ตอนที่ 9 ใครจีบหนู...พี่ก็ไม่ชอบ

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังมาจากปลายโถงทันทีที่เสียงประตูลิฟต์เปิดออก ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวพับขึ้นถึงข้อศอก กางเกงสแลคสีเข้ม และใบหน้าเคร่งขรึมของกันต์ปรากฏอยู่ตรงนั้น

เขาเดินตรงเข้ามาหาที่โต๊ะของขนม สายตาคมกริบใต้คิ้วเข้มตวัดมองขนมและบอสสลับกันเพียงชั่วครู่

“อ้าว พี่กันต์~ มาหาพี่วินเหรอคะ?” ขนมยิ้มหวาน แสร้างทำไม่รู้ไม่ชี้กับสีหน้าถมึงทึงของคนพี่ที่เพิ่งมาถึง

แต่กันต์ไม่ตอบ เขาทำเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองผู้ชายตรงหน้าเธอโดยไม่ปิดบังความไม่พอใจ

ดวงตาคมกริบไล่มองตั้งแต่หัวจรดเท้าเพื่อวัดระดับคู่แข่งเงียบ ๆ

“ทำอะไรกัน?”

เสียงทุ้มต่ำถามขึ้นเรียบ ๆ แต่ในน้ำเสียงนั้นแฝงความกดดันที่สัมผัสได้ชัดเจน จนบอสเองยังต้องยืดหลังตรงขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

ขนมมีสีหน้าเลิ่กลั่กเล็กน้อย แต่ยังรักษารอยยิ้มไว้

“ไม่มีอะไรค่ะ แค่คุณบอสมาสอบถามเรื่องระบบ CRM เพิ่มเติมนิดหน่อยค่ะ”

กันต์หรี่ตามองที่มือถือของทั้งสองคน ก็รู้ทันทีว่าเพิ่งแอดเฟรนด์กันทางแอปเขียว

“แค่แอปของบริษัทไม่พอเหรอ?” น้ำเสียงเขายังคงเรียบนิ่งแต่ดวงตาคมเหมือนมีประกายไฟลุกโชนในนั้น

บอสเงียบไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเสียงสุภาพ

“แค่เผื่อเอาไว้น่ะครับ”

“ถ้าแค่เรื่องงาน ก็ไม่จำเป็นต้องติดต่อกันข้างนอกนี่ครับ”

ขนมกะพริบตาปริบ ๆ และก่อนที่จะมีเกิดอะไรขึ้นมากกว่านั้น ประตูของห้องประธานก็เปิดออกมา ราวินก้าวออกมา พร้อมโบกแฟ้มในมือเล็กน้อย

“โห...เสียงทะลุกำแพงเลยนะครับ พ่อวิศวกร เย็นไว้เพื่อน เย็นไว้”

เขามองทั้งสามคนพลางหัวเราะออกมาขำ ๆ

“คุณบอสครับ ขอบคุณมากนะสำหรับไฟล์เมื่อกี้ เดี๋ยวที่เหลือผมจะให้เลขาช่วยดูต่อให้ ส่วนคุณกันต์…” ราวินหันไปตบไหล่เพื่อนรักเบา ๆ

“ใจเย็นหน่อยครับ คุณเพื่อน บ่ายนี้มีประชุมใหญ่ของ KTEG อย่าลืมว่า นายเป็นเมนนำประชุมนะ”

กันต์จ้องหน้าบอสอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาบอกขนม

“เย็นนี้กลับพร้อมพี่นะ”

“อะ...ค่ะ” ขนมมีสีหน้างุนงง แต่ก็ยิ้มรับคำของเขา

จากนั้นกันต์ก็หันกลับไปมองราวิน แววตาที่ฉายแววขุ่นเคืองเมื่อครู่ ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นจริงจังแบบมืออาชีพ

“วิน เรื่องแปลนของสมาร์ทเฮ้าส์ซิ่งเฟส 2 ที่ฝั่งตะวันตก…มีอะไรเปลี่ยนจากประชุมรอบที่แล้วมั้ย?”

