ตอนที่ 6 พี่กันต์...อย่าจ้องหนูสิ ใจมันเต้น (2/2)

ที่มุม VIP ด้านในสุดของ Glow Room ราวินกับกันต์นั่งเอนกายบนโซฟาหนังนุ่ม จิบวิสกี้เย็น ๆ ท่ามกลางเสียงหัวเราะของกลุ่มเพื่อนเก่าสมัยมัธยมที่นัดกันมาสังสรรค์

บรรยากาศเต็มไปด้วยความเป็นกันเอง เสียงดนตรีเร้าใจแต่ไม่กลบเสียงพูดคุย เพลงเปลี่ยนจังหวะเบา ๆ ไปเรื่อย ๆ แสงไฟหมุนช้า ๆ พาดผ่านโต๊ะและใบหน้าของคนในกลุ่มเป็นจังหวะ

จู่ ๆ เพื่อนคนหนึ่งที่นั่งหันหน้าออกไปทางประตูร้านก็เบิกตากว้าง

“เห้ยยย...นั่นน้องขนมนี่หว่า! โตแล้วสวยขนาดนี้เลยเหรอ?”

กันต์ที่ตอนแรกนั่งหันหลังให้ฝั่งประตูหูผึ่งทันทีที่ได้ยินชื่อ เขารีบหันไปตามสายตาเพื่อน...แล้วก็เห็นขนมกำลังก้าวเข้ามาในผับ

ร่างบางที่เดินเยื้องกรายภายใต้สปอร์ตไลต์ ประกอบกับแสงไฟสีม่วงอมทองก็สาดส่องบนร่างระหงนั้นพอดี

กันต์ถึงกับสตั๊นราวกับโดนสาปให้กลายเป็นหิน ดวงตาคมใต้คิ้วเข้มจ้องมองทุกท่วงท่าของเธอ

เสื้อเชิ้ตครอปสีขาวไข่มุกแนบเนื้อแนบใจ หน้าอกอวบอิ่ม กางเกงยีนส์เอวต่ำขับผิวขาวเนียนจนอยากยื่นมือไปสัมผัสร่างบาง ผมลอนนุ่มแกว่งไปตามการก้าวเดิน

ริมฝีปากเคลือบกลอสสีชมพูอ่อนที่ตอนนี้กำลังยิ้มกับเพื่อนอย่างเป็นธรรมชาติ

‘แม่งเอ๊ย! อยากกดให้จมเตียง!!’

กันต์ได้แต่ขบกรามแน่น เข่นเขี้ยวในใจ มือกำแก้ววิสกี้แน่น

ในขณะราวินยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปมองเพื่อนรักที่นั่งนิ่งเหมือนโดนแช่แข็งทั้งตัว

“มองแรงขนาดนั้น...” เขาแกล้งเอ่ยเสียงเบา

“ไม่ลุกไปอุ้มน้องกลับบ้านเลยล่ะ”

กันต์เหมือนได้สติหันหน้ากลับมาทันที

“มองอะไร ไม่มี๊” น้ำเสียงพยายามเรียบ แต่หูแดงอย่างน่าจับผิด

ราวินหัวเราะในลำคอ ยักไหล่

“ยังจะแถอีกนะ เมื่อกี้ มึงมองเธอตาไม่กะพริบเลยนะ”

“กูเปล่า”

กันต์ทำทีหันกลับไปคุยกับเพื่อนอีกคน แต่หางตายังเผลอเหลือบไปมอง เขาเห็นขนมหัวเราะ เธอสะบัดผมเบา ๆ ขยับยกแก้วดื่มกับมิว และเขาก็เห็นหนุ่ม ๆ มองไปที่เธอแทบจะทุกโต๊ะ

หัวใจเขาเต้นแรงเหมือนผิดจังหวะเล็กน้อย ไม่รู้ว่า รู้สึกหวง หรือรู้สึกหึง...หรือทั้งคู่

‘แต่งตัวแบบนั้นมาทำไมวะ!’

