Short
แม่กลับมาแล้ว ใครกล้ารังแกลูกข้า

แม่กลับมาแล้ว ใครกล้ารังแกลูกข้า

By:  หยาดฝนโปรยปรายKumpleto
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
10Mga Kabanata
3.7Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

หลังจากที่รับกระบี่แทนสามี ข้าได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้งในสิบปีให้หลัง จากปากของนางกำนัล ข้าได้รู้มาว่าสามีของข้าได้กลายเป็นฮ่องเต้องค์ปัจจุบันไปแล้ว ข้าดีใจจนเนื้อเต้น รีบถามถึงเฉาหวงแก้วตาดวงใจของข้าในทันที แต่นางกำนัลกลับมองข้าด้วยสายตาแปลกๆ แล้วพูดว่า: "องค์หญิงเฉาหวง? ทั่วทั้งใต้หล้าต่างรู้กันว่านางไม่ใช่ลูกของอดีตฮองเฮา!" "สงสารก็แต่องค์หญิงรุ่ยเฟิ่งที่ไปตกระกำลำบากอยู่ข้างนอก หงส์แท้ถูกหงส์ปลอมแทนที่ตั้งหลายปี!" ข้าแค่นหัวเราะในใจ ลูกที่ข้าอุ้มท้องคลอดมาเอง มีหรือที่ข้าจะจำผิด? ข้าแอบไปดูเฉาหวง พบว่านางถูกรังแกจนแทบจะไม่ใช่คนแล้ว ได้ยินมาว่า พระสนมกุ้ยเฟยที่เพราะมีหน้าตาคล้ายข้าอยู่เล็กน้อยจึงได้เป็นที่โปรดปราน ให้ลูกสาวของข้ากินแค่น้ำซาวข้าวทุกวัน คืนนั้น ข้าลอบเข้าไปในตำหนักพิธี ตรงเข้าไปบิดหูฮ่องเต้ที่กำลังเซ่นไหว้ดวงวิญญาณภรรยาผู้ล่วงลับ พร้อมเอ่ยปากด่าออกไปว่า: "หลี่โก่วเซิ่ง! พอได้เป็นฮ่องเต้แล้ว แม้แต่ลูกตัวเองก็จำไม่ได้แล้วใช่ไหมหะ?"

view more

Kabanata 1

บทที่ 1

Leo berdiri di depan pintu rumah calon istrinya, merasa sedikit gugup. Hari itu adalah kesempatan terakhirnya untuk bertemu dengan keluarga Dinda sebelum pernikahan mereka yang tinggal menghitung hari.

Setelah beberapa saat, pintu terbuka, dan Bu Mela, ibu Dinda, menyambutnya dengan senyuman hangat.

"Oh, Leo. Silakan masuk. Dinda masih di kamar mandi, tapi sebentar lagi selesai," ujar Bu Mela sambil mempersilakan Leo duduk di ruang tamu.

Leo merasa sedikit canggung, tapi dia berusaha menjaga sikapnya. Setelah beberapa menit, mereka mulai berbicara ringan, membahas persiapan pernikahan yang semakin dekat. Leo merasa lega karena semuanya tampak berjalan lancar.

Namun, suasana berubah saat Bu Mela tiba-tiba berhenti berbicara dan menatap Leo dengan sorot mata yang tajam.

"Leo," ucap Bu Mela dengan suara yang lebih serius. "Ada satu hal yang ingin Ibu bicarakan denganmu sebelum kalian menikah.”

Leo merasa ada sesuatu yang ganjil, tapi dia tetap mengangguk, menunggu Bu Mela melanjutkan.

"Sebenarnya, Ibu ingin meminta sesuatu darimu," ujar Bu Mela, suaranya sedikit bergetar, namun tetap tegas.

"Ibu tahu ini mungkin akan mengejutkanmu, tapi Ibu butuh kasih sayang, Leo. Ibu ini kan seorang janda, dan setelah ibu bercerai, Ibu merasa sangat kesepian," imbuhnya, sorot matanya penuh harap.

Leo menelan ludah, tidak yakin dengan arah pembicaraan ini.

