บทที่ 1

ดวงตาของเขามืดดำและลึกล้ำ ผิดกับดวงตาของเธอที่กลับว่างเปล่าราวกับไม่มีชีวิต บรรยากาศในลานจอดรถกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ผู้หญิงคนนั้นไม่เพียงแต่เห็นพายน์แล้วไม่คิดจะเว้นระยะห่างจากโลแกน แต่กลับยิ่งได้ใจยกแขนโอบรอบคอเขา แล้วกระซิบอะไรบางอย่างใกล้หู

​พายน์รู้สึกเหมือนมีอะไรมาทิ่มแทงเข้าสู่ดวงตาอย่างรุนแรง ก่อนจะรีบเบนสายตากลับไป ไม่พูดไม่จา เธอเดินขึ้นรถแล้วขับออกไปทันทีโดยไม่เหลียวมองกลับไปอีกแม้แต่นิดเดียว

​พอกลับมาถึงบ้านได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงรถของเขาดังขึ้นอีกครั้ง เธอยืนอยู่หน้าตู้กระจกในห้องแต่งตัว กำลังถอดสร้อยคอออก จู่ ๆ ร่างสูงใหญ่ของโลแกนก็ปรากฏตัวตามมาติด ๆ กลิ่นอายของผู้ชายคนเดิมพายพุ่งเข้ามาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

​เขาวางมือทั้งสองข้างยันตู้กระจกไว้ โน้มตัวเข้ามาจ้องหน้าเธอผ่านกระจกจากด้านหลัง

​“โกรธเหรอ?”

​พายน์ไม่แม้แต่จะมองเขา ค่อย ๆ วางสร้อยลงอย่างใจเย็น เสียงเรียบนิ่ง

​“โกรธจนอยากฆ่าคนได้เลยค่ะ คุณก็ระวังตัวไว้ด้วยล่ะ”

​โลแกนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้น

​“บ้านของอริยเวชอยากจะร่วมลงทุนกับเราเพื่อทำโปรเจกต์โพลาริส ตอนนี้ผมกำลังติดต่อกับอเล็กซ์พี่ชายของรายาอยู่ ส่วนรายาคือน้องสาวของเขา”

​“อ๋อ งั้นเหรอคะ... งั้นถ้าคุณไม่อยู่กับน้องสาวเขา พี่ชายเขาก็จะไม่ยอมเซ็นสัญญาใช่ไหม?”

​“พายน์... ผมกำลังอธิบายให้คุณฟังอยู่นะ อย่าเหน็บแนมกันสิ!” เขาขึ้นเสียงเล็กน้อย

​“ฉันไม่เห็นว่ามันจะต้องมาอธิบายเลยนะ” พายน์หันไปมองเขา ดวงตาคมกริบ

​“โลแกน ถ้าคุณเบื่อฉันแล้ว อยากให้ผู้หญิงคนอื่นมาอยู่บ้านนี้แทน ฉันก็ยกให้ได้นะ”

​สีหน้าของโลแกนเปลี่ยนไปทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของเธอ

​“พูดบ้าอะไรของคุณ?”

​พายน์ถอนหายใจก่อนจะพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา

​“ฉันอยากจะบอกว่า เราหย่ากันเถอะ” เธอผลักเขาออกแล้วจะเดินหนี แต่กลับถูกดึงอย่างแรงจนเซถลา

​เขาบีบใบหน้าของเธอแน่น พูดด้วยเสียงต่ำพร่ากระซิบข้างหู

​“ความคิดแบบนั้น เธออย่าคิดแม้แต่จะฝันเลย”

​พายน์เงียบและไม่พูดอะไร... เธอไม่ได้แค่คิดว่าจะไม่ทำ เพราะตอนนี้เธอไม่ต้องการเขาอีกแล้วไงล่ะ

​วันนั้นโลแกนกลับบ้านดึก ก่อนจะถูกเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาเรียกตัวออกไป พายน์จำได้อย่างชัดเจนว่าเสียงผู้หญิงที่พูดนั้นอ้อน ๆ ฟังเหมือนกำลังร้องไห้

​เช้าวันต่อมา เพื่อนสนิทของเธอซึ่งเป็นทนายความที่จัดการเรื่องหย่า ส่งภาพที่แคปจากหน้าจอมาให้ เป็นโพสต์ล่าสุดของผู้หญิงคนนั้น ภาพมือสองข้างบนยอดเขาตอนตีสาม มือใหญ่กับมือเล็กทำรูปหัวใจ ข้อความใต้ภาพเขียนว่า ‘ในความละมุนของพระอาทิตย์ขึ้น รับรู้ถึงจังหวะหัวใจของกันและกัน’

​แค่เห็นมือใหญ่ก็รู้ทันทีว่าเป็นโลแกน พายน์นั่งนิ่งถือแก้วน้ำมานานเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ ตอนวางแก้วลง เสียงแก้วกระทบโต๊ะดังอย่างชัดเจน เหมือนมีบางอย่างในใจหลุดลอกออกไปอีกชิ้นหนึ่ง

