Short
แม่กลับมาแล้ว ใครกล้ารังแกลูกข้า

แม่กลับมาแล้ว ใครกล้ารังแกลูกข้า

Von:  หยาดฝนโปรยปรายAbgeschlossen
Sprache: Thai
goodnovel4goodnovel
10Kapitel
6.0KAufrufe
Lesen
Zur Bibliothek hinzufügen

Teilen:  

Melden
Übersicht
Katalog
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN

Zusammenfassung

นิยายฟิล

เกิดใหม่

นางเอกเก่ง/นางเอกเข้มแข็ง

มีสติและเป็นอิสระ

กรรม

ราชวงศ์

ตบหน้า

หลังจากที่รับกระบี่แทนสามี ข้าได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้งในสิบปีให้หลัง จากปากของนางกำนัล ข้าได้รู้มาว่าสามีของข้าได้กลายเป็นฮ่องเต้องค์ปัจจุบันไปแล้ว ข้าดีใจจนเนื้อเต้น รีบถามถึงเฉาหวงแก้วตาดวงใจของข้าในทันที แต่นางกำนัลกลับมองข้าด้วยสายตาแปลกๆ แล้วพูดว่า: "องค์หญิงเฉาหวง? ทั่วทั้งใต้หล้าต่างรู้กันว่านางไม่ใช่ลูกของอดีตฮองเฮา!" "สงสารก็แต่องค์หญิงรุ่ยเฟิ่งที่ไปตกระกำลำบากอยู่ข้างนอก หงส์แท้ถูกหงส์ปลอมแทนที่ตั้งหลายปี!" ข้าแค่นหัวเราะในใจ ลูกที่ข้าอุ้มท้องคลอดมาเอง มีหรือที่ข้าจะจำผิด? ข้าแอบไปดูเฉาหวง พบว่านางถูกรังแกจนแทบจะไม่ใช่คนแล้ว ได้ยินมาว่า พระสนมกุ้ยเฟยที่เพราะมีหน้าตาคล้ายข้าอยู่เล็กน้อยจึงได้เป็นที่โปรดปราน ให้ลูกสาวของข้ากินแค่น้ำซาวข้าวทุกวัน คืนนั้น ข้าลอบเข้าไปในตำหนักพิธี ตรงเข้าไปบิดหูฮ่องเต้ที่กำลังเซ่นไหว้ดวงวิญญาณภรรยาผู้ล่วงลับ พร้อมเอ่ยปากด่าออกไปว่า: "หลี่โก่วเซิ่ง! พอได้เป็นฮ่องเต้แล้ว แม้แต่ลูกตัวเองก็จำไม่ได้แล้วใช่ไหมหะ?"

Mehr anzeigen

Kapitel 1

บทที่ 1

Kasur king-size itu terasa seluas padang pasir di tengah malam.

Raisa terbaring telentang, mata terbuka menatap langit-langit kamar yang gelap. Pola retak halus di plafon yang selama ini tidak pernah ia perhatikan kini terlihat jelas—seperti peta sungai kering, seperti garis-garis kehidupan yang tidak lagi mengalir.

Di sebelahnya, tubuh Dimas berbaring membelakangi—bahu yang dulu sering dipeluknya kini hanya berupa gundukan tak bergerak di balik selimut. Dengkurannya ritmis, stabil, dan sama sekali tak menyentuh jiwa. Napasnya teratur seperti metronom. Tik. Tok. Tik. Tok. Mekanis.

Seperti mesin, pikir Raisa. Suamiku tidur seperti mesin yang sedang dicharge untuk bekerja esok hari.

Ia memalingkan wajah ke jendela. Cahaya bulan menyelinap lewat celah gorden biru tua—gorden yang mereka pilih bersama tiga tahun lalu, saat masih ada "mereka" dalam setiap keputusan. Cahaya itu melukai garis wajahnya yang tak lagi mengenal senyum spontan. Tiga tahun pernikahan. Lima tahun pacaran sebelum itu. Delapan tahun total—cukup untuk membuat sebuah hubungan menjadi seperti sofa lama: nyaman secara teknis, tapi kehilangan segala daya pikat.

Tangannya meraba permukaan kasur di antara mereka. Dingin. Sprei sutra yang lembut terasa seperti es di ujung jarinya, meski AC kamar sudah dimatikan sejak tadi. Dingin dari ketiadaan. Dingin dari jarak.

