พระสนมส้มหล่น พลิกชะตานางกำนัลสวมรอย

"เจ้าตอบตกลงจริงหรือ"

หนานเซียงพลันบีบมือข้าแน่น ความหวาดกลัวในแววตาหายไปหมดสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความยินดีปรีดาอย่างเปิดเผย

ข้าพยักหน้าให้นาง

นางดูเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก ทรุดนั่งลงข้างเตียง แล้วเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในสวนอี่เหมยออกมาจนหมดเปลือก

"คืนนั้นข้าเพียงคิดถึงท่านอ๋องจิ้ง รู้สึกอัดอั้นในใจจึงไปเดินเล่นที่สวนอี่เหมย เห็นดอกเหมยเบ่งบานงดงาม จึงท่องกวีประโยคนั้นออกไป

พอท่องจบก็ได้ยินเสียงฝีเท้า มีคนตะโกนขึ้นมาว่า 'ใครอยู่ตรงนั้น'"

นางเอ่ยเสียงสั่น "ข้าตกใจจนโยนโคมไฟทิ้งแล้ววิ่งหนีเลย พอวิ่งกลับมาถึงห้อง ถึงได้พบว่าฝ่าบาททรงกำลังตามหาตัวผู้ที่แต่งกวีในสวนอี่เหมย"

ข้าฟังเงียบ ๆ ทว่าในใจกลับกระจ่างราวกระจกใส

นางกลัวว่าจะต้องพระทัยฝ่าบาท

ทั้งวังหลวงมีใครบ้างไม่รู้ว่าฝ่าบาททรงเข่นฆ่าพี่น้อง ปลงพระชนม์พระบิดาเพื่อชิงบัลลังก์ ชื่อเสียงเรื่องความโหดเหี้ยมเลื่องลือไปทั่วฝ่ายใน

เมื่อไม่กี่วันก่อน เพิ่งจะสั่งโบยนางกำนัลยกน้ำชาจนตายไปคนหนึ่ง สาเหตุเพียงเพราะน้ำชาร้อนเกินไปเล็กน้อยเท่านั้น

หนานเซียงกลัวตาย และยิ่งกลัวว่าจะต้องสิ้นสุดวาสนากับท่านอ๋องจิ้ง

ข้ากุมมือนางกลับ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"พี่หญิงคิดดูให้ดีเถิด ข้าจะยอมรับแทนท่าน นับจากนี้ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาข้าก็จะแบกรับไว้เอง แต่ท่านเองก็ต้องรับปากข้าเรื่องหนึ่ง..."

ข้าเน้นย้ำอย่างชัดถ้อยชัดคำ

"นับแต่นี้ไป ไม่ว่าท่านหรือข้า ใครจะรุ่งเรืองหรือตกอับ ท่านจะต้องรักษาความลับนี้ไว้จนตัวตาย ห้ามแพร่งพรายออกมาแม้ครึ่งคำ"

หนานเซียงตะลึงไปชั่วขณะ แล้วก็ชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้วทันที

"ข้าขอสาบานต่อฟ้าดิน เรื่องในคืนนี้ข้าจะปล่อยให้ย่อยลงท้องไปเลย หากผิดคำสาบาน ขอให้ข้าต้องตายอย่างอนาถ"

สิ้นเสียงนาง เสียงฝีเท้าอันเร่งรีบก็ดังมาจากนอกห้องทันที

"เปิดประตู! เปิดประตู! มีพระบรมราชโองการ ตามหาตัวผู้ที่ท่องบทกวีในสวนอี่เหมยคืนนั้น!"

หนานเซียงหน้าซีดเผือด นางลนลานคลานเข้าไปหลบอยู่หลังม่านเตียง

ข้าจัดแจงชุดนางกำนัลผ้าหยาบที่ถูกซักจนสีซีดจาง ผลักประตูเดินออกไป เงยหน้าสบตากับหัวหน้าขันทีตรง ๆ "เป็นข้าเอง"

ขันทีผู้นั้นกวาดสายตามองข้าตั้งแต่หัวจดเท้า หลุดขำทีหนึ่ง แต่ก็ยังโบกมือบอกว่า "ตามข้ามา"

ยามเดินผ่านโคมไฟหลายชั้นในวัง ฝ่ามือของข้าเย็นเฉียบ ทว่าจิตใจกลับนิ่งสงบดั่งขุนเขา

ข้าต้องทนลำบากอยู่ในกองซักล้างมาถึงสามปี มือทั้งคู่ถูกน้ำสบู่ด่างกัดจนเปื่อยพัง การถูกหัวหน้านางกำนัลทุบตีและเหยียดหยามถือเป็นเรื่องปกติ

บัดนี้โอกาสหลุดลอยมาแล้ว ข้าต้องคว้ามันไว้ให้ได้

ภายในตำหนักหย่างซิน อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานจากอำพันทะเล

ข้าคุกเข่าลงบนแผ่นอิฐทองคำ แนบหน้าผากลงกับพื้น

กลิ่นของกำยานอำพันทะเลโชยเข้าจมูก

"เงยหน้าขึ้น"

ข้าค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมอง

เป็นครั้งแรกที่ข้าได้เห็นใบหน้าของฮ่องเต้

เขานั่งอยู่หลังโต๊ะทรงพระอักษร สวมชุดลำลองสีดำเข้ม ปลายนิ้วแตะอยู่ที่ม้วนฎีกา

อายุราว ๆ สามสิบปี คิ้วและดวงตาดูลุ่มลึก สง่างามมั่นคงดุจขุนเขา

หาได้ดูดุร้ายน่ากลัวอย่างเช่นข่าวลือ กลับให้ความรู้สึกสุขุมลุ่มลึกอย่างบอกไม่ถูก

ความลังเลสุดท้ายลึก ๆ ในใจข้าก็หายไปหมดสิ้นแล้วเช่นกัน

"ตอนเจ้าอยู่ในสวนอี่เหมย เจ้าท่องกวีบทใดกัน"

ข้าทราบทูลทีละคำด้วยท่าทีนอบน้อมแต่ไม่ตื่นกลัว

"ทูลฝ่าบาท สิ่งที่หม่อมฉันท่องคือ หากสายลมทวนรู้ความในใจ โปรดอย่าพัดทำลายดอกเหมยเลย"