“Ibu… butuh kasih sayang seorang lelaki,” ucapnya pelan namun jelas. “Dan Ibu ingin kamu… berbagi jatah malam setelah kamu menikah dengan Dinda.”

Leo tak bisa berkata-kata. Kata-kata itu menampar telinganya.

“Kalau kamu menolak,” lanjut Bu Mela tanpa kedip, “Ibu tidak akan restui pernikahan kalian.”

Leo memandangnya, berharap Bu Mela hanya salah bicara. Tapi wajahnya serius, tanpa sedikitpun keraguan.

“Bu… itu—” Leo tidak sanggup merangkai kalimat.

“Itu syaratnya,” potong Bu Mela. “Kalau kamu benar-benar mau menikah dengan Dinda, buktikan.”

Diam panjang menyelimuti ruangan. Leo ingin menolak, ingin berdiri dan pergi. Tapi bayangan Dinda, wanita yang sudah ia perjuangkan bertahun-tahun, menghantamnya lebih keras daripada ancaman itu sendiri.

Leo tahu Dinda begitu mencintainya. Ia tahu pernikahan ini sangat penting bagi keluarga Dinda. Ia tahu membatalkannya akan menghancurkan semuanya.

Dan Leo… tidak sanggup kehilangan Dinda.

Akhirnya ia mengangguk perlahan. “Baik, Bu… Saya setuju.”

Suaranya nyaris tidak terdengar.

Bu Mela tersenyum puas, lalu kembali bersikap seperti biasa seolah tidak ada yang terjadi.

Leo justru merasa seluruh ruangan menjadi lebih sempit.

Tangga berderit. Dinda turun sambil tersenyum cerah, membawa aura polos yang langsung menusuk hati Leo.

“Mas, maaf lama ya.”

Leo tersenyum kaku. “Nggak, kok.”

Ia hampir tidak bisa menatap Dinda setelah keputusan gila yang barusan ia buat.

Mencari alasan untuk pergi dari rumah itu, Leo mengajak Dinda keluar.

Begitu pintu tertutup di belakang mereka, Leo menghirup udara panjang seperti ingin melarikan diri dari sesuatu yang menempel di kepalanya.

Di dalam mobil, Dinda bercerita tentang hal-hal kecil mengenai pesta, rumah masa depan, dan rencana setelah menikah. Biasanya Leo akan ikut bersemangat, tapi kali ini setiap kata yang keluar dari mulut Dinda justru menambah sesak dadanya.

“Mas? Kamu kok diam banget hari ini?” tanya Dinda.

Leo mengerjap. “Oh? Nggak apa-apa kok, cuma capek.”

Jawaban aman. Tidak jujur. Tapi Dinda menerimanya tanpa curiga.

Leo memutar mobil menuju taman yang sepi. Bukan tempat khusus, hanya ruang tenang di mana ia bisa mendengar pikirannya sendiri tanpa gangguan.

Dinda memandangnya dengan khawatir begitu mobil berhenti. “Mas… kamu yakin nggak apa-apa?”

Leo menarik napas panjang. Semua ingin ia ceritakan. Tapi ia teringat ancaman Bu Mela. Teringat bagaimana keluarga Dinda begitu bergantung pada restu sang ibu.

Teringat cinta Dinda yang begitu besar padanya. Dan Leo langsung merasa seperti pria paling pengecut di dunia.

“Aku cuma mikir soal pernikahan nanti,” katanya pelan. Separuh kebenaran, separuh kebohongan.

Dinda mengangguk, lalu menyentuh lengannya dengan lembut. “Semua akan baik-baik aja. Kita sudah lewati banyak hal, Mas. Kita bisa jalanin semuanya bareng.”

Kata-kata itu menghantam Leo tepat di titik rapuhnya. Ia menunduk. “Iya…”

Dinda sempat menggenggam tangan Leo, tapi sentuhan itu yang justru membuat Leo merasa makin bersalah.

Karena ia tahu, Dinda tidak pantas menerima pria yang membuat keputusan seperti tadi.

Namun Leo juga tahu, ia tidak sanggup kehilangan Dinda.