Ia mengukur dengan jari: tiga puluh sentimeter. Tepat. Selalu selebar itu. Jarak yang tak pernah dilewati oleh salah satu dari mereka sejak enam bulan terakhir. Atau lebih lama? Raisa kehilangan hitungan. Waktu menjadi kabur ketika setiap hari terasa sama.

Enam bulan yang terasa seperti enam tahun.

Awal-awal pernikahan, mereka tidur berpelukan—kakinya menyelip di antara kaki Dimas, wajahnya terkubur di lehernya yang berbau sabun mandi dan aftershave kayu cedar. Bau itu dulu membuatnya tenang, membuat napasnya melambat, membuat tidurnya nyenyak. Tubuhnya melengkung sempurna mengikuti lekuk punggung Dimas. Hangat. Pas. Seperti dua keeping puzzle yang dirancang untuk saling melengkapi.

Kini? Mereka tidur seperti dua negara yang berdamai setelah perang—menghormati batas wilayah, tak ada invasi. Gencatan senjata permanen. Damai yang mati.

Raisa menghela napas. Suaranya sendiri terdengar keras di telinganya di keheningan kamar. Udara malam masuk lewat ventilasi, membawa bau samar bunga kamboja dari taman tetangga. Bau yang terlalu manis. Bau yang membuatnya sedikit mual.

Atau mungkin ia yang mual dengan kehidupannya sendiri.

Ia mencoba mengingat kapan terakhir kali mereka bercinta. Bukan sekadar hubungan seksual—ia bisa menghitungnya: tujuh puluh tiga hari lalu. Tujuh puluh tiga hari sejak tubuh Dimas masuk ke tubuhnya dengan gerakan cepat, mekanis, seperti menyelesaikan tugas. Lima menit. Mungkin tujuh. Lalu selesai. Selesai begitu saja.

Tapi kapan terakhir kali mereka bercinta? Kapan terakhir kali Dimas menatap matanya saat masuk ke tubuhnya? Kapan terakhir kali ia merasa diinginkan, bukan sekadar digunakan? Kapan terakhir kali ada ciuman yang lebih dari sekadar formalitas? Kapan terakhir kali ada sentuhan yang membuat kulitnya bergetar?

Tujuh puluh tiga hari. Cukup untuk membuat seorang wanita lupa bagaimana rasanya disentuh dengan cinta. Cukup untuk membuat tubuhnya merasa asing, seolah milik orang lain.

* * *

"Kamu lelah ya?" tanyanya suatu malam, setelah Dimas berguling dan langsung tertidur setelah bercinta singkat mereka.

"Lumayan. Deadline proyek gila-gilaan." Suaranya sudah setengah terlelap, tercekat di antara sadar dan tidur.

Raisa ingin berteriak: Aku juga lelah! Lelah dengan sunyi ini! Lelah dengan tubuhku yang tak pernah kau sentuh seperti dulu! Lelah dengan jarak tiga puluh sentimeter yang tidak pernah menyempit!

Tapi ia diam. Selalu diam. Seperti malam-malam lainnya. Kata-kata itu tersangkut di tenggorokan, membuat dadanya sesak.

* * *

Ia bangkit dari tempat tidur, kaki telanjang menyentuh lantai kayu yang dingin. Kayu jati yang mereka pilih karena "hangat dan natural," kata Dimas dulu. Tapi sekarang terasa seperti es. Atau mungkin kulitnya yang sudah mati rasa.

Berjalan menuju dapur, setiap langkah berbunyi pelan di keheningan rumah. Mengambil segelas air dari dispenser. Air dingin mengalir di tenggorokan, tapi tidak menghilangkan kekeringan di dadanya.

Di ruang keluarga, foto pernikahan mereka tergantung—Raisa dengan gaun pengantin putih yang membuatnya terlihat seperti puteri dongeng, mahkota kristal di rambut, senyum lebar yang tulus. Dimas dengan setelan hitam, dasi kupu-kupu, senyum yang kini lebih sering ia lihat di rapat Zoom daripada di rumah. Di foto itu, tangan mereka bertautan. Jari-jari saling menggenggam erat. Seperti tidak akan pernah terlepas.

Bohong.

Kita dulu tertawa, kenangnya, jari menelusuri pinggir frame foto yang mulai berdebu. Kapan terakhir kali ia membersihkan frame ini? Kapan terakhir kali ia benar-benar melihatnya?