เขาคิดในใจ ขณะที่สายตายังคงจับจ้องเธออย่างเงียบ ๆ เหมือนเสือที่จ้องล่าเหยื่อตัวน้อย

เวลาผ่านไปพักใหญ่ ค็อกเทลหวานที่ขนมจิบไปหลายแก้วเริ่มออกฤทธิ์ ยิ่งทำให้เธอกลายเป็นคนขี้เล่น มีเสน่ห์น่ามองมากยิ่งขึ้น

“แก ๆ เดี๋ยวฉันขอออกไปขยับแข้งขยับขาก่อนนะ” เธอบอกมิว ก่อนจะลุกขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะร่า

“เฮ้ย ๆ ฉันไปด้วยดิ” มิวรีบลุกตามทันที

ทั้งสองตรงไปยังฟลอร์กลางร้าน ท่ามกลางแสงไฟสีชมพูและสีม่วงที่หมุนวนสลับไปกับดนตรีอิเล็กทรอนิกส์เบสแน่น เสียงหัวเราะใส ๆ ของขนมและมิวคลอไปกับจังหวะของเพลง

ร่างระหงขยับไปตามจังหวะเพลง สะโพกส่ายเบา ๆ ลำตัวเอียงนิด ๆ แววตาฉ่ำแสงสะท้อนกับลูกบอลไฟด้านบน ยิ่งทำให้เธอดูร้อนแรงกว่าปกติ ดึงดูดสายตาของทุกคนในบริเวณนั้น

แล้วชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามาหา พร้อมรอยยิ้ม

“ขอเต้นด้วยคนได้มั้ยครับ?” เขายิ้มพลางยื่นมือให้ขนม

“เอ้า~ มีหนุ่มมาขอแกเต้นแน่ะ” มิวหัวเราะคิกคัก ก่อนผลักร่างเพื่อนรักเข้าไปหาชายหนุ่มคนนั้น

“คะ ค่า” ขนมหัวเราะ จับมือของอีกฝ่ายโดยไม่คิดอะไร

ปึก!!

เสียงแก้ววิสกี้กระแทกโต๊ะที่มุม VIP ทำให้ทั้งโต๊ะสะดุ้ง เพื่อน ๆ ที่นั่งล้อมวงอยู่พร้อมใจกันหันไปมองเจ้าของมือที่วางแก้วอย่างแรง

“ใจเย็นมึง...” ราวินหัวเราะเบา ๆ มองเพื่อนรักที่ขมวดคิ้วแน่น

“เดี๋ยวกูมา”

พูดจบกันต์ก็ลุกขึ้น เดินลุยฝ่าผู้คนที่แน่นขนัดตรงไปยังฟลอร์กลางร้านทันที

จังหวะที่ชายแปลกหน้ากำลังโน้มตัวมากระซิบอะไรบางอย่างข้างหูขนม มือหนาของกันต์ก็คว้าไหล่เธอไว้ แล้วดึงออกห่างอย่างแรงจนร่างบางเซเข้าหาอกของเขา

“อ้าว~ พี่กันต์ มาด้วยเหรอค้า~” ขนมเงยหน้าถามด้วยรอยยิ้มฉ่ำ ๆ แววตาเริ่มมึน ๆ อย่างคนกำลังเมานิด ๆ

ชายหนุ่มที่ยืนงงอยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้วถามเสียงห้วน

“คุณเป็นใครครับ?”

กันต์หรี่ตามอง แสยะยิ้มมุมปาก แล้วกระซิบเสียงเข้ม

“ผัวในอนาคตของน้องเขา”

คำตอบนั้นทำเอาหนุ่มคนนั้นอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือยอมแพ้และถอยห่างไปอย่างรู้สถานการณ์

ขนมหันมามองเขา ตาโต ก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมา

“พี่กันต์! ทำไมพูดแบบนั้นล่ะคะ~” เธอเอียงตัวผลักอกเขาเบา ๆ

“ผู้ชายหนีหนูหมดเลยนะ~”

“ดีแล้ว” กันต์พูดนิ่ง ๆ ก่อนจะรวบเอวเธอไว้แน่นโดยไม่ให้ขยับหนี มือของเขาจับแขนเธอขึ้นมาคล้องรอบคอของเขาเอาไว้ ก่อนจังหวะเพลงจะเปลี่ยนเป็นช้าลง

“เต้นกับพี่” เสียงทุ้มกระซิบใกล้ใบหู

“หื้ม?” เธอย่นคิ้วเล็กน้อย มองเขาด้วยสายตาไม่เข้าใจ แต่หัวใจกลับเต้นแรงอย่างน่าประหลาด

กันต์โน้มหน้าลงมาใกล้ จนปลายจมูกเกือบแตะกัน เขากระซิบเสียงต่ำ

“อย่ายั่วมากนัก...พี่ไม่อยากใจร้ายกับเด็ก”

“หึ~ หนูไม่กลัวหรอกค่ะ” เธอยิ้มหวานเจ้าเล่ห์

“ก็พี่บอกเองว่าไม่กินเด็กนี่นา~”

กันต์หรี่ตามองอย่างมีเลศนัย ก่อนจะยกยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์

“ก็ไม่แน่...ถ้าเด็กคนนั้นถูกใจพี่”