หักกิ่งหลิวสิ้นสายใยรัก

หลังจากยั่วยวนสามีผู้ทรงศีลถึง 99 ครั้ง ในที่สุดเขาก็ยอมแหกกฎเพื่อฉัน และร่วมรักกับฉันนานถึงสามวันสามคืน

ฉันคิดว่าในที่สุดเขาก็หลงรักฉันแล้ว แต่ตอนที่กำลังจัดห้องหนังสือ ฉันเห็นข้อความบนคอมพิวเตอร์ของเขาโดยบังเอิญ

เขาส่งคลิปลับของฉันไปให้กู้เจียวพี่สาวของฉัน

[ทำแบบนี้แล้ว ต่อไปเธอก็จะไม่มายุงกับฉันอีก เจียวเจียวเธอวางใจเถอะ ต่อให้ผมตายก็ไม่มีวันแตะต้องตัวเธอเด็ดขาด คนที่ผมรักมีแค่เธอคนเดียว]

กู้เจียวส่งข้อความเสียงความยาว 60 วินาทีมา น้ำเสียงยั่วยวนและมีเสน่ห์ดึงดูด "อวิ๋นเซิน ฉันซาบซึ้งใจมากจริงๆ! คิดไม่ถึงเลยว่าเพื่อรักษาความบริสุทธิ์ให้ฉัน คุณถึงกับหาคนมาเล่นสนุกกับเธอตั้งมากมายขนาดนี้ ไม่รู้ว่าถ้าวันไหนเธอรู้ความจริงเข้า จะโกรธฉันหรือเปล่านะ?"

น้ำเสียงแหบพร่าของลู่อวิ๋นเซินทั้งกดข่มและอดกลั้น "เธอกล้าเหรอ? เธอเทียบกับเส้นผมของคุณไม่ได้สักเส้นด้วยซ้ำ เธอร่านขนาดนั้น มีคนยอมทำด้วยก็ถือว่าเป็นบุญของเธอแล้ว"

"อีกอย่าง รูปโป๊กับคลิปพวกนั้นก็อยู่ในมือฉัน ถึงเธอจะรู้เรื่อง ก็ไม่มีหน้าไปโทษใครหรอก"

กู้เจียวส่งรูปถ่ายวาบหวิวส่วนตัวมาให้หลายรูป

"อวิ๋นเซิน คุณช่วยฉันดูหน่อยสิ ท่านี้ของฉันเป็นยังไงบ้าง? ควรจะอ้าขาออกกว้างกว่านี้หรือเปล่า?"

......

ในห้องสวดมนต์ที่อยู่ด้านข้าง มีเสียงที่ไม่อาจบรรยายได้ดังลอดออกมา

เมื่อมองผ่านช่องประตู ฉันเห็นลู่อวิ๋นเซินเปิดจีวรออกกว้าง ลูกประคำพันอยู่ใต้ร่าง บนโต๊ะบูชาตรงหน้ามีรูปถ่ายส่วนตัวของกู้เจียววางอยู่

เมื่อการเคลื่อนไหวของเขาเร็วขึ้น จีวรที่บางอยู่แล้วก็ค่อยๆ เปียกชุ่ม จนกระทั่งเขาเปล่งเสียงถอนหายใจออกมาด้วยความพึงพอใจ

ฉันปิดปากตัวเองแน่น ถอยหลังไปสองสามก้าวอย่างไม่อยากจะเชื่อ

มิน่าล่ะ มิน่าแต่งงานกันมาห้าปี ลู่อวิ๋นเซินถึงไม่ยอมแตะต้องตัวฉันเลย!

ต่อให้ฉันเปลื้องผ้าจนหมดเกลี้ยง ต่อให้ฉันวางยาเขา เขาก็ยอมทำร้ายตัวเองเพื่อรักษาสติเอาไว้ แต่ก็ไม่ยอมแตะต้องตัวฉัน......

ฉันคิดว่าเขาหันหน้าเข้าทางธรรม ตัดกิเลสทั้งหก ไม่หวั่นไหวกับเรื่องทางโลก

คิดไม่ถึงว่าเป็นเพราะคนที่ทำให้เขาเกิดอารมณ์ได้ไม่ใช่ฉัน ตั้งแต่ต้นจนจบฉันก็เป็นแค่ตัวแทนของกู้เจียวเท่านั้น!

ขาราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว ฉันประคองกำแพงเดินจากมาทีละก้าว น้ำตาไหลรินออกมาไม่หยุด

สามวันนี้เป็นครั้งแรกของฉัน เดิมทีก็เจ็บปวดจนทนแทบไม่ไหวอยู่แล้ว แต่เพื่อเอาใจเขา ฉันยอมโอนอ่อนผ่อนตามทุกอย่าง ต่อให้เขาเสนอให้ปิดตาฉัน ฉันก็ไม่ได้ปฏิเสธ

แต่คิดไม่ถึงว่าทั้งหมดนี้จะเป็นแค่การวางแผน

เมื่อนึกถึงความรู้สึกเหนอะหนะเปียกชื้นนั้น ฉันก็อดไม่ได้ที่จะขย้อนออกมา

ฉันรีบขับรถไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกายอย่างละเอียด

เมื่อยืนยันว่าไม่ได้ติดโรคอะไร ฉันถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

หลังจากกลับมาถึงคฤหาสน์ กลับพบว่าการสแกนใบหน้าล้มเหลว

ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงปะทุขึ้นมา

เมื่อก่อนทุกครั้งที่ยั่วยวนลู่อวิ๋นเซินไม่สำเร็จ เขาก็จะขังฉันไว้นอกประตู ให้ฉันคุกเข่าสวดมนต์อยู่หน้าประตูทั้งคืนถึงจะยอมปล่อยให้ฉันเข้าไป

ครั้งนี้เป็นเพราะอะไรอีกล่ะ?

ตอนที่กำลังจะถอดใจเดินจากไป ประตูก็เปิดออก

กู้เจียวใส่ชุดนอนสายเดี่ยวผ้าไหมยืนอยู่หน้าประตู เผยให้เห็นรอยจูบประปรายบนลำคอ รอยแดงระเรื่อบนแก้มล้วนบ่งบอกถึงความหวานชื่นหลังจากเสร็จกิจ

"ขอโทษทีนะเหยียนเหยียน เมื่อกี้อวิ๋นเซินจะบันทึกใบหน้าของฉัน ฉันก็เลยเผลอลบของเธอทิ้งไปน่ะ"

ลู่อวิ๋นเซินไอสองสามทีอย่างไม่เป็นธรรมชาติ "เจียวเจียวเธอทะเลาะกับครอบครัว ก็เลยมาพักที่นี่กับพวกเราสักสองสามวัน"

"จริงสิ ห้องนอนของเธอยกให้เจียวเจียวอยู่แล้ว เธอก็ไปอยู่ห้องนอนแขกสุดทางเดินแล้วกัน"

เมื่อเห็นว่าฉันมีสีหน้าเย็นชา เขาก็เสริมขึ้นมาประโยคหนึ่งอย่างหาได้ยาก "อยู่ใกล้ผมหน่อย"

ฉันไม่พูดอะไร เดินตรงขึ้นไปชั้นบน

ผ่านไปไม่นาน ลู่อวิ๋นเซินก็เดินเข้ามา

"ยังเจ็บอยู่ไหม?"

ฉันปรายตามองเขา แสยะยิ้มเย็นชา

คนที่เขาหามา แต่ละคนคัดสรรมาอย่างดี แทบจะเล่นฉันให้ตาย แต่กลับมาถามฉันว่าเจ็บไหมเนี่ยนะ?

ลู่อวิ๋นเซินถือแก้วน้ำใบหนึ่งส่งมาให้ฉัน

"กินยาซะ"

"ตอนนี้ฉันยังไม่คิดจะมีลูก"

ฉันข่มความขมขื่นในใจลง แล้วกินยาเข้าไป

ตกลงว่าไม่คิดจะมีลูก หรือกลัวว่าฉันจะท้องลูกของคนอื่นแล้วทำให้เขาขายหน้ากันแน่?

เมื่อเห็นว่าฉันทำตามอย่างว่าง่าย บนใบหน้าของลู่อวิ๋นเซินก็ปรากฏความไม่พอใจขึ้นมา

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาก็เม้มริมฝีปาก อธิบายกับฉันอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

"เจียวเจียวอยู่ไม่นานหรอก สองสามวันนี้เธออย่าไปทะเลาะกับเธอเลย ยอมๆ เธอหน่อย"

ประโยคนี้ ตั้งแต่เด็กจนโตฉันได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วน

เพียงเพราะกู้เจียวเกิดมาแล้วร่างกายอ่อนแอกว่า ทุกคนก็เลยให้ฉันยอมเธอ

ยอมให้ของเล่น ยอมให้ห้องนอน ยอมให้คนรัก......

ฉันแค่นหัวเราะ อดไม่ได้ที่จะประชดประชัน

"เจียวเจียว? คุณนี่เรียกพี่ภรรยาตัวเองได้สนิทสนมดีนะ"

บางทีคำว่าพี่ภรรยาอาจจะไปแทงใจดำเขา ลู่อวิ๋นเซินถึงได้ด่าทอฉันเสียงต่ำ

"กู้เหยียน เธออย่ามาทำตัวงี่เง่านะ!"

ฉันไม่สนใจเขา เพียงแค่นอนลงบนเตียง แล้วหันหลังให้เขา

ในห้องนอนที่เงียบงัน สุดท้ายก็มีเพียงเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆ ห่างออกไป

ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ แต่น้ำตากลับไหลลงมาอย่างควบคุมไม่ได้