​หลายวันหลังจากนั้นโลแกนก็ยังไม่กลับบ้าน ทั้งสองพบกันแค่ในห้องประชุมที่บริษัทเท่านั้น เขานั่งหัวโต๊ะ เธอนั่งข้างฝ่ายบริหารคนอื่น ไม่มีแม้แต่การสบตากัน และพายน์ก็ไม่เคยขึ้นไปหาเขาที่ห้องเลย ในเวลาว่าง เธอเอาแต่หาบ้านใหม่ ดูบ้าน และจัดการข้าวของที่เขาเคยให้

​ของขวัญครบรอบ วันเกิด วาเลนไทน์ วันแต่งงาน แม้แต่นิ้วนางข้างซ้ายเธอก็ได้ถอดแหวนแต่งงานไปขายเรียบร้อยแล้ว

​ในเมื่อเธอไม่ต้องการคน สิ่งของพวกนี้ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องเก็บมันไว้

​ในคืนนั้น ธีร์ เจ้าของกิจการมงคลศิริ ชวนพายน์ไปเที่ยวที่คลับ แม้มันใกล้จะห้าทุ่มแล้วเธอก็ไม่อยากออกไปไหน แต่พอนึกถึงว่าในอนาคตจะต้องออกจากกลุ่มบริษัทธันญารัตน์แล้วสร้างธุรกิจเอง เธอก็ต้องเริ่มสร้างคอนเนกชั่นใหม่ ๆ บ้าง

​ทันทีที่เดินเข้าไป เธอก็เห็นธีร์

​“พี่ธีร์ ไม่ต้องลงมารับก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันขึ้นไปเองได้”

​ธีร์ยิ้มแล้วคล้องแขนเธอเข้าลิฟต์ “ก็กลัวเธอหลงไง ทางนี้เธอก็ไม่เคยมาใช่ไหมล่ะ”

​ก็จริงอย่างที่เขาว่า เธอไม่เคยมาเลย พอเดินขึ้นไปถึง ธีร์พาเธอเข้าไปในห้องวีไอพีขนาดใหญ่ห้องหนึ่ง ตรงกลางมีฉากกั้นอยู่ ฝั่งหนึ่งมีเสียงคนพูดคุยกันเยอะ ส่วนธีร์พาเธอมานั่งอีกฝั่งที่มีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่

​พายน์จำหน้าได้ลาง ๆ เหมือนจะเป็นแฟนของเพื่อนโลแกน อีกฝ่ายเองก็ดูจะจำเธอได้ สีหน้าดูแปลก แต่ก็ยังยิ้มส่งมาให้

​พายน์ถอดเสื้อคลุมออกแล้วนั่งลง ไม่นานธีร์ก็ออกจากห้องไป เธอยกแก้วที่พนักงานส่งมาให้ดื่ม เสียงพูดคุยฝั่งตรงข้ามก็เริ่มดังลอดฉากกั้นมาเรื่อย ๆ

​“ว่าแต่ช่วงนี้ โลแกนออกมาสังสรรค์ก็ไม่เคยพาเมียมาด้วยเลยนะ”

​“จะพามาทำไมล่ะ ก็รายานั่นทั้งเด็กและน่ารัก เขาไปไหนก็พาไปหมด แทบจะเป็นเมียหลวงอยู่แล้ว”

​“โลแกนเปลี่ยนรสนิยมสักทีเถอะ”

​“พายน์จะสวยแค่ไหน นอนด้วยกันมานานขนาดนั้นก็ต้องเบื่อเป็นธรรมดา”

​“ผู้หญิงก็โง่เนอะ อยู่กับเขามาตั้งหลายปี สุดท้ายก็เป็นแค่ของเล่น ถ้าเขาไม่เอาแล้วฉันเอาเองก็ได้ หุ่นเธอนั่นฉันอยากฟัดมานานล่ะ”

​ดวงตาคมของพายน์เย็นเฉียบ เธอจำเสียงของสองคนในนั้นได้ เพื่อนของโลแกนที่ตอนเจอหน้ากันเคยเรียกเธอว่าพี่สะใภ้อย่างอ่อนหวาน ผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างเธอทำหน้าไม่ถูก แถมยังไม่กล้าสบตา เห็นพายน์ลุกขึ้น นึกว่าจะเดินหนี แต่เปล่าเลย เธอลุกขึ้นยกแก้วในมือ เดินอ้อมฉากไปอีกฝั่ง พิงฉากอย่างสง่างาม แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ

​“ทุกคนพูดกันแบบนี้ก็ไม่ถูกนะคะ ตอนโลแกนยังเป็นหนุ่มซิง ฉันก็ได้เขามาก่อนใครเหมือนกัน งั้นแบบนี้ก็ถือว่าฉันได้เขาฟรีมาตั้งแปดปีเลยน่ะสิ?”

​ทั้งห้องเงียบกริบ ทุกคนที่นั่งอยู่มองเธออย่างตะลึง ในขณะนั้นเอง ผู้ชายสองคนสูงโปร่งก็เดินเข้ามาพอดี

​ทุกสายตาหันมามองเธอ แล้วมองเลยไปด้านหลังของเธอ... ความเงียบเข้าปกคลุมจนเหมือนโลกใบนี้ได้หยุดหมุนไปแล้ว