Kita dulu saling mengejar di pantai saat bulan madu, air laut membasahi ujung gaunku, pasir menempel di kakimu. Kita tertawa sampai perutku sakit. Mencuri ciuman di lift hotel, tidak peduli ada orang lain yang melihat. Bercinta di dapur saat hujan deras, mejamu mengganjal punggungku tapi aku tidak peduli karena bibirmu ada di leherku dan tanganmu ada di pinggangku dan aku merasa hidup—

Kapan semua itu hilang?

Mungkin perlahan-lahan. Seperti es yang mencair di musim semi—tak terasa sampai semuanya sudah menjadi air yang menggenang, menjadi genangan kotor yang tidak bisa dikembalikan menjadi es lagi.

Raisa meletakkan gelas di wastafel. Airnya setengah diminum. Setengah lagi dibiarkan begitu saja—seperti banyak hal dalam hidupnya belakangan ini. Setengah-setengah. Tidak selesai. Menggantung.

Ia kembali ke kamar. Dimas masih dalam posisi yang sama. Bahkan tidak bergerak sedikit pun. Raisa merangkak ke tempat tidur, kasur berderit halus—bunyi yang biasanya tidak terdengar, tapi di keheningan malam ini terdengar seperti teriakan.

Matanya menatap punggung suaminya. Punggung yang dulu terasa seperti tempat paling aman di dunia. Sekarang terasa seperti tembok. Ada dorongan untuk menyentuhnya, memeluknya dari belakang, mencium bahunya, mencoba membangunkan sesuatu yang mungkin masih tersisa.

Tapi ia takut.

Bukan takut ditolak—takut diabaikan. Ditepuk seperti anak kecil. "Nanti, Sayang. Aku capek." Atau lebih buruk: diabaikan sepenuhnya. Tangannya disampingkan tanpa kata-kata. Seperti lalat yang hinggap. Seperti gangguan kecil yang bisa diabaikan.

Jadi ia membalikkan badan, menghadap jendela lagi. Matanya berkaca-kaca. Satu tetes air mata mengalir ke pelipis, hilang di rambut.

Aku istri yang baik, bisik hatinya. Aku memasak tiga kali sehari. Aku merapikan rumah sampai tidak ada debu. Aku tidak pernah menuntut. Aku tidak pernah marah. Aku tidak pernah mengeluh.

Tapi kenapa aku merasa seperti hantu di rumah sendiri?

Di luar, seekor kucing mengeong. Panjang. Sedih. Seperti menangis. Suara kehidupan yang terus berjalan sementara ia terbaring beku di kasurnya. Dunia berputar. Orang-orang mencintai. Orang-orang bercinta. Orang-orang hidup.

Sementara ia di sini. Tiga puluh sentimeter dari suaminya. Tapi terasa seperti tiga puluh ribu kilometer.

Raisa menutup mata, mencoba tidur. Tapi kelopak matanya tidak bisa menutup sepenuhnya. Cahaya bulan masih menyelinap masuk.

Tapi yang ia rasakan hanyalah sunyi yang semakin dalam, semakin menggigit. Sunyi yang punya gigi. Sunyi yang perlahan memakan jiwanya dari dalam.

Dan dalam sunyi itulah, untuk pertama kalinya, ia mulai bertanya:

Apa yang salah dengan diriku?

Apakah aku tidak cukup cantik? Tidak cukup menarik? Tidak cukup pintar? Tidak cukup… apa?

Atau… apa yang salah dengan kita?

Apakah pernikahan memang seperti ini? Apakah semua orang yang sudah menikah tiga tahun tidur dengan jarak tiga puluh sentimeter? Apakah ini normal? Apakah ini yang namanya "dewasa"?

Atau apakah kita yang salah?

Pertanyaan yang tidak punya jawaban. Atau mungkin punya, tapi ia terlalu takut untuk mengakuinya. Terlalu takut untuk menyebutnya dengan namanya.

Mati. Pernikahan mereka sudah mati.

Dan Raisa tidak tahu apakah masih bisa dihidupkan lagi.

