All Chapters of อดีตสามีคนนี้ฉันไม่ต้องการ: Chapter 1 - Chapter 10

ดวงตาของเขามืดดำและลึกล้ำ ผิดกับดวงตาของเธอที่กลับว่างเปล่าราวกับไม่มีชีวิต บรรยากาศในลานจอดรถกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ผู้หญิงคนนั้นไม่เพียงแต่เห็นพายน์แล้วไม่คิดจะเว้นระยะห่างจากโลแกน แต่กลับยิ่งได้ใจยกแขนโอบรอบคอเขา แล้วกระซิบอะไรบางอย่างใกล้หู​พายน์รู้สึกเหมือนมีอะไรมาทิ่มแทงเข้าสู่ดวงตาอย่างรุนแรง ก่อนจะรีบเบนสายตากลับไป ไม่พูดไม่จา เธอเดินขึ้นรถแล้วขับออกไปทันทีโดยไม่เหลียวมองกลับไปอีกแม้แต่นิดเดียว​พอกลับมาถึงบ้านได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงรถของเขาดังขึ้นอีกครั้ง เธอยืนอยู่หน้าตู้กระจกในห้องแต่งตัว กำลังถอดสร้อยคอออก จู่ ๆ ร่างสูงใหญ่ของโลแกนก็ปรากฏตัวตามมาติด ๆ กลิ่นอายของผู้ชายคนเดิมพายพุ่งเข้ามาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย​เขาวางมือทั้งสองข้างยันตู้กระจกไว้ โน้มตัวเข้ามาจ้องหน้าเธอผ่านกระจกจากด้านหลัง​“โกรธเหรอ?”​พายน์ไม่แม้แต่จะมองเขา ค่อย ๆ วางสร้อยลงอย่างใจเย็น เสียงเรียบนิ่ง​“โกรธจนอยากฆ่าคนได้เลยค่ะ คุณก็ระวังตัวไว้ด้วยล่ะ”​โลแกนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้น​“บ้านของอริยเวชอยากจะร่วมลงทุนกับเราเพื่อทำโปรเจกต์โพลาริส ตอนนี้ผมกำลังติดต่อกับอเล็กซ์พี่ชายของรายาอยู่ ส่วนรายาคือน้อง

พายน์ไปถึงบ้านของคุณหญิงมณีประมาณสิบเอ็ดโมงสี่สิบนาที คุณลุงคนดูแลบ้าน เห็นเธอเข้ามาก็ตกใจไม่น้อย เขารู้ว่ามีแขกจะมาอีกคน แต่ไม่คิดว่าจะเป็น "คุณผู้หญิง" ของบ้านนี่สิ ยิ่งตอนนี้ คุณชายใหญ่ ก็กำลังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นกับคุณรายาอีกต่างหาก เขาเลยเริ่มเหงื่อแตกพลั่ก ๆ เรื่องที่โลแกนแต่งงานกับพายน์มีแค่พ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายเท่านั้นที่รู้ นอกนั้นก็มีไคล์กับคนสนิทไม่กี่คน รวมถึงลุงคนดูแลบ้านนี่แหละ​“ตามผมมาครับ” ลุงจำต้องทำตามคำสั่งของคุณผู้หญิงใหญ่ เดินนำไปทั้งที่ใจหวิว ๆ​ยังไม่ทันถึงประตูห้องนั่งเล่น เสียงหวานหยดย้อยก็ดังลอดออกมา​“หนูชนะอีกแล้ว พี่โลแกนแกล้งยอมให้หนูใช่ไหมเนี่ย”​เสียงนั้นทำให้พายน์หยุดเดิน ในหัวเธอว่างเปล่าไปชั่วขณะ ก่อนจะเชื่อมโยงทุกอย่างเข้าด้วยกันได้อย่างรวดเร็ว​“หึ” เธอหัวเราะเยาะเบา ๆ แล้วก้าวเข้าไป​วันนี้เธอแต่งตัวสบาย ๆ ไม่ได้แต่งหน้า เพราะตั้งใจจะแวะมาเอาหนังสือ เสื้อเชิ้ตขาวตัวโคร่งกับกางเกงยีนส์เรียบ ๆ ผมยาวถูกมัดหลวม ๆ ด้วยผ้าโพกหัว แต่ถึงอย่างนั้น ผิวขาวเนียนราวหิมะ ริมฝีปากแดงดั่งเชอร์รี กับผมที่ปรกหน้าบางเบา ก็ยิ่งทำให้เธอดูงดงามจนทุกคนไม่อาจละสายตา​ท

