บทที่ 1

เฉินเอ๋อร์ของข้าก็ถูกพรากไปอย่างโหดร้าย และถูกนำไปเลี้ยงดูอยู่ข้างกายฮองเฮา

เซียวจือเหิงประทานเสื้อผ้าอาภรณ์และอาหารเลิศรสให้ข้า แต่กลับไม่ยอมให้ข้าได้พบหน้าลูกชายเลยแม้แต่น้อย

ข้าไปถวายพระพรที่ตำหนักเฟิ่งอี๋ทุกวัน ต้องทนมองดูเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองวิ่งเล่นคลอเคลียอยู่ข้างกายเวินเหยา ปากก็พร่ำเรียกหาแต่ “เสด็จแม่”

ในที่สุดเมื่อเข้าวังมาได้เป็นปีที่ห้า ข้าก็คุกเข่าลงเบื้องหน้าเวินเหยา

“ขอฮองเฮาทรงโปรดเมตตา ประทานอนุญาตให้หม่อมฉันออกจากวังกลับบ้านเกิดด้วยเถิดเพคะ”

ข้าอยากกลับไปฉลองปีใหม่ที่หลิ่งหนาน

ข้าอยากฝังร่างของตัวเองไว้ข้างหลุมศพท่านพ่อ

……

เวินเหยานั่งประทับอยู่บนที่นั่งสูงศักดิ์ นิ้วเรียวเขี่ยปลอกเล็บไปมาพลางถอนหายใจยาว

“ชิงเหอ เจ้าจะหาเรื่องใส่ตัวไปทำไมกัน”

“วังหลังออกจะกว้างใหญ่ปานนี้ ก็มีแค่เราสองพี่น้องเท่านั้น”

“ฝ่าบาทเองก็ทำตามกฎของเปิ่นกง เสด็จไปโปรดปรานเจ้าที่ตำหนักทุกเดือนไม่เคยขาด ไม่ได้หมางเมินเจ้าเลยสักนิด”

“แล้วสรุปว่าเจ้ายังมีอะไรไม่พอใจอีก”

การโปรดปรานเดือนละหนนั่นก็เป็นแค่การทำตามหน้าที่ เป็นเหมือนเศษทานที่ประทานให้กับหญิงชาวป่าชาวดอยอย่างข้าก็เท่านั้น

ข้ากลืนรสเลือดคาวขื่นที่ตีตื้นขึ้นมาในลำคอลงไป ก่อนจะโขกศีรษะให้ต่ำลงไปอีก

“หม่อมฉันมันคนชีวิตต่ำต้อย รับวาสนาในวังหลวงเอาไว้ไม่ไหว ขอฮองเฮาทรงเมตตาด้วยเถิดเพคะ”

ข้าไม่ยอมปริปากบอกเหตุผล ได้แต่โขกศีรษะลงกับพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เวินเหยาถอนหายใจออกมา ดูเหมือนจะจนปัญญาหลอกล่อคนหัวดื้ออย่างข้าแล้ว

“เอาเถอะ ในเมื่อเจ้าตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว เปิ่นกงก็จะไม่ฝืนรั้งเจ้าไว้”

“คืนพรุ่งนี้ เปิ่นกงจะให้แม่นมกุ้ยคนสนิทไปส่งเจ้าออกจากเมืองหลวงก็แล้วกัน”

“ขอบพระทัยที่ทรงเมตตาเพคะ”

เมื่อได้รับป้ายอนุญาตให้ออกจากวังมาแล้ว ข้าก็เดินกลับมาที่ตำหนักรองทันที

ตกกลางคืน ข้าจุดตะเกียงน้ำมันดวงน้อยสลัวๆ แล้วจัดการเย็บเก็บซ่อนปลายด้ายเส้นสุดท้ายจนเสร็จสิ้น

นั่นคือรองเท้าคู่ใหม่ที่ข้าเย็บให้เฉินเอ๋อร์ เอาไว้ใส่เข้าคู่กับชุดฉางซานผ้าฝ้ายทอลายริ้วสีเหลืองที่ข้าอดหลับอดนอนเย็บไว้ก่อนหน้านี้ กลายเป็นชุดที่เข้ากันพอดี