“Sayang, nanti setelah kita menikah, kamu pengen tinggal di mana?” tanya Dinda tiba-tiba.

Leo mencoba tersenyum. “Rumah yang dekat taman itu. Tenang, tapi tetap deket ke mana-mana.”

Dinda mengangguk, matanya berbinar. “Iya, terus anak-anak kita bisa main di taman.”

Leo tertawa kecil. “Kamu ngomongnya kayak mau punya banyak anak.”

Dinda menjawab tanpa ragu, bercampur canda, “Memang aku pengen punya banyak anak! Mungkin lima atau enam. Lucu kalau mereka kayak kamu.”

Leo tertawa, tapi ada sedikit ketakutan yang menyelinap. “Lima atau enam? Kita bakal sibuk banget.”

“Tapi kan seru, Mas. Aku suka rumah yang rame.” Ia lalu bersandar pada bahu Leo.  “Kamu harus bantu jagain anak-anak nanti. Jangan sibuk kerja terus.”

“Tentu. Aku bakal jadi suami yang baik dan ayah yang bertanggung jawab.”

Dinda tersenyum bahagia. “Aku seneng banget denger itu.”

Setelah tawa kecil itu mereda, Leo kembali terpaku pada wajah Dinda. Senyum wanita itu… polos, penuh harapan, dan tidak sedikit pun mencerminkan beban yang sedang dihancurkan oleh keputusan Leo sendiri.

Dan rasa bersalah itu datang lagi, bahkan lebih besar dari sebelumnya.

Leo mengusap tengkuk, menatap ke depan, lalu suara rendahnya keluar tanpa ia rencanakan.

“Din… boleh aku tanya sesuatu?”

“Boleh,” jawab Dinda lembut.

Leo menelan ludah. “Menurut kamu… kalau dalam rumah tangga nanti… ada salah satu dari kita yang… berkhianat… kamu bakal gimana?”

