LOGINShare
บทที่ 6
Latest chapter
หิมะแห่งฉางอัน ฝังร่างคะนึงหา บทที่ 12
ข้าล่องลอยอยู่ตรงหน้าเขามองดูดวงตาอันขุ่นมัวของเขา ที่สะท้อนภาพใบหน้าในวัยเยาว์ของข้าออกมา“ชิงเหอ… เจ้ามารับข้าแล้วงั้นรึ…”เขาพึมพำข้าไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดเพียงแค่จ้องมองเขาอยู่อย่างเงียบๆมองดูประกายแสงในแววตาของเขาค่อยๆ แตกซ่านหายไป มือของเขาร่วงหล่นกระแทกทิ้งลงบนพื้นหิมะอย่างหมดอาลัยตายอยากเซียวจือเหิง ตายแล้วเขาสิ้นลมหายใจเฮือกสุดท้าย ท่ามกลางความสำนึกเสียใจและความสิ้นหวังอันหาที่สุดไม่ได้ตราบจนสิ้นใจ ก็ยังคงตายตาไม่หลับข้ารู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาวูบหนึ่งพลังลึกลับที่กักขังดวงวิญญาณของข้ามานานถึงสิบปี จู่ๆ ก็มลายหายไปข้ารู้ดีว่า ในที่สุดข้าก็ไปจากที่นี่ได้เสียทีงานพระศพของเซียวจือเหิงถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายเฉินเอ๋อร์ไม่ได้ทำตามคำสั่งเสียของเขาเขาลงมือหยิบเถ้ากระดูกของข้าออกมาจากโลงพระศพของเซียวจือเหิงด้วยตัวเองในวันเคลื่อนพระศพ เฉินเอ๋อร์ไม่ได้เสด็จไปที่สุสานหลวงเขาเปลี่ยนไปสวมชุดสีขาวบริสุทธิ์เรียบง่าย อุ้มโถเถ้ากระดูกของข้าไว้ในอ้อมอก แล้วขึ้นประทับบนรถม้าที่มุ่งหน้าสู่หลิ่งหนานสิบปีแล้วสินะหิมะแห่งเมืองฉางอัน ในที่สุดก็หยุดตกเสียทีล้อรถม้าหมุ
หิมะแห่งฉางอัน ฝังร่างคะนึงหา บทที่ 11
ทุกสิ่งเป็นอันยุติลงแล้วตระกูลเวินถูกประหารเจ็ดชั่วโคตร เวินเหยาถูกปลดจากตำแหน่ง ถูกทรมานทำเป็นมนุษย์สุกร และถูกนำไปขังไว้ในตำหนักรองที่ข้าเคยอาศัยอยู่เซียวอวี้ถูกถอดฐานันดรศักดิ์ให้กลายเป็นสามัญชน และถูกเนรเทศไปหลิ่งหนานเฉินเอ๋อร์ขึ้นครองราชย์ กลายเป็นฮ่องเต้องค์ใหม่ส่วนเซียวจือเหิง กลายเป็นไท่ซ่างหวงร่างกายของเขาทรุดโทรมลงอย่างสิ้นเชิงหมอหลวงบอกว่า เขาเปรียบเสมือนตะเกียงที่น้ำมันเหือดแห้ง คงจะทนมีชีวิตอยู่ไม่พ้นฤดูหนาวนี้แล้ววันที่หิมะตก เซียวจือเหิงสั่งให้คนหามเขาไปที่อุทยานดอกเหมยเขาพิงร่างอยู่ข้างรูปแกะสลักไม้ของข้า ลูบไล้คราบเลือดที่แห้งกรังบนนั้นเฉินเอ๋อร์สวมฉลองพระองค์ฮ่องเต้ ยืนมองเขาด้วยสายตาที่เย็นชา“วาระสุดท้ายของเจิ้นมาถึงแล้ว”น้ำเสียงของเซียวจือเหิงอ่อนระโหยโรยแรงราวกับจะปลิวหายไปกับสายลมเขามองเฉินเอ๋อร์ด้วยแววตาเว้าวอน“เฉินเอ๋อร์ เจิ้นเหลือความปรารถนาสุดท้ายเพียงข้อเดียว”“รอให้เจิ้นตายไปแล้ว ช่วยฝังร่างของเจิ้นกับแม่ของเจ้าไว้ด้วยกันในสุสานหลวงทีนะ”“ยามอยู่ร่วมผืนผ้า ยามตายร่วมหลุมฝัง… นี่คือคำสาบานที่พ่อเคยให้ไว้ต่อหน้าพระโพธิสัตว์ในปีนั้น”
