีบเครื่องประดับอัญมณีสองใบที่ก่อให้เกิดเรื่องราววุ่นวายใหญ่โตนั้นวางอยู่ตรงหัวเตียง และข้างๆ กันนั้นยังมีหีบเพิ่มขึ้นมาอีกสองสามใบ

“คุณหนูเจ้าคะ สิ่งเหล่านี้คือของที่องค์รัชทายาททรงตั้งใจสั่งให้คนนำมามอบให้โดยเฉพาะ” มามาเอ่ยปากพูดอย่างระมัดระวัง “ด้านในเพิ่มยาสมานแผลชั้นเลิศเข้ามาไม่น้อยเลยเจ้าค่ะ”

มู่เซิงเกอจ้องมองอัญมณีระยิบระยับเหล่านั้น น้ำเสียงแหบพร่า “ข้าไม่ต้องการ ส่งคืนกลับไปเสีย”

มามาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สั่งให้บ่าวรับใช้รอบตัวถอยออกไปแล้วจึงเอ่ยกระซิบว่า “องค์รัชทายาททรงทราบว่าคุณหนูได้รับความคับข้องใจ ทรงตั้งใจเชิญหมอหลวงเอาไว้เป็นพิเศษ และให้คุณหนูเดินทางไปตรวจรักษาที่ตำหนักบูรพาในยามค่ำคืนเจ้าค่ะ”

“ไม่จำเป็นหรอก” มู่เซิงเกอส่ายหน้า “ข้าเคลื่อนไหวไม่สะดวก คงไม่ไปแล้วล่ะ ของล้ำค่าของราชวงศ์พวกนี้ ก็มิใช่สิ่งของที่บุตรีอนุเช่นข้าจะสามารถรับมาเชยชมได้”

มามายังคิดจะเกลี้ยกล่อมต่อ ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าอันแน่วแน่เด็ดขาดของนาง ก็ทำได้เพียงถอนหายใจคราหนึ่ง แล้วเก็บข้าวของจากไป

วันเวลาต่อจากนั้น มู่เซิงเกอพักฟื้นรักษาแผลบาดเจ็บอยู่ภายในห้องมาโดยตลอด

ทุกครั้งที่ย่างเข้าสู่ยามดึกสงัดค่ำคืนเงียบงัน ภายในอุโมงค์ลับมักจะมีเสียงเคลื่อนไหวแผ่วเบาดังแว่วมาเสมอ นางย่อมทราบดีว่านั่นคือฉีมู่ที่กำลังเฝ้ารอนางอยู่ ทว่ากลับเอาแต่ใช้มืออุดใบหู แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินสิ่งใดเลย

จนกระทั่งได้ยินข่าวมาว่า มารดาล้มป่วยลง นางถึงได้ฝืนทนประคองสังขารเดินทางไปยังวัดนอกตัวเมืองเพื่อสวดมนต์ขอพร

ทว่าคิดไม่ถึงว่า หลังจากขอพรเสร็จแล้ว นางจะบังเอิญไปพบฉีมู่และมู่จืออวี่ที่ปลอมตัวมาเที่ยวเล่นอยู่ใต้ต้นไม้บุพเพสันนิวาสเข้าพอดี

“ประสกทั้งสองมีบุพเพสวรรค์กำหนด ย่อมสามารถครองคู่จนแก่เฒ่าอย่างแน่นอน” ไต้ซือยิ้มพลางยื่นด้ายแดงให้

มู่จืออวี่ซบไหล่ฉีมู่ด้วยท่าทางสะเทิ้นอาย ขณะที่ฉีมู่ก็บรรจงผูกด้ายแดงที่ข้อมือให้นางด้วยความอ่อนโยน

มู่เซิงเกอหันหลังกลับคิดจะจากไปเงียบๆ ทว่าเพิ่งเดินมาถึงตรงบันได ข้อมือกลับถูกใครบางคนคว้าหมับเอาไว้กะทันหัน

นางเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาอันลึกล้ำคู่นั้นของฉีมู่

“หลายวันมานี้เหตุใดจึงไม่มา?” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ แฝงแววไม่สบอารมณ์ “กำลังประชดประชันเราอยู่หรือ?”