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
10 Kabanata
บทที่ 1
หลังจากที่รับกระบี่แทนสามี ข้าได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้งในสิบปีให้หลังจากปากของนางกำนัล ข้าได้รู้มาว่าสามีของข้าได้กลายเป็นฮ่องเต้องค์ปัจจุบันไปแล้ว ข้าดีใจจนเนื้อเต้น รีบถามถึงเฉาหวงแก้วตาดวงใจของข้าในทันที แต่นางกำนัลกลับมองข้าด้วยสายตาแปลกๆ แล้วพูดว่า: "องค์หญิงเฉาหวง? ทั่วทั้งใต้หล้าต่างรู้กันว่านางไม่ใช่ลูกของอดีตฮองเฮา!" "สงสารก็แต่องค์หญิงรุ่ยเฟิ่งที่ไปตกระกำลำบากอยู่ข้างนอก หงส์แท้ถูกหงส์ปลอมแทนที่ตั้งหลายปี!" ข้าแค่นหัวเราะในใจ ลูกที่ข้าอุ้มท้องคลอดมาเอง มีหรือที่ข้าจะจำผิด?ข้าแอบไปดูเฉาหวง พบว่านางถูกรังแกจนแทบจะไม่ใช่คนแล้ว ได้ยินมาว่า พระสนมกุ้ยเฟยที่เพราะมีหน้าตาคล้ายข้าอยู่เล็กน้อยจึงได้เป็นที่โปรดปราน ให้ลูกสาวของข้ากินแค่น้ำซาวข้าวทุกวันคืนนั้น ข้าลอบเข้าไปในตำหนักพิธี ตรงเข้าไปบิดหูฮ่องเต้ที่กำลังเซ่นไหว้ดวงวิญญาณภรรยาผู้ล่วงลับ พร้อมเอ่ยปากด่าออกไปว่า: "หลี่โก่วเซิ่ง! พอได้เป็นฮ่องเต้แล้ว แม้แต่ลูกตัวเองก็จำไม่ได้แล้วใช่ไหมหะ?"ภายในห้องโถงที่มืดสลัว หลี่จื่อเกอที่ไม่ทันตั้งตัวเมื่อได้ยินชื่อเก่าของตนเองก็ตาโตด้วยความตกตะลึง "เอ้อหยา?! ในที่สุดเจ
Magbasa pa
บทที่ 2
“ข้าขอถามท่านหน่อย! ทำไมถึงปล่อยให้คนอื่นมารังแกเฉาหวงแบบนี้!” เมื่อพูดถึงเฉาหวง หลี่จื่อเกอก็รีบอธิบายทันที: “เรื่องนี้มันยาว... แต่นางไม่ใช่ลูกของเราจริงๆ หลักฐานทุกอย่างมัดตัวแน่นหนา” “รุ่ยเฟิ่งต่างหากที่เป็นลูกของเจ้า หน้าตานางเหมือนเจ้ามากเลยนะ!”หลี่จื่อเกอยืนยันหนักแน่น แต่ข้าไม่เชื่อ สายสะดือของเฉาหวงข้าเป็นคนตัดเองกับมือ มีหรือที่ข้าจะจำลูกตัวเองผิด!เช้าวันรุ่งขึ้น ข้าจึงออกคำสั่งเรียกตัวเฉาหวงมาพบ ตอนนี้คนทั้งวังหลวงต่างรู้กันทั่วว่าข้าคือคนโปรดคนใหม่ของฮ่องเต้ แม้จะยังไม่มีฐานันดรศักดิ์ใดๆ แต่กลับได้รับอนุญาตให้เข้ามาอาศัยอยู่ในตำหนักบรรทมของฮ่องเต้เป็นกรณีพิเศษ ทว่าไม่นานนัก บ่าวรับใช้ที่ส่งไปก็รีบกลับมารายงานด้วยท่าทีที่ลนลาน: “พระสนมกุ้ยเฟยไม่ทรงอนุญาตเจ้าค่ะ ยังบอกอีกว่า... แม่นางเฉาหวงเป็นเพียงไก่ป่าที่คิดจะโผขึ้นกิ่งหลิว อย่างไรเสียก็ต่ำต้อย ไม่คู่ควรจะมาปรนนิบัติท่านเจ้าค่ะ”แววตาของข้าเย็นยะเยือกลงในทันที ขณะกำลังจะเดินไปชิงตัวคนด้วยตัวเอง เสียงประกาศแหลมสูงของขันทีหน้าตำหนักก็ดังขึ้นเสียก่อน: “พระสนมกุ้ยเฟย และองค์หญิงรุ่ยเฟิ่งเสด็จ...”พระสนม
Magbasa pa
บทที่ 3