หิมะแห่งฉางอัน ฝังร่างคะนึงหา บทที่ 10
เหตุการณ์พลิกผันเกิดขึ้นในวันครบรอบวันสวรรคตของฮ่องเต้องค์ก่อนอัครเสนาบดีเวินซ่องสุมกำลังทหาร ทุจริตคิดคดร่วมมือกับผู้บัญชาการกองกำลังองครักษ์รักษาพระองค์ วางแผนบีบบังคับให้สละราชสมบัติ เพื่อให้ไท่จื่อเซียวอวี้ขึ้นครองราชย์ก่อนกำหนดกองทัพทหารปิดล้อมวังหลวงเอาไว้ทั้งหมดภายในตำหนักไท่เหอ เวินเหยาสวมชุดเต็มยศของฮองเฮาที่หรูหราอลังการ หัวเราะร่าอย่างกำเริบเสิบสาน“ฝ่าบาท พระองค์ประชวรมาตั้งหลายปี ถึงเวลาที่ควรจะต้องพักผ่อนได้แล้วเพคะ”“ราชโองการสละราชสมบัติหม่อมฉันร่างเตรียมไว้ให้พระองค์เรียบร้อยแล้ว พระองค์แค่ประทับตราหยกก็พอเพคะ”เซียวจือเหิงประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร ไอออกมาอย่างรุนแรงเขาไอออกมาเป็นกองเลือด ทว่ากลับเพียงแค่จ้องมองเวินเหยาด้วยสายตาเย็นเยียบ“เจ้าคิดว่า ตัวเองชนะแน่แล้วงั้นรึ”“แล้วจะไม่ใช่ได้ยังไงล่ะเพคะ” เวินเหยาได้ใจอย่างถึงที่สุด “กองกำลังองครักษ์ข้างนอกนั่นล้วนแต่เป็นคนของท่านพ่อหม่อมฉันทั้งนั้น ต่อให้พระองค์มีปีกก็บินหนีไปไม่รอดหรอก!”ในวินาทีนั้นเอง จู่ๆ ด้านนอกตำหนักก็มีเสียงตะโกนเข่นฆ่าดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วฟ้าประตูบานใหญ่ถูกกระแทกเปิดออกเสียงดังสน
หิมะแห่งฉางอัน ฝังร่างคะนึงหา บทที่ 9
สิบปีข้าล่องลอยอยู่ในวังหลวงมาถึงสิบปีเต็มตลอดสิบปีนี้ ข้าเฝ้ามองดูเซียวอวี้ พระโอรสสายตรงของเวินเหยา ถูกตามใจจนกำเริบเสิบสานกลายเป็นอันธพาลน้อยที่ไม่เห็นหัวใครเขาใช้ชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือยมัวเมาในกามารมณ์ ทั้งยังรังแกข่มเหงผู้คนไปทั่วในสำนักศึกษาหลวง เขาก็จับสหายร่วมเรียนมาขี่เป็นม้า หากมีเรื่องอะไรไม่สบอารมณ์แม้แต่นิดเดียวก็จะใช้แส้เฆี่ยนตีและเฉินเอ๋อร์ ก็คือเป้าหมายที่เขาโปรดปรานในการกลั่นแกล้งมากที่สุด“เซียวเฉิน แกมันก็แค่สายเลือดชั่วช้า ยังไม่รีบหมอบลงเป็นม้าให้เปิ่นไท่จื่อขี่อีก!”เซียวอวี้ในวัยสิบสองปีกำเริบเสิบสานวางอำนาจบาตรใหญ่ ยกเท้าเตะเข้าที่หัวเข่าของเฉินเอ๋อร์อย่างแรงเฉินเอ๋อร์คุกเข่าหมอบลงบนพื้นด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกปล่อยให้เซียวอวี้ขึ้นขี่บนหลังของเขา แล้วแกว่งแส้ม้าไปมา“ย่าห์! ไอ้สายเลือดชั่วช้า วิ่งให้มันเร็วๆ หน่อยสิวะ!”มือทั้งสองข้างของเฉินเอ๋อร์ครูดไปกับพื้นดินหยาบกระด้างจนเลือดซิบแต่เขากลับไม่ปริปากร้องออกมาเลยสักแอะมีเพียงดวงตาที่หลุบต่ำลงคู่นั้น ที่กำลังเดือดพล่านไปด้วยจิตสังหารอันรุนแรงเซียวจือเหิงเคยเห็นภาพเหตุการณ์นี้แต่เขากลับไม
