พระสนมส้มหล่น พลิกชะตานางกำนัลสวมรอย

"เจ้าตอบตกลงจริงหรือ"หนานเซียงพลันบีบมือข้าแน่น ความหวาดกลัวในแววตาหายไปหมดสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความยินดีปรีดาอย่างเปิดเผยข้าพยักหน้าให้นางนางดูเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก ทรุดนั่งลงข้างเตียง แล้วเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในสวนอี่เหมยออกมาจนหมดเปลือก"คืนนั้นข้าเพียงคิดถึงท่านอ๋องจิ้ง รู้สึกอัดอั้นในใจจึงไปเดินเล่นที่สวนอี่เหมย เห็นดอกเหมยเบ่งบานงดงาม จึงท่องกวีประโยคนั้นออกไปพอท่องจบก็ได้ยินเสียงฝีเท้า มีคนตะโกนขึ้นมาว่า 'ใครอยู่ตรงนั้น'"นางเอ่ยเสียงสั่น "ข้าตกใจจนโยนโคมไฟทิ้งแล้ววิ่งหนีเลย พอวิ่งกลับมาถึงห้อง ถึงได้พบว่าฝ่าบาททรงกำลังตามหาตัวผู้ที่แต่งกวีในสวนอี่เหมย"ข้าฟังเงียบ ๆ ทว่าในใจกลับกระจ่างราวกระจกใสนางกลัวว่าจะต้องพระทัยฝ่าบาททั้งวังหลวงมีใครบ้างไม่รู้ว่าฝ่าบาททรงเข่นฆ่าพี่น้อง ปลงพระชนม์พระบิดาเพื่อชิงบัลลังก์ ชื่อเสียงเรื่องความโหดเหี้ยมเลื่องลือไปทั่วฝ่ายในเมื่อไม่กี่วันก่อน เพิ่งจะสั่งโบยนางกำนัลยกน้ำชาจนตายไปคนหนึ่ง สาเหตุเพียงเพราะน้ำชาร้อนเกินไปเล็กน้อยเท่านั้นหนานเซียงกลัวตาย และยิ่งกลัวว่าจะต้องสิ้นสุดวาสนากับท่านอ๋องจิ้งข้ากุมมือนางกลับ แล้วกล่าวด้

การปรนนิบัติดูแลผู้ป่วยนั้นเหนื่อยยาก ซ้ำยังติดโรคได้ง่าย มีแต่ความเสี่ยง ไม่ได้มีประโยชน์อันใดข้าลุกขึ้นมา เดินไปคุกเข่าลงตรงกึ่งกลางห้องโถง"หม่อมฉันยินดีแบ่งเบาพระราชภาระของฮองเฮาเพคะ ขอประทานอนุญาตไปปรนนิบัติฝ่าบาทที่ตำหนักหย่างซินเพคะ"ทั้งตำหนักตกอยู่ในความเงียบฮองเฮามองข้าปราดหนึ่งด้วยแววตาล้ำลึก ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ "ช่างเป็นคนที่ใส่ใจ"เมื่อก้าวออกจากตำหนักคุนหนิง ขันทีผู้หนึ่งที่เป็นคนบ้านเดียวกันกับหนานเซียงได้เข้ามาขวางข้าไว้ พร้อมกับส่งต่อถ้อยคำประโยคหนึ่ง"พี่หญิงช่างมีกลวิธียอดเยี่ยม แต่ก็อย่าได้ลืมรากเหง้าของตนเองเล่า"ข้ายิ้มบาง ๆ สั่งให้เขานำปิ่นปักผมดอกไม้ประดับมุกเล่มหนึ่งกลับไปให้ พร้อมฝากคำพูดประโยคหนึ่งไป"มอบสิ่งนี้ให้นาง บอกนางว่าข้ามอบสิ่งนี้ให้ ขอให้ต่างคนต่างอยู่ดูแลตนเองให้ดี"นี่คือการปลอบประโลม และเป็นการตักเตือนเช่นกันปิ่นประดับมุกชิ้นนี้ข้าได้รับมาตอนที่ได้รับแต่งตั้งเป็นตาอิ้ง นับเป็นของที่มีค่าน้อยที่สุดในบรรดาเครื่องประดับทั้งหมดการมอบให้นาง ก็เพื่อบอกให้นางรู้ว่าข้ายังคงจดจำไมตรีได้แต่คำว่า 'ต่างคนต่างอยู่ดูแลตนเองให้ดี' นั้น คือการส