Erweitern
Nächstes Kapitel
Herunterladen

Aktuellstes Kapitel

Weitere Kapitel
Keine Kommentare
10 Kapitel
บทที่ 1
หลังจากที่รับกระบี่แทนสามี ข้าได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้งในสิบปีให้หลังจากปากของนางกำนัล ข้าได้รู้มาว่าสามีของข้าได้กลายเป็นฮ่องเต้องค์ปัจจุบันไปแล้ว ข้าดีใจจนเนื้อเต้น รีบถามถึงเฉาหวงแก้วตาดวงใจของข้าในทันที แต่นางกำนัลกลับมองข้าด้วยสายตาแปลกๆ แล้วพูดว่า: "องค์หญิงเฉาหวง? ทั่วทั้งใต้หล้าต่างรู้กันว่านางไม่ใช่ลูกของอดีตฮองเฮา!" "สงสารก็แต่องค์หญิงรุ่ยเฟิ่งที่ไปตกระกำลำบากอยู่ข้างนอก หงส์แท้ถูกหงส์ปลอมแทนที่ตั้งหลายปี!" ข้าแค่นหัวเราะในใจ ลูกที่ข้าอุ้มท้องคลอดมาเอง มีหรือที่ข้าจะจำผิด?ข้าแอบไปดูเฉาหวง พบว่านางถูกรังแกจนแทบจะไม่ใช่คนแล้ว ได้ยินมาว่า พระสนมกุ้ยเฟยที่เพราะมีหน้าตาคล้ายข้าอยู่เล็กน้อยจึงได้เป็นที่โปรดปราน ให้ลูกสาวของข้ากินแค่น้ำซาวข้าวทุกวันคืนนั้น ข้าลอบเข้าไปในตำหนักพิธี ตรงเข้าไปบิดหูฮ่องเต้ที่กำลังเซ่นไหว้ดวงวิญญาณภรรยาผู้ล่วงลับ พร้อมเอ่ยปากด่าออกไปว่า: "หลี่โก่วเซิ่ง! พอได้เป็นฮ่องเต้แล้ว แม้แต่ลูกตัวเองก็จำไม่ได้แล้วใช่ไหมหะ?"ภายในห้องโถงที่มืดสลัว หลี่จื่อเกอที่ไม่ทันตั้งตัวเมื่อได้ยินชื่อเก่าของตนเองก็ตาโตด้วยความตกตะลึง "เอ้อหยา?! ในที่สุดเจ
Mehr lesen
บทที่ 2
“ข้าขอถามท่านหน่อย! ทำไมถึงปล่อยให้คนอื่นมารังแกเฉาหวงแบบนี้!” เมื่อพูดถึงเฉาหวง หลี่จื่อเกอก็รีบอธิบายทันที: “เรื่องนี้มันยาว... แต่นางไม่ใช่ลูกของเราจริงๆ หลักฐานทุกอย่างมัดตัวแน่นหนา” “รุ่ยเฟิ่งต่างหากที่เป็นลูกของเจ้า หน้าตานางเหมือนเจ้ามากเลยนะ!”หลี่จื่อเกอยืนยันหนักแน่น แต่ข้าไม่เชื่อ สายสะดือของเฉาหวงข้าเป็นคนตัดเองกับมือ มีหรือที่ข้าจะจำลูกตัวเองผิด!เช้าวันรุ่งขึ้น ข้าจึงออกคำสั่งเรียกตัวเฉาหวงมาพบ ตอนนี้คนทั้งวังหลวงต่างรู้กันทั่วว่าข้าคือคนโปรดคนใหม่ของฮ่องเต้ แม้จะยังไม่มีฐานันดรศักดิ์ใดๆ แต่กลับได้รับอนุญาตให้เข้ามาอาศัยอยู่ในตำหนักบรรทมของฮ่องเต้เป็นกรณีพิเศษ ทว่าไม่นานนัก บ่าวรับใช้ที่ส่งไปก็รีบกลับมารายงานด้วยท่าทีที่ลนลาน: “พระสนมกุ้ยเฟยไม่ทรงอนุญาตเจ้าค่ะ ยังบอกอีกว่า... แม่นางเฉาหวงเป็นเพียงไก่ป่าที่คิดจะโผขึ้นกิ่งหลิว อย่างไรเสียก็ต่ำต้อย ไม่คู่ควรจะมาปรนนิบัติท่านเจ้าค่ะ”แววตาของข้าเย็นยะเยือกลงในทันที ขณะกำลังจะเดินไปชิงตัวคนด้วยตัวเอง เสียงประกาศแหลมสูงของขันทีหน้าตำหนักก็ดังขึ้นเสียก่อน: “พระสนมกุ้ยเฟย และองค์หญิงรุ่ยเฟิ่งเสด็จ...”พระสนม
