บทที่ 2

มู่เซิงเกอกลับมาถึงเรือนเล็ก นางคัดแยกเครื่องประดับอัญมณีที่ฉีมู่เคยมอบให้นางตลอดหลายปีมานี้ออกมาทีละชิ้นๆ เตรียมจะนำพวกมันไปจำนำแลกเป็นเงินก้อนเหลือทิ้งไว้ให้มารดา

เครื่องประดับทุกชิ้นล้วนงดงามประณีต ครั้งหนึ่งเคยถูกเขาบรรจงสวมใส่บนเรือนผมและข้อมือของนางด้วยมือตนเอง ทว่ายามนี้กลับราวกับหนามแหลมคมนับอนันต์ที่ทิ่มแทงจนปลายนิ้วของนางปวดร้าว

วันถัดมา นางเพิ่งจะยกหีบเดินออกจากประตูเรือน ก็ไม่คาดคิดว่าจะชนเข้ากับมู่จืออวี่ที่เดินสวนมาพอดี

“หยุดนะ!” มู่จืออวี่มองปราดเดียวก็เห็นหีบในมือของนาง สีหน้าเปลี่ยนไปฉับพลัน “ในมือของเจ้าถือสิ่งใดอยู่?”

ไม่รอมู่เซิงเกอเอ่ยตอบ มู่จืออวี่ก็เอื้อมมือไปเปิดฝาหีบออกอย่างแรงแล้ว

ยามที่นางเพ่งมองสิ่งของด้านในจนชัดเจน สีหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำในพริบตา

“ดีเหลือเกิน! มู่เซิงเกอ เจ้าถึงกับบังอาจลักขโมยของๆ ข้า!” มู่จืออวี่หวีดร้องเสียงแหลม กระชากข้อมือของนางไว้แน่น “ใครก็ได้! เอาตัวหัวขโมยในบ้านผู้นี้ควบคุมตัวไปที่ศาลบรรพชนเดี๋ยวนี้!”

“ข้าไม่ได้ขโมยนะเจ้าคะ!” มู่เซิงเกอดิ้นรนพยายามอธิบาย “สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นของส่วนตัวของข้าทั้งหมด!”

มู่จืออวี่ไม่รับฟังเลยแม้แต่น้อย สั่งการให้บรรดาแม่เฒ่าทั้งลากทั้งฉุดกระชากตัวนางไปยังศาลบรรพชน

ไม่นานนัก คนทั้งจวนต่างก็ถูกทำให้แตกตื่นตกใจกันหมด

“ท่านพ่อเจ้าคะ!” มู่จืออวี่ชี้ไปยังอัญมณีในหีบ น้ำเสียงแหลมสูง “สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นของพระราชทานจากราชสำนัก นางที่เป็นเพียงบุตรีอนุจะไปหามาจากที่ใดได้? เห็นชัดๆ ว่าขโมยของๆ ลูกไปเจ้าค่ะ!”

มู่กั๋วกงจ้องมองทรัพย์สมบัติล้ำค่าเต็มหีบ สีหน้าบึ้งตึงเคร่งเครียด “เซิงเกอ เอาของเหล่านี้มาจากที่ใดกัน?”

“ท่านพ่อโปรดให้ความเป็นธรรมด้วยเจ้าค่ะ” มู่เซิงเกอคุกเข่าอยู่บนพื้น น้ำเสียงสั่นเครือ “สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นของส่วนตัวของลูกเอง มิใช่สิ่งที่ได้มาจากการลักขโมยโดยเด็ดขาด”

“โกหก!” มู่จืออวี่หัวเราะหยันคราหนึ่ง สั่งให้คนไปหยิบกล่องผ้าไหมออกมาสองสามกล่อง “พวกท่านดูสิ ของพวกนี้ล้วนเป็นสิ่งที่องค์รัชทายาททรงมอบให้ข้า เหมือนกับของที่อยู่ในหีบไม่มีผิดเพี้ยน!”