“เจ้าคิดจะท้าทายข้า หรืออยากจะได้อะไรจากตัวนางกันแน่?”รุ่ยเฟิ่งเชิดคางขึ้น หว่างคิ้วและหางตาแฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งจองหองถอดแบบมาจากจ้าวเยียนเยว่ไม่มีผิดเพี้ยน “เสด็จแม่มีเมตตา ส่งตัวนังชั้นต่ำที่เจ้าต้องการมาให้ด้วยพระองค์เอง แทนที่เจ้าจะสำนึกบุญคุณ กลับมาปั้นหน้าใส่เช่นนี้” “แทนที่จะเสียเวลากับองค์หญิงตัวปลอม สู้มาประจบเอาใจข้าไม่ดีกว่าหรือ ข้านี่แหละคือพระธิดาที่เสด็จพ่อทรงโปรดปรานที่สุด เป็นองค์หญิงสายโลหิตเอกเพียงหนึ่งเดียวของต้าเหลียง” ขณะพูด นางเหลือบมองเฉาหวงด้วยสายตาเย็นชาเพียงแค่ปราดเดียว กลับทำให้เฉาหวงที่อยู่ในอ้อมกอดของข้าสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เด็กคนนี้ไม่รู้ว่ายามปกติถูกรังแกขนาดไหน ถึงได้หวาดกลัวเพียงแค่การปรายตามองถึงขนาดนี้ ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นเข้าสู่หัวใจของข้าในตอนนั้นหลี่จื่อเกออุ้มบุตรสาวที่ยังอยู่ในห่อผ้าไว้ในอ้อมอก และประทานนามให้นางด้วยตนเองว่า: “นี่คือเฉาหวงของเรา ข้าต้องการให้นางเปล่งประกายดั่งดวงตะวันรุ่ง ยิ่งใหญ่ดั่งพญาหงส์ เป็นองค์หญิงที่มีความสุขที่สุดในใต้หล้า” แต่ตอนนี้ เด็กที่เขาเคยทะนุถนอมราวกับแก้วตาดวงใจ กลับขดตัวสั่นเทาอยู่ในอ้อ
Magbasa pa
บทที่ 4
จ้าวเยียนเยว่ออกแรงกระชากแส้กลับ แต่กลับพบว่าแส้ในมือข้ากลับนิ่งสนิทไม่ไหวติง ความตื่นตระหนกพาดผ่านใบหน้าของนางวูบหนึ่ง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่เพิ่มเป็นทวีคูณ: “ข้าดูเบาเจ้าเกินไปจริงๆ มีแรงมืออยู่บ้างสินะ แต่ว่า...” “คนข้างกายข้าล้วนเป็นผู้ฝึกวรยุทธ หากเจ้ายอมคุกเข่าโขกศีรษะขอขมาข้าสามครั้งเสียตอนนี้ ข้าอาจจะเมตตาละเว้นเจ้าสักครา”มุมปากของข้ายกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา: “ตอนที่ข้าติดตามหลี่จื่อเกอออกไปทำศึกทั่วใต้หล้า ข้าเคยตัดศีรษะแม่ทัพศัตรูท่ามกลางกองทัพนับหมื่น เคยฟันธงรบของแคว้นศัตรูล้มลงกลางทะเลเลือดและกองซากศพ จะอาศัยแค่สุนัขรับใช้ไม่กี่ตัวข้างกายเจ้าแค่นี้น่ะหรือ?”จ้าวเยียนเยว่ตะลึงงันไปครู่หนึ่ง นางมองสำรวจข้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา: “เป็นนังคนโง่ที่เสียสติไปแล้วจริงๆ! ความตายมาจ่ออยู่ตรงหน้าแท้ๆ ยังกล้ามาพูดเพ้อเจ้อ จินตนาการว่าตัวเองเป็นฮองเฮาเจาหมิงเสี้ยนอยู่อีกหรือ?” “ข้าล่ะสงสัยนักว่าใครกันที่ฟูมฟักตัวแทนที่ใจกล้าและเพ้อฝันเช่นเจ้าออกมา?”“นั่นน่ะสิ!” องค์หญิงรุ่ยเฟิ่งรีบผสมโรงด้วยน้ำเสียงแหลมสูงบาดหู: “เสด็จแม่ของข้าสิ้นพระช