Mehr lesen
บทที่ 3
“เจ้าคิดจะท้าทายข้า หรืออยากจะได้อะไรจากตัวนางกันแน่?”รุ่ยเฟิ่งเชิดคางขึ้น หว่างคิ้วและหางตาแฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งจองหองถอดแบบมาจากจ้าวเยียนเยว่ไม่มีผิดเพี้ยน “เสด็จแม่มีเมตตา ส่งตัวนังชั้นต่ำที่เจ้าต้องการมาให้ด้วยพระองค์เอง แทนที่เจ้าจะสำนึกบุญคุณ กลับมาปั้นหน้าใส่เช่นนี้” “แทนที่จะเสียเวลากับองค์หญิงตัวปลอม สู้มาประจบเอาใจข้าไม่ดีกว่าหรือ ข้านี่แหละคือพระธิดาที่เสด็จพ่อทรงโปรดปรานที่สุด เป็นองค์หญิงสายโลหิตเอกเพียงหนึ่งเดียวของต้าเหลียง” ขณะพูด นางเหลือบมองเฉาหวงด้วยสายตาเย็นชาเพียงแค่ปราดเดียว กลับทำให้เฉาหวงที่อยู่ในอ้อมกอดของข้าสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เด็กคนนี้ไม่รู้ว่ายามปกติถูกรังแกขนาดไหน ถึงได้หวาดกลัวเพียงแค่การปรายตามองถึงขนาดนี้ ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นเข้าสู่หัวใจของข้าในตอนนั้นหลี่จื่อเกออุ้มบุตรสาวที่ยังอยู่ในห่อผ้าไว้ในอ้อมอก และประทานนามให้นางด้วยตนเองว่า: “นี่คือเฉาหวงของเรา ข้าต้องการให้นางเปล่งประกายดั่งดวงตะวันรุ่ง ยิ่งใหญ่ดั่งพญาหงส์ เป็นองค์หญิงที่มีความสุขที่สุดในใต้หล้า” แต่ตอนนี้ เด็กที่เขาเคยทะนุถนอมราวกับแก้วตาดวงใจ กลับขดตัวสั่นเทาอยู่ในอ้อ
Mehr lesen
บทที่ 4
จ้าวเยียนเยว่ออกแรงกระชากแส้กลับ แต่กลับพบว่าแส้ในมือข้ากลับนิ่งสนิทไม่ไหวติง ความตื่นตระหนกพาดผ่านใบหน้าของนางวูบหนึ่ง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่เพิ่มเป็นทวีคูณ: “ข้าดูเบาเจ้าเกินไปจริงๆ มีแรงมืออยู่บ้างสินะ แต่ว่า...” “คนข้างกายข้าล้วนเป็นผู้ฝึกวรยุทธ หากเจ้ายอมคุกเข่าโขกศีรษะขอขมาข้าสามครั้งเสียตอนนี้ ข้าอาจจะเมตตาละเว้นเจ้าสักครา”มุมปากของข้ายกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา: “ตอนที่ข้าติดตามหลี่จื่อเกอออกไปทำศึกทั่วใต้หล้า ข้าเคยตัดศีรษะแม่ทัพศัตรูท่ามกลางกองทัพนับหมื่น เคยฟันธงรบของแคว้นศัตรูล้มลงกลางทะเลเลือดและกองซากศพ จะอาศัยแค่สุนัขรับใช้ไม่กี่ตัวข้างกายเจ้าแค่นี้น่ะหรือ?”จ้าวเยียนเยว่ตะลึงงันไปครู่หนึ่ง นางมองสำรวจข้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา: “เป็นนังคนโง่ที่เสียสติไปแล้วจริงๆ! ความตายมาจ่ออยู่ตรงหน้าแท้ๆ ยังกล้ามาพูดเพ้อเจ้อ จินตนาการว่าตัวเองเป็นฮองเฮาเจาหมิงเสี้ยนอยู่อีกหรือ?” “ข้าล่ะสงสัยนักว่าใครกันที่ฟูมฟักตัวแทนที่ใจกล้าและเพ้อฝันเช่นเจ้าออกมา?”“นั่นน่ะสิ!” องค์หญิงรุ่ยเฟิ่งรีบผสมโรงด้วยน้ำเสียงแหลมสูงบาดหู: “เสด็จแม่ของข้าสิ้นพระช