หนานเซียงยังไม่ทันยกมุมปากให้กว้างกว่าเดิม ข้าก็เอ่ยประโยคที่สองออกมาเสียก่อน"แต่ในคืนนั้นที่สวนอี่เหมย หลังจากที่นางร่ายบทกวีนี้จบ สิ่งแรกที่นางทำคือทิ้งโคมไฟ แล้วลนลานวิ่งกลับมาที่กองซักล้าง ร้องไห้พลางเอ่ยกับหม่อมฉันว่า 'ฝ่าบาททรงน่ากลัวยิ่งนัก นี่คือเคราะห์ภัย ข้าต้องหลบไปให้ไกลแสนไกล' เพคะ"ภายในตำหนักพลันมีคนสูดหายใจลึกด้วยความตื่นตระหนกฮ่องเต้แววตาเย็นเยียบลงจนถึงขีดสุด เขาไม่ได้มองมาที่ข้า แต่มองไปยังหนานเซียงหนานเซียงหน้าซีดราวทันที นางโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน "เปล่านะเพคะ! หม่อมฉันไม่เคยเอ่ยเช่นนี้เลยแม้ครึ่งคำ""ไม่เคยเอ่ยอย่างนั้นหรือ" ข้าค่อย ๆ หยิบกระดาษสองแผ่นออกมาจากแขนเสื้อ แล้วชูขึ้นเหนือศีรษะ "เช่นนั้นสิ่งนี้คืออะไรเล่า"กระดาษแผ่นแรก คือบทกวีที่หนานเซียงเขียนขึ้นด้วยมือของนางเองเพื่อมอบให้แก่ท่านอ๋องจิ้งลายมืองดงามชดช้อย ลงนามท้ายกระดาษด้วยรูปกิ่งดอกเหมยหนึ่งกิ่งด้านบนเขียนไว้ว่า 'ปรารถนาฝากปลาหลีฮื้อส่งต่อความคนึงหา' ทั้งยังแนบพระนามของท่านอ๋องจิ้งเอาไว้ด้วยกระดาษแผ่นที่สอง คือจดหมายข่มขู่ที่นางส่งให้ข้าเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้บนนั้นเขียนไว้ชัดเจน

เขาตะลึงงัน จากนั้นก็เดินเข้ามา ยื่นมือลูบผมของข้าอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าจะทำสิ่งใดแตกสลาย"วันหลังเราจะสอนเจ้าอ่านตำราคัดอักษรเอง" เขาว่า "ไม่ใช่เพราะเจ้า 'กลัวว่าจะไม่คู่ควร' แต่เป็นเพราะเราอยากสอนเอง"ข้าเงยหน้ามองเขา เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าบุรุษผู้นี้ไม่ใช่ฮ่องเต้ หากแต่เป็นเพียงผู้ชายธรรมดาที่แสนอ้างว้างคนหนึ่ง"เพคะ" ข้าตอบเขายิ้มแล้ว เป็นรอยยิ้มที่สมจริงกว่าครั้งใด ๆ ที่ผ่านมาในช่วงวันเวลาที่ถูกกักบริเวณ เขามาหาข้าทุกวันไม่เคยขาดบางครั้งมาตอนสาย อยู่เป็นเพื่อนข้าคัดคัมภีร์สองสามหน้า ทั้งยังสอนให้ข้ารู้จักตัวอักษรใหม่ ๆ บางครั้งมาตอนบ่าย นำของว่างที่ทำใหม่มาจานหนึ่ง บอกว่าเป็นของว่างที่ห้องเครื่องเพิ่งคิดค้นขึ้นมา อยากให้ข้าได้ลิ้มลองวันที่สาม เขาตำรารวมกวีมาเล่มหนึ่ง"เราคัดบทที่ดีมาให้สองสามบท เจ้าลองคัดดู ถือโอกาสท่องจำด้วย"ข้ารับตำรานั้นมา เปิดดูสองสามหน้า พบว่าเป็นลายมือที่เขาคัดด้วยตนเอง ตัวอักษรเรียบร้อย ทั้งยังมีอักษรตัวเล็ก ๆ กำกับไว้ด้านข้าง เพื่ออธิบายที่มาของคำและหลักการใช้ขอบตาข้าร้อนผ่าว ได้แต่ก้มหน้ากล่าวขอบคุณเขาโบกมือเบา ๆ ก่อนจะไปนั่งจ

เมื่อสามสิ่งนี้รวมเข้าด้วยกัน ผลลัพธ์ก็คือตายคำเดียวเป็นอย่างที่คาดไว้ ข่าวลือสะพัดออกไปไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม ฮองเฮาก็ทรงส่งคนมา 'เยี่ยมเยียน'"ฮองเฮาทรงมีรับสั่งว่า ฮวาเฟยทรงพระครรภ์นับเป็นเรื่องมลคลของวังหลัง ฮองเฮาจึงประทานโอสถบำรุงครรภ์มาให้หนึ่งถ้วย ขอพระสนมโปรดดื่มยามยังอุ่นเพคะ"ข้าจ้องมองน้ำยาสีดำสนิทในจอกนั้น แล้วยิ้มบาง ๆ"ฝากขอบพระทัยในความเมตตาของฮองเฮาแทนเราด้วยเถิด เราเพิ่งจะดื่มโอสถบำรุงครรภ์ที่หมอหลวงจัดให้ไปเมื่อครู่ ถ้วยนี้ขอเก็บไว้ดื่มในช่วงค่ำ"นางกำนัลผู้นั้นสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง นางวางถ้วยโอสถลงแล้วเดินออกไปกระทั่งอีกฝ่ายไปแล้ว ข้าจึงยกจอกโอสถนั้นขึ้นมา แล้วเทราดลงในกระถางต้นไม้วันรุ่งขึ้น ดอกไม้ในกระถางนั้นก็เหี่ยวตายไปข้าจ้องมองดอกไม้ที่เหี่ยวตายอย่างเงียบ ๆ นานมากศึกครั้งนี้...เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเพิ่งท้องได้ห้าเดือน ท้องของข้าก็ขยายใหญ่จนเห็นได้ชัดเจนแล้วฮ่องเต้ทรงกลัวว่าข้าจะได้รับอันตราย จึงสั่งวางกำลังอารักขาตำหนักหย่งเหอหนาแน่นราวกับกำแพงเหล็กผู้ใดจะเข้าจะออกต้องตรวจป้ายผ่านทาง สำรับคาวหวานต้องมีคนทดสอบพิษ แม้แต่เครื่องหอมยังต้องผลัด