Magbasa pa
บทที่ 5
“เพียงแค่ข้าเริ่มร่ายคาถา หนอนกู่ลูกก็จะเริ่มแผลงฤทธิ์ ทำให้นางเจ็บปวดแบบตายทั้งเป็น เป็นอย่างไรล่ะ เจ้าอยากจะลองลิ้มรสชาตินี้ดูด้วยไหม?”ข้าโกรธจนตาแทบสติแตก: “นังคนลวงโลก! เจ้าขโมยฐานะของนาง ชิงทุกอย่างไปจากนาง ยังใช้กลอุบายชั่วช้าอำมหิตเช่นนี้ทรมานนางอีก!” “เจ้าไม่กลัวฟ้าผ่าตาย หรือกลัวกฎแห่งกรรมบ้างเลยหรืออย่างไร?!”รุ่ยเฟิ่งทำราวกับได้ยินเรื่องตลกที่น่าขำที่สุดในโลก นางถลกแขนเสื้อเผยให้เห็นปานรูปหงส์ทองคำที่ดูมีชีวิตชีวาตรงต้นแขน “คนลวงโลกงั้นหรือ? ดูให้เต็มตา! ตอนที่ข้าเกิดมา ซินแสพยากรณ์ไว้ว่าดวงชะตาของข้าสูงส่งยิ่งนัก จำต้องสักรูปหงส์ทองคำไว้เพื่อสะกดดวงถึงจะเติบโตมาได้อย่างปลอดภัย” “รอยสักนี้ ทั้งเสด็จพ่อและเสด็จแม่ต่างทรงเป็นพยานตอนที่ช่างลงเข็มด้วยพระองค์เอง!”เรื่องนี้เคยเกิดขึ้นจริง ทั้งรูปลักษณ์และตำแหน่งของหงส์ทองนั่น ตรงกับรอยที่ข้าเคยลงมือสักให้บุตรสาวกับมือไม่มีผิดเพี้ยน!รุ่ยเฟิ่งก้าวเข้ามาข้างหน้าเพียงไม่กี่ก้าว แล้วกระชากแขนเสื้อของเฉาหวงออกอย่างรุนแรง บนแขนอันซูบผอมนั้น นอกจากรอยแผลเป็นทั้งเก่าและใหม่ที่พาดทับกันไปมาแล้ว กลับว่างเปล่า ไม่มีร่อง
Magbasa pa
บทที่ 6
เมื่อจ้าวเยียนเยว่ได้ยินเสียงขานรับ นางก็รีบเดินไปรับเสด็จที่หน้าประตูตำหนัก และดักหน้าหลี่จื่อเกอที่กำลังจะเดินเข้ามา นางยื่นมือไปคล้องแขนเขา พร้อมส่งเสียงออดอ้อนอ่อนหวานจนแทบจะคั้นออกมาเป็นน้ำได้: “ฝ่าบาททรงเสด็จกลับมาเสียที ในตำหนักของหม่อมฉันเตรียมรังนกน้ำตาลกรวดที่ทรงโปรดไว้ กำลังอุ่นได้ที่เชียว ฝ่าบาทจะทรงเสด็จไปเสวยดีหรือไหมเพคะ?”หลี่จื่อเกอเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรำคาญใจอย่างเห็นได้ชัด: “เจ้ามาทำอะไรที่นี่?” ฝีเท้าของเขาไม่ได้หยุดเลย เขาตั้งท่าจะเดินตรงเข้าไปยังด้านในตำหนักบรรทมทันทีรุ่ยเฟิ่งกวาดสายตามองห้องด้านในที่กระจัดกระจาย บนใบหน้าของนางรีบปั้นรอยยิ้มที่ดูประจบเอาใจแล้วก้าวเข้ามาขวางหลี่จื่อเกอไว้: “เสด็จพ่อ ลูกเพิ่งได้ภาพวาดทิวทัศน์ของปรมาจารย์ยุคก่อนมาเพคะ ลูกรู้ว่าเสด็จพ่อทรงเชี่ยวชาญด้านสุนทรีย์ จึงตั้งใจมาเชิญเสด็จพ่อไปช่วยชี้แนะเพคะ”ข้ามองดูสองแม่ลูกคู่นี้รับส่งบทกันอย่างเย็นชา ก่อนจะเอ่ยขึ้นเรียบๆ: “เมื่อครู่ยังพูดอยู่ปาวๆ ว่าจะทูลเชิญฝ่าบาทให้สั่งขังข้าในตำหนักเย็นไม่ใช่หรือ? ทำไมพอฝ่าบาทเสด็จมาจริงๆ กลับพยายามขัดขวางไม่ให้พระองค์เข้ามาเ
Magbasa pa
บทที่ 7
