บทที่ 8

ก่อนหน้านี้เขามัวแต่คิดถึงเรื่องเจียงหลีชิง จึงไม่ทันสังเกตเห็น แต่ตอนนี้เขาเพิ่งเห็นว่า สิ่งที่เขาทุ่มเทสะสมมาตลอดสามปี กลับถูกทำลายจนไม่เหลืออะไรในพริบตา

ความลังเล ความรู้สึกผิด และความละอายใจทั้งหมด มลายหายไปเมื่อเห็นภาพตรงหน้า สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความโกรธอันรุนแรง

เขาพลันนึกถึงทุกวันคืนที่เฝ้ารอให้เจียงหลีชิงกลับประเทศ ตั๋วเครื่องบินแต่ละใบเหล่านี้ คือสิ่งที่สะสมความคิดถึงที่เขามีต่อเจียงหลีชิง และเป็นความหวังที่คอยประคองให้เขารอคอยต่อไป

แต่ตอนนี้ เพราะความเอาแต่ใจและความดื้อรั้นของเจียงหลีชิง ทุกอย่างกลับกลายเป็นเพียงเถ้าถ่านไร้ค่า เป็นขยะที่เกะกะสายตา

“เธอเป็นคนทำใช่ไหม” น้ำเสียงของเซี่ยจิงอวี้ไม่ได้แสดงอารมณ์มากนัก แต่เส้นประสาทที่ชื่อว่าสติสัมปชัญญะในหัวของเขาขาดสะบั้นไปนานแล้ว ความโหดร้ายที่กดไว้จึงทะลักออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

“ใช่” เจียงหลีชิงเป็นคนที่กล้าทำกล้ารับมาโดยตลอด

“ทำไม” เซี่ยจิงอวี้ถามกลับอย่างรวดเร็ว

“ทำไม” เจียงหลีชิงทวนคำเสียงเบา

เมื่อมองท่าทางเจ็บปวดราวกับหัวใจถูกทำร้ายของเซี่ยจิงอวี้ เธอกลับยกมุมปากหัวเราะออกมา “เซี่ยจิงอวี้ นายเสแสร้งจริง ๆ ทำเป็นแบบนี้จะหลอกใครกัน”

“นายหลอกตัวเอง ไม่ยอมรับว่าความรู้สึกเปลี่ยนไป แต่คิดว่าฉันตาบอดหรือไง”

“ในเมื่อไม่รักแล้ว จะเก็บของพวกนี้ไว้เพื่อทำให้ใครรู้สึกแย่”

ความร้อนผ่าวพุ่งขึ้นมาที่ขอบตา เจียงหลีชิงกัดเนื้ออ่อนในปาก ก่อนพูดทีละคำ “ฉัน รัง เกียจ มัน”

“พอได้แล้ว” หน้าอกของเซี่ยจิงอวี้กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็ว เขาคว้าเก้าอี้ข้าง ๆ ขึ้นมา แล้วฟาดใส่ตู้กระจก

ท่ามกลางเสียงกระจกแตกกระจาย เขาขมวดคิ้วแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นที่ขมับ “เจียงหลีชิง เธอถูกตามใจจนเคยตัวเกินไปแล้ว”

“ห้องใต้ดินเต็มไปด้วยงู หนู และสัตว์สกปรก ฉันจะให้เธอได้สัมผัสเองว่าอะไรถึงเรียกว่าน่าขยะแขยงอย่างแท้จริง”

เซี่ยจิงอวี้สะบัดมือ จากนั้นคนรับใช้หลายคนก็เข้ามาลากเจียงหลีชิงไปทางห้องใต้ดินทันที

“เซี่ยจิงอวี้ นายมีสิทธิ์อะไรมาทำกับฉันแบบนี้ ปล่อยฉันนะ”

เจียงหลีชิงดิ้นรนอย่างไม่อยากเชื่อ แต่สิ่งที่ตอบกลับเธอ มีเพียงแผ่นหลังเย็นชาของเซี่ยจิงอวี้

