All Chapters of หิมะแห่งฉางอัน ฝังร่างคะนึงหา: Chapter 1 - Chapter 10

กลางดึก ประตูตำหนักรองถูกเปิดออกอย่างเงียบเชียบแม่นมกุ้ยลอบเข้ามาประหนึ่งหัวขโมย แล้วยัดชุดขันทีผ้าเนื้อหยาบใส่มือข้า“ตาอิ้งเย่ รีบเปลี่ยนชุดเร็วเข้า รถม้าจอดรออยู่ข้างนอกประตูเสินอู่แล้ว”ข้ากล่าวขอบคุณนางซ้ำแล้วซ้ำเล่าพอพ้นประตูวัง ท้องฟ้าก็มืดสนิทดุจน้ำหมึกข้าถูกแม่นมกุ้ยเร่งผลักขึ้นไปบนรถม้าเก่าซอมซ่อคันหนึ่งหลังจากรถม้าแล่นเข้าไปในตรอกตัน จู่ๆ มันก็หยุดชะงักลงม่านรถม้าถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง กลิ่นเหล้าเหม็นฉุนเตะจมูกอย่างจังคนขับรถม้าคนนั้นมีสีหน้าหื่นกระหาย มันถูมือไปมาพลางพุ่งตัวเข้าใส่ข้า“แม่คนสวย แม่นมกุ้ยยกเจ้าให้ข้าแล้ว วันนี้พี่จะรักจะเอ็นดูเจ้าให้หนำใจไปเลย!”ข้าตกใจจนหน้าถอดสี พยายามตะเกียกตะกายหนีสุดชีวิต“เจ้าบังอาจนัก! ไสหัวไปให้พ้น!”ข้าไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม คว้าปิ่นปักผมแทงสวนมันไปมันร้องโอ๊ยด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะตบหน้าข้าฉาดใหญ่เสียง “แควก” ดังขึ้น เสื้อคลุมตัวนอกของข้าถูกฉีกขาดวิ่น“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!” ข้าดิ้นรนร้องขอความช่วยเหลืออย่างสิ้นหวังวินาทีนั้นเอง ปากตรอกก็สว่างวาบไปด้วยคบเพลิงนับไม่ถ้วน สาดแสงส่องความมืดมิดจนสว่างไสวราวกับตอ

หิมะตกหนักร่วงหล่นลงบนร่างของข้า หนาวเหน็บจนแทงทะลุถึงกระดูกเลือดในกายของข้าแทบจะจับตัวเป็นน้ำแข็งไปหมดแล้วท่ามกลางสติที่เลือนราง ข้ารู้สึกราวกับว่าตัวเองได้กลับไปที่หลิ่งหนานอีกครั้งวันส่งท้ายปีเก่าในปีนั้น ท่านพ่อเมามายไม่ได้สติ ส่วนเซียวจือเหิงก็กำลังห่อเกี๊ยวให้ข้าอยู่ในครัวด้วยท่าทางเงอะงะเขาเอาแป้งไปป้ายที่ปลายจมูกจนดูเหมือนแมวมอมแมมเขาโอบกอดข้าไว้ ชี้ไปที่ดวงจันทร์บนท้องฟ้าแล้วพูดว่า“ชิงเหอ รอให้วันข้างหน้าชีวิตเราดีขึ้นกว่านี้ ข้าจะปลูกต้นเหมยที่เจ้าชอบที่สุดให้เต็มลานบ้านเลย”“ดีจังเลยนะ…” ข้าพึมพำกับตัวเองแต่ทว่าตอนนี้ มันไม่มีอะไรเหลืออีกแล้วข้าอยากกลับบ้านแล้วก้าวที่หนึ่ง ก้าวที่สองข้าตะเกียกตะกายคลานไปบนพื้นหิมะ ลากยาวจนเกิดเป็นรอยเลือดเป็นทางข้าจะออกจากวัง ข้าจะมุ่งหน้าไปทางใต้ ข้าจะกลับหลิ่งหนานหิมะยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะฝังกลบร่างของข้าข้าฝืนเรี่ยวแรงแหงนหน้าขึ้นไป มองไปทางทิศของตำหนักไท่เหอ ที่นั่นสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ เสียงหัวเราะรื่นเริงแว่วมาให้ได้ยินเป็นระยะเซียวจือเหิง หากชาติหน้ามีจริงข้าจะไม่มีทางให้ท่านพ่อช่วยชีวิตเจ้าเด็ดขาด