พายน์นั่งอยู่ในห้องปฐมพยาบาลกำลังทำแผล ประตูห้องถูกผลักเข้ามาอย่างแรง ชายหนุ่มหน้าตาคมคายคนหนึ่งเดินกราดเข้ามาด้วยท่าทางราวกับจะมาฆ่าใครเข้าให้ หมอที่กำลังทำแผลถึงกับสะดุ้ง ทำให้พายน์หันไปมองแวบหนึ่ง​“ไม่เป็นไรค่ะ เขาเป็น... อืม... เจ้านายของฉันเอง”​คำว่า สามี ที่ติดอยู่ริมฝีปากถูกเปลี่ยนเป็น เจ้านาย ทันที โลแกนเหมือนมีอะไรบางอย่างติดคอ เดินไปถามหมอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด​“แผลหนักไหม”​“แค่ถลอก ไม่เป็นไรมากหรอกครับ”​หมอไม่สนใจเรื่องความสัมพันธ์ของทั้งสองนัก รีบทำแผลและจัดยาให้เสร็จ พายน์กล่าวขอบคุณเบา ๆ แล้วเดินออกจากห้อง โลแกนก็ตามออกมาติด ๆ เห็นเธอกำลังจะจ่ายเงินก็แย่งจ่ายให้ พอรับยาเสร็จก็เป็นคนหยิบให้เอง ราวกับเป็นสามีที่ใส่ใจไม่ขาดตกบกพร่อง​พายน์ไม่ได้ว่าอะไรให้เสียอารมณ์ ออกจากโรงพยาบาลเธอก้มหน้ากดโทรศัพท์เรียกรถ แต่โลแกนคว้ามือถือไปเสียก่อน โอบไหล่พาเธอเดินไปยังลานจอดรถ เปิดประตูฝั่งคนนั่งแล้วยัดเธอเข้าไป ก่อนที่ตัวเองจะอ้อมไปขึ้นฝั่งคนขับ​เสียงประตูรถกระแทกปิดลง เสียงภายนอกก็เงียบสนิท บรรยากาศในรถหนักอึ้ง​“บล็อกเบอร์ผมยังไม่พอ คุณยังถึงขั้นขับรถประชดชีวิตเพื่อเรียกร้องควา

โลแกนมองเถ้าถ่านที่ยังคุอยู่ด้านล่างถังเหล็ก สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิดระคนไม่เข้าใจ เขาไม่เคยเห็นพายน์ในอารมณ์ที่ควบคุมตัวเองได้ยากขนาดนี้มาก่อน แต่ทันทีที่เห็นหยดน้ำตาของเธอและคำพูดที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาก็เลือกที่จะถอย​“อย่าทำตัวเป็นเด็กไร้เหตุผล” เขาพูดเสียงต่ำ แต่ไม่ได้เดินเข้าไปใกล้ “คุณค่าของมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับการกระทำไร้สาระของเธอหรอกนะ”​พายน์มองใบหน้าหล่อเหลาที่ยังคงเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งนั้น ความเจ็บปวดเมื่อครู่มลายหายไปจนสิ้น เหลือไว้เพียงความว่างเปล่าแสนเย็นชา เธอไม่ตอบอะไร เลือกที่จะหมุนตัวเดินเข้าบ้านไป ปล่อยให้โลแกนยืนอยู่กับซากขี้เถ้าเหล่านั้นเพียงลำพัง​นับจากวันนั้น พายน์ใช้เวลาทุกวันในบ้านอย่างเงียบ ๆ การลาออกจากตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายบริหารระดับสูงสร้างความประหลาดใจให้แก่บอร์ดบริหารเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่มีใครกล้าซักถาม เพราะมันเป็นปัญหาส่วนตัวของพายน์ ​เวลาว่างที่เพิ่มขึ้น เธอใช้จัดการทรัพย์สินส่วนตัวทั้งหมด เธอขายของขวัญราคาแพงที่โลแกนเคยให้เกือบหมดเกลี้ยง ทั้งเครื่องเพชร นาฬิกา และกระเป๋าแบรนด์เนม โดยโอนเงินทั้งหมดไปรวมกับบัญชีส่วนตัวที่เปิดไ

​“แกกล้าว่าผู้หญิงที่แม่เลือกให้แบบนี้เหรอ!” คุณหญิงมณีขึ้นเสียงทันที น้ำเสียงของท่านเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองที่อำนาจของตนถูกท้าทายอย่างไม่เคยมีมาก่อน​“ผมพูดความจริงครับแม่” โลแกนตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ยังคงเรียบเย็นและกดต่ำ “แม่รู้ดีว่าผมรักพายน์แค่ไหน แม้แต่ตอนที่ผมเผลอไปกับคนอื่น ผมก็ไม่เคยคิดจะหย่ากับพายน์เลยสักครั้ง”​คุณหญิงมณีหัวเราะเยาะ “หยุดพูดจาไร้สาระ! แกคิดว่ายัยพายน์มันดีพอสำหรับธันญารัตน์เหรอ! ลูกของแกจะต้องมาจากผู้หญิงที่เหมาะสมอย่างหนูรายาต่างหาก! เงินห้าหมื่นล้านมันไม่เยอะเท่ามูลค่าของโปรเจกต์โพลาริสนะโลแกน!”​คำว่า เงิน และ ผลประโยชน์ ตอกย้ำให้โลแกนเข้าใจว่าแม่ของเขามองทุกอย่างเป็นเพียงการต่อรองทางธุรกิจ พายน์ถูกตีราคาว่ามีค่าแค่ห้าหมื่นล้านบาท ส่วนรายาถูกมองเป็นสะพานเชื่อมไปสู่โครงการแสนล้าน​“ถ้าอย่างนั้นแม่ก็ควรบอกพายน์ไปตรง ๆ ตั้งแต่แรกว่าแม่อยากให้ผมแต่งงานกับรายา ไม่ใช่ไปทำข้อตกลงลับหลังแบบนี้!” โลแกนพูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย “แม่ไม่เคยให้เกียรติพายน์เลย!”​คุณหญิงมณีเงียบไปพักใหญ่ ท่านไม่เคยถูกลูกชายต่อว่าด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวเช่นนี้มาก่อน​“โลแกน แกหยุดทำตัวเป็น