All Chapters of อดีตสามีคนนี้ฉันไม่ต้องการ: Chapter 1 - Chapter 7

ดวงตาของเขามืดดำและลึกล้ำ ผิดกับดวงตาของเธอที่กลับว่างเปล่าราวกับไม่มีชีวิต บรรยากาศในลานจอดรถกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ผู้หญิงคนนั้นไม่เพียงแต่เห็นพายน์แล้วไม่คิดจะเว้นระยะห่างจากโลแกน แต่กลับยิ่งได้ใจยกแขนโอบรอบคอเขา แล้วกระซิบอะไรบางอย่างใกล้หู​พายน์รู้สึกเหมือนมีอะไรมาทิ่มแทงเข้าสู่ดวงตาอย่างรุนแรง ก่อนจะรีบเบนสายตากลับไป ไม่พูดไม่จา เธอเดินขึ้นรถแล้วขับออกไปทันทีโดยไม่เหลียวมองกลับไปอีกแม้แต่นิดเดียว​พอกลับมาถึงบ้านได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงรถของเขาดังขึ้นอีกครั้ง เธอยืนอยู่หน้าตู้กระจกในห้องแต่งตัว กำลังถอดสร้อยคอออก จู่ ๆ ร่างสูงใหญ่ของโลแกนก็ปรากฏตัวตามมาติด ๆ กลิ่นอายของผู้ชายคนเดิมพายพุ่งเข้ามาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย​เขาวางมือทั้งสองข้างยันตู้กระจกไว้ โน้มตัวเข้ามาจ้องหน้าเธอผ่านกระจกจากด้านหลัง​“โกรธเหรอ?”​พายน์ไม่แม้แต่จะมองเขา ค่อย ๆ วางสร้อยลงอย่างใจเย็น เสียงเรียบนิ่ง​“โกรธจนอยากฆ่าคนได้เลยค่ะ คุณก็ระวังตัวไว้ด้วยล่ะ”​โลแกนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้น​“บ้านของอริยเวชอยากจะร่วมลงทุนกับเราเพื่อทำโปรเจกต์โพลาริส ตอนนี้ผมกำลังติดต่อกับอเล็กซ์พี่ชายของรายาอยู่ ส่วนรายาคือน้อง

พายน์ไปถึงบ้านของคุณหญิงมณีประมาณสิบเอ็ดโมงสี่สิบนาที คุณลุงคนดูแลบ้าน เห็นเธอเข้ามาก็ตกใจไม่น้อย เขารู้ว่ามีแขกจะมาอีกคน แต่ไม่คิดว่าจะเป็น "คุณผู้หญิง" ของบ้านนี่สิ ยิ่งตอนนี้ คุณชายใหญ่ ก็กำลังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นกับคุณรายาอีกต่างหาก เขาเลยเริ่มเหงื่อแตกพลั่ก ๆ เรื่องที่โลแกนแต่งงานกับพายน์มีแค่พ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายเท่านั้นที่รู้ นอกนั้นก็มีไคล์กับคนสนิทไม่กี่คน รวมถึงลุงคนดูแลบ้านนี่แหละ​“ตามผมมาครับ” ลุงจำต้องทำตามคำสั่งของคุณผู้หญิงใหญ่ เดินนำไปทั้งที่ใจหวิว ๆ​ยังไม่ทันถึงประตูห้องนั่งเล่น เสียงหวานหยดย้อยก็ดังลอดออกมา​“หนูชนะอีกแล้ว พี่โลแกนแกล้งยอมให้หนูใช่ไหมเนี่ย”​เสียงนั้นทำให้พายน์หยุดเดิน ในหัวเธอว่างเปล่าไปชั่วขณะ ก่อนจะเชื่อมโยงทุกอย่างเข้าด้วยกันได้อย่างรวดเร็ว​“หึ” เธอหัวเราะเยาะเบา ๆ แล้วก้าวเข้าไป​วันนี้เธอแต่งตัวสบาย ๆ ไม่ได้แต่งหน้า เพราะตั้งใจจะแวะมาเอาหนังสือ เสื้อเชิ้ตขาวตัวโคร่งกับกางเกงยีนส์เรียบ ๆ ผมยาวถูกมัดหลวม ๆ ด้วยผ้าโพกหัว แต่ถึงอย่างนั้น ผิวขาวเนียนราวหิมะ ริมฝีปากแดงดั่งเชอร์รี กับผมที่ปรกหน้าบางเบา ก็ยิ่งทำให้เธอดูงดงามจนทุกคนไม่อาจละสายตา​ท

พายน์นั่งอยู่ในห้องปฐมพยาบาลกำลังทำแผล ประตูห้องถูกผลักเข้ามาอย่างแรง ชายหนุ่มหน้าตาคมคายคนหนึ่งเดินกราดเข้ามาด้วยท่าทางราวกับจะมาฆ่าใครเข้าให้ หมอที่กำลังทำแผลถึงกับสะดุ้ง ทำให้พายน์หันไปมองแวบหนึ่ง​“ไม่เป็นไรค่ะ เขาเป็น... อืม... เจ้านายของฉันเอง”​คำว่า สามี ที่ติดอยู่ริมฝีปากถูกเปลี่ยนเป็น เจ้านาย ทันที โลแกนเหมือนมีอะไรบางอย่างติดคอ เดินไปถามหมอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด​“แผลหนักไหม”​“แค่ถลอก ไม่เป็นไรมากหรอกครับ”​หมอไม่สนใจเรื่องความสัมพันธ์ของทั้งสองนัก รีบทำแผลและจัดยาให้เสร็จ พายน์กล่าวขอบคุณเบา ๆ แล้วเดินออกจากห้อง โลแกนก็ตามออกมาติด ๆ เห็นเธอกำลังจะจ่ายเงินก็แย่งจ่ายให้ พอรับยาเสร็จก็เป็นคนหยิบให้เอง ราวกับเป็นสามีที่ใส่ใจไม่ขาดตกบกพร่อง​พายน์ไม่ได้ว่าอะไรให้เสียอารมณ์ ออกจากโรงพยาบาลเธอก้มหน้ากดโทรศัพท์เรียกรถ แต่โลแกนคว้ามือถือไปเสียก่อน โอบไหล่พาเธอเดินไปยังลานจอดรถ เปิดประตูฝั่งคนนั่งแล้วยัดเธอเข้าไป ก่อนที่ตัวเองจะอ้อมไปขึ้นฝั่งคนขับ​เสียงประตูรถกระแทกปิดลง เสียงภายนอกก็เงียบสนิท บรรยากาศในรถหนักอึ้ง​“บล็อกเบอร์ผมยังไม่พอ คุณยังถึงขั้นขับรถประชดชีวิตเพื่อเรียกร้องควา