Mehr lesen
บทที่ 5
“เพียงแค่ข้าเริ่มร่ายคาถา หนอนกู่ลูกก็จะเริ่มแผลงฤทธิ์ ทำให้นางเจ็บปวดแบบตายทั้งเป็น เป็นอย่างไรล่ะ เจ้าอยากจะลองลิ้มรสชาตินี้ดูด้วยไหม?”ข้าโกรธจนตาแทบสติแตก: “นังคนลวงโลก! เจ้าขโมยฐานะของนาง ชิงทุกอย่างไปจากนาง ยังใช้กลอุบายชั่วช้าอำมหิตเช่นนี้ทรมานนางอีก!” “เจ้าไม่กลัวฟ้าผ่าตาย หรือกลัวกฎแห่งกรรมบ้างเลยหรืออย่างไร?!”รุ่ยเฟิ่งทำราวกับได้ยินเรื่องตลกที่น่าขำที่สุดในโลก นางถลกแขนเสื้อเผยให้เห็นปานรูปหงส์ทองคำที่ดูมีชีวิตชีวาตรงต้นแขน “คนลวงโลกงั้นหรือ? ดูให้เต็มตา! ตอนที่ข้าเกิดมา ซินแสพยากรณ์ไว้ว่าดวงชะตาของข้าสูงส่งยิ่งนัก จำต้องสักรูปหงส์ทองคำไว้เพื่อสะกดดวงถึงจะเติบโตมาได้อย่างปลอดภัย” “รอยสักนี้ ทั้งเสด็จพ่อและเสด็จแม่ต่างทรงเป็นพยานตอนที่ช่างลงเข็มด้วยพระองค์เอง!”เรื่องนี้เคยเกิดขึ้นจริง ทั้งรูปลักษณ์และตำแหน่งของหงส์ทองนั่น ตรงกับรอยที่ข้าเคยลงมือสักให้บุตรสาวกับมือไม่มีผิดเพี้ยน!รุ่ยเฟิ่งก้าวเข้ามาข้างหน้าเพียงไม่กี่ก้าว แล้วกระชากแขนเสื้อของเฉาหวงออกอย่างรุนแรง บนแขนอันซูบผอมนั้น นอกจากรอยแผลเป็นทั้งเก่าและใหม่ที่พาดทับกันไปมาแล้ว กลับว่างเปล่า ไม่มีร่อง
Mehr lesen
บทที่ 6
เมื่อจ้าวเยียนเยว่ได้ยินเสียงขานรับ นางก็รีบเดินไปรับเสด็จที่หน้าประตูตำหนัก และดักหน้าหลี่จื่อเกอที่กำลังจะเดินเข้ามา นางยื่นมือไปคล้องแขนเขา พร้อมส่งเสียงออดอ้อนอ่อนหวานจนแทบจะคั้นออกมาเป็นน้ำได้: “ฝ่าบาททรงเสด็จกลับมาเสียที ในตำหนักของหม่อมฉันเตรียมรังนกน้ำตาลกรวดที่ทรงโปรดไว้ กำลังอุ่นได้ที่เชียว ฝ่าบาทจะทรงเสด็จไปเสวยดีหรือไหมเพคะ?”หลี่จื่อเกอเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรำคาญใจอย่างเห็นได้ชัด: “เจ้ามาทำอะไรที่นี่?” ฝีเท้าของเขาไม่ได้หยุดเลย เขาตั้งท่าจะเดินตรงเข้าไปยังด้านในตำหนักบรรทมทันทีรุ่ยเฟิ่งกวาดสายตามองห้องด้านในที่กระจัดกระจาย บนใบหน้าของนางรีบปั้นรอยยิ้มที่ดูประจบเอาใจแล้วก้าวเข้ามาขวางหลี่จื่อเกอไว้: “เสด็จพ่อ ลูกเพิ่งได้ภาพวาดทิวทัศน์ของปรมาจารย์ยุคก่อนมาเพคะ ลูกรู้ว่าเสด็จพ่อทรงเชี่ยวชาญด้านสุนทรีย์ จึงตั้งใจมาเชิญเสด็จพ่อไปช่วยชี้แนะเพคะ”ข้ามองดูสองแม่ลูกคู่นี้รับส่งบทกันอย่างเย็นชา ก่อนจะเอ่ยขึ้นเรียบๆ: “เมื่อครู่ยังพูดอยู่ปาวๆ ว่าจะทูลเชิญฝ่าบาทให้สั่งขังข้าในตำหนักเย็นไม่ใช่หรือ? ทำไมพอฝ่าบาทเสด็จมาจริงๆ กลับพยายามขัดขวางไม่ให้พระองค์เข้ามาเ
Mehr lesen