มู่เซิงเกอสั่นสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย

นางย่อมล่วงรู้ดีอยู่แล้วว่า เพราะเหตุใดมันจึงได้เหมือนกัน

เพราะของเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่ฉีมู่จัดเตรียมขึ้นมาในคราวเดียวกัน ชิ้นหนึ่งมอบให้มู่จืออวี่อย่างเปิดเผย อีกชิ้นกลับแอบส่งให้นางทีหลังอย่างลับๆ

“ยังไม่ยอมรับความผิดอีกหรือ?” มู่จืออวี่จ้องมองนางจากตำแหน่งที่สูงกว่า “ตามกฎประจำตระกูล ผู้ใดลักขโมยจำต้องถูกทุบตีหักมือเท้า แล้วขับไล่ออกจากจวนไป!”

มู่เซิงเกอตัวสั่นเทา ทว่ากลับไร้หนทางเอ่ยปากถึงที่มาที่ไปอันแท้จริงของสิ่งของเหล่านี้ นางทำได้เพียงกล่าวซ้ำไปซ้ำมา “ข้ามิได้ขโมย…”

“ไปเชิญองค์รัชทายาทมา!” มู่จืออวี่ร้องสั่งเสียงดัง “ให้พระองค์มาตรวจดูเสียหน่อยว่า สิ่งของพวกนี้ใช่ของในตำหนักบูรพาหรือไม่!”

มู่เซิงเกอได้ยินคำพูดนั้น สีหน้าก็ซีดเผือดในพริบตา นางไม่กล้าจินตนาการเลยว่า ถ้าเกิดฉีมู่มาแล้ว…

แต่กลับไม่ปล่อยให้นางได้ขัดขวาง ไม่นานนัก ฉีมู่ก็มาถึงแล้ว

เขาสวมเสื้อคลุมผ้าไหมสีขาวนวล รูปงามราวกับเทพเซียนจุติ ทว่ากลับเย็นชาดุจก้อนน้ำแข็ง

“องค์รัชทายาทเพคะ” มู่จืออวี่เดินเข้าไปกอดแขนของเขาอย่างสนิทสนมรักใคร่ “ท่านลองมาตรวจดูเสียหน่อยเถิดว่า ของเหล่านี้ใช่ของตำหนักบูรพาหรือไม่?”

ฉีมู่กวาดสายตาเรียบเฉยไปที่เครื่องประดับอัญมณีที่ตกกระจัดกระจายอยู่บนพื้น พยักหน้าเล็กน้อย “เป็นของจากตำหนักบูรพาจริง”

“มู่เซิงเกอ!” มู่จืออวี่หันหลังกลับมา ดวงตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง “หลักฐานมัดตัวแน่นหนาปานนี้ เจ้ายังมีถ้อยคำใดจะมาแก้ตัวอีก?”

มู่เซิงเกอคุกเข่าอยู่บนแผ่นอิฐปูพื้นอันเย็นเยือก พลางแหงนหน้าขึ้นจ้องมองไปทางฉีมู่

ดวงตาคู่ที่เคยทอแววอ่อนโยนให้นาง ยามนี้กลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง นางอ้าปากทว่ากลับเปล่งเสียงไม่ออก ทำได้เพียงใช้สายตาอ้อนวอนขอความเห็นใจ

ขอเพียงเขาเอ่ยปากแค่คำเดียว ก็สามารถช่วยนางให้พ้นจากความทุกข์ยากแสนสาหัสนี้ได้แล้ว...

ทว่าฉีมู่กลับเพียงชายตาพินิจนางนิ่งๆ แวบเดียว จากนั้นก็ละสายตาไปทางอื่นทันที ราวกับว่านางเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่ไร้ความสลักสำคัญอันใดคนหนึ่ง

“องค์รัชทายาทเพคะ” มู่จืออวี่ไม่ยอมลดละพลางซักไซ้ไล่เลียงว่า “ท่านเคยประทานของพวกนี้ให้แก่นางบ้างหรือไม่เพคะ?”

ริมฝีปากบางของฉีมู่เผยอออกเล็กน้อย สุ้มเสียงเย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจ “ไม่เคย”

ทั้งสองคำนี้ ราวกับดาบคมกริบสองเล่มที่ทิ่มแทงเข้าใส่กลางอกของมู่เซิงเกออย่างโหดเหี้ยม

นางรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งตัว ในที่สุดก็เข้าใจกระจ่างแจ้งแล้วว่า เพื่อไม่ทำให้มู่จืออวี่ต้องเศร้าโศกเสียใจ ฉีมู่ถึงกับ…ไม่แยแสต่อความเป็นความตายของนางแล้วจริงๆ