วันต่อมา ก่อนที่จะต้องออกจากวัง ข้าก็แอบไปดักรออยู่หน้าสำนักศึกษาสำนักศึกษาหลวง

พอเฉินเอ๋อร์เลิกเรียนเดินออกมา เขาก็ตัวสูงถึงระดับเอวของข้าแล้ว

“เฉินเอ๋อร์…” ข้าจ้องมองเขาด้วยความคิดถึงอย่างสุดหัวใจ ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

แต่เขากลับขมวดคิ้วมุ่นพลางก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ในแววตาเต็มไปด้วยความหวาดระแวง

ข้ารีบลนลานยื่นเสื้อผ้าและรองเท้าส่งให้เขา พยายามฝืนยิ้มเอาอกเอาใจอย่างสุดฤทธิ์

“ผ้าพวกนี้ข้าอุตส่าห์เก็บหอมรอมริบเบี้ยหวัดตั้งครึ่งปีไปแลกมาเลยนะ ข้าตัดเย็บเองกับมือ เจ้าลองเอาไปใส่ดูสิว่าพอดีตัวหรือเปล่า”

เฉินเอ๋อร์ปรายตามองเสื้อผ้าชุดนั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะยื่นมือมาปัดมันทิ้งลงพื้นอย่างแรง

เสื้อผ้าร่วงหล่นลงไปคลุกกับแอ่งน้ำโคลนจนเปรอะเปื้อนดูไม่จืด

“แค่ตาอิ้งต่ำต้อยอย่างเจ้า มีหน้ามาตัดเสื้อผ้าให้ข้าใส่ด้วยงั้นเหรอ!”

เด็กอายุแค่แปดขวบ ทว่าท่าทีปั้นปึ่งเย็นชานั้นกลับถอดแบบเซียวจือเหิงมาไม่มีผิดเพี้ยน

“แต่ข้าเป็น…”

“เจ้าเป็นแม่บังเกิดเกล้าของข้าแล้วมันยังไงล่ะ!” เฉินเอ๋อร์แผดเสียงลั่น ใบหน้าเล็กๆ แดงก่ำไปด้วยความโกรธแค้นและอับอาย

“เสด็จแม่ของข้าคือฮองเฮาองค์ปัจจุบันต่างหาก!”

“เจ้าอยากให้สหายร่วมเรียนในสำนักศึกษาหลวงหัวเราะเยาะข้าที่มีแม่แท้ๆ เป็นแค่นังบ้านนอกหรือไง!”

หัวใจของข้าเหมือนถูกมีดกรีดแทงสดๆ เจ็บปวดรวดร้าวไปถึงขั้วหัวใจจนเนื้อตัวสั่นเทิ้ม

ข้าอยากจะอธิบายเหลือเกินว่าข้าเพียงแค่อยากจะได้ยินเขาเรียกข้าว่าแม่สักครั้งก่อนตายก็เท่านั้น

แต่เฉินเอ๋อร์กลับสะบัดแขนเสื้อเดินหนีไปอย่างรังเกียจเดียดฉันท์เสียแล้ว

ข้ายืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ก่อนจะค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งยองๆ มือไม้สั่นเทาขณะเอื้อมไปเก็บเสื้อผ้าที่ตกอยู่บนพื้น

“เย่ชิงเหอ นี่เจ้ากำลังเป่าหูอะไรเฉินเอ๋อร์อีกแล้วฮะ!”

จู่ๆ ก็มีน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาทรงอำนาจดังข้ามศีรษะมา

แผ่นหลังของข้าชาวาบ รีบเงยหน้าขึ้นไปมอง…

เห็นเซียวจือเหิงสวมชุดหลงเปาสีเหลืองทองอร่าม ยืนเคียงคู่กับเวินเหยาที่สวมชุดหงส์คู่กาย

สายตาของเขาคมกริบดุจใบมีด จ้องเขม็งมาที่ข้าอย่างเอาเป็นเอาตาย

“ยังไม่รีบคุกเข่าถวายบังคมอีก!”