เขาถามเสียงนิ่ง ขณะที่สายตายังคงเหลือบมองขนมที่กำลังหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะอย่างเงียบ ๆ

ราวินพยักหน้า

“มีบางจุดที่ R&D ขออัปเดตเป็นเวอร์ชันล่าสุด พอดีบอสเป็นคนถือไฟล์เข้ามาส่งเมื่อกี้แหละ เดี๋ยวเข้าไปดูด้วยกันเลยมั้ย”

กันต์พยักหน้า ก่อนจะหันกลับมามองขนมอีกครั้ง

“…เสร็จแล้ว เดี๋ยวพี่ออกมานะ” เสียงเขาทุ้มต่ำ แต่แฝงความอ่อนโยนบางอย่าง

ขนมแค่พยักหน้า ดวงตากลมใสสบตากับเขาโดยไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจกลับตีกันยุ่งเหยิง

แค่ประโยคธรรมดา แต่ทำไมรู้สึกเหมือนถูกจองยังไงก็ไม่รู้...

กันต์พูดจบ ก็พยักหน้าให้ราวิน แล้วทั้งสองคนก็เดินตรงเข้าไปในห้องประธาน โดยมีสายตาของขนมและบอสมองตามหลัง

“แฟนคุณขนมเหรอครับ?” บอสเอ่ยถามทำลายความเงียบ

ขนมหันมามองเขาอย่างแปลกใจ ก่อนหัวเราะเบา ๆ พลางโบกมือปฏิเสธ

“อ๋อ เปล่าค่ะ พี่กันต์เป็นแค่พี่ชายข้างบ้านน่ะค่ะ”

“งั้นแปลว่า...ผมยังมีสิทธิ์สินะครับ”

บอสเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ใบหน้าหล่อเหลายื่นเข้ามาใกล้เล็กน้อย ริมฝีปากยิ้มกรุ้มกริ่ม

ขนมชะงัก ดวงตากลมเบิกกว้างเล็กน้อย ใบหน้าร้อนผ่าว

“เอ่อ...”

ติ๊ด

เสียงอินเตอร์คอมบนโต๊ะดังขึ้นพอดี

“คุณขนม...เข้ามาหาผมหน่อย”

เสียงราวินดังผ่านลำโพง ทำให้ขนมสะดุ้งเล็กน้อย รีบหันไปตอบรับ

“ค่ะ! เดี๋ยวเข้าไปค่ะ”

เธอลุกขึ้น หอบแฟ้มงานติดมือ ก่อนจะหันมายิ้มบาง ๆ ให้บอส

“ขอตัวก่อนนะคะ”

แล้วเธอก็เดินตรงไปยังห้องของประธาน ปล่อยให้บอสมองตามหลังด้วยสายตาที่สนใจอย่างไม่ปิดบัง

ภายในห้องประธาน

กันต์ยืนอยู่หน้าจอมอนิเตอร์ที่ฉายภาพจากกล้องวงจรปิดหน้าห้องของราวิน เฟรมหนึ่งแสดงให้เห็นภาพบอสเอนตัวเข้ามาใกล้ขนมมากเกินจำเป็น และมีรอยยิ้มที่เขาไม่ชอบใจเอาเสียเลย

“หึงเหรอ?”

ราวินถามเสียงเรียบ แววตามีประกายขบขัน ในขณะที่มือกดเปิดเอกสารบนแท็บเล็ตไปด้วย

กันต์ไม่ได้ตอบในทันที เขาแค่ยืนกอดอก สายตายังไม่ละจากหน้าจอ

“หวง”

เขาตอบในที่สุด น้ำเสียงราบเรียบ

“แต่น้องเค้ายังไม่ใช่ของนายนะ” ราวินกลั้วหัวเราะในลำคอ

“ตอนนี้ยัง ต่อไปไม่แน่” กันต์ตอบทันควัน

“เข้ามาสิขนม” ราวินผายมือเชิญ

กันต์เดินไปยืนที่มุมห้อง ทำทีเป็นเปิดแฟ้มเอกสาร แต่หางตายังไม่ละไปจากเธอแม้แต่น้อย