เฉินเอ๋อร์ก็ตกใจตื่นเช่นกันเขาสวมชุดผ้าไหมหลิวอวิ๋นหรูหราฟู่ฟ่า ยืนเหม่อลอยอยู่ท่ามกลางพายุหิมะมองดูข้าที่ถูกเซียวจือเหิงอุ้มไว้ในอ้อมกอด ใบหน้าอ่อนเยาว์ของเขาก็ฉายแววสับสนงุนงง“เสด็จพ่อ… นางตายแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ”เซียวจือเหิงไม่ได้สนใจเขา ได้แต่กอดรัดร่างของข้าเอาไว้แน่นเฉินเอ๋อร์ค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาใกล้ สายตาของเขาหยุดลงที่หน้าอกของข้าตรงนั้นมีของชิ้นหนึ่งถูกกอดเก็บซ่อนเอาไว้แน่นเซียวจือเหิงมือสั่นเทาขณะหยิบมันออกมามันคือชุดฉางซานผ้าฝ้ายทอลายริ้วสีเหลืองที่เคยถูกเหยียบย่ำลงในแอ่งน้ำโคลน แต่ข้าก็เอามาซักทำความสะอาดอย่างทะนุถนอมบนเสื้อตัวนั้นยังคงมีรอยเลือดสีดำคล้ำที่ข้าไออาเจียนรดเปรอะเปื้อนอยู่นี่คือสิ่งสุดท้ายที่ข้าหลงเหลือเอาไว้บนโลกใบนี้ขอบตาของเฉินเอ๋อร์แดงก่ำขึ้นมาในชั่วพริบตา“นี่มัน… ของที่นางให้ข้านี่…”เขาพุ่งตัวล้มทิ้งเข่าลงบนพื้นหิมะ พยายามจะแย่งมือของข้ามาจากอ้อมอกของเซียวจือเหิงแต่พอเขาได้เห็นมือที่หักสะบั้นจนเนื้อตัวเละเทะคู่นั้น เขาก็กรีดร้องออกมาอย่างโหยหวน“ท่านแม่!”“ท่านแม่ ท่านฟื้นสิ ตื่นขึ้นมา! ข้าจะใส่ ข้าจะใส่ชุดที่ท่านทำให้นะ!”“ท่าน

เขาคุกเข่าอยู่แทบเท้าของเวินเหยา ราวกับสุนัขที่ซื่อสัตย์ที่สุดตัวหนึ่งทว่าข้าที่ล่องลอยอยู่กลางอากาศ กลับมองเห็นกำปั้นทั้งสองข้างที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อของเขากำแน่นจนเลือดซึมออกมาได้อย่างชัดเจนเฉินเอ๋อร์ของข้า ภายในใจอัดแน่นไปด้วยความเคียดแค้นความแค้นที่มีต่อเวินเหยา ความแค้นที่มีต่อเซียวจือเหิง และความแค้นที่มีต่อตัวเขาเองสิบเดือนต่อมา เวินเหยาก็ให้ประสูติพระโอรสเซียวจือเหิงประทานนามให้ว่า เซียวอวี้พระโอรสประสูติ ประกาศอภัยโทษทั่วหล้าพรรคพวกของอัครเสนาบดียิ่งเหิมเกริมหนักขึ้นไปอีก พากันถวายฎีกาทูลขอให้แต่งตั้งเซียวอวี้เป็นรัชทายาทเซียวจือเหิงอนุมัติในวันพิธีสถาปนาแต่งตั้ง เฉินเอ๋อร์ยืนอยู่รั้งท้ายสุดของฝูงชนเขามองดูเซียวอวี้ที่ถูกห้อมล้อมประหนึ่งดวงดาราโอบล้อมดวงจันทร์เขาหันหลังกลับ แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังตำหนักรองที่แสนจะเงียบเหงาอ้างว้างที่นั่น มีป้ายวิญญาณของข้าตั้งอยู่“ท่านแม่”เฉินเอ๋อร์คุกเข่าลงบนเบาะรองกราบ สวมกอดชุดฉางซานที่ถูกซักจนสีซีดจางและหดสั้นเต่อขึ้นมาเยอะตัวนั้นเอาไว้ในอ้อมอกแน่น“พวกเขาไปเฉลิมฉลองกันหมดแล้ว ไม่มีใครจำท่านได้เลย”“ท่านแม่วางใจเ

เหตุการณ์พลิกผันเกิดขึ้นในวันครบรอบวันสวรรคตของฮ่องเต้องค์ก่อนอัครเสนาบดีเวินซ่องสุมกำลังทหาร ทุจริตคิดคดร่วมมือกับผู้บัญชาการกองกำลังองครักษ์รักษาพระองค์ วางแผนบีบบังคับให้สละราชสมบัติ เพื่อให้ไท่จื่อเซียวอวี้ขึ้นครองราชย์ก่อนกำหนดกองทัพทหารปิดล้อมวังหลวงเอาไว้ทั้งหมดภายในตำหนักไท่เหอ เวินเหยาสวมชุดเต็มยศของฮองเฮาที่หรูหราอลังการ หัวเราะร่าอย่างกำเริบเสิบสาน“ฝ่าบาท พระองค์ประชวรมาตั้งหลายปี ถึงเวลาที่ควรจะต้องพักผ่อนได้แล้วเพคะ”“ราชโองการสละราชสมบัติหม่อมฉันร่างเตรียมไว้ให้พระองค์เรียบร้อยแล้ว พระองค์แค่ประทับตราหยกก็พอเพคะ”เซียวจือเหิงประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร ไอออกมาอย่างรุนแรงเขาไอออกมาเป็นกองเลือด ทว่ากลับเพียงแค่จ้องมองเวินเหยาด้วยสายตาเย็นเยียบ“เจ้าคิดว่า ตัวเองชนะแน่แล้วงั้นรึ”“แล้วจะไม่ใช่ได้ยังไงล่ะเพคะ” เวินเหยาได้ใจอย่างถึงที่สุด “กองกำลังองครักษ์ข้างนอกนั่นล้วนแต่เป็นคนของท่านพ่อหม่อมฉันทั้งนั้น ต่อให้พระองค์มีปีกก็บินหนีไปไม่รอดหรอก!”ในวินาทีนั้นเอง จู่ๆ ด้านนอกตำหนักก็มีเสียงตะโกนเข่นฆ่าดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วฟ้าประตูบานใหญ่ถูกกระแทกเปิดออกเสียงดังสน