“แต่ท่านล่ะ? ท่านกลับไปเชื่อคำลวงพวกนั้น ปล่อยให้คนอื่นดูหมิ่นและทารุณนาง! หลายปีมานี้ ท่านเคยถามไถ่ห่วงใยนางสักคำบ้างหรือไม่?” “ท่านยังจำได้ไหมว่าตอนที่ตั้งชื่อนางว่าเฉาหวง ท่านเคยพูดไว้อย่างไร? ตอนนี้ ท่านทำได้ตามที่พูดไว้สักเสี้ยวหนึ่งแล้วหรือไม่?!”หลี่จื่อเกออึ้งไปกับคำถามของข้า เขาพยายามอธิบายอย่างร้อนรน: “ตวนหัว เจ้าเข้าใจผิดแล้ว! ตอนนั้นตอนที่เจ้าบาดเจ็บสาหัส เด็กถูกสลับตัวไปแล้ว” “เป็นความผิดของข้าเอง เมื่อวานข้ากลัวว่าเจ้าจะเสียใจ จึงไม่กล้าบอกความจริงกับเจ้าทั้งหมด” เขาชี้ไปยังปานรูปหงส์ทองคำบนแขนของรุ่ยเฟิ่ง: “เจ้าดูสิ นี่คือรอยสักที่เจ้าสักให้ลูกสาวกับมือ มีเพียงรุ่ยเฟิ่งที่มีมัน ข้าไม่มีทางจำหงส์ทองตัวนี้ผิดแน่นอน!”ข้าจ้องมองเขาด้วยความเจ็บปวดร้าวรานถึงขั้วหัวใจ ก่อนจะถามออกไปทีละคำ: “ใครๆ ต่างก็บอกว่าข้าไม่ใช่ซูตวนหัว เรื่องประหลาดลี้ลับอย่างการฟื้นคืนจากความตายเช่นนี้ ท่านไม่กลัวหรือ... ว่าข้าจะเป็นคนของคนอื่นที่ส่งมาหลอกลวงท่าน?”ปลายนิ้วของหลี่จื่อเกอไล้ไปตามหัวคิ้วและดวงตาของข้าเบาๆ แล้วพึมพำว่า: “ซูเอ้อหยา ต่อให้เจ้ากลายเป็นเถ้าถ่าน ข้าก็จำเจ้าได้”
Magbasa pa
บทที่ 8
“ฝ่าบาทไม่ทรงเห็นแก่ความผูกพันเก่าก่อนเลยแม้แต่น้อยหรือเพคะ?!”หลี่จื่อเกอยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เย็นยะเยือกที่สุด เผยความรังเกียจออกมาอย่างไม่ปิดบัง: “ระหว่างข้ากับเจ้า เคยมีความผูกพันกันตั้งแต่เมื่อไหร่? หากไม่ใช่เพราะเห็นว่าองค์หญิงยังเยาว์วัย จำต้องมีคนดูแล ข้าหรือจะรับเจ้าเข้าวัง? จนถึงป่านนี้ เจ้ายังมองฐานะตัวเองไม่ออกอีกหรือ?”ใบหน้าของจ้าวเยียนเยว่ซีดเผือดไร้สีเลือดในพริบตา แต่ยังคงฝืนข่มขู่ต่อ: “วันนี้พระองค์ทรงกล้าทำเช่นนี้กับหม่อมฉัน ทำกับสตรีตระกูลจ้าว ไม่ทรงกลัวเหล่าตระกูลขุนนางทั่วทั้งราชสำนักจะหมดศรัทธาหรือเพคะ?” “ตระกูลจ้าวแห่งลู่จวิ้น รวมถึงตระกูลใหญ่ทุกตระกูลที่จับตาดูอยู่ จะต้องมีความเห็นต่อการกระทำของฝ่าบาท...”หลี่จื่อเกอแค่นหัวเราะพลางขัดจังหวะคำขู่ของนาง: “ประจวบเหมาะพอดีเลย ข้าอยากจะสะสางพวกตระกูลขุนนางที่หยั่งรากลึกฟอนเฟะพวกนี้มานานแล้ว โดยเฉพาะตระกูลจ้าวแห่งลู่จวิ้นของเจ้า!”เขาไม่ชายตามองใบหน้าอันไร้สีเลือดของนางอีก และไม่เปิดโอกาสให้นางได้ดิ้นรนใดๆ เขาส่งเสียงเรียกทหารองครักษ์เข้ามาทันที “ฝ่าบาท! ฝ่าบาท...!”เสียงกรีดร้องโหยหวนของจ้าวเยียนเ
Magbasa pa
บทที่ 9