บทที่ 7
“แต่ท่านล่ะ? ท่านกลับไปเชื่อคำลวงพวกนั้น ปล่อยให้คนอื่นดูหมิ่นและทารุณนาง! หลายปีมานี้ ท่านเคยถามไถ่ห่วงใยนางสักคำบ้างหรือไม่?” “ท่านยังจำได้ไหมว่าตอนที่ตั้งชื่อนางว่าเฉาหวง ท่านเคยพูดไว้อย่างไร? ตอนนี้ ท่านทำได้ตามที่พูดไว้สักเสี้ยวหนึ่งแล้วหรือไม่?!”หลี่จื่อเกออึ้งไปกับคำถามของข้า เขาพยายามอธิบายอย่างร้อนรน: “ตวนหัว เจ้าเข้าใจผิดแล้ว! ตอนนั้นตอนที่เจ้าบาดเจ็บสาหัส เด็กถูกสลับตัวไปแล้ว” “เป็นความผิดของข้าเอง เมื่อวานข้ากลัวว่าเจ้าจะเสียใจ จึงไม่กล้าบอกความจริงกับเจ้าทั้งหมด” เขาชี้ไปยังปานรูปหงส์ทองคำบนแขนของรุ่ยเฟิ่ง: “เจ้าดูสิ นี่คือรอยสักที่เจ้าสักให้ลูกสาวกับมือ มีเพียงรุ่ยเฟิ่งที่มีมัน ข้าไม่มีทางจำหงส์ทองตัวนี้ผิดแน่นอน!”ข้าจ้องมองเขาด้วยความเจ็บปวดร้าวรานถึงขั้วหัวใจ ก่อนจะถามออกไปทีละคำ: “ใครๆ ต่างก็บอกว่าข้าไม่ใช่ซูตวนหัว เรื่องประหลาดลี้ลับอย่างการฟื้นคืนจากความตายเช่นนี้ ท่านไม่กลัวหรือ... ว่าข้าจะเป็นคนของคนอื่นที่ส่งมาหลอกลวงท่าน?”ปลายนิ้วของหลี่จื่อเกอไล้ไปตามหัวคิ้วและดวงตาของข้าเบาๆ แล้วพึมพำว่า: “ซูเอ้อหยา ต่อให้เจ้ากลายเป็นเถ้าถ่าน ข้าก็จำเจ้าได้”
Mehr lesen
บทที่ 8
“ฝ่าบาทไม่ทรงเห็นแก่ความผูกพันเก่าก่อนเลยแม้แต่น้อยหรือเพคะ?!”หลี่จื่อเกอยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เย็นยะเยือกที่สุด เผยความรังเกียจออกมาอย่างไม่ปิดบัง: “ระหว่างข้ากับเจ้า เคยมีความผูกพันกันตั้งแต่เมื่อไหร่? หากไม่ใช่เพราะเห็นว่าองค์หญิงยังเยาว์วัย จำต้องมีคนดูแล ข้าหรือจะรับเจ้าเข้าวัง? จนถึงป่านนี้ เจ้ายังมองฐานะตัวเองไม่ออกอีกหรือ?”ใบหน้าของจ้าวเยียนเยว่ซีดเผือดไร้สีเลือดในพริบตา แต่ยังคงฝืนข่มขู่ต่อ: “วันนี้พระองค์ทรงกล้าทำเช่นนี้กับหม่อมฉัน ทำกับสตรีตระกูลจ้าว ไม่ทรงกลัวเหล่าตระกูลขุนนางทั่วทั้งราชสำนักจะหมดศรัทธาหรือเพคะ?” “ตระกูลจ้าวแห่งลู่จวิ้น รวมถึงตระกูลใหญ่ทุกตระกูลที่จับตาดูอยู่ จะต้องมีความเห็นต่อการกระทำของฝ่าบาท...”หลี่จื่อเกอแค่นหัวเราะพลางขัดจังหวะคำขู่ของนาง: “ประจวบเหมาะพอดีเลย ข้าอยากจะสะสางพวกตระกูลขุนนางที่หยั่งรากลึกฟอนเฟะพวกนี้มานานแล้ว โดยเฉพาะตระกูลจ้าวแห่งลู่จวิ้นของเจ้า!”เขาไม่ชายตามองใบหน้าอันไร้สีเลือดของนางอีก และไม่เปิดโอกาสให้นางได้ดิ้นรนใดๆ เขาส่งเสียงเรียกทหารองครักษ์เข้ามาทันที “ฝ่าบาท! ฝ่าบาท...!”เสียงกรีดร้องโหยหวนของจ้าวเยียนเ
Mehr lesen
บทที่ 9