หิมะแห่งฉางอัน ฝังร่างคะนึงหา บทที่ 8
เขาคุกเข่าอยู่แทบเท้าของเวินเหยา ราวกับสุนัขที่ซื่อสัตย์ที่สุดตัวหนึ่งทว่าข้าที่ล่องลอยอยู่กลางอากาศ กลับมองเห็นกำปั้นทั้งสองข้างที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อของเขากำแน่นจนเลือดซึมออกมาได้อย่างชัดเจนเฉินเอ๋อร์ของข้า ภายในใจอัดแน่นไปด้วยความเคียดแค้นความแค้นที่มีต่อเวินเหยา ความแค้นที่มีต่อเซียวจือเหิง และความแค้นที่มีต่อตัวเขาเองสิบเดือนต่อมา เวินเหยาก็ให้ประสูติพระโอรสเซียวจือเหิงประทานนามให้ว่า เซียวอวี้พระโอรสประสูติ ประกาศอภัยโทษทั่วหล้าพรรคพวกของอัครเสนาบดียิ่งเหิมเกริมหนักขึ้นไปอีก พากันถวายฎีกาทูลขอให้แต่งตั้งเซียวอวี้เป็นรัชทายาทเซียวจือเหิงอนุมัติในวันพิธีสถาปนาแต่งตั้ง เฉินเอ๋อร์ยืนอยู่รั้งท้ายสุดของฝูงชนเขามองดูเซียวอวี้ที่ถูกห้อมล้อมประหนึ่งดวงดาราโอบล้อมดวงจันทร์เขาหันหลังกลับ แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังตำหนักรองที่แสนจะเงียบเหงาอ้างว้างที่นั่น มีป้ายวิญญาณของข้าตั้งอยู่“ท่านแม่”เฉินเอ๋อร์คุกเข่าลงบนเบาะรองกราบ สวมกอดชุดฉางซานที่ถูกซักจนสีซีดจางและหดสั้นเต่อขึ้นมาเยอะตัวนั้นเอาไว้ในอ้อมอกแน่น“พวกเขาไปเฉลิมฉลองกันหมดแล้ว ไม่มีใครจำท่านได้เลย”“ท่านแม่วางใจเ
หิมะแห่งฉางอัน ฝังร่างคะนึงหา บทที่ 7
เซียวจือเหิงไม่ได้ฆ่าเวินเหยาบิดาของเวินเหยาคืออัครเสนาบดีคนปัจจุบัน มีลูกศิษย์และข้าราชบริพารเก่าแก่กระจายอยู่ทั่วทั้งราชสำนักราชสำนักฝ่ายหน้ากดดัน วังหลังก็กำลังตั้งครรภ์เซียวจือเหิงจึงทำได้เพียงสั่งกักบริเวณเวินเหยาไว้ในตำหนักเฟิ่งอี๋แต่เขากลับเป็นบ้าเป็นหลัง สั่งฆ่าล้างบางนางกำนัลและขันทีทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องราวในคืนนั้นจนหมดสิ้นหิมะด้านนอกตำหนักไท่เหอ ถูกย้อมจนกลายเป็นสีแดงคล้ำด้วยเลือดเขาอุ้มศพของข้ากลับไปที่แท่นบรรทมมังกรเขาใช้เส้นไหมน้ำแข็งที่ล้ำค่าที่สุดมาเย็บสมานแผลให้ข้า และนำไข่มุกรักษารูปโฉมที่แม้มีเงินพันตำลึงทองก็หาซื้อไม่ได้มาอมไว้ในปากของข้า เพื่อรักษาสภาพศพไม่ให้เน่าเปื่อยเขาเฝ้าอยู่เคียงข้างข้าทั้งวันทั้งคืนไม่ยอมเสด็จออกว่าราชการ ไม่ยอมพบหน้าผู้ใด“ชิงเหอ เจ้าดูสิ ชุดใหม่ที่เจิ้นตัดให้เจ้า สวยกว่าชุดของเจ้าตั้งเยอะเลยนะ”“รอเจ้าฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่ เจิ้นจะพาเจ้ากลับหลิ่งหนานดีไหม”เขาพร่ำเพ้อพูดคนเดียวอยู่กับซากศพข้ามองภาพนั้นอยู่ในสายตา กลับรู้สึกเพียงว่าเขาทั้งน่าสมเพชและน่าเวทนาสถานการณ์ของเฉินเอ๋อร์เปลี่ยนไปแล้วเวินเหยาที่ถู