ตระกูลจ้าววางแผนการลับชั่วข้ามคืน วางแผนการสลับตัวองค์หญิงสิ่งที่พวกเขาต้องการคือองค์หญิงที่สามารถควบคุมได้อย่างสมบูรณ์ ตอนที่นางขึ้นครองราชย์ แผ่นดินนี้จะได้ตกเป็นของตระกูลจ้าวอย่างชอบธรรม พวกเขาตามรอยเส้นทางหลบหนีภัยสงครามของข้าในตอนนั้น จนพบกับหมอชาวแม้วที่เคยช่วยชีวิตข้าไว้ คนผู้นี้เชี่ยวชาญวิชาแปลงโฉมอย่างหาตัวจับยาก และเขาก็มีบุตรสาวคนหนึ่งที่มีอายุไล่เลี่ยกับเฉาหวง ซึ่งก็คือรุ่ยเฟิ่งในตอนนี้ ในอดีต เพราะข้าสงสารที่บุตรสาวเพิ่งเกิด ไม่อยากให้นางต้องเจ็บตัวจากการสักแบบดั้งเดิม จึงใช้สีย้อมจากพืชชนิดพิเศษวาดรูปหงส์ทองลงไป ความรักและความเมตตาของผู้เป็นแม่นี้เอง กลับกลายเป็นช่องโหว่ให้พวกมันนำไปใช้ประโยชน์ ซินแสพยากรณ์ผู้นั้นใช้น้ำยาชนิดพิเศษ ลบรอยปานบนแขนของเฉาหวงออกได้อย่างง่ายดายแผนการร้ายที่วางไว้เนิ่นนานถึงสิบปี ก้าวเดินอย่างแยบยลในทุกฝีก้าว หากไม่ใช่เพราะข้าฟื้นคืนจากความตาย เฉาหวงก็คงต้องแบกรับชื่อเสียว่าเป็นตัวปลอม และใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างอัปยศอดสูไปตลอดกาลหลี่จื่อเกอลงมือรวดเร็วกว่าที่ข้าคิดไว้มาก สามวันต่อมา กรมอาญา ศาลยุติธรรมสูงสุด และกรมตรวจการ ร่
Magbasa pa
บทที่ 10
“หากเจ้าอายุเพียงพันปี แต่ข้าอายุหมื่นปี ช่วงชีวิตที่เหลืออันยาวนานนี้ มิกลายเป็นบทลงโทษอันแสนทรมานสำหรับข้าเพียงลำพังหรอกหรือ?”ไม่นานหลังจากนั้น หลี่จื่อเกอก็ฝ่ากระแสคัดค้านจากทุกฝ่าย ยืนกรานที่จะแต่งตั้งเฉาหวงขึ้นเป็นรัชทายาทหญิงทว่าครั้งนี้กลับไม่ได้ราบรื่นนัก ทั่วทั้งราชสำนักต่างเกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระงม เหล่าขุนนางเก่าแก่ที่นำโดยอัครมหาเสนาบดีต่างก้าวออกมาคัดค้าน โดยอ้างว่าตั้งแต่โบราณกาลมา การตั้งรัชทายาทล้วนต้องเป็นบุตรชายสายตรงและมีลำดับอาวุโส ไม่เคยมีธรรมเนียมการตั้งสตรีขึ้นเป็นรัชทายาทมาก่อนหลังจากเลิกประชุมขุนนาง หลี่จื่อเกอก็ตรงมาที่ตำหนักฟ่งอี๋ทันที หว่างคิ้วของเขายังคงมีร่องรอยแห่งโทสะที่ยังไม่จางหาย “พวกตาแก่หัวรั้นพวกนั้นทำเอาข้าแทบกระอักเลือด โดยเฉพาะหานจ้านหมิงกับกงซุนซิ่น หลายปีมานี้คอยขัดใจข้าในทุกๆ เรื่อง”เขาดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออก จึงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า: “เมื่อก่อนพวกเขาเคยเป็นที่ปรึกษาของตระกูลซูของเจ้าไม่ใช่หรือ? แถมยังเคยเป็นรองแม่ทัพของเจ้าด้วย” “เอาอย่างนี้ดีไหม พรุ่งนี้เจ้าตามข้าเข้าประชุมขุนนาง นั่งหลังม่านบริหารราชการด้
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status