ตระกูลจ้าววางแผนการลับชั่วข้ามคืน วางแผนการสลับตัวองค์หญิงสิ่งที่พวกเขาต้องการคือองค์หญิงที่สามารถควบคุมได้อย่างสมบูรณ์ ตอนที่นางขึ้นครองราชย์ แผ่นดินนี้จะได้ตกเป็นของตระกูลจ้าวอย่างชอบธรรม พวกเขาตามรอยเส้นทางหลบหนีภัยสงครามของข้าในตอนนั้น จนพบกับหมอชาวแม้วที่เคยช่วยชีวิตข้าไว้ คนผู้นี้เชี่ยวชาญวิชาแปลงโฉมอย่างหาตัวจับยาก และเขาก็มีบุตรสาวคนหนึ่งที่มีอายุไล่เลี่ยกับเฉาหวง ซึ่งก็คือรุ่ยเฟิ่งในตอนนี้ ในอดีต เพราะข้าสงสารที่บุตรสาวเพิ่งเกิด ไม่อยากให้นางต้องเจ็บตัวจากการสักแบบดั้งเดิม จึงใช้สีย้อมจากพืชชนิดพิเศษวาดรูปหงส์ทองลงไป ความรักและความเมตตาของผู้เป็นแม่นี้เอง กลับกลายเป็นช่องโหว่ให้พวกมันนำไปใช้ประโยชน์ ซินแสพยากรณ์ผู้นั้นใช้น้ำยาชนิดพิเศษ ลบรอยปานบนแขนของเฉาหวงออกได้อย่างง่ายดายแผนการร้ายที่วางไว้เนิ่นนานถึงสิบปี ก้าวเดินอย่างแยบยลในทุกฝีก้าว หากไม่ใช่เพราะข้าฟื้นคืนจากความตาย เฉาหวงก็คงต้องแบกรับชื่อเสียว่าเป็นตัวปลอม และใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างอัปยศอดสูไปตลอดกาลหลี่จื่อเกอลงมือรวดเร็วกว่าที่ข้าคิดไว้มาก สามวันต่อมา กรมอาญา ศาลยุติธรรมสูงสุด และกรมตรวจการ ร่
Mehr lesen
บทที่ 10
“หากเจ้าอายุเพียงพันปี แต่ข้าอายุหมื่นปี ช่วงชีวิตที่เหลืออันยาวนานนี้ มิกลายเป็นบทลงโทษอันแสนทรมานสำหรับข้าเพียงลำพังหรอกหรือ?”ไม่นานหลังจากนั้น หลี่จื่อเกอก็ฝ่ากระแสคัดค้านจากทุกฝ่าย ยืนกรานที่จะแต่งตั้งเฉาหวงขึ้นเป็นรัชทายาทหญิงทว่าครั้งนี้กลับไม่ได้ราบรื่นนัก ทั่วทั้งราชสำนักต่างเกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระงม เหล่าขุนนางเก่าแก่ที่นำโดยอัครมหาเสนาบดีต่างก้าวออกมาคัดค้าน โดยอ้างว่าตั้งแต่โบราณกาลมา การตั้งรัชทายาทล้วนต้องเป็นบุตรชายสายตรงและมีลำดับอาวุโส ไม่เคยมีธรรมเนียมการตั้งสตรีขึ้นเป็นรัชทายาทมาก่อนหลังจากเลิกประชุมขุนนาง หลี่จื่อเกอก็ตรงมาที่ตำหนักฟ่งอี๋ทันที หว่างคิ้วของเขายังคงมีร่องรอยแห่งโทสะที่ยังไม่จางหาย “พวกตาแก่หัวรั้นพวกนั้นทำเอาข้าแทบกระอักเลือด โดยเฉพาะหานจ้านหมิงกับกงซุนซิ่น หลายปีมานี้คอยขัดใจข้าในทุกๆ เรื่อง”เขาดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออก จึงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า: “เมื่อก่อนพวกเขาเคยเป็นที่ปรึกษาของตระกูลซูของเจ้าไม่ใช่หรือ? แถมยังเคยเป็นรองแม่ทัพของเจ้าด้วย” “เอาอย่างนี้ดีไหม พรุ่งนี้เจ้าตามข้าเข้าประชุมขุนนาง นั่งหลังม่านบริหารราชการด้
Mehr lesen
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status