คนรับใช้มีแรงมาก ตบหน้าเจียงหลีชิงหนึ่งครั้ง ก่อนลดเสียงพูดอย่างโหดเหี้ยม “อย่าร้องโวยวาย สามปีมานี้ที่คุณไม่อยู่ คุณหนูถงต่างหากที่เป็นนายหญิงของพวกเรา”

หนึ่งในนั้นหยิบยาเม็ดสีชมพูออกมา ไม่พูดอะไรต่อก็จับกรามของเจียงหลีชิงบังคับให้อ้าปาก แล้วกรอกเข้าไป

“แค่ก” เดิมทีเจียงหลีชิงถูกตบจนหูอื้ออยู่แล้ว ตอนนี้กลับมีบางอย่างเข้าสู่ลำคออย่างกะทันหัน เธอไออย่างบ้าคลั่ง พยายามจะคายออกมา “พวกแกให้ฉันกินอะไร”

“แน่นอนว่าเป็นของดีที่คุณหนูถงให้มา” คนรับใช้กระชากผมของเจียงหลีชิงอย่างแรง แล้วเตะเธอหนึ่งครั้ง “กลืนลงไป”

ประตูห้องใต้ดินปิดลงเสียงดัง แม้แต่แสงจันทร์ก็ไม่สามารถส่องเข้ามาได้ ภายในมืดมิดและอึดอัด มีเพียงเสียงหนูและแมลงวิ่งไปมา แต่เจียงหลีชิงไม่มีแรงเหลือพอที่จะกลัว

เธอหายใจอย่างหนัก บนร่างกายเต็มไปด้วยผื่นแดงบวม ความคันรุนแรงทำให้เธอเจ็บปวดจนต้องดิ้นอยู่บนพื้น ความรู้สึกขาดอากาศหายใจก็เข้าจู่โจมในทันที

“เซี่ยจิงอวี้...”

เธอฝืนหยิบโทรศัพท์ออกมา เหงื่อเย็นซึมจนเปียกแผ่นหลัง

แต่ปลายสายมีเพียงเสียงตอบกลับเย็นชาอยู่ตลอด กว่าจะเชื่อมต่อได้ เซี่ยจิงอวี้กลับพูดด้วยน้ำเสียงเย็น “ไปขอโทษชูฉิงซะ ไม่อย่างนั้นฉันไม่มีทางปล่อยเธอออกมา”

“ถงชูฉิงวางยาใส่ฉัน...” เจียงหลีชิงทรุดลงกับพื้น ระหว่างพูดริมฝีปากของเธอสั่นเทา

แต่เซี่ยจิงอวี้ไม่เชื่อเธอ น้ำเสียงราบเรียบไร้ความรู้สึก “อย่าใส่ร้ายชูฉิงอีก”

ก่อนสายจะถูกตัด เจียงหลีชิงได้ยินเสียงอ่อนหวานของถงชูฉิง “ผู้อำนวยการ ฉันถอดเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว รีบมาช่วยฉันทายาเร็วค่ะ”

“ตู๊ด”

มือของเจียงหลีชิงคลายออก

ก่อนสติจะเข้าสู่ความพร่ามัว ภาพเซี่ยจิงอวี้ที่กอดเธอไว้ด้วยความร้อนรนและปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนก็ปรากฏขึ้น

ครั้งนั้นเธอเผลอใช้มีดปอกผลไม้บาดนิ้ว เซี่ยจิงอวี้กลับเป็นกังวลยิ่งกว่าเธอ ตอนทายาให้เธอ มือของเขายังสั่น

สุดท้ายชายหนุ่มพูดด้วยเสียงแหบพร่า “ที่รัก ขอโทษ” และยังบอกว่า “ต่อไปฉันจะไม่มีวันทำให้เธอเจ็บอีก”

ขณะที่ดวงตาค่อย ๆ เลื่อนลอยและปิดลง หยดน้ำตาหนึ่งหยดก็ไหลลงมาอย่างเงียบงัน