แม่กลับมาแล้ว ใครกล้ารังแกลูกข้า

หลังจากที่รับกระบี่แทนสามี ข้าได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้งในสิบปีให้หลัง

จากปากของนางกำนัล ข้าได้รู้มาว่าสามีของข้าได้กลายเป็นฮ่องเต้องค์ปัจจุบันไปแล้ว

ข้าดีใจจนเนื้อเต้น รีบถามถึงเฉาหวงแก้วตาดวงใจของข้าในทันที

แต่นางกำนัลกลับมองข้าด้วยสายตาแปลกๆ แล้วพูดว่า:

"องค์หญิงเฉาหวง? ทั่วทั้งใต้หล้าต่างรู้กันว่านางไม่ใช่ลูกของอดีตฮองเฮา!"

"สงสารก็แต่องค์หญิงรุ่ยเฟิ่งที่ไปตกระกำลำบากอยู่ข้างนอก หงส์แท้ถูกหงส์ปลอมแทนที่ตั้งหลายปี!"

ข้าแค่นหัวเราะในใจ ลูกที่ข้าอุ้มท้องคลอดมาเอง มีหรือที่ข้าจะจำผิด?

ข้าแอบไปดูเฉาหวง พบว่านางถูกรังแกจนแทบจะไม่ใช่คนแล้ว

ได้ยินมาว่า พระสนมกุ้ยเฟยที่เพราะมีหน้าตาคล้ายข้าอยู่เล็กน้อยจึงได้เป็นที่โปรดปราน ให้ลูกสาวของข้ากินแค่น้ำซาวข้าวทุกวัน

คืนนั้น ข้าลอบเข้าไปในตำหนักพิธี ตรงเข้าไปบิดหูฮ่องเต้ที่กำลังเซ่นไหว้ดวงวิญญาณภรรยาผู้ล่วงลับ พร้อมเอ่ยปากด่าออกไปว่า:

"หลี่โก่วเซิ่ง! พอได้เป็นฮ่องเต้แล้ว แม้แต่ลูกตัวเองก็จำไม่ได้แล้วใช่ไหมหะ?"

ภายในห้องโถงที่มืดสลัว หลี่จื่อเกอที่ไม่ทันตั้งตัวเมื่อได้ยินชื่อเก่าของตนเองก็ตาโตด้วยความตกตะลึง

"เอ้อหยา?! ในที่สุดเจ้าก็กลับมาหาข้าแล้ว!"

ข้าตบหน้าของหลี่จื่อเกออย่างไม่ออมแรง: "บอกกี่ครั้งแล้วว่าห้ามเรียกชื่อเล่นข้า"

แสงเทียนวูบไหวสะท้อนให้เห็นรอยน้ำตาที่ยังไม่แห้งบนใบหน้าของเขา

หากมองดูให้ดี คนตรงหน้าดูเปลี่ยนไปจากภาพจำของข้ามาก

ผมที่จอนหูเริ่มหงอกขาวก่อนวัย แววตาที่เคยทะเยอทะยานแบบเด็กหนุ่มหลงเหลือเพียงความเงียบเหงาซึมเศร้า

เสียงของข้าอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว:

"โก่วเซิ่ง... เจ้าแก่ลงไปเยอะเลยนะ"

เมื่อข้าพูดจบ เขาก็อ้าแขนโอบกอดข้าไว้

แรงกอดนั้นมหาศาล ราวกับกลัวว่าจะสูญเสียสิ่งที่ได้กลับคืนมาไปอีก

หลี่จื่อเกอซบหน้าลงที่ซอกคอของข้าเหมือนเมื่อหลายปีก่อน

เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงอู้อี้และสั่นเครือเล็กน้อยเหมือนเด็กขี้อ้อน:

"ตวนหัว หลังจากเจ้าจากไป ข้าก็ไม่มีใครอีกเลย ในวังหลวงเก้าชั้นฟ้าที่สูงส่งแห่งนี้ ช่างหนาวเหน็บเหลือเกิน"

ข้าถูกเขารัดจนเริ่มหายใจไม่ออก ในใจรู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง

แต่เมื่อคิดถึงช่วงเวลาอันยาวนานที่เขาต้องโดดเดี่ยวอยู่บนจุดสูงสุดของอำนาจ เดินทางอย่างยากลำบากเพียงลำพัง

สุดท้ายข้าก็ใจอ่อน ยกมือขึ้นตบหลังเขาเบาๆ เพื่อปลอบโยน:

"ไม่เป็นไรนะ ข้ากลับมาแล้ว"

อารมณ์ของหลี่จื่อเกอดูเหมือนจะเริ่มสงบลง ข้ากำลังจะเอ่ยถามเรื่องลูกต่อ

ทว่าจู่ๆ แววตาของเขากลับเย็นยะเยือกลง เขาชักกระบี่ที่ข้างเอวออกมาด้วยความเร็ว แล้วจ่อมาที่คอหอยของข้า

"พูด! ใครส่งเจ้ามา? ถึงขั้นลงลงทุนแรงสอนให้เจ้าปลอมตัวเป็นอดีตฮองเฮา!"

น้ำเสียงของเขาไม่มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่อีก มีเพียงความดุดัน

"หานจ้านหมิงหรือกงซุนซิ่น?"

"อย่าเสียเวลาเลย ต่อให้เปลือกนอกจะเหมือนเพียงใด เจ้าก็เทียบไม่ได้แม้แต่เส้นผมเส้นเดียวของนาง"

คนที่หลี่จื่อเกอระแวงทั้งสองคนนั้น ล้วนเคยเป็นคนสนิทของข้าในอดีต

เห็นหลี่จื่อเกอทำตัวไม่รู้ผิดชอบชั่วดีแบบนี้ ไฟโทสะของข้าก็พุ่งปรี๊ด

ข้าเบี่ยงตัวหลบเพียงเล็กน้อย แล้วใช้มือเปล่าแย่งกระบี่ยาวเล่มนั้นมา ก่อนจะขว้างทิ้งลงพื้นตามแรงอารมณ์

ข้าชี้หน้าด่าเขาอย่างไม่ไว้หน้า:

"หลี่โก่วเซิ่ง! เก่งขึ้นเยอะเลยนะ! นอกจะรังแกลูกสาวเราแล้ว ตอนนี้ยังเอากระบี่มาจ่อหน้าข้าอีก!"

"ไอ้คนเนรคุณ! ลืมไปแล้วหรือไงว่าตอนที่เจ้ายากจนข้นแค้น หน้าหนาวปีนั้นใครกันที่เอาสินเดิมไปจำนำ เพื่อแลกเสื้อคลุมหนาๆ มาให้เจ้าใส่?"

"ปีที่เกิดข้าวยากหมากแพง เจ้ายอมสู้กับหมาข้างถนนครึ่งค่อนวันเพื่อแย่งหมั่นโถวครึ่งก้อน จนสุดท้ายถูกไล่กวดจนต้องปีนขึ้นต้นไม้ไม่กล้าลงมา แล้วยังมีเรื่อง..."

รูม่านตาของหลี่จื่อเกอหดเกร็ง เขาพูดขัดข้าขึ้นมาว่า:

"ตวนหัว... เป็นเจ้าจริงๆ หรือ?"

ข้าสบถเสียงด้วยความเย็นชา แล้วพาดกระบี่กลับไปที่ลำคอของเขา