ขนมเดินเข้ามาในห้องประธานด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่หัวใจกลับเต้นถี่เล็กน้อย เมื่อสายตาเธอเผลอประสานเข้ากับดวงตาคมจัดของคนที่ยืนอยู่มุมห้อง แม้เขาจะทำเป็นก้มหน้าอ่านแฟ้มงานอยู่ก็ตาม

“เรียกขนมหรือคะ?” เธอถามพลางยิ้มบาง ๆ ให้ราวิน

“ใช่ครับ พี่อยากคุยเรื่องงานหน่อยน่ะ”

ราวินวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะ ก่อนพิงหลังกับพนักเก้าอี้แล้วยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย

“โปรเจกต์ ‘วิสดอม เพลส’ ที่เราจะเปิดเฟสใหม่ในเมืองต้นแบบ พี่กันต์จะเข้ามารับตำแหน่งเมนโปรเจกต์นะครับ”

ขนมขมวดคิ้วนิด ๆ หันไปมองกันต์ที่ยังคงเงียบ

“ค่ะ แล้วขนมเกี่ยวอะไรด้วยเหรอคะ?”

“ก็…”

ราวินลากเสียงนิดหนึ่งแล้วหันไปมองกันต์อย่างมีเลศนัย ก่อนจะพูดต่อ

“เรากำลังหาผู้ช่วยประสานงานโปรเจกต์ฝั่งผู้บริหาร...ซึ่งพี่อยากให้ขนมมาช่วยดูหน่อย”

“หือ?” ขนมชะงัก เงยหน้าขึ้นอย่างตกใจนิด ๆ

“ขนมเหรอคะ?”

กันต์เงยหน้าขึ้นจากแฟ้มงานในมือพอดี สบตากับเธอเต็ม ๆ

“เพราะเรารู้จักกันดีอยู่แล้ว พี่เลยคิดว่าไม่ต้องเสียเวลาปรับตัวเยอะ”

เขาตอบเรียบ ๆ แต่น้ำเสียงแฝงอะไรบางอย่างที่ทำให้ขนมรู้สึกวูบวาบแปลก ๆ

“แล้ว…งานของพี่วินล่ะคะ?” เธอหันไปถามราวินแทบจะทันที

“พี่ให้คุณแพรวมาทำงานแทนขนมชั่วคราวแล้วล่ะ” ราวินยิ้มขำ

“ขนมเก่งเรื่องประสานงานอยู่แล้ว พี่ว่าเหมาะเลยนะ”

ขนมเงียบไปครู่หนึ่ง มองหน้าของทั้งสองคนสลับกันไปมา

แล้วพี่กันต์ก็พูดขึ้นอีกครั้ง เสียงต่ำทุ้ม

“อย่าห่วงเลย พี่ไม่ใช้งานหนักหรอกน่ะ”

ดวงตาของเขามองลึกเข้ามาเหมือนกำลังสื่ออะไรบางอย่างที่มากกว่างาน ใบหน้าของขนมเริ่มร้อนผ่าวโดยไม่รู้ตัว

“ก็ได้ค่ะ…ถ้าไม่ลำบากมาก ขนมยินดีช่วย”

“ไม่ลำบากเลย” เขาตอบทันควัน ราวกับรอคำตอบนั้นมานาน

“งั้นเริ่มพรุ่งนี้นะ” ราวินสรุป ก่อนจะหันไปคว้าแฟ้มงานอื่นขึ้นมาดูต่อ

ขนมโค้งศีรษะให้ แล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องไป

เมื่อประตูปิดลง ราวินก็ถอนหายใจเบา ๆ

“เอาเถอะ...ขอให้แผนมึงสำเร็จนะ ไอ้กันต์”

กันต์ไม่ตอบอะไร นอกจากยิ้มมุมปาก มือสอดกระเป๋ากางเกงไว้หลวม ๆ ขณะที่ดวงตาคมยังคงมองไปยังประตูห้องที่เธอเพิ่งเดินออกไป

‘ถ้าจะทำให้เธอชอบพี่อีกครั้ง...’

‘พี่ก็พร้อมจะทำทุกทาง...ขนม’