ข้าคุกเข่าลงบนแผ่นหินสีเขียวที่เย็นเยียบอย่างคนไร้ความรู้สึก

เซียวจือเหิงก้าวอาดๆ เข้ามาหา ก่อนจะใช้เท้าเหยียบย่ำลงบนเสื้อผ้าที่ข้าอุตส่าห์เย็บมากับมือจนจมมิด

“เย่ชิงเหอ เจิ้นเตือนเจ้าไปตั้งกี่ครั้งแล้วว่าอย่าปากโป้งเรื่องชาติกำเนิดของเฉินเอ๋อร์!”

“เจ้านี่มันอยากจะให้เขารู้สึกต้อยต่ำเพราะมีแม่บังเกิดเกล้าอย่างเจ้าให้ได้เลยใช่ไหม”

“ฮองเฮาอบรมสั่งสอนเขามาเป็นอย่างดีจนรู้ความมีมารยาท”

“แต่เจ้ากลับแส่หาเรื่องมายุแยงตะแคงรั่ว!”

“เย่ชิงเหอ หรือว่าเจ้าคิดจะใช้เฉินเอ๋อร์เป็นเครื่องมือแย่งชิงความโปรดปรานฮะ เจิ้นจะบอกอะไรให้นะ ตำแหน่งรัชทายาทจะไม่มีวันตกเป็นของเฉินเอ๋อร์เด็ดขาด!”

ข้าพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้รินไหลออกมา

ในสายตาของเขา การที่ข้าขอมองหน้าลูกชายตัวเองก็คือการเรียกร้องความสนใจ การที่ข้าคิดถึงสายเลือดของตัวเองก็คือความมักใหญ่ใฝ่สูง

ข้าได้แต่ก้มหน้านิ่ง ไม่ปริปากพูดอะไรออกมาแม้แต่ครึ่งคำ

เถียงไปแล้วมันจะได้ประโยชน์อะไรขึ้นมา

นับตั้งแต่วินาทีที่เขาขึ้นครองบัลลังก์ ข้าก็กลายเป็นจุดด่างพร้อยในชีวิตที่เขาอยากจะลบเลือนทิ้งไปให้พ้นๆ

เวินเหยารีบคว้าแขนของเซียวจือเหิงเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

“ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะด้วยเถิดเพคะ น้องชิงเหอเองก็ทำไปเพราะความรักของคนเป็นแม่ เพียงแต่ใช้วิธีการผิดไปหน่อย พระองค์อย่าทรงตำหนินางอีกเลยนะเพคะ”

เซียวจือเหิงจับมือของนางตอบ แววตาของเขาอ่อนโยนลงในชั่วพริบตา

ทว่าพอหันกลับมามองข้า แววตานั้นก็กลับกลายเป็นเย็นชาเยือกเย็นดุจน้ำแข็งอีกครั้ง

“ความรักของคนเป็นแม่อย่างนั้นเหรอ หากนางมีความรักของคนเป็นแม่จริงๆ ล่ะก็ ควรจะรู้จักเจียมเนื้อเจียมตัวซะบ้าง!”

“ถ่ายทอดราชโองการของเจิ้นลงไป ตาอิ้งเย่ นับตั้งแต่วันนี้ให้กักบริเวณเอาไว้ในตำหนักรอง หากไม่มีรับสั่งห้ามก้าวเท้าออกไปไหนเด็ดขาด!”

“วันหลังก็ไม่ต้องเสนอหน้าไปถวายพระพรฮองเฮาอีก จะได้ไม่ขวางหูขวางตา!”

ข้าถูกเหล่านนางกำนัลฉุดกระชากลากถูให้ลุกขึ้นอย่างป่าเถื่อน

จังหวะที่เวินเหยาเดินโฉบผ่านตัวข้าไป นางก็กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า

“วางใจเถอะ เรื่องที่เจ้าจะออกจากวังน่ะ เปิ่นกงจัดการเตรียมการเอาไว้หมดแล้ว”